Με το πέρασμα του χρόνου, άλλαξε χρήση και σήμερα στεγάζεται το Δημαρχείο. Το 2017 δημιουργήθηκε ένας τοίχος στο σημείο που άρχιζε η εκκλησία με πληροφορίες για την ιστορικότητα της περιοχής και στο δάπεδο της πρώην Λεωφόρου Αγίου Γεωργίου( σήμερα πεζόδρομος) ή πεντονάλε, υπάρχει η πρόσοψη της εκκλησίας.

Κάθε χρόνο στις 7 Μαρτίου, εις ανάμνηση της λειτουργίας του σχολείου, γιορτάζεται στην Αλβανία η ημέρα του δασκάλου.

Σήμερα, στο ίδιο κτήριο στεγάζεται το Μουσείο Εκπαίδευσης ή όπως είναι γνωστό στην πόλη το Μουσείο του πρώτου δημοτικού σχολείου.

Στις αρχές του  20ου αιώνα  (1910-1925)

εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Έλληνες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη με αποτέλεσμα  να

δημιουργηθεί οξύ δημογραφικό πρόβλημα. Μια άλλη μάστιγα του πληθυσμού αποδείχθηκε και η ελονοσία

επειδή στην περιοχή, λόγω των ελών και της αυξημένης υγρασίας, ενδημούσε μεγάλος πληθυσμός

κουνουπιών, τα οποία μετέδιδαν την

ασθένεια. Για να αντιμετωπισθούν οι ανάγκες βιοπορισμού των προσφύγων και η ελονοσία, το ελληνικό κράτος ανέθεσε στην αμερικανική εταιρία Foundation company (1928-1934) την εκτέλεση μεγάλων εγγειοβελτιωτικών έργων (αποστραγγιστικών και αντιπλημμυρικών) με τα οποία αποξηράνθηκε η λίμνη και τα έλη και δόθηκαν στους ακτήμονες πολλά στρέμματα εύφορης γης. Η εκσκαφή του Λουδία και των αποστραγγιστικών τάφρων της λίμνης έγιναν με πλωτά εκσκαπτικά μηχανήματα, διότι το έδαφος ακόμη και μετά την αποστράγγιση θα ήταν μαλακό και δεν θα επέτρεπε τη χρησιμοποίηση μηχανημάτων ξηράς.                                     

Προϋπόθεση για να εργαστούν τα πλωτά εκσκαπτικά μηχανήματα ήταν να εξασφαλισθεί σταθερή στάθμη νερού της λίμνης. Για το σκοπό αυτό κατασκευάστηκε 12 km κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης-Βέροιας πάνω στην εκροή από τη λίμνη (Λουδίας, Καράασμακ) χωμάτινο φράγμα και έναντι αυτού, στη δεξιά πλευρά του Λουδία, αφέθηκε μεγάλος φυσικός υπερχειλιστήρας.

Ο Λουδίας πλέον αποτελεί μέρος των αποστραγγιστικών και αντιπλημμυρικών έργων. Είναι δηλαδή ουσιαστικά ένας τεχνητός ποταμός που σκοπό έχει να μεταφέρει τα νερά από το αποστραγγιστικό δίκτυο της πρώην Λίμνης Γιαννιτσών στον Θερμαϊκό.

 Ο οικισμός αυτός ανήκε στην κοινότητα Βάλτων. Οι κάτοικοι του ήταν ντόπιοι Έλληνες, ψαράδες και κτηνοτρόφοι στο επάγγελμα, δούλευαν και σαν εργάτες στα κτήματα του Αβδούλ μπέη . Ο αριθμός των κατοίκων δεν ξεπερνούσε τους διακόσιους. Το 1928 ο οικισμός αριθμούσε 285 κατοίκους. Από το 1890 και μετέπειτα έφθασαν και μερικές οικογένειες βλάχων και από το 1927 άρχισε η κατοίκηση του χώρου από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και του Πόντου.

 Λίγο μακρύτερα από τη θέση του οικισμού απλωνόταν η λίμνη των Γιαννιτσών. Από το 1904 έως το 1908 διαδραματίστηκαν πολλά ιστορικά γεγονότα, που αποτέλεσαν και τον πρόδρομο μιας ιστορικής καμπής για τον Ελληνισμό. Στην λίμνη των Γιαννιτσών κατέφυγαν πολλοί κομιτατζήδες (Βούλγαροι ληστές), που είχαν προορισμό να τρομοκρατούν τα ελληνικά χωριά της περιοχής με σκοπό την αλλαγή της εθνικής τους ταυτότητας. Γνωστοί κομιτατζήδες αρχηγοί ο Ζλατάν, ο Κασάπτσε, ο Βοϊβόδας, και άλλοι.

 Το γεγονός αυτό ανάγκασε την κυβέρνηση των Αθηνών να στείλει μυστικά στην περιοχή Έλληνες αξιωματικούς και στρατιώτες για να αντιμετωπίσουν τους κομιτατζήδες και να ανακουφίσουν τους κατοίκους.

