พระเจ้าชาร์ลส์ที่ 3 กษัตริย์พระองค์ใหม่ตรัสว่า การสวรรคตของพระราชมารดาผู้เป็นที่รักคือ "ห้วงเวลาแห่งความโทมนัสครั้งยิ่งใหญ่" สำหรับพระองค์ตลอดจนสมาชิกราชวงศ์ และการสูญเสียสมเด็จพระราชินีนาถฯ จะสร้างความเศร้าโศกเสียใจให้คนทั่วโลก

พระเจ้าชาร์ลส์ ตรัสว่า "เราเศร้าโศกเป็นอย่างยิ่งต่อการเสด็จสวรรคตของกษัตริย์ผู้ทรงเป็นที่เทิดทูน และพระราชมารดาผู้เป็นที่รักยิ่ง"

นอกจากนี้ยังรวมถึงวัตถุขนาดเล็ก เช่น เศษซากการชนกันของวัตถุที่ลอยอยู่ในห้วงอวกาศ หรือแม้แต่แผ่นสีที่หลุดลอกออกจากยานอวกาศ รวมถึงของเหลวแข็งตัวที่ถูกขับออกจากยานอวกาศ เป็นต้น

แต่สงครามก็เกิดขึ้น โดยถึงแม้ว่า (ในปัจจุบัน) จะไม่ลามไปยังประเทศอื่น ๆ แต่การที่ชาติตะวันตกคว่ำบาตรด้านเศรษฐกิจรัสเซียอย่างรุนแรงก็ทำให้เกิดวิกฤตพลังงาน วิกฤตอาหาร ลามเข้าสู่วิกฤตเงินเฟ้อ

มีประวัติศาสตร์เกี่ยวกับกลุ่มคนหลากหลายทางเพศ หรือ LGBT จำนวนมากที่เรายังไม่รู้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะมีการปิดบังไม่ให้มีการเรียนการสอนในโรงเรียน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเรื่องราวเหล่านั้นจำนวนมากเกิดขึ้นอย่างลับ ๆ

"แม้แต่ในศตวรรษที่ 19 การพูดถึงเกย์หรือเลสเบี้ยนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย" แฮร์รี ค็อกส์ รองศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยน็อตติงแฮม กล่าว

ในสมัยศตวรรษที่ 18 มีผับหรือร้านกาแฟที่ชื่อ มอลลี เฮาส์ (Molly House) แต่บางคนคิดว่าที่นี่คือซ่อง มันเป็นแหล่งขึ้นชื่อที่ผู้ชายมาพบกัน แล้วก็กลับบ้านไปหาภรรยาหรือครอบครัว

ศ.ค็อกส์ ระบุเพิ่มเติมว่า ผู้คนได้ท้าทายบรรทัดฐานทางเพศมาโดยตลอด และแนวคิดในการสร้างพื้นที่ของคนที่มีความต้องการคล้ายกันก็เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้

แหล่งที่มาของน้ำก่อนจะกลายเป็นน้ำท่วม มีอยู่ 3 แหล่ง คือน้ำฝน น้ำเหนือ และน้ำหนุนจากทะเล ถ้าทั้งสามส่วนนี้มีจำนวนมากก็ส่งผลต่อปริมาณน้ำที่มากพอจะท่วมกรุงเทพฯได้ ส่วนสาเหตุหลักของการเกิดน้ำท่วมกรุงเทพฯ มาจาก 3 เรื่องคือ

1. คนเยอะ เมืองขยาย ต้นไม้น้อย ประชากรในกรุงเทพฯหนาแน่นมากที่สุดในประเทศไทย เมื่อประชากรหนาแน่น ก็เกิดการขยายตัวของที่อยู่อาศัย ถมที่ดินเพื่อสร้างตึกรามบ้านช่อง อาคาร หมู่บ้าน เส้นทางระบายน้ำอาจถูกกลบทับกลายเป็นเส้นทางจราจรแทน และต้นไม้ในเมืองก็ลดน้อยลงไปทุกที

2. ขยะอุดตันท่อระบายน้ำ ในกรุงเทพฯ มีขยะมูลฝอยกว่าหมื่นตันต่อวัน นอกจากจำนวนที่มาก ยังมีเรื่องของการไม่คัดแยกขยะ รวมทั้งการทิ้งขยะไม่ลงถัง ปลายทางของขยะที่ทิ้งก็อาจลงสู่แม่น้ำลำคลอง ทำให้ขยะ สะสมอยู่ตามท่อระบายน้ำ พอฝนตกจนมีปริมาณน้ำมาก การระบายน้ำก็ไม่สามารถระบายได้ทัน 

3. ฝนตกหนักและดินทรุดลง ด้วยภูมิศาสตร์ของกรุงเทพฯ เป็นที่ลุ่มต่ำ และบางพื้นที่เป็นแอ่งกระทะ ไม่สามารถระบายน้ำเองได้ ต้องใช้วิธีสูบน้ำออก สาเหตุก็มาจากพื้นดินที่ทรุดลงไปจากการก่อสร้าง

การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 มีผู้ป่วยจำนวนมาก ซึ่งมีการระบาดจากสถานบันเทิง ทำให้มีจำนวนผู้ติดเชื้อสูงมากขึ้นเป็นหลักพันต่อวัน และยังส่งผลต่อสภาพเศรษฐกิจเนื่องจากมีผู้ป่วยจำนวนมากขึ้น

หากประชาชนไม่ป้องกันตนเองอย่างเคร่งครัด จะทำให้การแพร่กระจายของโรคเป็นไปในวงกว้าง เช่น การเดินทางไปท่องเที่ยวต่างจังหวัดและเยี่ยมญาติ เป็นต้น อีกทั้งยังเพิ่มความเสี่ยงในการติดเชื้อต่อกลุ่มผู้สูงอายุอีกด้วย

การจัดงานรื่นเริงหรือกิจกรรมต่างๆ ในชุมชน หากมีการตกแต่งสถานที่ควรคำนึงถึงเรื่องดังนี้

    - ตกแต่งด้วยวัสดุที่ไม่เป็นอันตรายและภาระต่อสิ่งแวดล้อม ใช้วัสดุที่สามารถใช้ได้หลายครั้ง และนำกลับมาใช้ใหม่ได้
    - ไม่ใช้โฟมในการตกแต่ง
    - ใช้ต้นไม้ วัสดุธรรมชาติ เช่น ใบตอง ดอกไม้สด ในการตกแต่งสถานที่ให้มากที่สุด

การส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อมชุมชนด้วยสื่อ 

          ในพื้นที่ของชุมชนแต่ละแห่งนั้น ควรจัดให้มีป้านรณรงค์ด้านสิ่งแวดล้อม เพื่อให้ข้อมูลหรือเตือนใจแก้ผู้พบเห็น โดยติดตั้งแบบถาวรควรคำนึงถึงความเหมาะสมสวยงาม จะสามารถกระตุ้นเตือนให้คนในชุมชนตระหนักถึงความร่วมร่วมใจกัน รักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมในชุมชนได้เป็นอย่างดี 


ชุมชนกับการอนุรักษ์ทรัพยากรท่องเที่ยว
 

          สถานที่ท่องเที่ยว กิจกรรมและวัฒนธรรม ประเพณีของท้องถิ่น นอกจากจะเป็นสมบัติที่น่าภาคภูมิใจของชุมชนท้องถิ่นแล้ว ยังก่อผลเศรษฐกิจของท้องถิ่นอีกด้วย การร่วมแรงร่วมใจกันอนุรักษ์ทรัพยากรท้องเที่ยวให้คงอยู่อย่างยั่งยืน จึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งเช่น

    - ช่วยกันรักษาสภาพธรรมชาติให้คงความสมบูรณ์ไว้มากที่สุด
    - บูรณปฏิสังขรณ์แหล่งโบราณสถานอย่างถูกวิธี เพื่อให้คงอยู่คู่ชุมชนตลอดไป
    - รณรงค์ส่งเสริมและฟื้นฟูขนบธรรมเนียมประเพณีของท้องถิ่น
    - รักษาศิลปหัตถกรรมที่เป็นเอกลักษณ์ดั้งเดิมของท้องถิ่น โดยอาจนำมาผลิตเป็นสินค้าที่ระลึก

ข้อมูลจาก กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม 

การป้องกันปัญหาขยะในชุมชน
 

การมีส่วนร่วมของคนในชุมชน เพื่อป้องกันปัญหาขยะในชุมชนทำได้โดย

    - ลดการนำขยะเข้าบ้าน ก่อนซื้อของเข้าบ้านทุกครั้ง ควรถามตนเองว่ามีความต้องการและจำเป็นจริงๆ หรือไม่ เพราะของที่เหลือใช้จากการใช้ นั้นคือปริมาณขยะชุมชนที่เพิ่มขึ้น
    - มีถังขยะประจำบ้าน ถังขยะควรเป็นภาชนะที่แข็งแรงมีฝาปิดมิดชิดสามารถป้องกันแมลงและสัตว์
    - แยกขยะก่อนทิ้ง วัสดุบางชนิดสามารถนำมาใช้ใหม่ได้ หรือนำไปแปรรูปเพื่อกลับมาใช้อีกได้ เช่น ขวด แก้ว โลหะ หรือกระดาษเป็นต้น วัสดุเหล่านี้สามารถขยายได้เป็นการลดปริมาณขยะที่จะนำไปกำจัดอีก
    - ทิ้งขยะให้ถูกที ตามจุดที่กำหนดไว้สำหรับการทิ้งขยะเท่านั้น
รณรงค์ด้านสิ่งแวดล้อมในชุมชน
    การณรงค์ให้เกิดกิจกรรมด้านสิ่งแวดล้อมในชุมชน สามารถกระตุ้นให้ชุมชนเกิดจิตสำนึกด้านสิ่งแวดล้อมและความสามัคคีในชุมชนได้อย่างต่อเนื่องเช่น
  - การรณรงค์ป้องกันปัญหาขยะมูลฝอยในชุมชน
  - การรณรงค์เพื่อปลูกต้นไม้และรักษาต้นไม้ในชุมชน
  - การรณรงค์รักษาแหล่งน้ำในชุมชน 
ลดปริมาณมลพิษทางอากาศในชุมชน 
  - ลดปริมาณกิจกรรม การใช้จักรยานในการเดินทาง หรือการใช้ยานพาหนะร่วมกันเป็นหมู่คณะ
    - ไม่ให้มีการติดเครื่องยนต์ ยานพาหนะทุกชนิดขณะจอดในที่จอด
    - งดการใช้โฟม สเปรย์จากกระป๋องอัดแรงดิน และสารละลายที่ส่วนประกอบของสาร CFC 
 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่ถือเป็นหนึ่งในข่าวน่ายินดีที่สุดเกี่ยวกับความเจริญก้าวหน้าของโลกในศตวรรษนี้

โดยข้อมูลจากธนาคารโลกระบุว่า ระหว่างปี 1990 - 2015 จำนวนผู้ที่อยู่ใต้เส้นแบ่งความยากจน (Poverty line) คือ มีรายได้วันละ 1.90 ดอลลาร์สหรัฐฯ (ราว 57 บาท) หรือต่ำกว่านั้น ลดลงจาก 1,900 ล้านคน มาอยู่ที่ 735 ล้านคน

นั่นหมายความว่าจำนวนประชากรที่ถือว่าเป็น "คนจน" ตามคำนิยามดังกล่าว ลดลงจาก 36% มาอยู่ที่ 10% ในช่วงเวลาเดียวกัน

แต่ว่าการขจัดความยากจนไม่ใช่เรื่องง่าย และนักเศรษฐศาสตร์ที่เป็นผู้กำหนดเส้นแบ่งความยากจนบอกบีบีซีว่า นโยบายเพื่อการพัฒนาทั้งหลาย "ไม่ได้เข้าถึงกลุ่มคนที่ยากจนที่สุดเท่าที่ควร"

ด้าน รศ.ดร.พนิต ภู่จินดา หัวหน้าภาควิชาการวางแผนภาคและเมือง คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ผู้เชี่ยวชาญเรื่องเมือง ชี้ให้เห็นอีกหนึ่งหายนะจากการวางผังเมืองผิด ในบทความเรื่อง Superblock ต้นเหตุรถติดในกรุงเทพมหานคร บนเว็บไซต์ Rabbit Today ว่า

ในปัจจุบันปัญหาชุมชนแออัดมักเกิดขึ้นจากสังคมเมืองมากกว่าในชนบท มีหน่วยงานหลักที่เข้ามาดูแลได้แก่ การเคหะแห่งขาติ และองค์กรท้องถิ่น การแก้ไขปัญหาชุมชนแออัดกลายเป็นปัญหาสำคัญอีกประการหนึ่งของสังคมเมือง ชุมชนแออัดเป็นบริเวณที่มีอาคารบ้านเรือนปลูกอาศัยอยู่อย่างแออัดยัดเยียด สิ่งของอุปโภคและบริโภคขาดแคลน มีที่อยู่คับแคบ สรกปรก เป็นแหล่งเพาะเชื้อโรค มากมาย ในปัจจุบันเราจะเห็นชุมชนแออัดได้ส่วนมากตามเมืองใหญ่ๆ ซึ่งเรียกว่า สลัม

Investing.com-- การขาดดุลการค้าของญี่ปุ่นขยายตัวมากกว่าที่คาดไว้ ทำสถิติสูงสุดในเดือนสิงหาคม ข้อมูลเปิดเผยเมื่อวันพฤหัสบดี โดยได้แรงหนุนจากต้นทุนการนำเข้าพลังงานที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากค่าเงินเยนอ่อนค่าที่ระดับต่ำสุดในรอบ 24 ปี

ญี่ปุ่น ขาดดุลการค้า เพิ่มขึ้นเป็น 2.82 ล้านล้านเยน (1.97 พันล้านดอลลาร์) ในเดือนสิงหาคม ข้อมูลชั่วคราวจากกระทรวงการคลังเผย เพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าจากการอ่าน 1.43 ล้านล้านเยนในเดือนที่แล้ว นักเศรษฐศาสตร์คาดว่าจะขาดดุล 2.40 ล้านล้านเยน

การส่งออก ขยายตัวน้อยกว่าที่คาดไว้ 22.1% ในเดือนนี้ ขณะที่ ตัวเลขนำเข้า กระตุ้นความคาดหวังในอดีตว่าจะเติบโตเกือบ 50% จากปีที่แล้ว ส่วนใหญ่ได้รับแรงหนุนจากค่าเงินเยนที่อ่อนค่า ซึ่งร่วงลงสู่ระดับต่ำสุดในรอบ 24 ปีในช่วงปลายเดือนสิงหาคม และอยู่ใกล้ระดับต่ำสุดนับตั้งแต่นั้นมา

การนำเข้าพลังงานยังคงเป็นตัวขับเคลื่อนที่ใหญ่ที่สุดของการขาดดุลการค้าของญี่ปุ่น โดยเพิ่มขึ้นเกือบ 32% ในเดือนสิงหาคม ท่ามกลางราคาที่เพิ่มขึ้นของ ก๊าซธรรมชาติ และราคาถ่านหิน ประเทศกำลังดิ้นรนเพื่อป้องกันปัญหาการขาดแคลนพลังงานโดยการนำเข้าเชื้อเพลิงผลิตไฟฟ้าในปริมาณสูง

การรุกรานยูเครนของรัสเซียเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ราคาน้ำมันสูงขึ้น เนื่องจากมอสโกเป็นหนึ่งในผู้จัดหาก๊าซธรรมชาติรายใหญ่ที่สุดของโลก

