Klinische afdelingen voor het opnemen van patiënten, als een patiënt voor observatie of behandeling in bed ligt op een verpleegafdeling. Als een patiënt meerdere dagen moet blijven op de afdeling, is hij ‘'klinisch’' opgenomen. Tijdens de bezoekuren van het ziekenhuis kan familie, vrienden of kennissen de patiënt bezoeken. Is er een behandeling waarbij de patiënt wel in een bed moet liggen, maar niet een nacht hoeft te blijven slapen, dan is er sprake van een dag opname.

Een spoedeisende hulpafdeling (SEH). Op deze afdeling worden patiënten, met bijvoorbeeld verwondingen en breuken, met spoed geholpen. Vanuit de spoedeisende hulpafdeling worden sommige patiënten direct opgenomen op de klinische afdeling, als dit nodig blijkt.

De ambulancedienst, brengt de patiënten op de spoedeisende hulp binnen, als zei de patiënten niet zelf kunnen helpen laten ze het over aan de mensen op de spoedeisende hulp. Sommige ziekenhuizen hebben een traumahelikopter ter beschikking, die als een speciale ambulancedienst werkt.

Intensieve zorg en hartbewakingsafdelingen. Dit zijn klinische afdelingen voor de intensieve zorg van patiënten, als de gezondheidssituatie instabiel is.

Operatiekamers. Voor het opperen van patiënten.

Ziekenhuislaboratoria, onderzoeken bloed, urine en andere lichaamsstoffen.

Apotheek. Voor het geven en controleren van alle medicatie. Ziekenhuisapothekers zijn bevoegd tot het maken en controleren van medicatie voor bijvoorbeeld chemotherapie.

De verpleegkundige zorg is altijd al belangrijk geweest. Vroeger werden de verpleegkundige taken vooral uitgevoerd door familieleden. De naastenliefde en hoge druk van kerken speelden hier een grote rol in. De rol van een wijkverpleegkundige is bijvoorbeeld ontstaan, doordat vrouwen uit de kerk zieke mensen verzorgden.

In de periode van 500 tot 1600 werden ere hospitalen opgericht. Hij of zij kreeg eten, drinken, een bed en medicatie totdat de ziekte over was. De taken die de verpleegkundige toen uitvoerde was meestal basiszorg, zoals mensen wassen, bedden opmaken en mensen helpen met eten en drinken.

In de periode van 1600 tot 1850 werd er veel minder aandacht besteed aan de lichamelijke verzorging. De vrouwen uit de kerkelijke gemeenschappen, de broeders en zusters, werden vervangen door zaalknechten en zaalmeiden. Dit waren vaak mensen zonder opleiding en mensen met een crimineel verleden.

Vanaf de periode 1850 tot 1950 kwam hier weer verbetering in. Het beroep van de verpleegkundige kreeg steeds meer vorm. Er werden boeken gevormd, waardoor kennis over ziektes en de behandeling ervan verspreid konden worden. De kwaliteit van de zorg ging hierdoor sterk vooruit in de ziekenhuizen. 

Florence Nightingale was een persoon die hierin een grote rol heeft gespeeld. Florence heeft door heel Europa gereisd, en daarbij veel ziekenhuizen bezocht, en heeft veel zieken verzorgd. Zij heeft ervoor gezorgd dat het in ziekenhuizen beter werd, qua hygiëne en sanitaire voorzieningen. 

Rond 1900 werden ook de eerste inentingen uitgevoerd, dit zou grote uitbraken van epidemieën moeten voorkomen. Ook werden er verschillende wetten opgericht, zoals de Gezondheidswet in het jaar 1865 en de Wet op Besmettelijke ziekten in het jaar 1872.

Kortom, de rol van een verpleegkundige stond vroeger in het teken van de bedden opmaken en mensen wassen. Nu zie je een verpleegkundige veel meer dingen doen zoals, een zorgplan maken, de gezondheid bewaken, informeren, geruststellen en rapporteren.

Sommige verpleegkundigen zie je nog vol energie het laatste uur van hun dienst doorlopen. Ze weten altijd precies welke patiënt een extra troostend woord nodig heeft. En met een blik weten ze een arts duidelijk te maken wanneer het belangrijk is. Wat is hun geheim.

