Φως στη γη

η ειρήνη ζει.

Όχι πια πόνος

μόνο αγάπη.

Η ζωή ανθίζει.

Αχιλλέας και Έκτωρ

λήθη στο μίσος.

Ψυχή, δώσε φως.

Α.-Τ. Η.-Ρ. β1

Δεν είναι οι στόχοι απλώς κόκκινοι κύκλοι.

Ούτε παιχνίδι που παίζουν τα παιδιά.

Είναι τα παιδικά παπούτσια

που ξεχάστηκαν έξω απ΄ την πόρτα.

Είναι το γράμμα που έμεινε μισό

γιατί η λέξη αγάπη δεν πρόλαβε να γραφτεί.

Α.Κ. β1

Πριν μπω στη μάχη θυμήθηκα ξανά

τον Έκτορα με το παιδί στην αγκαλιά.

Ήταν ήρωας λέγανε συχνά,

μα ήταν και άνθρωπος μέσα του βαθιά.

Κρατούσα το δόρυ και δεν ένιωθα καλά.

Αναρωτιόμουν, αξίζει να χαθούν όλ' αυτά;

Ο Αχιλλέας ζητούσε δόξα και τιμή,

εγώ ήθελα μόνο να συνεχίσει η ζωή.

Σήκωσα το δόρυ, μα το χέρι βαρύ

η φωνή μέσα με ρωτούσε "Γιατί;"

Η μάχη δεν τελειώνει ποτέ με χαρά

αφήνει πίσω της πληγές και ουρλιαχτά.

Χ.Κ. & Κ.Κ. β1

Στης Τροίας τα τείχη στάθηκα βουβός

κι άκουγα τον άνεμο βαρύ και σκοτεινό.

Οι ήρωες φώναζαν για «δόξα» στη φωτιά,

μα εγώ έβλεπα μόνο τον θάνατο βαθιά.

Ο Αχιλλέας γρήγορος σαν αστραπή ορμά

κι ο Έκτορας πέφτει στη γη σιωπηλά.

Ο ουρανός αστράφτει, κραυγές δυνατές

παντού υπάρχουν μονάχα πληγές.

Κρατώ την ασπίδα, μα τρέμει η ψυχή,

γιατί κάθε μάχη γεννά καταστροφή.

Φίλοι που γέλασαν, τώρα σιωπούν

κι όνειρα λαμπρά στο χώμα κυλούν.

Παιδιά μεγαλώνουν μες στη σιωπή,

κι ο χρόνος κλέβει την τελευταία τους πνοή.

Οι μοίρες τους χαράζουν σκληρή διαδρομή

κι οι μητέρες τους μένουν χωρίς άλλη φωνή.

Μα...

Η ειρήνη δεν λάμπει σαν χρυσό σπαθί,

ανθίζει σε καρδιά που ελπίδα κρατεί.

Κι αν ο Όμηρος έγραφε πάλι ξανά,

θα υμνούσε την ειρήνη ακόμα μια φορά.

Π.Α. β1

Στην πεδιάδα της Τροίας

Υπήρχαν σπασμένες ασπίδες

Και βαθιά σιωπή.

Το χώμα ήταν κουρασμένο

Από τον πόλεμο

Και τις μάχες που πέρασαν.

Ένας πολεμιστής στάθηκε μόνος,

Με σκυμμένο κεφάλι,

Κουρασμένος από τον πόνο.

Σκέφτηκε τον Αχιλλέα

Και τον Έκτορα,

Όχι σαν εχθρούς,

Αλλά σαν ανθρώπους

Που χάθηκαν άδικα.

Θυμήθηκε τις φωνές,

Τον θόρυβο των όπλων,

Και τη σιωπή που ακολούθησε.

Ένα δάκρυ κύλησε στη γη

Και φύτρωσε ένα μικρό λουλούδι.

Το λουλούδι στάθηκε εκεί

Μέσα στη σιωπή,

Απλό και ήσυχο,

Σαν μια μικρή υπόσχεση.

Ο πολεμιστής άφησε την ασπίδα του

Και απομακρύνθηκε αργά.

Η πεδιάδα έμεινε γαλήνια

Και το λουλούδι συνέχισε να μεγαλώνει,

Φέρνοντας μαζί του

Την ελπίδα της ειρήνης.

Γ. Π. β2

Πρόσωπα

Ειρήνη

Έρωτας

Πόλεμος

Ζωή

Θάνατος

(Ένα ημι-φωτισμένο σαλόνι. Στο βάθος, ένα μεγάλο παράθυρο. Έξω ακούγεται μακρινός άνεμος. Η ΕΙΡΗΝΗ βρίσκεται αγκαλιά με τον ΕΡΩΤΑ. Η σιωπή είναι εύθραυστη, σχεδόν ιερή. Ξαφνικά, η πόρτα ανοίγει απότομα. Εισβάλλει ο ΠΟΛΕΜΟΣ. Σταματά. Τους βλέπει.)