แต่แผนการที่จะรีสตาร์ทเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ของญี่ปุ่นหลายเครื่องเพื่อตอบสนองต่อปัญหาการขาดแคลนพลังงานอาจสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ภายในต้นปี 2023

ความอ่อนแอใน ค่าเงินเยน ได้ทำให้ต้นทุนการนำเข้าของญี่ปุ่นแย่ลงไปอีก สกุลเงินนี้เป็นหนึ่งในสกุลเงินเอเชียที่อ่อนค่าที่สุดในปีนี้ โดยส่วนใหญ่เกิดจากความไม่เต็มใจของธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นที่จะขึ้นอัตราดอกเบี้ย

การลดลงของค่าเงินเยนได้ผลักดันให้รัฐมนตรีหลายคนเตือนถึงการแทรกแซงที่อาจเกิดขึ้นในตลาดสกุลเงิน แต่ยังไม่มีมาตรการที่ชัดเจน

แนวโน้มเศรษฐกิจของญี่ปุ่นก็มืดลงเช่นกันในช่วงที่เหลือของปี โดยผลกระทบจากอัตราเงินเฟ้อที่เพิ่มสูงขึ้นส่งผลกระทบต่อผลกำไรของบริษัทและการใช้จ่ายของครัวเรือน

อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจของประเทศเติบโตเกินคาดในไตรมาสที่สอง

Investing.com-- การขาดดุลการค้าของญี่ปุ่นขยายตัวมากกว่าที่คาดไว้ ทำสถิติสูงสุดในเดือนสิงหาคม ข้อมูลเปิดเผยเมื่อวันพฤหัสบดี โดยได้แรงหนุนจากต้นทุนการนำเข้าพลังงานที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากค่าเงินเยนอ่อนค่าที่ระดับต่ำสุดในรอบ 24 ปี

ญี่ปุ่น ขาดดุลการค้า เพิ่มขึ้นเป็น 2.82 ล้านล้านเยน (1.97 พันล้านดอลลาร์) ในเดือนสิงหาคม ข้อมูลชั่วคราวจากกระทรวงการคลังเผย เพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าจากการอ่าน 1.43 ล้านล้านเยนในเดือนที่แล้ว นักเศรษฐศาสตร์คาดว่าจะขาดดุล 2.40 ล้านล้านเยน

การส่งออก ขยายตัวน้อยกว่าที่คาดไว้ 22.1% ในเดือนนี้ ขณะที่ ตัวเลขนำเข้า กระตุ้นความคาดหวังในอดีตว่าจะเติบโตเกือบ 50% จากปีที่แล้ว ส่วนใหญ่ได้รับแรงหนุนจากค่าเงินเยนที่อ่อนค่า ซึ่งร่วงลงสู่ระดับต่ำสุดในรอบ 24 ปีในช่วงปลายเดือนสิงหาคม และอยู่ใกล้ระดับต่ำสุดนับตั้งแต่นั้นมา

การนำเข้าพลังงานยังคงเป็นตัวขับเคลื่อนที่ใหญ่ที่สุดของการขาดดุลการค้าของญี่ปุ่น โดยเพิ่มขึ้นเกือบ 32% ในเดือนสิงหาคม ท่ามกลางราคาที่เพิ่มขึ้นของ ก๊าซธรรมชาติ และราคาถ่านหิน ประเทศกำลังดิ้นรนเพื่อป้องกันปัญหาการขาดแคลนพลังงานโดยการนำเข้าเชื้อเพลิงผลิตไฟฟ้าในปริมาณสูง

การรุกรานยูเครนของรัสเซียเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ราคาน้ำมันสูงขึ้น เนื่องจากมอสโกเป็นหนึ่งในผู้จัดหาก๊าซธรรมชาติรายใหญ่ที่สุดของโลก

แต่แผนการที่จะรีสตาร์ทเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ของญี่ปุ่นหลายเครื่องเพื่อตอบสนองต่อปัญหาการขาดแคลนพลังงานอาจสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ภายในต้นปี 2023

ความอ่อนแอใน ค่าเงินเยน ได้ทำให้ต้นทุนการนำเข้าของญี่ปุ่นแย่ลงไปอีก สกุลเงินนี้เป็นหนึ่งในสกุลเงินเอเชียที่อ่อนค่าที่สุดในปีนี้ โดยส่วนใหญ่เกิดจากความไม่เต็มใจของธนาคารแห่งประเทศญี่ปุ่นที่จะขึ้นอัตราดอกเบี้ย

การลดลงของค่าเงินเยนได้ผลักดันให้รัฐมนตรีหลายคนเตือนถึงการแทรกแซงที่อาจเกิดขึ้นในตลาดสกุลเงิน แต่ยังไม่มีมาตรการที่ชัดเจน

แนวโน้มเศรษฐกิจของญี่ปุ่นก็มืดลงเช่นกันในช่วงที่เหลือของปี โดยผลกระทบจากอัตราเงินเฟ้อที่เพิ่มสูงขึ้นส่งผลกระทบต่อผลกำไรของบริษัทและการใช้จ่ายของครัวเรือน

อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจของประเทศเติบโตเกินคาดในไตรมาสที่สอง

admin  June 20, 2016

บนโลกใบนี้เมื่อมนุษย์มีความเกี่ยวข้องและสัมพันธ์กัน มนุษย์ก็จะรวมกลุ่มอยู่ด้วยกัน สร้างบ้านเรือนและที่อยู่อาศัย ทำมาหากิน และอาศัยอยู่ร่วมพึ่งพาอาศัยกัน ซึ่งในลักษณะนี้จะเรียกว่าเป็นชุมชน หลังจากที่มีมนุษย์อาศัยอยู่รวมกันก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงของสภาพสิ่งแวดล้อมให้เหมาะสมกับการดำรงชีพ ความสะดวกสบายในความเป็นอยู่ และต้องการความปลอดภัยในชีวิต สิ่งแวดล้อมนั้นเป็นปัจจัยประการณ์หนึ่งในการทำให้คุณภาพชีวิตดีขึ้นซึ่งเรียกว่า Quality Of Life ซึ่งแยกออกไป 6 ประการได้แก่

-สุขภาพ มนุษย์ทุกคนนั้นต้องการสุขภาพที่ดีไม่เจ็บป่วยใข้ สภาพแวดล้อมโดยรวมนั้นมีผลเกี่ยวกับสุขภาพของเราด้วยถ้าสภาพแวดล้อมดี สุขภาพของผู้คนก็จะดีขึ้นตาม

-การศึกษาถ้าสภาพแวดล้อมรอบตัวเรานั้นดี คนในชุมชนได้รับการศึกษาอย่างเท่าเทียมแล้วละก็จะไม่มีปัญหาในด้านสิ่งแวดล้อมเลยเพราะเมื่อผู้คนในชุมชนมีการศึกษาได้เรียนรู้เกี่ยวกับคุณประโยชน์ และโทษในการทำลายสิ่งแวดล้อม

-อาชีพและรายได้ เมื่อผู้คนในชุมชนมีอาชีพ และรายได้ที่เหมาะสมก็จะมีการจัดการพัฒนาชุมชนซึ่งส่งผลดีต่อสิ่งแวดล้อม

-สิ่งแวดล้อม สิ่งที่อยู่รอบตัวเรานั่นคือสิ่งแวดล้อมถ้าสิ่งแวดล้อมดีคุณภาพชีวิตของคนในชุมชนก็ดีตาม

-จิตใจ (ศีลธรรม ศาสนา) ถ้าคนในสังคมคมมีจิตสำนึกที่ดี ก็จะไม่มีใครทำลายสิ่งแวดล้อม ทำให้ชุมชนน่าอยู่ขึ้น

ในปัจจุบันปัญหาชุมชนแออัดมักเกิดขึ้นจากสังคมเมืองมากกว่าในชนบท มีหน่วยงานหลักที่เข้ามาดูแลได้แก่ การเคหะแห่งขาติ และองค์กรท้องถิ่น การแก้ไขปัญหาชุมชนแออัดกลายเป็นปัญหาสำคัญอีกประการหนึ่งของสังคมเมือง ชุมชนแออัดเป็นบริเวณที่มีอาคารบ้านเรือนปลูกอาศัยอยู่อย่างแออัดยัดเยียด สิ่งของอุปโภคและบริโภคขาดแคลน มีที่อยู่คับแคบ สรกปรก เป็นแหล่งเพาะเชื้อโรค มากมาย ในปัจจุบันเราจะเห็นชุมชนแออัดได้ส่วนมากตามเมืองใหญ่ๆ ซึ่งเรียกว่า สลัม

Enter

คุณส่ง

ส่วนใหญ่มีสาเหตุมาจากน้ำใช้จากบ้านเรือนและโรงงานอุตสาหกรรมที่ไม่มีการบำบัดก่อนปล่อยลงสู่แหล่งน้ำ เป็นเหตุให้น้ำเน่าเสีย ส่งผล กระทบต่อระบบนิเวศและสุขภาพอนามัยของผู้คนที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง หรือผู้สัญจรไปมา ทั้งความสกปรกไม่น่าดู ส่งกลิ่นไม่พึงปรารถนา และอาจมีสารเคมีที่เป็นพิษเจือปนอยู่ด้วย ซึ่งส่วนใหญ่แล้วล้วนเกิดจากน้ำมือของมนุษย์แทบทั้งสิ้น

เป็นวิธีการใช้น้ำที่มีคุณภาพดีช่วยผลักดันน้ำเน่าเสียออกไปและช่วยให้น้ำเน่าเสียเจือจางลง พระราชดำรินี้ได้นำมาแก้ไขปัญหาน้ำเน่าเสียใน คลองของกรุงเทพมหานคร โดยใช้น้ำจากแม่น้ำเจือจางน้ำเน่าเสียและชักพาสิ่งสกปรกจากคลองต่างๆ ทำให้คลองสะอาดขึ้นได้เป็นอย่างดี

“...การจัดระบบควบคุมระดับน้ำในคลองสายต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจัดระบบน้ำในกรุงเทพมหานคร นั้น สมควรวางระบบให้ถูกต้องตามสภาพการณ์และลักษณะภูมิประเทศ ซึ่งควรแบ่งเป็น 2 แผนด้วยกัน คือ แผนสำหรับใช้กับในฤดูฝนหรือฤดูน้ำมาก เพื่อประโยชน์ในการป้องกันน้ำท่วม และเพื่อบรรเทาอุทกภัยเป็น สำคัญ แผนการระบายน้ำในฤดูแล้งนั้นก็ต้องจัดอีกแบบหนึ่งต่างกันไป เพื่อการกำจัดหรือไล่น้ำเน่าเสียออกจาก คลองเป็นหลัก ซึ่งทั้งสองระบบนี้ ควรพิจารณาถึงวิธีการระบายน้ำโดยอาศัยแรงโน้มถ่วงของโลกให้มากที่สุด ทั้งนี้ เพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายในการควบคุมระดับน้ำตามลำคลองเหล่านี้...”

เป็นการใช้ผักตบชวาซึ่งเป็นวัชพืชที่ต้องการกำจัดอยู่แล้ว มาทำหน้าที่ดูดซับความสกปรก รวมทั้งสารพิษจากน้ำเน่าเสีย โดยทรงใช้หลัก อธรรมปราบอธรรม และทรงเปรียบเทียบบึงมักกะสันเป็นเสมือน “ไต” ของกรุงเทพมหานคร เป็นสถานที่กำจัดสิ่งสกปรกในน้ำเน่าเสียที่ไหลตามคลองสามเสน ให้ผ่านกรองโดยธรรมชาติให้เป็นน้ำที่มีคุณภาพดีขึ้น แล้วระบายออกไปยังคลองสามเสน และคลองแสนแสบ

“...ในกรุงเทพฯ ต้องมีพื้นที่หายใจ แต่ที่นี่เราถือเป็นไตกำจัดสิ่งสกปรกและโรค สวนสาธารณะถือว่าเป็นปอด แต่นี่เป็นเหมือนไตฟอกเลือด ถ้าไตทำงานไม่ดีเราตาย อยากให้เข้าใจหลักของความคิดอันนี้...”

ทรงใช้ระบบการจัดการน้ำเสียโดยใช้เครื่องจักรกลเติมอากาศเพิ่มออกซิเจนละลายน้ำ ซึ่งใช้ออกซิเจนตามธรรมชาติจากพืชน้ำ และสาหร่าย แบ่งเป็น 2 ชนิด คือ บ่อบำบัดน้ำเสียแบบเติมอากาศ (Aeroted Lagoon) โดยได้นำมาทดลองใช้ที่บึงพระราม 9 ซึ่งเป็นบึงขนาดใหญ่อยู่ใจกลาง กรุงเทพมหานครตลอดเวลา เพื่อให้แบคทีเรียทำการย่อยสลายอินทรีย์ในน้ำเสียโดยปฏิกิริริยาแบบการให้ออกซิเจนต่อเนื่อง จากนั้นจะไหลไปยัง บ่อกึ่งไร้อากาศเพื่อบำบัดสารอินทรีย์ที่หลงเหลือในบ่อน้ำ เมื่อน้ำใสแล้วจะระบายน้ำทิ่งลงคลองลาดพร้าวตามเดิม ผลปรากฏว่าคุณภาพน้ำในคลองดีขึ้น

ใช้ธรรมชาติผสมผสานกับเทคโนโลยี โดยการสร้างบ่อดักสารแขวนลอย ปลูกต้นกกอียิปต์ เพื่อใช้ดับกลิ่นและปลูกต้นผักตบชวาเพื่อดูดสิ่ง สกปรกและโลหะหนัก ต่อจากนั้นใช้กังหันน้ำชัยพัฒนาและแผงท่อเติมอากาศให้กับน้ำเสียตามความเหมาะสม ตลอดจนให้ตกตะกอนก่อน ปล่อยลงแหล่งน้ำ โดยนำมาทดลองที่หนองโสน จังหวัดสกลนคร ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้ว่าคุณภาพน้ำในหนองโสนใสและสะอาดยิ่งขึ้น

การบำบัดน้ำเสียด้วยระบบบ่อบำบัดและพืชน้ำประกอบด้วยระบบ 4 ระบบ คือ ระบบบ่อบำบัดน้ำเสีย ระบบบ่อชีวภาพ ระบบหญ้ากรอง และระบบบำบัดน้ำเสียโดยใช้ป่าชายเลน พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงนำหลักธรรมชาติเหล่านี้ มาใช้กับธรรมชาติ “....อย่างที่บอกว่าเอาน้ำเสียมาใช้ในการทำการเกษตรกรรมทำได้ แต่ที่ทำนั้นต้องมีสัก 5,000 ไร่ ขอให้ผู้เชี่ยวชาญต่างๆ มาช่วยร่วมกันทำ ทำได้แน่...”

และได้พระราชทานแนวทางหรือวิธีการว่า

“...ทางใต้ออสเตรเลียมีโครงการเอาน้ำเสียนี้ไปใส่ในคลองแล้วใส่ท่อไปใกล้ทะเลแล้วทำเป็น สระเป็นบ่อใหญ่มาก เป็นพื้นที่ตั้งเป็นร้อยไร่ หลายร้อยไร่ เขาก็ไปทำให้น้ำนั้นหายสกปรก แล้วก็เทลงทะเล....”