Goed kunnen communiceren komt in elk beroep van pas. Maar voor verpleegkundigen is goed kunnen spreken en luisteren een must. Een topverpleegkundige kan duidelijk communiceren met zowel patiënten en families als met artsen, en is in staat voor zijn of haar patiënten te pleiten en te anticiperen op hun behoeftes.

Verplegen is een stressvol beroep waar traumatische situaties aan de orde van de dag zijn. Het vermogen om lijden en dood te accepteren zonder dat het persoonlijk wordt, is cruciaal. Sommige dagen lijken een aaneensluiting van schrijnende gevallen, dood en wanhoop. Dat wil niet zeggen dat er geen hartverwarmende momenten zijn. Een patiënt er weer bovenop helpen of een familie herenigen kan een geweldig gevoel geven. Een goede verpleegkundige gaat echter niet uit van een goede afloop. Die laat deze over aan Greys Anatomy 

Een goede verpleegkundige heeft empathie voor de pijn en het lijden van de patiënten. Ze zijn in staat om compassie te voelen en troost te bieden. Maar wees voorbereid op een sporadisch aanval van compasiemoeheid. Het overkomt de beste verpleegkundige. Leer de symptomen te herkennen en ga er efficiënt mee om. 

Een verpleegkundige moet goed opletten op de details. Dit komt omdat het wel om mensen levens gaat. Zo hard gezegd gaat het om leven en dood. Een topverpleegkundige let nauwlettend op alle kleine details. Hij of zij leest nauwkeurige het dossier van de patiënt. En houd de patiënt nauwlettend in de gaten, als er verandering komen bij de patiënt zorgt de verpleegkundige dat dit door gespeeld wordt naar de dokters. 

Als verpleegkundige sta je uren, zware objecten of mensen tillen en kilometers lopen. Je hebt dus geen kantoorbaan. Het is dan ook van belang dat de verplegers fit blijven. Dat doet ze door gezond te eten, goed slapen en een gezonde leefstijl buiten je werkuren te hebben. 

Bij ziekte patiënten of noodgevallen moeten verpleegkundige altijd paraat staan voor het oplossen van eventuele lastige situaties. Of het nu aankomt op het opvangen van familie, een patiënt troosten of praten met een lastige arts, een topverpleegkundige kan in iedere situatie snel denken en problemen aanpakken wanner- of soms zelf voor- deze zich voordoen.

Goede verpleegkundige respecteren mensen en regels. Ze blijven te allen tijde onpartijdig en zijn zich bewust van de vereisten rondom vertrouwenskwesties, verschillende culturen en tradities. Boven alles, respecteren ze de wensen van de patiënt.

Ze was de tweede dochter in een rijke Britse familie. Haar moeder, Francis Smith, was een tegenstander van de slavernij en stond een vrije opvoeding voor. Nightingale ergerde zich aan het feit dat er weinig activiteiten waren voor vrouwen van haar status.

Ziekenverzorging was in deze periode relatief eenvoudig werk waarvoor geen opleiding of intellect vereist was. Ondanks weerstand vanuit haar familie was Nightingale vastbesloten verpleegster te worden. In 1844 begon ze met reizen. Ze ging naar Egypte, Duitsland en Frankrijk. In Frankrijk kwam ze in contact met katholieke zusters, die volgens haar betere verpleegkundigen waren dankzij hun strenge discipline en goede organisatie. In Duitsland ging ze langs bij een instituut waar vrouwen konden worden opgeleid. Uiteindelijk zou zij hier een opleiding tot verpleegster doorlopen. Later zou ze in brieven positief terugkijken op die tijd. In 1850 opende er een verpleeghuis voor vrouwen in Harley Street, Londen. In 1853 stond Nightingale aan het hoofd hiervan

 

Florence Nightingale overleed op 13 augustus 1910 op 90-jarige leeftijd. Inmiddels wordt verpleegkunde niet langer gezien als onbenullig werk, maar als een waardevolle bijdrage aan de samenleving met een gepaste opleiding. Ze is ook de geschiedenisboeken ingegaan als de uitvindster van het pooldiagram. Hiermee introduceerde ze het gebruik van statistieken in de gezondheidszorg.