ΠΟΛΕΜΟΣ (παγώνει, η φωνή του χαμηλή αλλά επικίνδυνη):

Ώστε έτσι γράφεται η προδοσία.

(Η ΕΙΡΗΝΗ τραβιέται απότομα. Ο ΕΡΩΤΑΣ στέκεται μπροστά της.)

ΕΡΩΤΑΣ (ήρεμος, αλλά σταθερός):

Δεν είναι πεδίο μάχης αυτό. Μην υψώνεις τη φωνή σου εδώ.

ΠΟΛΕΜΟΣ (γελά πικρά):

Εγώ δεν υψώνω φωνές… υψώνω κόσμους και τους γκρεμίζω. Κι εσύ; Εσύ ψιθυρίζεις… και νομίζεις πως νικάς.

ΕΡΩΤΑΣ:

Νικάω εκεί που εσύ δεν μπορείς να σταθείς ούτε στιγμή — στην καρδιά.

ΠΟΛΕΜΟΣ (πλησιάζει απειλητικά):

Η καρδιά; Την έχω δει να σκίζεται στα δύο εξαιτίας μου.

ΕΡΩΤΑΣ:

Και μετά; Ποιος τη γιατρεύει; Εσύ;

(Στιγμή έντασης. Οι δύο άντρες στέκονται αντικριστά, σαν δύο αρχαίες δυνάμεις έτοιμες να συγκρουστούν.)

ΠΟΛΕΜΟΣ (χαμηλόφωνα):

Φύγε… πριν σε κάνω θρύλο θλιβερό.

ΕΡΩΤΑΣ (γέρνει ελαφρά το κεφάλι, σχεδόν με οίκτο):

Οι θρύλοι γεννιούνται από εσένα… αλλά ζουν από εμένα.

(Ο ΕΡΩΤΑΣ κοιτά την ΕΙΡΗΝΗ για μια στιγμή και αποχωρεί αργά. Η πόρτα κλείνει απαλά. Σιωπή. Από εδώ και πέρα, η σκηνή συνεχίζεται όπως πριν. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ κοιτάει την ειρήνη απογοητευμένος)

ΠΟΛΕΜΟΣ (βαριά ανάσα, βλέμμα φλογισμένο):

Γιατί ; πες μου απλώς γιατί. Νόμιζα πως με εσένα τουλάχιστον είχα κάτι αληθινό.

ΕΙΡΗΝΗ (με δάκρυα και πόνο στα μάτια):

Δεν είναι όπως νομίζεις…

ΠΟΛΕΜΟΣ (εκρήγνυται):

Τότε πες μου πώς είναι! Πες μου πώς η Ειρήνη, που υποσχέθηκε να σβήσει τις φλόγες μου, τώρα καίγεται… για άλλον!

(Σιωπή. Η ΕΙΡΗΝΗ χαμηλώνει το βλέμμα.)

ΕΙΡΗΝΗ:

Δεν άντεχα άλλο…

Εσύ φέρνεις μόνο θόρυβο, αίμα, κραυγές.

Ο ΕΡΩΤΑΣ… μου έδειξε κάτι άλλο. Μια ανάσα. Μια ζωή χωρίς φόβο.

(Ο ΠΟΛΕΜΟΣ κάνει ένα βήμα πίσω, σαν να χτυπήθηκε.)

ΠΟΛΕΜΟΣ (πιο χαμηλά, σχεδόν ψιθυριστά):

Εγώ σου έδωσα ένταση. Σου έδωσα νόημα.

Χωρίς εμένα… είσαι απλώς σιωπή.

(Μπαίνει η ΖΩΗ, ανήσυχη.)

ΖΩΗ

Σταματήστε! Αυτό που κάνετε… με χωρίζει στα δύο!

(Από τη σκιά εμφανίζεται ο ΘΑΝΑΤΟΣ, ήρεμος, σχεδόν ειρωνικός.)

ΘΑΝΑΤΟΣ

Αφήστε τους. Από τέτοιες ρωγμές γεννιέμαι εγώ.

ΕΙΡΗΝΗ (με δάκρυα):

Δεν ήθελα να σε πληγώσω…

ΠΟΛΕΜΟΣ (παγώνει, το βλέμμα σκοτεινιάζει):

Μα το έκανες. Και τώρα… (παύση)... τώρα θα δεις τι σημαίνει να με χάνεις.

