Ten eerste begint het boek in ab ovo. We zien eerst het leven van de jonge Elisabeth in haar mooiere jaren waarna het verhaal geleidelijk overgaat naar Elisabeth als volwassene. In dat stadium van haar leven is het allemaal wat grijzer en donkerder. Dan pas begint het werkelijke verhaal van dit boek. Het verhaal waarin ze de vrouw is van mijnheer Duponselle en waarbij ze reeds twee kinderen heeft. Het verhaal waarin de Eerste Wereldoorlog van start gaat. Dit begin vind ik zeer gepast. Op die manier zie je namelijk het contrast tussen twee stadia van Elisabeths leven. Het mooie, zonnige leven tegenover het leven waarin alles mislukt en niks nog lijkt goed te komen.  

Ten tweede hebben we hier te maken met een ondergangsverhaal. Elisabeth wordt enkel slechter van de gebeurtenissen rondom haar. Uiteraard probeert ze dit te relativeren met het goede dat ze heeft. Ze probeert zo positief mogelijk in het leven te staan en te genieten van hetgeen wat ze heeft. 

Daarnaast hebben we ook te maken met een dubbelroman. Zo is er het liefdesverhaal van Elisabeth en mijnheer Duponselle, maar ook van Elisabeth en twee van haar minnaars. Op het einde van het boek krijgen we ook het liefdesverhaal te zien tussen Valentijn en Violette. Het gebruik van een dubbelroman vind ik zeker een meerwaarde in dit verhaal. Zo zien we het leven van meerdere personages en wordt het verhaal veel uitgebreider.  

De voorstelling van de personages is expliciet. Ze worden uitgebreid beschreven, de één iets toffer om te lezen dan de ander. Zo heb je de tegenstelling tussen Valentijn en Nameloos. Valentijn wordt beschreven als een mooi gebruinde jongen met goudblonde krullen, een gespierd lichaam en perfecte symmetrie van het gezicht. Het beeld van Nameloos ligt hier verre van. 

Het boek heeft een gesloten einde. Het verhaal wordt afgesloten door een zéér mooi einde. Het leven is terug harmonieus en goed. De zon wordt weer in het leven geroepen. Het einde speelt zich ook af op een plek waar Elisabeth naar verlangde om te bezoeken. Ik vond het heel aangenaam om te lezen. Open eindes of ongelukkige eindes zijn een grote afknapper voor mij.  

Ten slotte worden ook heel wat flashbacks gebruikt in het verhaal. Vooral naar het einde toe komen er meer flashbacks voor: flashbacks naar een heel aangrijpende gebeurtenis dat zich afspeelde in het verhaal, flashbacks door Valentijn verteld aan Violette die we al eerder te zien kregen door de ogen van mijnheer Duponselle tijdens de oorlog en nog veel meer verwoestende gebeurtenissen in Woesten. 
 

In dit boek heb ik veel emoties ervaren, van pure blijheid tot grote walging. Het boek toont het leven in al zijn facetten, niet enkel het mooie. Het beschreef het leven in Woesten tot in detail en net daarom vond ik het boek geweldig. Het zorgde ervoor dat ik Woesten en de mensen die er wonen mij perfect kon inbeelden. Dat zorgde ervoor dat ik meer inlevingsgevoel had tijdens het lezen van dit verhaal. Je krijgt een goed beeld van hoe een vrouw hoorde te leven, werken in plaats van verder studeren en zorgen voor zekerheid door te huwen met een welgestelde man. Er was dus ook een grote kloof tussen arm en rijk. Het toont eveneens hoe apart het is wanneer je opvalt omdat je net een tikkeltje anders bent en unieker dan de rest. Er heerste grote conformiteit. Ik vind het oprecht jammer wanneer mensen worden veroordeeld omdat ze niet zijn zoals de rest. Nameloos zelf wordt veel bekeken door leeftijdsgenoten en alle andere mensen. Hij wordt namen genoemd en gepest wegens zijn uiterlijk. Dit is één van de dingen die ik echt verafschuw. Mensen die andere personen veroordelen op basis van hun uiterlijk. Ze kennen hen niet, maar maken toch meteen een beoordeling. Ze vormen een mening zonder eerst de moeite te doen om de persoon te leren kennen. Personen worden gewoonweg in bepaalde hokjes van categorieën gestoken. Het boek besprak dus veel zaken die nu nog steeds gebeuren. Zaken die mij echt aanspreken en waar ik achteraf over kon nadenken. Hoe sta ik daar tegenover, wat zou ik doen in een soortgelijke situatie etc. Het zette mij aan het denken. Kris Van Steenberge kon alle gebeurtenissen ook zéér mooi beschrijven. Veel stukjes tekst heb ik net daarom opgeslagen in mijn notities. Hieronder zie je er een exemplaar van. Het is dus zéker aan te raden aan andere klasgenoten.