Livia

Storm

zita

Fleur

Floris jan

-de adri met tekst

-keppeltjes en hoofddoeken

-diavoorstelling [foto]

-matzes

-gebet

-filmpjes [boxje mee

                              ------------>

info filmpje 8 min

http://www.youtube.com/watch?v=3TFo0VOPxrU

als je dit doet kom je in de verbond

Storm: Ik ga het  maken

Ole:heb de padlet groter gemaakt

hoi storm

Volgens de Joodse traditie was Abraham (Awraham) de eerste Jood. Rabbijnse literatuur vertelt dat hij de eerste was om het tegen de rest van de wereld op te nemen en de dwaasheid van afgodendienst af te werpen. Daarop beloofde God dat Abraham, inmiddels al op hoge leeftijd, nog kinderen zou krijgen, om te beginnen Isaak (Jitschak), die zijn werk zouden voortzetten en Erets Jisrael (= het land van Israël, daar Kena'an (Kanaan) genoemd) zouden erven. Volgens de Tenach gaf God de zoon van Isaak, Jakob (Jaäkov), de naam "Israël", wat "hij die met God worstelt" betekent, en wijdde zijn nakomelingen in om zijn natie te zijn.

God stuurde Jakob en zijn kinderen naar Egypte; nadat zij uiteindelijk slaven werden, stuurde God Mozes (Mosje) om de Israëlieten uit de slavernij terug te kopen. Na de Uittocht uit Egypte bracht God hen naar de berg Sinaï om hun de Thora te geven, en bracht hen uiteindelijk naar Erets Jisrael. God bepaalde dat de nakomelingen van Mozes' broer Aäron (Aharon) een priesterklasse binnen de Israëlitische gemeenschap zouden zijn. Zij dienden eerst in de Tabernakel (een verplaatsbaar huis van verering), en later dienden hun nakomelingen in de Tempels van Jeruzalem.

Bij terugkomst in Erets Jisrael werd de tent met de tabernakel in de stad Silo geplaatst en bleef daar meer dan 300 jaar. Gedurende deze tijd verstrekte God het Joodse volk leiders en strijders, om de natie te verzamelen nadat hij vijanden stuurde om hen aan te vallen. Na verloop van tijd daalde de moraal van de natie tot het punt waarin God de Filistijnen toestond om de tempel in Silo te veroveren en te plunderen.

De Israëlieten vertelden de profeet Samuel (Sjmoe'el) dat zij het punt hadden bereikt waarop zij behoefte hadden aan een permanente koning, zoals andere naties die hadden. God wist dat dit niet het beste voor de Joden was, maar willigde het verzoek in en liet Samuel Saul, een groot maar zeer bescheiden mens, benoemen tot koning. Toen de mensen Saul overhaalden tegen een order in te gaan die via Samuel gegeven was, beval God Samuel om David in plaats van Saul te benoemen.

Zodra David gevestigd was, vertelde hij de profeet Nathan dat hij een permanente tempel zou willen bouwen. Als beloning beloofde God David dat hij zijn zoon zou toestaan om de tempel te bouwen en de troon nooit van zijn kinderen zou onttrekken. Davids zoon, Salomo (Sjlomo), bouwde de eerste permanente tempel volgens de wil van God, in Jeruzalem.

Na de dood van Salomo werd het koninkrijk verdeeld in de twee koninkrijken Israël en Judea (Jehoeda) bestaande uit twee stammen. Israël had een verscheidenheid aan koningen, maar na een paar honderd jaar stond God vanwege een zich uitbreidende afgodendienst Assyrië toe om Israël te veroveren en zijn volk te verbannen. Het koninkrijk van Judea, waarvan Jeruzalem de hoofdstad was en dat de tempel bevatte, bleef onder het gezag van het Huis van David. De afgodendienst echter steeg tot het punt dat God Babylonië toestond om Judea te veroveren, de tempel te vernietigen, die 410 jaar in gebruik was geweest, en zijn volk naar Babylonië te verbannen, met de belofte dat zij na 70 jaar zouden worden bevrijd.