ตัวอย่างเช่น โครงการศึกษาวิจัยและพัฒนาสิ่งแวดล้อมแหลมผักเบี้ยอันเนื่องมาจาก พระราชดำริ อำเภอบ้านแหลม จังหวัดเพชรบุรี

ต้นแบบเครื่องกลเติมอากาศที่ผิวน้ำหมุนช้าแบบทุ่นลอย หรือ “กังหันน้ำชัยพัฒนา” ซึ่งมีใบพัดเคลื่อนน้ำและซองรับน้ำไปสาดกระจายเป็นฝอย เพื่อให้สัมผัสอากาศได้อย่างทั่วถึง เป็นผลให้ออกซิเจนในอากาศสามารถรวมละลายเข้าไปในน้ำได้อย่างรวดเร็ว และในช่วงที่น้ำเสียถูกยกขึ้น มากระจายสัมผัสกับอากาศตกลงไปยังผิวน้ำ จะทำให้เกิดฟองอากาศจมตามลงไปก่อให้เกิดการถ่ายเทออกซิเจนอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งกังหัน ชัยพัฒนาแบบนี้จะใช้ประโยชน์ได้ทั้งการเติมอากาศ การกวนแบบผสมผสาน และการทำให้เกิดการไหลตามทิศทางที่กำหนด

“...การพัฒนาแหล่งน้ำนั้นในหลักใหญ่คือ การควบคุมน้ำให้ได้ดังประสงค์ ทั้งปริมาณและ คุณภาพ กล่าวคือ เมื่อมีปริมาณน้ำมากเกินไป ก็ต้องหาทางระบายออกให้ทันการ ไม่ปล่อยให้ เกิดความเดือดร้อนเสียหายได้ และในขณะที่เกิดภาวะขาดแคลนก็ต้องมีน้ำกักไว้ใช้เพียงพอ ทั้งมีคุณภาพเหมาะสมแก่การเกษตร การอุตสาหกรรม และการอุปโภคบริโภค ปัญหาอยู่ที่ว่า การพัฒนาแหล่งน้ำนั้นอาจมีผลกระทบกระเทือนต่อสิ่งแวดล้อมบ้าง แต่ถ้าไม่มีการควบ คุมน้ำที่ดีพอแล้ว เมื่อเกิดภัยธรรมชาติขึ้น ก็จะก่อให้เกิดความเดือดร้อนสูญเสียทั้งในด้าน เศรษฐกิจและในชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน ทั่งส่งผลกระทบกระเทือนต่อสิ่ง แวดล้อมอย่างร้ายแรง...”

#วิธีรักษา

ปัญหาน้ำเน่าเสียหรือการเกิดมลพิษทางน้ำ ส่วนใหญ่เกิดจากการกระทำของมนุษย์ ดังนั้นการถ่ายทอดความรู้ให้กับเด็ก เยาวชน รวมทั้งพ่อแม่ผู้ปกครองและประชาชนทั่วไป ให้ตระหนักถึงผลเสียและรับรู้การป้องกันปัญหาน้ำเน่าเสียอย่างถูกต้อง เป็นการแก้ไขปัญหามลพิษทางน้ำอย่างถูกวิธีและได้ผลอย่างยั่งยืน

ตัวเลขของรัฐบาลไทยแสดงการเพิ่มขึ้นของขอบเขตของป่าไม้ไทย โดยตัวเลขจากศูนย์ข้อมูลการเกษตรของกระทรวงเกษตรและสหกรณ์แสดงการเพิ่มขึ้นของพื้นที่ป่าไม้ของประเทศไทยในช่วง พ.ศ. 2549–2558 (จาก 99 ล้านไร่ เป็น 103 ล้านไร่) โดยมีการใช้ที่ดินประเภทอื่นลดลง^[12] ซึ่งใน พ.ศ. 2019 กรมป่าไม้กล่าวว่าพื้นที่ป่าเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเนื่องจากมาตรการต่อต้านการบุกรุกภายใต้นโยบายการเรียกคืนที่ดินป่าไม้ของรัฐบาล จากข้อมูลของกรมฯ พื้นที่ป่าไม้ของประเทศใน พ.ศ. 2561 ครอบคลุมพื้นที่ 102.4 ล้านไร่ เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า 330,000 ไร่ ซึ่งเพิ่มขึ้นเทียบเท่ากับพื้นที่ขนาดจังหวัดภูเก็ต โดยเพิ่มพื้นที่ป่าเป็น 31.58 เปอร์เซ็นต์ของที่ดินทั้งหมดของประเทศ^[13]

ในต้น พ.ศ. 2560 รัฐบาลได้ยืนยันอีกครั้งถึงความมุ่งมั่นใน พ.ศ. 2518^[14] ที่จะเพิ่มพื้นที่ป่าเป็น 40 เปอร์เซ็นต์ ภายใน 20 ปี จุดมุ่งหมายคือเพื่อให้ "ป่าสงวน" ครอบคลุม 25 เปอร์เซ็นต์ของประเทศ และ 15 เปอร์เซ็นต์ปกคลุมด้วย "ป่าเชิงพาณิชย์" ทั้งนี้ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ใน พ.ศ. 2561 ประเทศไทยจะต้องแปลงพื้นที่ 27 ล้านไร่ให้เป็นป่า^[14] ซึ่งประเทศไทยมีพื้นที่สีเขียวสามตารางเมตรต่อคน ส่วนสิงคโปร์มีพื้นที่ 66 ตารางเมตรต่อคน และมาเลเซียมี 44 ตารางเมตรต่อคน^[15]

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2531 ฝนตกหนักได้ชะล้างดินของเนินที่เพิ่งตัดไม้ทำลายป่าทำให้เกิดน้ำท่วมใหญ่ หมู่บ้านและที่ดินทำกินถูกท่วม ผู้คนเกือบ 400 คนและสัตว์เลี้ยงหลายพันตัวต้องตาย รัฐบาลไทยสั่งห้ามตัดไม้เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2532 โดยเพิกถอนสัมปทานการตัดไม้ทั้งหมด ผลที่ตามมารวมถึงราคาไม้ที่เพิ่มขึ้นสามเท่าในกรุงเทพมหานคร ส่งผลให้การตัดไม้อย่างผิดกฎหมายเพิ่มขึ้น^[16]

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 เมื่อภัยแล้งรุนแรงในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย นายกรัฐมนตรี ประยุทธ์ จันทร์โอชา ได้เรียกร้องให้เกษตรกรละทิ้งการปลูกข้าวครั้งที่สองเพื่อประหยัดน้ำ โดยเขาถือว่าความแห้งแล้งมาจากการตัดไม้ทำลายป่าครั้งใหญ่ นายกรัฐมนตรีกล่าวว่าพื้นที่ป่าอย่างน้อย 26 ล้านไร่ (4.2 ล้านเฮกตาร์) โดยเฉพาะอย่างยิ่งป่าบนภูเขาทางตอนเหนือได้ถูกทำลาย โดยนายกรัฐมนตรีกล่าวว่าป่าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการผลิตน้ำฝน^[17]

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 บทบรรณาธิการของบางกอกโพสต์สรุปประเด็นป่าไม้ของประเทศไทย ดังนี้ "ป่าไม้ลดลงอย่างรวดเร็วภายใต้นโยบายของรัฐในช่วงสี่ทศวรรษที่ผ่านมา ปัจจัยต่าง ๆ ได้แก่ การตัดไม้, การทำเหมืองแร่, ยุทธศาสตร์ต่อต้านการก่อความไม่สงบ, การส่งเสริมพืชเศรษฐกิจบนที่ราบสูง, การสร้างเขื่อนขนาดใหญ่ และการส่งเสริมอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การทุจริตยังหยั่งรากลึกในระบบราชการป่าไม้"^[18] ส่วนไม้เนื้อแข็งที่มีมูลค่าสูง เช่น พะยูง กำลังถูกตัดออกมาอย่างผิดกฎหมายเพื่อจำหน่าย ซึ่งส่วนใหญ่ส่งออกไปยังตลาดเฟอร์นิเจอร์ในประเทศจีน ต้นไม้เหล่านี้มีค่ามากจนผู้ลักลอบถึงกับติดอาวุธและเตรียมพร้อมต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ โดยที่ทั้งคนเฝ้าป่าและผู้ลักลอบต่างถูกสังหารในการดวลปืน รวมถึงอัตราการตัดไม้ตอนนี้คุกคามไม้พะยูงด้วยการสูญพันธุ์ภายใน 10 ปี ตามรายงานของสำนักข่าวอัลญะซีเราะฮ์ใน พ.ศ. 2557

เกิดจากน้ำทิ้งและสิ่งปฏิกูลจากแหล่งชุมชน
น่าเหม็น ชุมชนบ้าน พวงพยอม ต. ในเวียง อ.เมืองน่าน ร้องเรียนน้ำในคลองเจ้าฟ้า ที่ไหลผ่านชุมชน เน่าเสีย ส่งกลิ่นเหม็น กลางคืนยิ่ง เหม็นมาก ทำสุขภาพย่ำแย่ และยังเป็นแหล่ง เพาะพันธุ์ยุง โดยน้ำเสียถูกปล่อยมาจากผู้ประกอบการที่อยู่ต้นน้ำ ชาวบ้านต้องทนมากว่า 3 ปี พากันไปร้องหลายที่ แต่ยังไม่มีการแก้ไขเสียที

สาเหตุการเกิดภัยแล้ง   อาจเกิดขึ้นได้จากสาเหตุต่าง ๆ ดังนี้

ถึงแม้ว่าภาครัฐจะมีความพยายามอย่างมากในการสู้รบปรบมือกับมลภาวะทางอากาศ แต่สถานการณ์ดังกล่าวกลับไม่บรรเทาลงเท่าไรนัก เพราะต้องหาความสมดุลระหว่างการเติบโตทางเศรษฐกิจไปพร้อมกับรักษาสภาพแวดล้อม

เป็นเวลากว่าสัปดาห์ที่กรุงเทพฯ ไม่ได้มองเห็นท้องฟ้าสดใส เนื่องจากรถยนต์หนาแน่น งานก่อสร้าง การเผาพื้นที่เกษตร การเดินเครื่องจักรในโรงงาน และการผลิตไฟฟ้าจากถ่านหิน อากาศนิ่ง ๆ ทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาทึม มลภาวะตัวร้ายที่สุดคือ PM2.5 ซึ่งเป็นฝุ่นคัวนขาดเล็กว่า 2.5 ไมครอน ซึ่งสามารถซึมเข้าไปในปอด ก่อให้เกิดปัญหาเกี่ยวกับทางเดินหายใจและหัวใจ ฝุ่นควันชนิดดังกล่าวได้สูงถึงระดับที่ไม่ปลอดภัยของหลายประเทศ

ทุกวันนี้ ไม่ใช่เรื่องแปลกหากจะเห็นคนยืนต่อคิวหน้าร้านขายยาระหว่างพักกลางวันเพื่อซื้อหน้ากาก N95 ที่ออกแบบมาเพื่อป้องกันฝุ่นขนาดจิ๋ว แต่หลายร้านก็ต้องติดป้ายว่าไม่มีหน้ากาก N95 จำหน่าย ซุปเปอร์มาร์เก็ตบางแห่งถึงขนาดแจdหน้ากากอนามัยเพื่อดึงดูดลูกค้า

ในขณะที่การเลือกตั้งขยับใกล้เข้ามา รัฐบาลทหารนำโดยพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา ได้เดินหน้าเพื่อแก้ปัญหา กองทัพอากาศไทยได้บินเหนือน้านฟ้าเพื่อกระจายน้ำ 3,000 ลิตร โดยหวังว่าจะดูดซับฝุ่นควันและช่วยให้อากาศสะอาดขึ้น รวมถึงการปล่อยอากาศยานเพื่อทำฝนหลวง กองทัพรถดับเพลิงก็กระจายตัวฉีดพ่นน้ำสู่ท้องฟ้า นอกจากนี้ พลเอกประยุทธ์ยังพยายามสนับสนุนให้ผู้ใช้รถใช้ถนนเลือกใช้น้ำมันที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม

อย่างไรก็ดี ความพยายามดังกล่าวกลับไม่เป็นผลมากนัก โดย รศ.ดร.ศิริมา ปัญญาเมธีกุล อาจารย์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ให้สัมภาษณ์ว่า “การพ่นน้ำอาจช่วยลดปริมาณ PM 2.5 แต่เราจะเป็นต้องมีเครื่องจักร 30,000 เครื่อง ฉีดพ่นน้ำในเวลาเดียวกันหากเราต้องการกำจัดฝุ่น PM 2.5”

แต่ประเทศไทย ก็ไม่ใช่ประเทศเดียวที่เผชิญกับปัญหาร้ายแรงเกี่ยวกับมลภาวะทางอากาศ
รัฐบาลประเทศเกาหลีใต้ ได้ประกาศเตือนภัยฝุ่นควันในหลายพื้นที่ทั่วประเทศรวมถึงเมืองหลวงอย่างกรุงโซล หลังจากที่คุณภาพอากาศอยู่ในระดับที่แย่ที่สุดนับตั้งแต่ พ.ศ. 2558 ในบางพื้นที่มีการบันทึกว่ามีฝุ่น PM 2.5 มากกว่า 200 ไมโครกัรมต่อลูกบาศก์เมตร

กรุงโซลได้ใช้มาตรการฉุกเฉินเพื่อรับมือกับระดับมลภาวะที่เป็นอันตราย กระทรวงสิ่งแวดล้อมได้ออกประกาศห้ามรถบรรทุกดีเซล 320,000 คันไม่ให้เข้าไปในเมือง และแนะนำให้มีการใช้รถโดยสารสาธารณะ รวมถึงขอร้องให้ลดเวลาการทำงานตามพื้นที่ก่อสร้างอีกด้วย

ประเทศอินเดียก็กำลังเผชิญกับปัญหาดังกล่าวเช่นเดียวกัน อินเดียเผชิญกับปัญหามลภาวะทางอากาศต่อเนื่องเป็นเวลาหลายปี และสถานการณ์ก็ดูแต่จะมีทีท่าเลวร้ายลงเรื่อยๆ ปีที่ผ่านมา องค์การอนามัยโลกได้เผยแพร่รายชื่อ 10 เมืองที่มีปัญหามลภาวะรุนแรงที่สุด ซึ่ง 9 ใน 10 นั้นอยู่ในประเทศอินเดีย โดยนิวเดลีอยู่อันดับที่ 6 ปริมาณ PM2.5 ที่พบในเมืองดังกล่าวสูงถึง 300 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตรเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ในขณะที่มาตรฐานขององค์การอนามัยโลกระบุว่า PM2.5 ที่ระดับ 25 ไมโครกรัมต่อลูกบาศก์เมตรเป็นภาวะไม่ปลอดภัย

 

๓. ปุ๋ยที่ใช้ในการเกษตร 
        ปุ๋ยหลักที่ใช้ในการเกษตร ได้แก่ สารไนโตรเจน และฟอสฟอรัส ฟอสฟอรัสที่อยู่ในรูปของฟอสเฟต สามารถยึดติดอยู่กับดินได้ จึงมีส่วนน้อยที่ไหลไปกับน้ำ ดังนั้นสารที่ทำให้เกิดปัญหาคือ ไนโตรเจน การใช้ปุ๋ย ส่วนใหญ่มักใส่กันมากเกินกว่าที่พืชจะนำไปใช้ได้หมด เมื่อฝนตก น้ำฝนจะชะเอาไนโตรเจนไหลไปตามผิวดิน ลงสู่แม่น้ำลำคลอง ช่วยให้สาหร่ายเจริญเติบโตได้ดีเป็นจำนวนมาก ทำให้น้ำเกิดสี กลิ่น และรส เมื่อสาหร่ายเหล่านี้ตายลง ก็จะทำให้น้ำเน่าเหม็น และมีฟีนอลสูงขึ้น
เกิดฝ้าขาวลอยอยู่ตามผิวน้ำ 