(Ο άνεμος έξω δυναμώνει. Η ΖΩΗ κοιτά τον ΘΑΝΑΤΟ με τρόμο. Η ΕΙΡΗΝΗ πέφτει στα γόνατα.)

ΖΩΗ (ψιθυριστά):

Αν χωρίσουν… όλα τελειώνουν…

ΘΑΝΑΤΟΣ (χαμογελά αμυδρά):

Ή μόλις αρχίζουν.

(Τα φώτα χαμηλώνουν αργά.)

Ι.Ζ. β1

Πρόσωπα

ΕΙΡΗΝΗ – Μικρόσωμη με άσπρο φόρεμα και πλεξουδάκια στα μαλλιά

ΠΟΛΕΜΟΣ – Μεγαλόσωμος με άσπρα αθλητικά, φθαρμένα ρούχα

ΣΚΗΝΗ 1η

(Ανοίγει η αυλαία. Η σκηνή είναι χωρισμένη σε δύο μέρη, το ένα με κόκκινο φωτισμό το άλλο με λευκό. Η Ειρήνη περνάει με γρήγορα χορευτικά βήματα, ενώ ακούγεται ένα ήρεμο, μελωδικό τραγούδι. Πηγαίνει και στέκεται στη λευκή πλευρά της σκηνής.)

ΕΙΡΗΝΗ: Γεια, είμαι η Ειρήνη…

(Ο Πόλεμος μπαίνει στην σκηνή με αργά και βαριά βήματα, ενώ ακούγονται ντραμς και πάει στην κόκκινη πλευρά.)

ΠΟΛΕΜΟΣ: Είμαι ο πόλεμος!

(Οι δυο τους δεν βλέπουν ο ένας τον κόσμο του άλλου, σαν να βρίσκονται ο καθένας μέσα σε ένα κουτί.)

ΕΙΡΗΝΗ (παίζοντας με τις πλεξούδες της): Όλα θα πάνε καλά! Σας το υπόσχομαι!

ΠΟΛΕΜΟΣ: Θα νικήσω! Έτσι και αλλιώς, έχω νικήσει!

ΕΙΡΗΝΗ: Είμαι η Ειρήνη πάνω στους ανθρώπους… μα γιατί δεν είναι χαρούμενοι;

(Περνάνε από μπροστά της άνθρωποι με το κεφάλι σκυφτό.)

ΠΟΛΕΜΟΣ(με μια ελπίδα στη φωνή): Λέτε να με συμπαθεί; Η Ειρήνη εννοώ…

ΕΙΡΗΝΗ: Ξέρω τι φταίει! Ο Πόλεμος!

(Ο Πόλεμος περπατάει νευρικά πάνω-κάτω στην άσπρη πλευρά της σκηνής.)

ΠΟΛΕΜΟΣ: Το ίδιο με την Ειρήνη κάνω! Παλεύω και εγώ, με τον τρόπο μου, για να γίνουμε όλοι ένα!

(Βγάζει ένα σκοινί και προσπαθεί να παρασύρει τους ανθρώπους προς την δική του πλευρά.)

ΕΙΡΗΝΗ: Ελάτε! Συμφωνία! Μην φοβάστε! Αυτός φταίει, πάλι αυτός! Πάντα αυτός!

(Η ΕΙΡΗΝΗ απευθύνεται στους ανθρώπους που βρίσκονται ακόμη στην δική της πλευρά, αυτοί όμως πέφτουν, καθώς τους τραβάει ο πόλεμος προς το μέρος του. Πέφτει και η Ειρήνη μαζί τους.)

ΠΌΛΕΜΟΣ (που την βλέπει καθώς πέφτει στη δική του πλευρά της σκηνής, γονατίζει κλαίγοντας): Όχι! Μην φεύγεις! Σε χρειάζομαι!

(Κλείνει η αυλαία.)

ΣΚΗΝΗ 2η

(Ανοίγει η αυλαία. Ο Πόλεμος βρίσκεται στην άσπρη πλευρά, ενώ η Ειρήνη στην κόκκινη.)

ΕΙΡΗΝΗ (χτυπώντας έναν αόρατο τοίχο, που χωρίζει την κόκκινη από την άσπρη πλευρά, χωρίς να μπορεί να δει τι υπάρχει στην άσπρη πλευρά): Όχι! Τι μου κάνατε; (Πέφτει στα γόνατα με λυγμούς) Τι έκανα; Είμαι η Ειρήνη… Πρέπει να είμαι τέλεια!

