Het huis is ook het begin van haar “nieuwe wereld”. Omdat Emmi zich eenzaam voelde thuis, heeft zij haar spullen gepakt om in het tuinhuisje van een meisje te gaan slapen die op vakantie is. Ze wordt wakker en ze merkt meteen dat er iets raars aan de hand is. Alles is stil, vreemd stil. Ze loopt naar buiten en hoort niks, geen auto’s, geen fietsers die bellen niks. Verward loopt ze naar haar huis. Ze doet de deur open en alles is hetzelfde maar haar familie is weg, geen spoor meer te bekennen. Haar "nieuwe wereld" is nu ontstaan: geen mensen en sprookjes. Emmi is verslaafd aan haar sprookjes boek, zinnen uit sprookjes komen constant in haar gedachten maar ze weet niet wat ze er mee moet. Toen ik dit allemaal las was ik ook verward, wat is er gebeurd?

Emmi, Onerva en Atro komen aan in Helsinki, allemaal in shock kijken ze hoe leeg de stad is. Ze rijden naar het duurste hotel in Helsinki en gaan naar binnen. Ze gaan meteen naar de mooiste kamer, de wolkensuite. Ze slapen daar een nachtje. Emmi wordt vroeg wakker en gaat meteen naar buiten voor wat frisse lucht. Ze doet de deuren open naar het balkon. Ze hapte adem en ze zag rook, ze realiseerde dat rook, vuur was en dat vuur, mensen waren. Ze rende meteen terug naar Onerva en Atro. Binnen een halfuur zitten ze op een boot richting het eilandje, Finlandfort.
Op dit eiland moet Emmi voornamelijk denken aan haar favorite sprookje, de kleine zeemeermin.

 

Toen Emmi naar huis kwam en merkte dat iedereen weg was was ze heel kwetsbaar, alles kon haar beïnvloeden. Ze heeft dagenlang van haar diepvries geleefd en ze durfde niet uit haar huis. Op een gegeven moment durfde ze naar het treinstation te gaan. Ze wachten 2 uur en ze moest huilen. Uit het niets hoorde ze een stem. Ze dacht dat ze gek was. Totdat de stem nog iets zei. Ze riep: “hallo”. Het meisje rende naar Emmi toe. Ze tilde Emmi meteen van de grond, het was Onerva: “En nu is het godverdomme afgelopen met dat gejank!” Vanaf dit moment werden ze vriendinnen. Onerva is 16 jaar oud en Emmi 14 maar toch merkte ze geen verschil. Ze trekken weken met elkaar op en ze kunnen doen wat ze willen. Ze krijgen op een dag ruzie. Onerva gaat naar het dak om even af te koelen. Emmi blijft zitten want ze denkt dat het wel even goed voor haar is maar na een half uur gaat ze toch maar even een kijkje nemen. Onerva ligt gewoon rustig te zonnen. Emmi gaat naast haar liggen. Opeens horen ze allebei een geluid. Ze springen allebei gelijk op. Daar stond Atro, een rood harige jongen die 18 jaar oud is.

Emmi laat zich leiden door sprookjes die haar dingen laat doen die heel bizar zijn. 

Mijn algehele indruk van dit boek is dat ik niets van het verhaal begrijp. Op het eind gaat Emmi mee met haar vriend Atro op een bootreis naar Tallinn. Ze wilde weg van het eiland, ze wilde niet op 1 plek blijven leven totdat iemand hun zou vinden. Ze gaat even slapen. Ze wordt wakker en Atro is van koers veranderd, een richting waar Emmi niet naartoe wilde gaan. Emmi vindt een mes met een briefje op het nachtkastje naast het bed. Op dat briefje staat: “We hebben ons haar aan de heks gegeven, zodat jij niet hoefde te sterven, en zij heeft ons op haar beurt dit mes gegeven – kijk! Voordat de zon opkomt, moet je het in het hart van de prins steken. Als zijn warme bloed over jouw voeten vloeit, zullen die weer in een vissenstaart veranderen. Dan ben je weer een zeemeermin, dan kun je terug nar ons afdalen en zul je driehonderd jaar leven voordat je oplost tot zout zeeschuim.” Toen ze deze brief gelezen had, liep ze naar Atro en stak hem in zijn hart.

Ik heb geen idee waarom Emmi dit heeft gedaan en het boek geeft daar ook geen antwoord op. Het verhaal roept eigenlijk meer vragen op dan antwoorden. Het advies: lees het tweede deel van dit verhaal “Een andere wereld”. Dit staat ook op de kaft van het boek. Blijkbaar staan daar de antwoorden in die ik niet heb. 

Mijn grootste vraag is nu: Zal Emmi daadwerkelijk alleen op de wereld overblijven?