Γνωστοί αξιωματικοί με ψευδώνυμα ο Καπετάν Άγρας (Τέλλος Αγαπινός), ο Καπετάν Παναγιώτης (Παναγιώτης Παπατζανέτας) και άλλοι ήλθαν σε συνεννόηση με ντόπια παλικάρια όπως τον Γκόνο Γιώτα από Γιαννιτσά, το Μίγκα από Νάουσα και ύστερα από σκληρούς αγώνες κατάφεραν να εκπορθήσουν το άντρο των Βουλγάρων κομιτατζήδων που βρισκόταν στη μέση της λίμνης.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1912 ο ελληνικός στρατός στις 17 Οκτωβρίου πέρασε το Λουδία ποταμό και έδιωξε τους Τούρκους από την περιοχή και προχώρησε προς τα Γιαννιτσά. Η αποξήρανση της λίμνης ολοκληρώθηκε το 1935. Επειδή η μόνη ύδρευση των κατοίκων, ήταν μια και μοναδική βρύση (αρτεσιανό), που είχε πόσιμο νερό και αρκετά δροσερό κατά τις ημέρες του καλοκαιριού, το νεοσύστατο χωριό πήρε την ονομασία ΚΡΥΑ ΒΡΥΣΗ. Η Κρύα Βρύση προήλθε από τη συνένωση των δύο οικισμών, της ΠΛΑΣΝΑΣ και του οικισμού της ΠΡΙΖΝΑΣ. Αναγνωρίστηκε σαν κοινότητα στις 4-4-1934 (ΦΕΚ Α 131/1934).

Από την αρχαιότητα ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος είχε σκεφτεί να «κόψει» το κομμάτι γης (τον ισθμό) που εμπόδιζε την πλεύση των πλοίων από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό Κόλπο.

Στους νεότερους χρόνους ο Ιωάννης Καποδίστριας σκέφτηκε να πραγματοποιήσει τη διόρυξη (να κατασκευάσει διώρυγα), αλλά το οικονομικό κόστος ήταν απαγορευτικό για ένα τέτοιο εγχείρημα.

Πολύ αργότερα, η ελληνική κυβέρνηση προχώρησε στην υλοποίηση του έργου, το οποίο ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1882. Το έργο ανέλαβε ο Ούγγρος στρατηγός Τυρ. Τα εγκαίνια της Διώρυγας της Κορίνθου έγιναν στις 25 Ιουλίου 1893.

2. Το εντός της περιοχής της Σχολής του Μηχανικού αποκαλυφθέν τμήμα του Διόλκου εξ Α. με Άγνωστος δημιουργός - 1960 - Εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, Greece - CC BY-NC-ND.

Η Δίολκος ήταν ο πλακόστρωτος δρόμος που συνέδεε τις δύο άκρες του Ισθμού της Κορίνθου και πάνω στον οποίο σύρονταν κατά την αρχαιότητα από δούλους τα πλοία από τον Κορινθιακό προς τον Σαρωνικό κόλπο και αντίστροφα. Κατασκευάστηκε τέλη του 7ου με αρχές του 6ου αιώνα, όταν τύραννος στην Κόρινθο ήταν ο Περίανδρος.

2ο Δημοτικό Σχολείο Κρύας Βρύσης

Στις μέρες μας ο Κινηματογράφος λειτουργεί μόνο κατα τη διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου KO:SH.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Κορυτσάς είναι μια πολιτιστική έκθεση για εθνικές και διεθνείς ταινίες μικρού μήκους που έχουν προγραμματιστεί να πραγματοποιούνται στην Κορυτσά κάθε χρόνο.

Το KO:SH Film Fest αντικατέστησε το First Step Film Festival—ένα Διεθνές Φεστιβάλ Μαθητικού και Ανεξάρτητου Κινηματογράφου που διοργανώνεται τακτικά από το 2010 στα Τίρανα.

Στο φετινό φεστιβάλ από 17 - 21 Σεπτ 2024 προβλήθηκαν 100 εθνικές και διεθνείς ταινίες μικρού μήκους.

Χτίστηκε γύρω στο 18 ο αιώνα.

Τα κτίρια του παζαριού έχουν παρόμοια κατασκευαστική δομή που τα κάνει ιδιαίτερα αρμονικά και ελκυστικά στον επισκέπτη και σχηματίζουν ένα αρχιτεκτονικό σύνολο που διαχωρίζει τα κτίρια μεταξύ τους με πλακόστρωτα δρομάκια.

Στο παρελθόν το παζάρι αποτελούσε σημαντικό σημείο συνάντησης εμπόρων και ανταλλαγής προιόντων, από την Τουρκία, την Ελλάδα, την Βιέννη και την Τεριέστη.

Έφτασε στο απόγειο της άνθισης του στις αρχές του 20ου αιώνα φτάνοντας τα 1000 καταστήματα.

Το 2015 ανακατασκευάστηκε και μετατράπηκε σε πόλο έλξης τουριστών με τα πανέμορφα γραφικά εστιατόρια, καφέ, και αρκετά καταστήματα λαικής τέχνης όπως τα υφαντά.

Ο πρώτος ναός του νέου Ρυσίου είχε χτιστεί στην ίδια θέση με τον σημερινό, στα τέλη της δεκαετίας του 1920 κι ήταν ξύλινος.

Από τις αρχές της δεκαετίας του '50 είχε παρουσιαστεί η ανάγκη για νέο και μεγαλύτερο ναό, αφού ο πληθυσμός αυξάνονταν. Οι βασικές εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1958. Είναι πέτρινη, τρίκλιτη βασιλική.

Κι ο παλαιότερος και ο νέος αφιερώθηκαν στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, όπως κι αγίασμα, στον πατρογονικό τόπο του Ρυσίου Βιθυνίας Μικρασίας, που πανηγύριζε στις 6 Αυγούστου.

Το Δημοτικό σχολείο στο Νέο Ρύσιο.