ΠΟΛΕΜΟΣ (παρατηρεί με απορία την Ειρήνη και ρωτάει το κοινό). Τόσον καιρό εγώ ήμουν εκεί; Εγώ έκανα έτσι;

(Ακούγεται μια κραυγή από την Ειρήνη.)

ΕΙΡΗΝΗ: Δεν φταίω εγώ! Ήμουν πάντα τέλεια, όπως με θέλατε!

ΠΟΛΕΜΟΣ (αποφασιστικά): Θα πάω! Θα τη σώσω!

(Ο Πόλεμος περνάει στην πλευρά της Ειρήνης)

ΕΙΡΗΝΗ (ξαφνιασμένη): Εσύ γιατί είσαι εδώ;

ΠΟΛΕΜΟΣ: Είμαι εδώ για να σε σώσω, όλα θα πάνε καλά!

ΕΙΡΗΝΗ (κλαίγοντας): Μα γιατί; Ποτέ δεν σου φέρθηκα καλά… Προσπαθούσα να είμαι άψογη! Ιδανική!

ΠΟΛΕΜΟΣ: Δεν έχει σημασία πλέον! Κανείς δεν είναι τέλειος! Θα γίνεις όσο καλύτερη μπορείς!

(Της πιάνει το χέρι, την τραβάει ήρεμα στην άσπρη πλευρά της σκηνής, τώρα όλη η σκηνή γίνεται λευκή.)

ΕΙΡΗΝΗ (αγκαλιάζοντας τον Πόλεμο): Έχεις δίκιο, όλα θα πάνε καλά!

(Πόλεμος και Ειρήνη αγκαλιάζονται. Κλείνει η αυλαία.)

Ε.Γ. β1

Αν ψάξει κανείς πίσω από τα ψηλά βουνά, θα βρει ένα χωριό. Αυτό το χωριό όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Πριν από πολλά χρόνια δεν ήταν ένα, αλλά δύο χωριά. Τα χώριζε μια μεγάλη κόκκινη γραμμή που βρισκόταν στη μέση της πλατείας.

Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτά τα δύο χωριά είχαν εχθρικές σχέσεις μεταξύ τους. Η συμβίωση ήταν δύσκολη, καθώς δεν μπορούσαν εύκολα τα αγαθά της μιας πλευράς να μοιραστούν στην άλλη κι έτσι υπήρχαν περίοδοι που ένα από τα δύο χωριά περνούσε δύσκολα. Κανένας κάτοικος όμως δεν τολμούσε να προτείνει στον βασιλιά του την ένωση των δύο χωριών.

Οι δύο βασιλιάδες ήταν τελείως αντίθετοι άνθρωποι. Ο βασιλιάς από το χωριό δίπλα στο ποτάμι ήταν ένας πολύ γλυκός και τρυφερός άνθρωπος. Αγαπούσε τους υπηκόους του και νοιαζόταν για τον διπλανό λαό. Είχε μάλιστα και μια πολύ όμορφη γυναίκα από αυτό το χωριό και μαζί είχαν αποκτήσει ένα πολύ γλυκό και ευγενικό κοριτσάκι. Αντίθετα, ο βασιλιάς από το χωριό δίπλα στη λίμνη ήταν ένας μοναχικός και ψυχρός ηγέτης. Ο λαός του τον φοβόταν και ακόμη και η γυναίκα του τον είχε παρατήσει και είχε πάει να μείνει δίπλα. Μαζί είχαν έναν γιο, ο οποίος δεν είχε καμία επαφή με τον πατέρα του.

Όταν άρχισαν τα δύο παιδιά να μεγαλώνουν, γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν. Σύμφωνα με τις παραδόσεις της εποχής, ο γιος του βασιλιά της λίμνης πήγε να ζητήσει το χέρι της κόρης του βασιλιά του ποταμιού. Όμως ο βασιλιάς του ποταμιού αρνήθηκε, γνωρίζοντας τις αληθινές ρίζες του πρίγκιπα. Τον εξόρισε σε ένα άλλο χωριό, ώστε να μην ξαναδεί ποτέ την κόρη του. Η μητέρα του πρίγκιπα έκλαιγε ολόκληρα βράδια, χωρίς να ξέρει αν ο γιος της είναι καλά.

Όταν πέθαναν οι δύο βασιλιάδες, το ζευγάρι συναντήθηκε ξανά μετά από πολύ καιρό και παντρεύτηκαν. Έγιναν εκείνος βασιλιάς και εκείνη βασίλισσα και έσμιξαν τα δύο χωριά. Έφτιαξαν και οι δυο μαζί ένα χωριό μεγάλο, χωρίς τσακωμούς, γεμάτο αγάπη και ζήσαν ευτυχισμένοι αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Ε.Ν. β2