 

๔. ผิวดินที่พังทลาย 
        ในพื้นที่รับน้ำบางแห่ง เช่น อ่างเก็บน้ำที่เสื่อมสภาพ และมีการพังทลายของหน้าดิน จะทำให้น้ำมีความขุ่นสูง เกิดสี กลิ่น และรสได้ 
 

๕. การเลี้ยงปศุสัตว์ 
        การเลี้ยงปศุสัตว์ ถ้าเลี้ยงกินหญ้าที่คลุมหน้าดินมากเกินไป จะทำให้หน้าดินถูกน้ำกัดเซาะ
เมื่อฝนตก และเมื่อไหลลงในแหล่งรับน้ำ ก็จะเกิดปัญหาเช่นเดียวกับข้อ ๔ นอกจากนี้ มูลสัตว์ก็จะไหลลงไปในลำน้ำ ทำให้มีสารอินทรีย์ไนโตรเจน และฟอสฟอรัสสูง เกิดปัญหาเช่นเดียวกับข้อ ๑ และ ๓

 

๖. ยาฆ่าแมลงและยากำจัดวัชพืช 
        ยาฆ่าแมลงและยากำจัดวัชพืช ส่วนมากเป็นสารเคมี ที่บางครั้งก็เป็นสารมีพิษ เมื่อถูกชะล้างลงไปในน้ำ ก็จะเป็นพิษแก่พืชและสัตว์ที่อยู่ในน้ำ หากเรานำน้ำไปใช้ ก็จะได้รับอันตรายจากสารพิษนั้นด้วย 

 

๗. ไฟป่า 
        ถ้าเกิดไฟป่าในบริเวณพื้นที่ที่เป็นแหล่งต้นกำเนิดน้ำ จะทำให้มีขยะ เถ้าถ่าน ตะกอนทราย
รวมทั้งสารมลพิษต่าง ๆ ไหลลงไปในแหล่งน้ำ เป็นจำนวนมาก ซึ่งจะส่งผลเสียต่อคุณภาพของน้ำที่นำไปใช้สอย อีกทั้งอาจจะทำให้อ่างเก็บน้ำ หรือแม่น้ำตื้นเขิน เนื่องจากการสะสมของเถ้าถ่าน และตะกอนต่าง ๆ  
๘. การใช้ที่ดินที่ขาดการควบคุม 
      การใช้ที่ดินสองข้าง หรือรอบ ๆ แหล่งน้ำ ที่ขาดการควบคุม หรือการกำหนด จะทำให้เกิดผลเสียต่อคุณภาพของน้ำได้  ดังนั้น จึงควรกำหนดเขต หรือห้ามการขยายชุมชน หรือการตั้งโรงงาน
ตามริมน้ำที่นำน้ำไปใช้ประโยชน์ในการทำประปา

รายงานขององค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ (Food and Agriculture Organization of the United Nations) หรือ FAO ระบุว่า เมื่อปี 2021 ที่ผ่านมา รัสเซียและยูเครน ส่งออกข้าวสาลี (วัตถุดิบสำคัญในการผลิตขนมปัง) รวมกันคิดเป็นสัดส่วนสูงถึงเกือบ 30% ของตลาดโลก ซึ่งปริมาณการส่งออกข้าวสาลีจำนวนมหาศาลนี้ ทำให้มีมากกว่า 50 ประเทศ ต้องพึ่งพาการส่งออกจากทั้งสองประเทศนี้คิดเป็นสัดส่วนสูงถึง 30% และในจำนวนนี้ยังมีถึง 26 ประเทศ (ส่วนใหญ่เป็นประเทศยากจน) ต้องนำเข้าข้าวสาลีจากทั้งสองประเทศนี้คิดเป็นสัดส่วนถึงมากกว่า 50% ด้วย

นอกจากนี้ การส่งออกน้ำมันดอกทานตะวัน (นำไปใช้ในการทำน้ำมันพืช และผลิตภัณฑ์เครื่องสำอาง) ที่ทั้งสองประเทศส่งออกรวมกันยังคิดเป็นสัดส่วนสูงถึง 55% ของอุปทานโลกด้วย

ขณะเดียวกัน "ยูเครน" ยังส่งออกข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ในช่วงระหว่างปี 2020-2021 คิดเป็นสัดส่วนสูงถึง 15% ของตลาดโลก (ผู้ส่งออกข้าวโพดรายใหญ่อันดับ 4 ของโลก)

ส่วน "รัสเซีย" ถือเป็นผู้ส่งออกปุ๋ยเคมีรายใหญ่ของโลก โดยเป็นผู้ส่งออกปุ๋ยไนโตรเจนอันดับหนึ่งของโลก ปุ๋ยโพแทสเซียมอันดับสองของโลก และปุ๋ยฟอสฟอรัสอันดับสามของโลก เมื่อปี 2020

จากระหว่างบรรทัดด้านบน “เรา” คงได้เห็นความสำคัญของทั้งรัสเซียและยูเครนในแง่การส่งออกผลิตภัณฑ์ด้านการเกษตรกันแล้ว อย่างไรก็ดี คำถามที่เกิดขึ้น ณ เวลานี้ คือ นับตั้งแต่เกิดสงครามระหว่างรัสเซียและยูเครน รวมถึงการประกาศสารพัดมาตรการคว่ำบาตรต่างๆ จากชาติตะวันตก ซึ่งดำเนินมาเป็นระยะยาวนานมากกว่า 80 วันเข้าให้แล้ว ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นตามมา

ผลการทำลายล้างจากสงคราม :

นักวิเคราะห์ จากศูนย์เพื่อการศึกษายุทธศาสตร์ระหว่างประเทศ (Center for Strategic International Studies) หรือ CSIS ระบุว่า กองทัพรัสเซียได้ใช้กำลังทหารมุ่งโจมตีโครงสร้างพื้นฐานทางการเกษตรในประเทศยูเครนอย่างหนักหน่วง ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่เพาะปลูก, โรงงานผลิตอุปกรณ์ทางการเกษตร, โกดังบรรจุผลิตภัณฑ์ทางการเกษตร, ถนนและสะพาน รวมถึง ท่าเรือ ซึ่งความเสียหายที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ ย่อมจะส่งผลกระทบต่อ “แหล่งรายได้หลัก” ของยูเครนที่จะได้จาก “ภาคการเกษตร” ซึ่งคิดเป็น 9% ของ GDP ยูเครนเมื่อปี 2020 ในอนาคตนับจากนี้ต่อไป อีกทั้งผลลัพธ์จากการทำลายล้างนี้ ยังจะสร้างผลกระทบต่อเนื่องต่อความมั่นคงทางอาหารโลกอีกด้วย

สาเหตุวิกฤติความมั่นคงทางอาหารโลก 2022 :

ความเปลี่ยนแปลงด้านสภาพภูมิอากาศ, ความขัดแย้งในภูมิภาค, ผลกระทบทางเศรษฐกิจและวิกฤติห่วงโซ่อุปทานอันเกิดจากปัญหาการแพร่ระบาดโควิด-19 คือ ปัญญาที่ทำให้เกิด “ภาวะชะงักงัน” ในตลาดสินค้าเกษตรเดิมอยู่แล้ว แต่แล้วเมื่อเกิดสงครามขึ้นทุกอย่างก็ยิ่งเลวร้ายลงมากกว่าเก่า

โดยนักวิเคราะห์จาก CSIS คาดว่า ตลาดสินค้าเกษตร อาจต้องเผชิญหน้ากับภาวะอุปทานตกต่ำและมีราคาพุ่งสูงขึ้น เช่นเดียวกับในช่วงระหว่างปี 2007-2008 ซึ่งเกิดภัยแล้งขึ้นในหลายประเทศที่เรียกว่า “วิกฤติอาหารครั้งสำคัญของโลก" (Global Food Crisis) จนถึงขั้นต้องมีการประกาศห้ามส่งออกสินค้าเกษตรบางชนิด และผลักดันให้ ราคาอาหารเพิ่มสูงขึ้นถึง 2 เท่า ในช่วงระหว่างปี 2002 - 2008 ตามรายงานของ FAO

นอกจากนี้ ปัจจัยเรื่องพลังงานที่พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องในปัจจุบัน ยังจะยิ่งส่งผลให้ราคาสินค้าเกษตรที่สูงอยู่เดิมแล้วจากต้นทุนที่เพิ่มขึ้น มีราคาแพงมากยิ่งขึ้นเข้าไปอีกด้วย ซึ่งทั้งหมดนี้ ยังไม่นับรวม “ต้นทุนที่เพิ่มขึ้น” จากการที่บริษัทประกันต่างพร้อมใจกันเพิ่มเบี้ยประกันเรือขนส่งสินค้าที่แล่นผ่านทะเลดำจากพิษภัยของสงครามที่เกิดขึ้นด้วย

ขณะเดียวกัน มาตรการคว่ำบาตรของชาติตะวันตกที่มีต่อรัสเซีย ซึ่งเป็นผลทำให้ ราคาปุ๋ยมีราคาแพงขึ้นนั้น กลับยังทำให้เกษตรกรในกลุ่มประเทศร่ำรวยโดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา หันไปเลือกลงทุนปลูกพืชที่ใช้ปุ๋ยน้อย มากกว่าการที่จะเลือกปลูกข้าวสาลีเพื่อชดเชยอุปทานส่วนที่ขาดหายไปจากรัสเซียและยูเครน ถึงแม้ว่าข้าวสาลีจะมีราคาสูงกว่าก็ตาม

โดยรายงานของกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ ระบุว่า ในปี 2022 นี้ มีเกษตรกรชาวสหรัฐฯ ตั้งใจจะปลูกถั่วเหลือง ซึ่งใช้ปุ๋ยสำหรับการเพาะปลูกค่อนข้างน้อย มีจำนวนมากเป็นประวัติการณ์ โดยมีจำนวนมากเป็น 2 เท่าของจำนวนเกษตรกรที่ตั้งใจจะปลูกข้าวสาลี จนกระทั่งอาจส่งผลให้ปริมาณผลผลิตข้าวสาลีต่อเอคอร์ มีตัวเลขต่ำที่สุดเป็นลำดับที่ 5 ในรอบเกือบศตวรรษ

อย่างไรก็ดี สำหรับเกษตรกรในกลุ่มประเทศที่มีรายได้ต่ำและปานกลาง ซึ่งมีทางเลือกจำกัดกว่า อาจเดินหน้าเพาะปลูกโดยยอมแบกต้นทุนที่สูงขึ้นนี้ต่อไป พร้อมกับให้ผู้บริโภคเป็นผู้รับภาระสินค้าทางการเกษตรที่มีราคาแพงขึ้น ขณะเดียวกัน ยังอาจมีความเป็นไปได้ที่เกษตรกรเหล่านี้ อาจเลือกใช้ปริมาณปุ๋ยที่น้อยลงในการเพาะปลูก ถึงแม้ว่าจะแลกมาด้วยผลผลิตที่ได้ “ลดลง” ก็ตาม

- การจัดตั้งสหกรณ์เพื่อร่วมแก้ปัญหาเศรษฐกิจในชุมชน เป็นการสร้างความร่วมมือทางเศรษฐกิจให้เกิดขึ้นภายในชุมชน ในรูปแบบของสหกรณ์ที่เปิดรับสมาชิก คือ คนในชุมชนเข้ามีส่วนร่วมในการดำเนินการทางเศรษฐกิจ

- การเสริมสร้างความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจในชุมชน โดยเน้นการพึ่งพิงอิงอาศัยกัน มากกว่าการแข่งขันกัน ส่งเสริมให้มีระบบการร่วงมมือกัน อย่างเช่น สหกรณ์

- การเสริมสร้างกิจกรรมทางเศรษฐกิจต่างๆ ในชุมชน เป็นการสร้างความสัมพันธ์ในเชิงเศรษฐกิจ ให้เกิดการร่วมมือกันอย่างแน่นแฟ้นในชุมชน

เมื่อเวลา 13.30 น. วันที่ 1 ก.ย. 65 พ.ต.ท.อมรวัฒน์ ปานดี สว.สอบสวน สภ.ศรีราชา ได้รับแจ้งว่าเกิดเหตุเพลิงลุกไหม้กุฏิพระ วัดไร่กล้วย ม.2 ต.สุรศักดิ์ อ.ศรีราชา จ.ชลบุรี โดยมีพระลูกวัดติดอยู่ภายในกุฏิ จึงรีบรุดไปตรวจสอบ พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวน เจ้าหน้าที่ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย เทศบาลนครเจ้าพระยาสุรศักดิ์ นำรถดับเพลิงเข้าช่วย และเจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัยสว่างประทีป

หากจะอธิบายให้เห็นภาพว่าปริมาณขยะในกรุงเทพฯ มีมากเพียงใด ก็เทียบได้กับช้าง 2,105 ตัวบุกเข้ามาในกรุงเทพฯ ทุกวัน ตอกย้ำว่ากรุงเทพมหานคร ยังไม่สามารถลดปริมาณขยะได้ตามเป้าหมาย และคาดว่าปี 2573 ขยะจะเพิ่มเป็น 1.5 ตันต่อวัน

คนกรุงสร้างขยะมากเป็นประวัติการณ์
กรุงเทพฯ เป็นเมืองที่มีปริมาณขยะมูลฝอยเกิดขึ้นต่อวันมากที่สุดของประเทศไทย จากข้อมูลปริมาณขยะมูลฝอย โดยสำนักสิ่งแวดล้อม ระบุว่าในปีงบประมาณ 2561 (ตั้งแต่เดือนตุลาคม 2560 – เดือนเมษายน 2561) จัดเก็บขยะมูลฝอย 2.23 ล้านตัน เฉลี่ยวันละ 10,525 ตัน นับว่าสูงที่สุดในรอบ 8 ปีเมื่อเทียบกับช่วงเวลาเดียวกัน ซึ่งปริมาณขยะใน กทม. มีแนวโน้มมากขึ้น เนื่องมาจากหลายสาเหตุ ไม่ว่าจะเป็นจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นจากการขยายตัวของเมืองในเขตชั้นนอกและชั้นใน โดยเฉพาะพื้นที่ใกล้เส้นทางรถไฟฟ้า และการเพิ่มจำนวนของผู้คนที่เข้ามาทำงานไปจนถึงนักท่องเที่ยว

โดยมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์คาดการณ์ว่าในปี 2559 คนกรุงเทพฯ ผลิตขยะเฉลี่ยคนละ 1.2 กก./วัน และในปี 2573 จะผลิตขยะรวมกัน 15,029 ตัน/วัน ซึ่งจะส่งผลโดยตรงต่อความต้องการใช้ทรัพยากรและงบประมาณที่มากขึ้น

อนาคตเมืองปลอดขยะ?
ในขณะที่เป็นช่วงที่รัฐบาลให้ความสำคัญกับการจัดการขยะ โดยประกาศให้การจัดการขยะเป็นวาระแห่งชาติ และประกาศโรดแมปการจัดการขยะและของเสียอันตราย ในแผนแม่บทการบริหารจัดการขยะมูลฝอยของประเทศ และมีแผนปฏิบัติการประเทศไทยไร้ขยะ ซึ่ง กทม. ได้วางแผนพัฒนากรุงเทพมหานคร 20 ปี (ปี 2556 – 2575) ที่มาจากการระดมความคิดของประชาชนทุกภาคส่วนในสังคม ด้วยแนวคิดขยะเหลือศูนย์ (Zero Waste Management) โดยนำกลับมาใช้ใหม่ (Recycle) และทำให้ขยะเหลือน้อยที่สุดและกำจัดที่เหลือ (Residue) ด้วยเทคโนโลยีที่มีประสิทธิผล โดยตั้งเป้าหมายชัดเจนว่า ภายในปี 2575 ต้องลดขยะที่ต้องกำจัดลงให้ได้ 20% จากปีฐาน 2556 ที่มีปริมาณขยะเฉลี่ย 9,963 ตัน/วัน

ปัจจุบัน กทม. กำลังอยู่ในแผนบริหารจัดการขยะมูลฝอย ปี 2558 – 2562 โดยภายในปี 2562 ต้องลดปริมาณขยะลง 7% อีกทั้งรวบรวมขยะอันตรายได้เพิ่มขึ้น 30% และเพิ่มเทคโนโลยีกำจัดขยะมูลฝอย เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ไม่น้อยกว่า 30% ของปริมาณขยะมูลฝอยที่จัดเก็บได้ปี 2556 โดยแบ่งออกเป็น 3 ส่วน คือ ต้นทางที่จะส่งเสริมการจัดการขยะในกลุ่มประชารัฐ 14 กลุ่มเป้าหมาย 33,167 แห่ง กลางทางเพื่อเก็บขนมูลฝอยเพื่อนำไปกำจัด และรณรงค์ให้ประชาชนทิ้งขยะให้เป็นที่ และปลายทางคือการนำไปกำจัด

จากรายงานการประเมินผลการดำเนินการลดและคัดแยกขยะมูลฝอยของ กทม. ช่วงปี 2557 – 2560 โดยคณะบริหารการพัฒนาสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ พบว่า กรุงเทพมหานคร ยังไม่สามารถลดปริมาณขยะได้ตามเป้าหมาย เนื่องจากปริมาณขยะมีแนวโน้มสูงขึ้นเรื่อยๆ โดยในปี 2560 เพิ่มขึ้นถึง 5.65% จากปี 2556 อีกทั้งการคัดแยกวัสดุ ประเภทนำกลับมาใช้ใหม่ (Recycling) เช่น แก้ว กระดาษ โลหะ พลาสติก เป็นต้น ยังคงเป็นการคัดแยกอย่างไม่เป็นทางการ โดยธุรกิจรีไซเคิลเป็นผู้รวบรวมวัสดุ เพื่อนำกลับสู่กระบวนการผลิตมาใช้ใหม่ทดแทนวัตถุดิบการผลิตสินค้าที่มาจากทรัพยากรธรรมชาติ ซึ่งเป็นระบบที่ไม่เป็นทางการ และการคัดแยกจึงขึ้นอยู่กับความสมัครใจของประชาชน ทำให้การคัดแยกวัสดุรีไซเคิลออกจากขยะทั่วไปยังไม่เกิดผลเท่าที่ควร เนื่องจากพบว่ามีขยะรีไซเคิลถูกทิ้งรวมไปกับขยะทั่วไป 10-15% ของขยะทั่วไป รวมทั้งประชาชนยังคงทิ้งขยะไม่ตรงตามวันเวลาและจุดที่กำหนด ส่งผลให้กระบวนการลดและคัดแยกขยะมูลฝอยของ กทม. จึงทำได้ยาก ยังไม่สามารถทำได้อย่างมีประสิทธิภาพ

วาระระดับโลกที่ต้องช่วยกัน
ในวันสิ่งแวดล้อมโลกปีนี้ ได้มีการประกาศสโลแกนว่า ต่อสู้กับขยะพลาสติก: ถ้านำกลับมาใช้ใหม่ไม่ได้ ก็ปฏิเสธมัน (Beat Plastic Pollution If You Can’t Reuse It, Refuse It) ซึ่งประเด็นขยะพลาสติกนับเป็นปัญหาใหญ่ที่ทั่วโลกต่างมุ่งหาทางแก้ไข ทั้งด้วยการรณรงค์ลด ละ เลิกใช้ผลิตภัณฑ์จากพลาสติก โดยปี 2560 องค์การสหประชาชาติได้ประกาศให้ปัญหาขยะพลาสติกในมหาสมุทรเป็นวิกฤตใหญ่ของโลก จากสถิติที่ประมาณการกันว่าพบขยะที่เป็นถุงพลาสติก 5 แสนล้านใบ/ปี และเกินกว่าครึ่งลอยอยู่ในทะเล ทำให้เป็นต้นเหตุให้สัตว์น้ำต้องตายกว่า 1 ล้านตัว/ปี อย่างกรณีล่าสุดที่เกิดขึ้นกับวาฬนำร่องครีบสั้น ที่เกยตื้นบริเวณปากคลองนาทับ จ.สงขลา และได้ตายไป ก็พบขยะพลาสติกในกระเพาะอาหารกว่า 80 ชิ้น ไม่เพียงเท่านั้นยังตกค้างและเข้าสู่ระบบห่วงโซ่อาหาร และท้ายที่สุดก็ย้อนกลับมาที่มนุษย์

ขณะที่หลายประเทศได้มีการออกกฎหมายห้ามใช้ไปจนถึงผลิตพลาสติกแล้ว เช่นที่ประเทศเคนย่า ที่มีกฎหมายห้ามผลิต ขาย และซื้อถุงพลาสติกทุกประเภท ผู้ฝ่าฝืนมีโทษจำคุก 4 ปี และปรับเงินสูงสุด 1.3 ล้านบาท ซึ่งนับว่ารุนแรงที่สุดในโลก ด้านสหภาพยุโรป (อียู) เสนอห้ามใช้พลาสติกชนิดใช้ครั้งเดียวทิ้ง ไม่ว่าจะเป็น หลอดพลาสติก ที่คนเครื่องดื่ม มีด-ส้อมพลาสติก ฯลฯ ซึ่งคาดว่าจะช่วยลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกถึง 3.4 ตัน ป้องกันความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมเป็นมูลค่า 8 แสนล้านบาท ทั้งนี้ ยังต้องรอมติเห็นชอบจากชาติสมาชิก 28 ประเทศก่อน ส่วนในเอเชียเริ่มมีการห้ามผู้ประกอบการแถมถุงพลาสติกกับลูกค้า และเก็บภาษีถุงพลาสติกแล้ว อย่างประเทศจีน ฮ่องกง อินเดีย บังคลาเทศ อินโดนีเซีย มาเลเซีย รวมถึงเมียนมา

ไทยขยับตัวลดใช้ถุงพลาสติก
เมื่อมองกลับมาที่ไทย ซึ่งเป็นประเทศที่มีขยะพลาสติกไหลลงสู่ทะเลกว่า 1 ล้านตัน มากจนติดอันดับ 6 ของโลก อีกทั้งคนกรุงเทพฯ ก่อขยะพลาสติกถึงวันละ 80 ล้านใบ แต่ปัจจุบันยังไม่มีกฎหมายมาบังคับใช้อย่างจริงจัง ทั้งนี้ ภาครัฐและเอกชนหลายแห่งได้เริ่มขยับตัวเพื่อลดความรุนแรงจากปัญหาขยะพลาสติกลงบ้างแล้ว อย่างเช่น กรมควบคุมมลพิษ ร่วมกับหน่วยงานในอุตสาหกรรมน้ำดื่มไทย โดยมีน้ำดื่มบรรจุขวด 16 ยี่ห้อได้เลิกใช้พลาสติกหุ้มฝาขวดน้ำดื่ม (Cap Seal) ต้นตอของขยะพลาสติกกว่า 2,600 ล้านชิ้น คิดเป็นน้ำหนัก 520 ตัน ซึ่งกระจัดกระจายลงในสิ่งแวดล้อมทั้งบนบกและทะเล และยังไปอุดตันตามท่อระบายน้ำ ยากต่อการจัดเก็บและไม่คุ้มทุนในการนำกลับมารีไซเคิล ส่วนกรมการแพทย์ ได้สำรวจพบว่าหน่วยงานในสังกัดมีการใช้ถุงพลาสติกมากถึง 9 ล้านใบ จึงเตรียมเลิกใช้ถุงพลาสติกใส่ยาในสถาบันและโรงพยาบาลในสังกัดทั้ง 30 แห่ง พร้อมรณรงค์ให้ประชาชนนำถุงผ้ามาใส่ยากลับบ้าน โดยจะเริ่มในเดือนตุลาคมนี้เป็นต้นไป

ด้านสำนักอุทยานแห่งชาติ กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช ได้ประกาศงดใช้โฟมและพลาสติก ไม่นำเข้ามาในพื้นที่อุทยานแห่งชาติทั่วประเทศ 154 แห่ง และสวนสัตว์ทั่วประเทศ 7 แห่ง ซึ่งเบื้องต้นได้รณรงค์และประชาสัมพันธ์ให้ประชาชน ผู้ประกอบการ รวมถึงนักท่องเที่ยว ให้เข้าใจมาตรการประมาณ 1 – 2 เดือน โดยขอทุกคนร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการลดขยะ หากพบเจอก็ช่วยกันติดมือนำกลับไปด้วย ก่อนจะมีการประกาศเลิกใช้อย่างจริงจังต่อไป รวมถึง กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง (ทช.) เป็นอีกหน่วยงานที่ประกาศเลิกใช้โฟม ลดใช้ถุงพลาสติกในทุกกิจกรรมบริเวณพื้นที่ของกรม โดยเฉพาะพลาสติกแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง (Single Use Plastics) ไม่ว่าจะเป็นแก้วพลาสติก หลอดพลาสติก ถุงพลาสติก เพื่อร่วมลดการสร้างขยะสู่ทะเล ซึ่งถือฤกษ์ดีเดย์ไปเมื่อวันที่ 8 มิ.ย. ที่ผ่านมา ซึ่งตรงกับวันทะเลโลก (World Ocean Day)

ขณะเดียวกันภาคเอกชนที่ขยับตัวในการลดใช้ถุงพลาสติกอย่างต่อเนื่อง อย่างเทสโก้ โลตัส ได้ริเริ่มให้ผู้ใช้บริการลดใช้ถุงพลาสติผ่านโครงการภูมิใจไม่ใช้ถุง มาตั้งแต่ปี 2553 ซึ่งสามารถลดถุงพลาสติกไปแล้วกว่า 100 ล้านใบ ส่วนเซเว่น อีเลฟเว่น ได้รณรงค์ผ่านโครงการคิดถุ๊ง คิดถุง ตั้งแต่ปี 2555 ผ่านแนวคิดซื้อของเล็กไม่รับถุงพลาสติก อีกทั้งยังได้ลงนามความร่วมมือกับมหาวิทยาลัยกว่า 20 แห่งทั่วประเทศในการลด ละ เลิก ใช้ถุงพลาสติก ซึ่งสามารถลดการใช้ได้กว่า 12 ล้านใบในปี 2560 และปีนี้ยังขยายไปยังพื้นที่แหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติ มุ่งรณรงค์ในทุกสาขาที่ตั้งอยู่บนเกาะ โดยได้นำเริ่มนำร่องที่เกาะลันตา จ.กระบี่ ขณะที่อิเกีย เตรียมจะยุติการจำหน่ายผลิตภัณฑ์พลาสติก ประเภทใช้แล้วทิ้ง ได้แก่ หลอดดูด ถุงใส่อาหารแช่แข็ง และถุงทำน้ำแข็ง ในสโตร์อิเกียทั่วโลก ซึ่งรวมถึงในไทย ภายในวันที่ 1 มกราคม 2563

ทั้งนี้เพื่อขับเคลื่อนประเทศไทยสู่สังคมปลอดขยะ (Zero Waste) หนึ่งในเป้าหมายซึ่งได้ถูกบรรจุในร่างแผนการปฏิรูปประเทศ ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม คือการนำขยะมูลฝอยกลับมาใช้ประโยชน์ไม่น้อยกว่า 30% ของปริมาณขยะทั่วประเทศภายในปี 2565 ซึ่งปัจจุบันมีการนำกลับมาใช้ประมาณ 5.81 ล้านตัน หรือ 21% โดยมีขยะรีไซเคิลมากที่สุดถึง 89.5% ทำให้เห็นว่าการรณรงค์และปลูกจิตสำนึกในการคัดแยกขยะประสบผลสำเร็จในระดับหนึ่ง

ในส่วนขยะจากขวดแก้ว ถือเป็นอีกชนิดที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ โดยคุณศิลปรัตน์ วัฒนเกษตร กรรมการผู้จัดการ บริษัท บีจี คอนเทนเนอร์ กล๊าส จำกัด (มหาชน) (BGC) ผู้  ผลิตบรรจุภัณฑ์แก้วรายใหญ่ของไทย ได้เปิดเผยว่า แก้วเป็นวัตถุดิบที่นำกลับมาผลิตใหม่ได้ 100% แต่ความสามารถในการจัดเก็บขวดแก้วและเศษแก้วในไทยเพื่อนำกลับมาผลิตใหม่ทำได้เพียง 60-70% เท่านั้น ทำให้ต้องมีการนำเข้าเศษแก้วจากต่างประเทศ ซึ่งบีจีซีพยายามผลักดันให้นำกลับมาได้ 90% โดยกำลังศึกษาเกี่ยวกับการต้ั้งจุดเก็บขวดแก้วใช้แล้วตามจุดต่างๆ ยกตัวอย่างที่เยอรมนีมีการตั้งจุดเก็บขวดในซูเปอร์มาร์เก็ต ทำให้นำขวดแก้วกลับมาใช้ใหม่ได้ 100% ส่วนเศษแก้วปัจจุบันมีราคาเฉลี่ย 3-4 บาท/กก. คาดการณ์ว่ามูลค่าการซื้อขายเศษแก้วในไทยสูงกว่า 1 หมื่นล้านบาท นับว่าเป็นอุตสาหกรรมที่ใหญ่ ซึ่งหากการจัดเก็บทำได้อย่างมีประสิทธิภาพ ก็ช่วยลดการนำทรัพยากรธรรมชาติมาผลิตขวดแก้วได้

หนึ่งในการจัดการขยะที่มีการกล่าวถึงมากที่สุดตลอดหลายปีที่ผ่านมา คือลดการใช้ถุงพลาสติก และการคัดแยกขยะตั้งแต่ในครัวเรือน หากแต่สิ่งสำคัญคือทุกคนต้องช่วยกันลงมือทำอย่างจริงจัง เพราะไม่อย่างนั้นเราคงจะได้เห็นการทุบสถิติปริมาณขยะสูงสุดทุกปี ซ้ำร้ายขยะที่ก่อขึ้นก็จะย้อนกลับมาทำลายสุขภาพและบ้านเมืองของเราเอง

มลพิษทางอากาศ คือ การเกิดฝุ่นละออง โมเลกุลชีวภาพ หรือวัตถุอันตรายที่อยู่ในชั้นบรรยากาศของโลก รวมถึงมลพิษทางอากาศที่อยู่ภายในอาคาร

มลพิษทางอากาศถือเป็นภัยคุกคามต่อสุขภาพของคนเรา เพราะเป็นสาเหตุของการเกิดโรคร้ายแรงที่ทำให้เสียชีวิตได้ และยังทำลายสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เช่นพืชพันธุ์และสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ

แหล่งกำเนิดมลพิษทางอากาศ แบ่งออกเป็น 2 สาเหตุหลักๆ ได้แก่

ปัญหามลพิษทางอากาศ ทั้งที่เกิดจากฝีมือมนุษย์และปัญหามลพิษที่เกิดจากธรรมชาติ เป็นปัญหาใหญ่ที่ต้องอาศัยความร่วมมือกันทั้งจากหน่วยงานของรัฐ องค์กรเอกชน และประชากรที่ได้รับผลกระทบจากปัญหาเหล่านี้ เช่น

การป้องกันแก้ไขปัญหามลพิษทางอากาศ หากต้องการให้ได้ผลดีมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลสูงสุด

จำเป็นต้องได้รับความร่วมมือจากหลายๆฝ่ายโดยการปลูกจิตสำนึกความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมร่วมกัน

ซึ่งนอกจากแก้ไขปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลแล้ว ยังเป็นการแก้ไขปัญหามลพิษทางอากาศได้อย่างยั่งยืน ชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของอากาศที่บริสุทธิ์ เพื่อควบคุมมลพิษทางอากาศและสนับสนุนส่งเสริมให้ใช้ระบบขนส่งที่ทำเกิดมลพิษทางอากาศในปริมาณ

- ปัญหาอาชญากรรม การลักขโมย ความไม่ปลอดภัยต่อทรัพย์สิน
- ความไม่ปลอดภัยต่อร่างกายและชีวิตของคนในหมู่บ้าน/ชุมชน
- ปัญหาเงินทอง การหารายได้ การเสียค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น กระทบต่อเศรษฐกิจในชุมชน
- ขาดความสงบสุข และปัญหาคุณภาพชีวิตของคนในหมู่บ้าน/ชุมชน

ลักษณะหมู่บ้าน/ชุมชนที่เสี่ยงต่อปัญหายาเสพติด

ถ้าหมู่บ้าน/ชุมชนของท่านมีลักษณะดังต่อไปนี้ ตั้งแต่ 3 ข้อขึ้นไป แสดงว่าปัญหายาเสพติดอาจแทรกซึม เข้าไปแพร่ระบาดในหมู่บ้าน/ชุมชนของท่านได้

1. ผู้นำหมู่บ้าน/ชุมชน และคนในหมู่บ้าน/ชุมชนแตกแยก ขาดความสามัคคี
2. มีแหล่งอบายมุขในหมู่บ้าน/ชุมชน
3. ตั้งอยู่ใกล้พื้นที่/แหล่งที่มีการแพร่ระบาดของยาเสพติด
4. มีสถานที่ลับตาอันเป็นแหล่งมั่วสุม เช่น บ้าน/อาคารร้าง ป่าละเมาะ พื้นที่รกร้าง
5. มีคนแปลกหน้าเข้าออกในหมู่บ้าน
6. มีการลักเล็กขโมยน้อยอยู่เสมอ
7. มีคนในหมู่บ้าน/ชุมชนหน้าตาหมองคล้ำ ซูบผอม หรือมีอาการฉุนเฉียว เมาอาละวาด ฯลฯ
8. มีกลุ่มเยาวชนและวัยแรงงานว่างงานจำนวนมาก โดยมักมั่วสุมกันอยู่ในหมู่บ้าน/ชุมชน
9. มีครอบครัวที่ยากจนและมีลูกมาก พ่อแม่ต้องไปทำงานต่างถิ่น ขาดการเอาใจใส่ดูแลอย่างทั่วถึง

   สาเหตุที่ยาเสพติดแพร่ระบาดเข้าสู่หมู่บ้าน/ชุมชน

1.คน อ่อนแอ ขาดจิตสำนึก และความตระหนัก
1.1) เด็กและเยาวชน
- คึกคะนอง อยากรู้อยากลอง ต้องการให้เพื่อนฝูงยอมรับ
- ครอบครัวแตกแยก ขาดความรัก ความอบอุ่น ว้าเหว่ ขาดที่ยึดเหนี่ยว
1.2) ผู้ใหญ่
- มีปัญหาชีวิต เช่น ว่างงาน ยากจน มีหนี้สิน ฯลฯ
- จิตใจไม่เข้มแข็ง ท้อแท้ หมดหวัง ขาดสิ่งยึดเหนี่ยว
- ผิดหวังในครอบครัว/สังคม
- เห็นแก่ตัว หารายได้ในทางที่ผิด
2.ตัวยา ฤทธิ์ในการมอมเมาของยาเสพติด ทำให้ผู้เสพหลงใหลในความสุข ความเคลิบเคลิ้ม จนไม่สามารถกลับมามีความสุขใน

ชีวิตปกติได้ ต้องพึ่งพาใช้ยาเสพติดไปตลอด
3.สิ่งแวดล้อม
3.1) อบายมุขรอบตัว เช่น การพนัน แหล่งมั่วสุม ฯลฯ ขาดพื้นที่สร้างสรรค์เชิงบวก
3.2) ครอบครัวบกพร่อง ไม่มีเวลา ห่างเหิน ขาดการปลูกฝังขัดเกลาในสิ่งที่ดี
3.3) หมู่บ้าน/ชุมชนอ่อนแอ ขาดแบบอย่างที่ดี ขาดความสามัคคี ต่างคนต่างอยู่ ไม่สนใจต่อกัน

ทำไมชุมชนต้องมีส่วนร่วมจัดการปัญหายาเสพติด

พลังชุมชนเป็นพลังสำคัญหยุดยั้งปัญหายาเสพติดได้
1. ปัญหายาเสพติดต้องดำเนินควบคู่กันทุกมาตรการทุกด้าน ทั้งการป้องกัน ปราบปราม บำบัด เฝ้าระวัง พัฒนาคุณภาพชีวิต
2. ปัญหายาเสพติดต้องอาศัยการมีส่วนร่วมจากทุกฝ่ายแก้ไขปัญหา ไม่มีใครสามารถแก้ไขได้ โดยลำพัง
3. คนในหมู่บ้าน/ชุมชนเองรู้จักและเข้าใจปัญหาดีที่สุด จึงเป็นผู้แก้ไขปัญหาได้ดีที่สุด มากกว่า คนภายนอกหมู่บ้าน/ชุมชน
4. ควรเริ่มต้นจัดการปัญหาด้วยหมู่บ้าน/ชุมชนเองเป็นหลัก มากกว่ารอคอยพึ่งพาคนอื่น/หน่วยงานภายนอกหมู่บ้าน/ชุมชน

เชื่อมั่นในพลังของชุมชน

แนวทางหมู่บ้าน/ชุมชนป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด

1) เตรียมความพร้อมคนในหมู่บ้าน/ชุมชน 2 ระดับ
- ระดับชาวบ้าน ทำให้เกิดความตระหนักในโทษและพิษภัยของยาเสพติด มุ่งมั่นมีส่วนร่วมแก้ไขปัญหา

โดยการประชุมประชาคม การรณรงค์ประชาสัมพันธ์ สร้างเสริมความเข้าใจและปรับทัศนคติ ฯลฯ
- ระดับแกนนำ สรรหาผู้นำทั้งทางการและผู้นำธรรมชาติ พัฒนาศักยภาพโดยฝึกอบรม/ศึกษา ดูงาน ฯลฯ
2) ทำความเข้าใจกับปัญหายาเสพติดในหมู่บ้าน/ชุมชน
2.1) สำรวจ คัดกรองเพื่อบ่งชี้ปัญหา ด้วยวิธีต่าง ๆ เช่น ประชุมประชาคม เสวนา ฯลฯ
2.2) วิเคราะห์ข้อมูลจำแนกเป็นกลุ่มต่าง ๆ เพื่อหาวิธีแก้ไขปัญหาที่เหมาะกับแต่ละกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้ค้า ผู้เสพ/ผู้ติด

ตัวเลขของรัฐบาลไทยแสดงการเพิ่มขึ้นของขอบเขตของป่าไม้ไทย โดยตัวเลขจากศูนย์ข้อมูลการเกษตรของกระทรวงเกษตรและสหกรณ์แสดงการเพิ่มขึ้นของพื้นที่ป่าไม้ของประเทศไทยในช่วง พ.ศ. 2549–2558 (จาก 99 ล้านไร่ เป็น 103 ล้านไร่) โดยมีการใช้ที่ดินประเภทอื่นลดลง^[12] ซึ่งใน พ.ศ. 2019 กรมป่าไม้กล่าวว่าพื้นที่ป่าเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องเนื่องจากมาตรการต่อต้านการบุกรุกภายใต้นโยบายการเรียกคืนที่ดินป่าไม้ของรัฐบาล จากข้อมูลของกรมฯ พื้นที่ป่าไม้ของประเทศใน พ.ศ. 2561 ครอบคลุมพื้นที่ 102.4 ล้านไร่ เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้า 330,000 ไร่ ซึ่งเพิ่มขึ้นเทียบเท่ากับพื้นที่ขนาดจังหวัดภูเก็ต โดยเพิ่มพื้นที่ป่าเป็น 31.58 เปอร์เซ็นต์ของที่ดินทั้งหมดของประเทศ^[13]

ในต้น พ.ศ. 2560 รัฐบาลได้ยืนยันอีกครั้งถึงความมุ่งมั่นใน พ.ศ. 2518^[14] ที่จะเพิ่มพื้นที่ป่าเป็น 40 เปอร์เซ็นต์ ภายใน 20 ปี จุดมุ่งหมายคือเพื่อให้ "ป่าสงวน" ครอบคลุม 25 เปอร์เซ็นต์ของประเทศ และ 15 เปอร์เซ็นต์ปกคลุมด้วย "ป่าเชิงพาณิชย์" ทั้งนี้ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ใน พ.ศ. 2561 ประเทศไทยจะต้องแปลงพื้นที่ 27 ล้านไร่ให้เป็นป่า^[14] ซึ่งประเทศไทยมีพื้นที่สีเขียวสามตารางเมตรต่อคน ส่วนสิงคโปร์มีพื้นที่ 66 ตารางเมตรต่อคน และมาเลเซียมี 44 ตารางเมตรต่อคน^[15]

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2531 ฝนตกหนักได้ชะล้างดินของเนินที่เพิ่งตัดไม้ทำลายป่าทำให้เกิดน้ำท่วมใหญ่ หมู่บ้านและที่ดินทำกินถูกท่วม ผู้คนเกือบ 400 คนและสัตว์เลี้ยงหลายพันตัวต้องตาย รัฐบาลไทยสั่งห้ามตัดไม้เมื่อวันที่ 14 มกราคม พ.ศ. 2532 โดยเพิกถอนสัมปทานการตัดไม้ทั้งหมด ผลที่ตามมารวมถึงราคาไม้ที่เพิ่มขึ้นสามเท่าในกรุงเทพมหานคร ส่งผลให้การตัดไม้อย่างผิดกฎหมายเพิ่มขึ้น^[16]

ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2558 เมื่อภัยแล้งรุนแรงในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย นายกรัฐมนตรี ประยุทธ์ จันทร์โอชา ได้เรียกร้องให้เกษตรกรละทิ้งการปลูกข้าวครั้งที่สองเพื่อประหยัดน้ำ โดยเขาถือว่าความแห้งแล้งมาจากการตัดไม้ทำลายป่าครั้งใหญ่ นายกรัฐมนตรีกล่าวว่าพื้นที่ป่าอย่างน้อย 26 ล้านไร่ (4.2 ล้านเฮกตาร์) โดยเฉพาะอย่างยิ่งป่าบนภูเขาทางตอนเหนือได้ถูกทำลาย โดยนายกรัฐมนตรีกล่าวว่าป่าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการผลิตน้ำฝน^[17]

ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2558 บทบรรณาธิการของบางกอกโพสต์สรุปประเด็นป่าไม้ของประเทศไทย ดังนี้ "ป่าไม้ลดลงอย่างรวดเร็วภายใต้นโยบายของรัฐในช่วงสี่ทศวรรษที่ผ่านมา ปัจจัยต่าง ๆ ได้แก่ การตัดไม้, การทำเหมืองแร่, ยุทธศาสตร์ต่อต้านการก่อความไม่สงบ, การส่งเสริมพืชเศรษฐกิจบนที่ราบสูง, การสร้างเขื่อนขนาดใหญ่ และการส่งเสริมอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว การทุจริตยังหยั่งรากลึกในระบบราชการป่าไม้"^[18] ส่วนไม้เนื้อแข็งที่มีมูลค่าสูง เช่น พะยูง กำลังถูกตัดออกมาอย่างผิดกฎหมายเพื่อจำหน่าย ซึ่งส่วนใหญ่ส่งออกไปยังตลาดเฟอร์นิเจอร์ในประเทศจีน ต้นไม้เหล่านี้มีค่ามากจนผู้ลักลอบถึงกับติดอาวุธและเตรียมพร้อมต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ โดยที่ทั้งคนเฝ้าป่าและผู้ลักลอบต่างถูกสังหารในการดวลปืน รวมถึงอัตราการตัดไม้ตอนนี้คุกคามไม้พะยูงด้วยการสูญพันธุ์ภายใน 10 ปี ตามรายงานของสำนักข่าวอัลญะซีเราะฮ์ใน พ.ศ. 2557

ถ้าหมู่บ้าน/ชุมชนของท่านมีลักษณะดังต่อไปนี้ ตั้งแต่ 3 ข้อขึ้นไป แสดงว่าปัญหายาเสพติดอาจแทรกซึม เข้าไปแพร่ระบาด

ในหมู่บ้าน/ชุมชนของท่านได้
1. ผู้นำหมู่บ้าน/ชุมชน และคนในหมู่บ้าน/ชุมชนแตกแยก ขาดความสามัคคี
2. มีแหล่งอบายมุขในหมู่บ้าน/ชุมชน
3. ตั้งอยู่ใกล้พื้นที่/แหล่งที่มีการแพร่ระบาดของยาเสพติด
4. มีสถานที่ลับตาอันเป็นแหล่งมั่วสุม เช่น บ้าน/อาคารร้าง ป่าละเมาะ พื้นที่รกร้าง
5. มีคนแปลกหน้าเข้าออกในหมู่บ้าน
6. มีการลักเล็กขโมยน้อยอยู่เสมอ
7. มีคนในหมู่บ้าน/ชุมชนหน้าตาหมองคล้ำ ซูบผอม หรือมีอาการฉุนเฉียว เมาอาละวาด ฯลฯ
8. มีกลุ่มเยาวชนและวัยแรงงานว่างงานจำนวนมาก โดยมักมั่วสุมกันอยู่ในหมู่บ้าน/ชุมชน
9. มีครอบครัวที่ยากจนและมีลูกมาก พ่อแม่ต้องไปทำงานต่างถิ่น ขาดการเอาใจใส่ดูแลอย่างทั่วถึงสาเหตุที่ยาเสพติดแพร่ระบาดเข้าสู่หมู่บ้าน/ชุมชน

1.คน อ่อนแอ ขาดจิตสำนึก และความตระหนัก
1.1) เด็กและเยาวชน
- คึกคะนอง อยากรู้อยากลอง ต้องการให้เพื่อนฝูงยอมรับ
- ครอบครัวแตกแยก ขาดความรัก ความอบอุ่น ว้าเหว่ ขาดที่ยึดเหนี่ยว
1.2) ผู้ใหญ่
- มีปัญหาชีวิต เช่น ว่างงาน ยากจน มีหนี้สิน ฯลฯ
- จิตใจไม่เข้มแข็ง ท้อแท้ หมดหวัง ขาดสิ่งยึดเหนี่ยว
- ผิดหวังในครอบครัว/สังคม
- เห็นแก่ตัว หารายได้ในทางที่ผิด 
2.ตัวยา ฤทธิ์ในการมอมเมาของยาเสพติด ทำให้ผู้เสพหลงใหลในความสุข ความเคลิบเคลิ้ม จนไม่สามารถกลับมามีความสุขใน

ชีวิตปกติได้ ต้องพึ่งพาใช้ยาเสพติดไปตลอด
3.สิ่งแวดล้อม
3.1) อบายมุขรอบตัว เช่น การพนัน แหล่งมั่วสุม ฯลฯ ขาดพื้นที่สร้างสรรค์เชิงบวก
3.2) ครอบครัวบกพร่อง ไม่มีเวลา ห่างเหิน ขาดการปลูกฝังขัดเกลาในสิ่งที่ดี
3.3) หมู่บ้าน/ชุมชนอ่อนแอ ขาดแบบอย่างที่ดี ขาดความสามัคคี ต่างคนต่างอยู่ ไม่สนใจต่อกัน

ทำไมชุมชนต้องมีส่วนร่วมจัดการปัญหายาเสพติด

พลังชุมชนเป็นพลังสำคัญหยุดยั้งปัญหายาเสพติดได้
1. ปัญหายาเสพติดต้องดำเนินควบคู่กันทุกมาตรการทุกด้าน ทั้งการป้องกัน ปราบปราม บำบัด เฝ้าระวัง พัฒนาคุณภาพชีวิต
2. ปัญหายาเสพติดต้องอาศัยการมีส่วนร่วมจากทุกฝ่ายแก้ไขปัญหา ไม่มีใครสามารถแก้ไขได้ โดยลำพัง
3. คนในหมู่บ้าน/ชุมชนเองรู้จักและเข้าใจปัญหาดีที่สุด จึงเป็นผู้แก้ไขปัญหาได้ดีที่สุด มากกว่า คนภายนอกหมู่บ้าน/ชุมชน
4. ควรเริ่มต้นจัดการปัญหาด้วยหมู่บ้าน/ชุมชนเองเป็นหลัก มากกว่ารอคอยพึ่งพาคนอื่น/หน่วยงานภายนอกหมู่บ้าน/ชุมชน

เชื่อมั่นในพลังของชุมชน

แนวทางหมู่บ้าน/ชุมชนป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด

1) เตรียมความพร้อมคนในหมู่บ้าน/ชุมชน 2 ระดับ
- ระดับชาวบ้าน ทำให้เกิดความตระหนักในโทษและพิษภัยของยาเสพติด มุ่งมั่นมีส่วนร่วมแก้ไขปัญหาโดยการประชุมประชาคม การรณรงค์ประชาสัมพันธ์ สร้างเสริมความเข้าใจและปรับทัศนคติ ฯลฯ
- ระดับแกนนำ สรรหาผู้นำทั้งทางการและผู้นำธรรมชาติ พัฒนาศักยภาพโดยฝึกอบรม/ศึกษา ดูงาน ฯลฯ
2) ทำความเข้าใจกับปัญหายาเสพติดในหมู่บ้าน/ชุมชน
2.1) สำรวจ คัดกรองเพื่อบ่งชี้ปัญหา ด้วยวิธีต่าง ๆ เช่น ประชุมประชาคม เสวนา ฯลฯ
2.2) วิเคราะห์ข้อมูลจำแนกเป็นกลุ่มต่าง ๆ เพื่อหาวิธีแก้ไขปัญหาที่เหมาะกับแต่ละกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้ค้า ผู้เสพ/ผู้ติด 

กลุ่มเสี่ยง และกลุ่มปกติ
2.3) วิเคราะห์ศักยภาพของหมู่บ้าน/ชุมชน เพื่อประเมินต้นทุนด้านต่าง ๆ ที่มีอยู่ เช่น ภูมิปัญญาท้องถิ่น ประเพณี วัฒนธรรม เป็นต้น
3) วางแผนงานของหมู่บ้าน/ชุมชน
3.1) วางแผนอย่างมีส่วนร่วม เพื่อแก้ไขปัญหายาเสพติดและแก้ไขปัญหาอื่นที่เกี่ยวข้องที่เป็นเหตุของปัญหายาเสพติด 

โดยต้องสอดคล้องกับวิถีชีวิต ประเพณี วัฒนธรรม และประยุกต์ใช้ต้นทุน ศักยภาพ และภูมิปัญญาที่มีในชุมชนเอง
3.2) ประสานแนวร่วม หาความร่วมมือจากหน่วยงานภายนอกที่เกี่ยวข้อง
4) ลงมือแก้ไขปัญหาอย่างมีส่วนร่วมจากคนในหมู่บ้าน/ชุมชน ทั้งร่วมรับรู้ ร่วมคิด ร่วมทำ ร่วมรับประโยชน์ ในด้านต่าง ๆที่เกี่ยวข้องกับสภาพปัญหาและความต้องการของหมู่บ้าน/ชุมชน ดังนี้
4.1) กำหนดกติกาชุมชน/มาตรการทางสังคมร่วมกัน ในการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด ในข้อตกลง กติการะเบียบ และ/หรือธรรมนูญของชุมชน ตามแนวทางสันติวิธี
4.2) ดำเนินการป้องกันและเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน ในกลุ่มเป้าหมายต่าง ๆ ทั้งเด็ก เยาวชน ครอบครัว คนทำงาน และประชาชนทั่วไป
4.3) สอดส่อง ตรวจตรา เฝ้าระวัง เช่น สร้างเครือข่ายแกนนำดูแลเฝ้าระวังในชุมชน จัดอาสาสมัคร เดินเวรยาม แจ้งเบาะแสผู้ค้าแก่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เป็นต้น
4.4) ดูแล แก้ไขผู้เสพ/ผู้ติด
- แก้ไขปัญหาผู้เสพ/ผู้ติด ค้นหา ทำความเข้าใจ เชิญชวน คัดกรอง ช่วยเหลือ ส่งต่อ
- ติดตาม ดูแล ช่วยเหลือผู้ผ่านการบำบัดฯ ในด้านต่าง ๆ ทั้งสุขภาพ อาชีพ การศึกษา และการเปิดโอกาสทางสังคม
4.5) จัดการสภาพแวดล้อม แก้ไขปัจจัยเสี่ยง/พื้นที่เสี่ยง พัฒนาพื้นที่เชิงบวก/พื้นที่สร้างสรรค์
5) พัฒนาสู่ความยั่งยืน
5.1) พัฒนาคุณภาพชีวิตคนในชุมชน แก้ไขปัญหาพื้นฐานคุณภาพชีวิตที่เกี่ยวข้อง ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และสุขภาพ
5.2) จัดการองค์ความรู้และเชื่อมโยงเครือข่าย ประเมินผล สรุปบทเรียน แลกเปลี่ยนเรียนรู้ รวมทั้งสนับสนุนส่งเสริมเชื่อมโยงเครือข่ายภายนอกชุมชน เพื่อเพิ่มพลังความเข้มแข็งในการทำงาน
5.3) พัฒนาแกนนำรุ่นต่อไป สร้างจิตอาสา พัฒนาศักยภาพให้กับผู้นำรุ่นสอง เพื่อให้มีแกนนำ สืบต่อการดำเนินงานอย่างต่อเนื่อง

ผลกระทบหนึ่งต่อสุขภาพจากการไม่แยกขยะและไม่มีการจัดการพื้นที่เทกองให้ถูกต้อง มีได้ตั้งแต่จากการการรับสารเจือปนตั้งแต่ที่เป็นเชื้อโรค ไมโครพลาสติก(พลาสติกขนาดเล็กมากๆ ที่แตกจากการย่อยสลายไม่สมบูรณ์) และสารเคมีอันตราย อย่างสารตะกั่วและโลหะหนักในขยะอิเลกทรอนิกส์ซึมลงดินและย้อนกลับมาหาคนและสัตว์ในผัก อาหารทะเล เนื้อสัตว์ รวมถึงน้ำ และยังเป็นสาเหตุที่ทำให้สัตว์ทะเล 5-10% พิการ⁶ จากการกินพลาสติกเข้าไป และเสียชีวิต ตามที่เป็นข่าวดังตลอดหลายปีที่ผ่านมา⁷  

การดำเนินงานของโครงการเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษส่งผลกระทบทางสังคมมากมาย เช่น ความขัดแย้งการใช้ที่ดิน และแรงงานข้ามชาติ เป็นต้น และกลายเป็นปัญหาที่เกิดขึ้น​ก่อให้เกิดผู้ชนะและผู้แพ้ ตัวอย่างเช่น แนวทางการดำรงชีวิตแบบพื้นบ้านลดลงอันเป็นผลมาจากความเจริญ​ บริษัทที่มาลงทุนตั้งใหม่ในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษมีความต้องการแรงงานต่างชาติราคาถูก ซึ่งมักจะตรงกันข้ามกับความต้องการของคนในพื้นที่ต่อโอกาสการจ้างงานที่ดึงดูด นอกจากนี้ เมื่อหน่วยงานของรัฐได้ที่ดินสาธารณะเพื่อกำหนดเป็นเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ คนในพื้นที่อาจจะสูญเสียสิทธิในการเข้าถึงทรัพยากร​ส่วนกลางในพื้นที่ และส่งผลกระทบต่อกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่ทำอยู่เพื่อรายได้​ของครอบครัว

ในปีพ.ศ. 2560 ประเทศไทยมีแรงงานข้ามชาติประมาณ 3.59 ล้านคน (คิดเป็นร้อยละ 5.6 ของประชากร หรือร้อยละ 9.6 ของการจ้างงานทั้งหมด) ซึ่งเพิ่มขึ้นร้อยละ 3 จากปีพ.ศ. 2558 และคาดว่าจะเพิ่มมากขึ้นในช่วงการพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษตามจังหวัดชายแดน แรงงานข้ามชาติในประเทศไทยส่วนใหญ่มาจากประเทศเพื่อนบ้าน เช่น พม่า ลาว และกัมพูชา รัฐบาลไทยมีความตั้งใจที่จะรับรองสถานะของแรงงานข้ามชาติและให้ได้รับการบริการพื้นฐานทางสังคม แต่ระบบยังไม่รองรับ โดยมากกว่าครึ่งหนึ่งของแรงงานข้ามชาติในประเทศไทยเป็นผู้หลบหนีเข้าเมืองผิดกฎหมาย ไม่มีเอกสารรับรอง และเสี่ยงต่อเป็นการเป็นเหยื่อการค้ามนุษย์ ซึ่งยิ่งสร้างความกังวลมากขึ้นถึงความเป็นไปได้ให้เกิดปัญหาการค้ามนุษย์ เนื่องจากความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจและความเจริญอันเป็นผลมาจากประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (AEC) และเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ​² องค์กรพัฒนาเอกชนและองค์กรด้านสิทธิแรงงานข้ามชาติจะติดตามตรวจสอบอย่างใกล้ชิดเรื่องสิทธิของผู้อพยพและเงื่อนไขการจ้างงานของแรงงาน​ที่เหมาะสม

ไม่เพียงเรื่องของการล่วงละเมิดทางเพศที่เป็นปัญหาสังคมที่ร้ายแรง ยังมีพฤติกรรมของคนจำนวนหนึ่งที่สะท้อนค่านิยม "ชายเป็นใหญ่" อย่างการมีบ้านเล็ก บ้านน้อย สิ่งนี้สะท้อนถึงจริยธรรมที่จะต้องมีการวางกรอบเพื่อปฏิรูปพฤติกรรมของผู้มีอำนาจในองค์กรหน่วยงานต่างๆ รวมถึงนักการเมือง 

เพิ่มกฎสมาชิกพรรคต้องไม่เคยมีคดีความทางเพศ 

การคุกคามทางเพศ ที่เชื่อมโยงกับการเมืองในมุมมองของ “ดร.รัชดา ธนาดิเรก” รองโฆษกรัฐบาล ในฐานะกรรมการบริหารพรรคประชาธิปัตย์ กล่าวในเวทีเสวนา “คุกคามทางเพศ & คุกคามทางการเมือง” จัดโดยมหาวิทยาลัยรังสิต เมื่อวันที่ 2 พ.ค.ว่า คงปฏิเสธไม่ได้ว่าประเด็นที่เกิดขึ้นเชื่อมโยงกับพรรคประชาธิปัตย์นั้นทุกคนในพรรค เสียใจและเจ็บช้ำกับปัญหาที่เกิดขึ้น แต่ถ้ามองภาพรวมการล่วงละเมิดทางเพศ ถือเป็นปัญหาสังคมที่ต้องช่วยกันแก้ไข เพราะในระบบการเมืองทั่วโลก จะมีลักษณะ “ชายเป็นใหญ่” จนมีการล่วงละเมิดเกิดขึ้น เช่น ในสหรัฐอเมริกา มีการกล่าวหา สมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) ในการล่วงละเมิดทางเพศ หรืออังกฤษมีรายงานว่า สมาชิกในสภา มีความเกี่ยวโยงกับเรื่องนี้ 56 คนทั่วโลกมีการประเมินว่า อำนาจการเมืองกว่า 80 เปอร์เซ็นต์ อยู่ในมือผู้ชาย นักการเมืองบางคน เมื่อมีชื่อเสียงก็มักหลงคิดว่า ผู้หญิงที่เข้ามาอยากมีความสัมพันธ์ แต่จริงแล้ว อาจเข้ามาเพราะชื่นชมในความสามารถ ไม่ได้คิดเกินเลย แต่ฝ่ายชายมักคิดว่า มีใจให้ จนเกิดการล่วงละเมิดทางเพศขึ้น ซึ่งบางคนมีการก่อเหตุซ้ำเนื่องจากมีชื่อเสียงและอำนาจ ทำให้เหยื่อไม่กล้าแจ้งความ หรือกลัวจะอับอาย

ในบทบาทของพรรคการเมือง จึงต้องพยายามเลือกเฟ้นสมาชิกพรรคที่มีความสามารถ และประพฤติตนเองเป็นแบบอย่าง จากเหตุการณ์นี้ทำให้พรรคประชาธิปัตย์ มีการปรับแก้ข้อบังคับพรรคว่า คนที่เป็นสมาชิกได้จะต้องไม่เคยตกเป็นคดีความทางเพศ และสร้างความเข้าใจให้กับนักการเมืองโดยร่วมกับภาคเอกชน อบรมเจ้าหน้าที่และสมาชิกพรรคให้ตระหนักในการไม่ล่วงละเมิดสิทธิ จึงเป็นแนวทางที่ทุกพรรคการเมืองสามารถนำไปใช้ เพื่อให้เกิดระบบคัดกรองบุคลากรทางการเมืองที่มีประสิทธิภาพ

ชายเป็นใหญ่ สะท้อนอำนาจกับการปิดปากทางสังคม

รศ.พ.ต.ท.ดร.กฤษณพงค์ พูตระกูล นักอาชญาวิทยา ผู้ช่วยอธิการบดีและประธานกรรมการ คณะอาชญาวิทยาและการบริหารงานยุติธรรม มหาวิทยาลัยรังสิต เล่าถึง การล่วงละเมิดทางเพศ หากผู้กระทำผิดมีอำนาจ เป็นเรื่องยากที่เหยื่อจะกล้าแจ้งความ เพราะสังคมไทยยังมีค่านิยม “ชายเป็นใหญ่” ทำให้เห็นผู้บริหารในองค์กรที่เป็นผู้ชาย บางคนมีพฤติกรรมล่วงละเมิดทางเพศลูกน้อง จึงเป็นสิ่งที่ยากในการแก้ไขแต่การจะหยุดพฤติกรรมนี้ได้ ต้องมีระบบการลงโทษที่รุนแรง และเป็นธรรม

- การจัดตั้งสหกรณ์เพื่อร่วมแก้ปัญหาเศรษฐกิจในชุมชน เป็นการสร้างความร่วมมือทางเศรษฐกิจให้เกิดขึ้นภายในชุมชน ในรูปแบบของสหกรณ์ที่เปิดรับสมาชิก คือ คนในชุมชนเข้ามีส่วนร่วมในการดำเนินการทางเศรษฐกิจ

- การเสริมสร้างความเข้มแข็งทางเศรษฐกิจในชุมชน โดยเน้นการพึ่งพิงอิงอาศัยกัน มากกว่าการแข่งขันกัน ส่งเสริมให้มีระบบการร่วงมมือกัน อย่างเช่น สหกรณ์

- การเสริมสร้างกิจกรรมทางเศรษฐกิจต่างๆ ในชุมชน เป็นการสร้างความสัมพันธ์ในเชิงเศรษฐกิจ ให้เกิดการร่วมมือกันอย่างแน่นแฟ้นในชุมชน

- การเสริมสร้างโอกาสในการแข่งขันกันทางตลาด นอกจากชุมชนจะร่วมมือกัน ในการสร้างผลิตภัณฑ์ตามความชำนาญในแต่ละท้องถิ่นแล้ว การการเสริมสร้างโอกาสในการแข่งขันกันทางตลาดก็เป็นเรื่องสำคัญ ชุมชนควรให้ความสำคัญกับการเรียนรู้เรื่องการการตลาด เพื่อเสริมสร้างให้ผลิตภัณฑ์สามารถขายได้เป็นอย่างดี

- การรวมกลุ่มของเกษตรกรในรูปแบบของขบวนการวิสาหกิจชุมชน อันเป็นกิจการของชุมชนในการผลิตสินค้า ให้บริการ ฯลฯ ที่ดำเนินการโดยคณะบุคคลที่มีความผูกพันกัน  มีวิถีชีวิตร่วมกันและรวมตัวกันประกอบกิจการ เพื่อสร้างรายได้และเพื่อการพึ่งพาตนเองของครอบครัว  ชุมชนและระหว่างชุมชน

            จากปรากฏการณ์ทางสังคมในปัจจุบัน พบว่า ความเจริญก้าวหน้าของชุมชนเมือง ทำให้เกิดการอพยพโยกย้ายถิ่นฐานของประชากร ในเขตพื้นที่ชนบทเข้ามาในเขตเมืองมีมากขึ้น เมื่อในเขตเมืองมีความหนาแน่นของประชากรมากขึ้น จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม และปัญหาต่างๆ ดังนี้

                 1. ปัญหาความแออัด ของที่อยู่อาศัยและสถานที่ทำงานในเขตเมือง เป็นผลมาจากการใช้ที่ดิน และความต้องการของแรงงาน ที่ต้องการที่อยู่อาศัยที่สะดวกและประหยัดค่าใช้จ่าย ในการเดินทางมาทำงานประจำวัน  ทำให้เกิดเป็นแหล่งชุมชนแออัด (Slum Area) นับเป็นปัญหาสำคัญในเมืองใหญ่ ซึ่งเป็นย่านหรือแหล่งที่มีอาคารหนาแน่น และอาคารส่วนมากชำรุดทรุดโทรม มีสภาพที่ไม่เหมาะสมที่จะเป็นที่อยู่อาศัย หรือมีลักษณะที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพอนามัย ความปลอดภัย ศีลธรรม หรือสวัสดิภาพของผู้อยู่อาศัยและประชาชน

2. ปัญหาของครู
ในประเทศฟินแลนด์ ซึ่งถือว่าเป็นประเทศที่คุณภาพการศึกษาสูงอันดับต้นๆในโลก วิชาชีพที่ประชาชนนิยม และให้การยอมรับนับถือมากที่สุดคือ วิชาชีพครู แต่ในประเทศไทย สังคมกลับเห็นว่าในปัจจุบันวิชาชีพนี้ ไม่เป็นที่นิยมเท่ากับการประกอบอาชีพหมอ หรือวิศวกรตามที่สังคมได้คาดหวัง
ประเทศไทยมีการผลิตครูมากถึงปีละประมาณ 12,000 คน ในขณะที่อัตราการบรรจุครูใหม่ในแต่ละปีมีเพียง 3-4 พันคนเท่านั้น ซึ่งหมายความว่าในแต่ละปี บัณฑิตครูที่จบออกมาใหม่จะมีการตกงานเบื้องต้นเกือบหนึ่งหมื่นคน แต่ในภาพรวมประเทศไทยยังนับว่าขาดแคลนครู โดยเฉพาะครูในสาขาวิชาสำคัญๆ เช่น วิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ภาษา เป็นต้น ยังพบอีกว่า ไม่มีความชัดเจนทางนโยบายในการที่จะสนับสนุนให้ผู้สำเร็จการศึกษาในสาขาวิชาที่ตรงกับเนื้อหาสาระ ในทางตรงกันข้ามยังกลับพบมาตรการในเชิงกีดกันอีกด้วย เช่น การกำหนดให้ผู้ที่จะรับใบอนุญาตประกอบวิชาชีพครูได้ต้องไปเรียนเพิ่มเติมอีกอย่างน้อยหนึ่งปี เป็นต้น

ปัญหาที่เป็นอมตะของครูไทยเห็นจะหนีไม่พ้นเรื่องหนี้สินครู ที่เป็นคำถามว่า ทำไมเรื่องหนี้สินจึงจะต้องเป็นเรื่องที่คู่กับวิชาชีพนี้ อันที่จริง หากคิดให้เป็นธรรม ก็คงต้องยอมรับว่าประเทศไทยเรามีโครงสร้างเงินเดือนในระบบราชการที่โบราณจนไม่เหมาะกับสถานการณ์ในปัจจุบัน เรามีความแตกต่างระหว่างเงินเดือนแรกเข้าทำงานกับเงินเดือนที่พึงได้รับสูงสุดในชีวิตการทำงานถึงเกือบ 10 เท่า ในขณะที่ในประเทศที่พัฒนาแล้วทั้งหลายจะพบความแตกต่างเพียง 3-4 เท่า ซึ่งหมายความว่า บุคคลจะได้รับค่าจ้างเมื่อแรกเข้าทำงานสูงมากเพียงพอที่จะยังชีพได้ เมื่อครูไม่ได้รับค่าตอบแทนที่จะสามารถดำรงชีพได้อย่างปกติ จึงเป็นเรื่องยากที่จะเกิดแรงจูงใจให้คนเก่งมาเป็นครูเมื่อครูไม่เก่ง เด็กจะเก่งได้อย่างไร

3. ขาดแคลนบัณฑิตแต่บัณฑิตก็ยังตกงาน
ประเทศเราไม่มีแผน และกลไกการกำกับการผลิตกำลังคนเพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการของประเทศ ในขณะที่ผู้สำเร็จการศึกษาในบางสาขามีมากมายจนล้นงาน จนพบเนืองๆ ว่า ในการรับสมัครงานบางตำแหน่ง มีผู้สมัครหลายหมื่นคนเพื่อแย่งกันเข้าทำงานที่มีการรับเพียงไม่กี่สิบอัตรา แต่บางสาขาวิชากลับขาดแคลนกำลังคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคอุตสาหกรรม และทางด้านการแพทย์ เราต้องการให้มีผู้เข้าศึกษาสายอาชีวะประมาณครึ่งหนึ่ง จึงจะทำให้มีกำลังคนเพียงพอต่อการพัฒนาอุตสาหกรรมของประเทศ แต่ในความเป็นจริงกลับพบว่า มีผู้เข้าเรียนอาชีวะเพียง 27% ทั้งนี้ นับรวมถึงผู้ที่ไม่ได้เรียนสายอาชีวะแท้ แต่ไปเรียนอยู่ในวิทยาลัยอาชีวะด้วย เช่น สาขาด้านการบริหาร ซึ่งหมายความว่า หากนับสายช่างจริงๆ จะมีจำนวนน้อยกว่านั้นมาก กลายเป็นว่าในปัจจุบันเด็กที่เข้าเรียนในการจัดการศึกษาในระบบนั้นมีอนาคตที่ค่อนข้างชัดเจนว่าจะต้องตกงาน และปัญหานี้ยังไม่ได้รับการแก้ไขแต่อย่างใด

4. คุณภาพอุดมศึกษา/ปริญญาเฟ้อ
มหาวิทยาลัยหลายแห่งเริ่มมีปัญหาเรื่องหาคนเข้าเรียน ทำให้ประสบปัญหาเรื่องความคุ้มทุน นำไปสู่ความจำเป็นที่ต้องดำเนินการด้านการตลาดทุกวิถีทาง และมุ่งเปิดสอนแต่สาขาวิชาที่ทำได้ง่าย ต้นทุนต่ำ และได้เงินเร็ว ซึ่งระบาดไปทุกระดับชั้นปริญญา เรามีบัณฑิตล้นงานในหลายสาขา แต่ขณะเดียวกันก็มีการขาดแคลนในสาขาวิชาที่ยากๆ มหาวิทยาลัยจำนวนมากมุ่งหาเงินจนเป็นระบบการศึกษาเชิงปริมาณ ความจำเป็นที่ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดเช่นนี้ อาจพอเข้าใจได้สำหรับมหาวิทยาลัยเอกชนซึ่งต้องแบกภาระค่าดำเนินการต่างๆ ด้วยรายได้ที่ต้องหามาเอง
ซึ่งสถานการณ์เช่นนี้ได้กระจายเข้าไปสู่มหาวิทยาลัยของรัฐด้วย ในรูปแบบของการเพิ่มจำนวนนักศึกษาโดยตรง หรือการจัดทำเป็นโครงการพิเศษในลักษณะต่างๆ รวมทั้งเปิดสอนนอกสถานที่ตั้ง ซึ่งหากวิเคราะห์การเงินของโครงการเหล่านี้แล้วจะพบว่าส่วนใหญ่กลายเป็นค่าสอนของอาจารย์ สถานการณ์เช่นนี้ลุกลามไปจนถึงขั้นที่เรียกได้ว่า ปริญญาเฟ้อ ทุกระดับชั้นปริญญา กลายเป็นค่านิยมของสังคมที่ต้องเรียนอย่างน้อยถึงปริญญาโท และกำลังจะคุกคามต่อไปถึงปริญญาเอก

5. การขาดวิจัยและพัฒนา ขาดนวัตกรรม และปัญหาความร่วมมือกับภาคอุตสาหกรรม
ในปี 2548 อาจารย์อุดมศึกษาไทยรวมประมาณ 50,000 คน ตีพิมพ์ผลงานวิจัยเพียง ประมาณ 2,000 ฉบับ ในจำนวนนี้ 90% เกิดมาจากมหาวิทยาลัยเพียง 8 แห่ง ซึ่งหมายความว่ามหาวิทยาลัยที่เหลืออีกร้อยกว่ามหาวิทยาลัยตีพิมพ์เพียง 10% เท่านั้นเอง แต่ถ้าดูในรายละเอียด ยังพบว่าแม้ในมหาวิทยาลัยที่ตีพิมพ์มากที่สุดรวม 8 แห่งนี้ เมื่อเฉลี่ยตามจำนวนอาจารย์แล้ว มีการตีพิมพ์เพียงคนละ 0.12 บทความเท่านั้นเอง ถ้าเปรียบเทียบกับประเทศอื่นๆ อาจารย์ของเขาจะตีพิมพ์คนละไม่ต่ำกว่า 2 ฉบับต่อปี มากกว่าที่ดีที่สุดของเราถึง 20 เท่า
ในภาพรวมการตีพิมพ์ของอาจารย์ในสหรัฐอเมริกา ประมาณปีละ 200,000 ฉบับ ญี่ปุ่น 50,000 ฉบับ สหราชอาณาจักร 40,000 จีน 12,000 อินเดีย เกาหลี สิงคโปร์ ประมาณ 10,000 ฉบับ เป็นต้น ข้อมูลเช่นนี้ชี้ชัดเจนว่ามหาวิทยาลัยของเราอ่อนด้อยในด้านการวิจัย ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาประเทศ หากเราไม่มีการวิจัย เราก็จะขาดทุนทางปัญญา ในโลกยุคเศรษฐกิจฐานความรู้ ส่งผลต่อความเข้มแข็งของระบบเศรษฐกิจ เมื่อประเทศเราขาดงานวิจัย เราจึงเสียเปรียบทางเศรษฐกิจอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งหมดนี้ เกิดมาจากที่ระบบการศึกษาที่มีความอ่อนแอด้านการวิจัย

ปัญหาเหล่านี้คือปัญหาคาราคาซังที่ส่งผลต่อประเทศชาติมาหลายยุคหลายสมัย แต่ก็ยังไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงหรือเกิดการพัฒนาในด้านที่ดีขึ้นแต่อย่างไร หนำซ้ำผู้ที่ได้รับปัญหาโดยตรงที่สุดคือเยาวชนไทยที่จะต้องเข้าสู่ระบบการศึกษาที่ยังเป็นปัญหาเหล่านี้อยู่ทุกปี และปลายทางของพวกเค้าก็คือความล้มเหลวอย่างที่ไม่น่าเกิดขึ้นในประเทศที่ขึ้นชื่อว่ากำลังพัฒนา ทั้งๆที่จริงแล้วนั้นเยาวชนและพ่อแม่ผู้ปกครองต่างคาดหวังว่าการศึกษาคือเครื่องมือในการพัฒนาชีวิตของเด็กและเยาวชน ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องกลับมาดูว่า เมื่อเราเห็นปัญหาที่เกิดขึ้นอย่างนี้แล้ว เรายังจะเลือกส่งบุตรหลานเข้าเรียนในระบบการศึกษาไทย หรือเลือกที่จะจัดการศึกษาด้วยตนเองให้มีประสิทธิภาพแทน

2.ขั้นหลงใหลหรือคลั่งไคล้ เป็นขั้นที่เด็กเมื่อเล่นเกมจะรู้สึกสนุกสนาน เพลิดเพลิน มีความภูมิใจเมื่อชนะหรือผ่านด่านที่ยากขึ้น มักจะคบเพื่อนที่เล่นด้วยกัน แต่ยังมีการดำรงชีวิตที่เป็นปกติ ไม่มีผลกระทบต่อการเรียน แต่เวลาที่ใช้ในการเล่นเกมจะมากขึ้นกว่าระดับปกติ
และ 3. ขั้นติดเกม เป็นขั้นที่เด็กจะหมกมุ่น สนใจแต่เกมอย่างเดียว ไม่สนใจทำกิจกรรมอย่างอื่น ไม่สามารถควบคุมเวลาเล่นเกมได้ จะเล่นเกมในแต่ละวันหลายชั่วโมง เมื่อถูกบังคับให้เลิกเล่นเกมจะมีปฏิกิริยาต่อต้าน หรือหงุดหงิด มีพฤติกรรมก้าวร้าวกับพ่อแม่หรือคนรอบข้าง ไม่สนใจการเรียน

การแก้ไข
1. ปลูกจิตสำนึกให้กับเยาวชนในการเรียนรู้และเห็นคุณค่าของการอนุรักษ์น้ำ
2. สร้างจิตสำนึกให้ประชาชนตระหนักถึงความสำคัญในการรักษาคุณภาพของแหล่งน้ำ