Na 70 jaar werd het de mensen toegestaan terug te keren naar Israël onder leiding van Ezra, en de tempel werd herbouwd. Deze tweede tempel stond 420 jaar overeind, waarna hij werd vernietigd door de Romeinse generaal en latere keizer Titus. Dit is de staat waarin de berg Moriah moet blijven totdat een nakomeling van David zich voordoet om de glorie van Israël te herstellen (het bestaan van de islamitische Koepel van de Rots doet in deze theologische visie niet ter zake).

De Thora, die op de berg Sinaï werd gegeven, werd samengevat in de vijf boeken van Mozes en samen met de boeken van en over de profeten en de geschriften de Geschreven Thora genoemd. De details, die de bijbehorende 'Mondelinge Thora' vormden, moesten ongeschreven blijven. Echter, aangezien de vervolging van de Joden toenam, ontstond het gevaar dat details vergeten zouden worden. Daarom werden zij alsnog opgetekend in de Misjna, de Talmoed, en andere heilige boeken van het jodendom.

Hoewel te vroeg voor geschiedschrijving lijkt de euforie van de verschillende religieuze bewegingen in de 20e eeuw gekalmeerd. Om de langzame neerwaartse daling te compenseren, is de openheid voor bekeringen - met name onder niet-Joden met een Joodse achtergrond - iets groter dan voorheen. In Nederland is dit echter niet het geval en is de mogelijkheid zich tot het jodendom te bekeren uiterst beperkt.

In Israël is in 2004 een poging gedaan een nieuw Sanhedrin te stichten dat het voor orthodoxe Joden mogelijk zou kunnen maken om bestaande regelgeving aanzienlijk aan te passen door een bredere consensus. Dit Sanhedrin wordt door de ultraorthodoxe (= charedische) gemeenschap echter niet erkend en heeft dus weinig kans op succes

de grote PowerPoint, iedereen moet even zijn onderwerpen maken,

en dan maak ik ff een plek waar het staat. ik heb 1 onderzoek vraag en soort in die dia

zit 3a4 andere onderzoek vragen op je dia daar moet je over praten ik zet wel even een bestandje

op de padlet met alle onderzoeks vragen

groetjes, Ole

Voor de Arabische, islamitische buurlanden is het bestaan van de Joodse staat in het Midden-Oosten tot op de dag van vandaag onaanvaardbaar. Zij laten daarom geen kans onbenut om de Joodse staat – uiteindelijk – te vernietigen. Maar al de oorlogen die de Arabische buurlanden sinds 1948 tegen Israël zijn begonnen, hebben ze, ondanks de militaire steun van hun machtige bondgenoten, smadelijk verloren.

Behalve hun propagandaoorlog. Want ondanks dat Israël op grond van het volkenrecht volkomen in zijn recht staat, zoals we straks zullen zien, en het bovendien de enige democratie is in het Midden-Oosten, is het niettemin de Joodse staat die voortdurend en op oneerlijke gronden wordt bekritiseerd en veroordeeld door de vergadering der volkeren, en zijn dat niet haar islamitische buurlanden, terwijl juist in die landen etnische en religieuze minderheden worden onderdrukt, mensenrechten worden geschonden en menig terreurorganisatie daar zijn bakermat heeft. Maar door het onafgebroken herhalen van leugens1, is het de vijanden van de Joodse staat gelukt de wereld blind te maken voor de ware feiten. Overigens niet zonder de medewerking van onze media, die de leugens stelselmatig en klakkeloos overnamen, waardoor het publiek een eenzijdig en oneerlijk beeld van de werkelijkheid kreeg voorgeschoteld.

Op grond van de Palestijnse Leugen wordt het Joodse hartland, Judea en Samaria, door velen ten onrechte beschouwd als door Israël 'bezet gebied' en worden de Joodse leefgemeenschappen aldaar onterecht bestempeld als 'illegaal'. Verder laten de Verenigde Staten en Europa zich in hun buitenlandbeleid ten aanzien van het Midden-Oosten in overwegende mate leiden door de Palestijnse Leugen. Ze dwingen Israël om krankzinnige concessies te doen aan hun aartsvijanden, ze roepen hun burgers op de producten uit Judea en Samaria te boycotten, ze sporen hun bedrijven aan de samenwerking met Israëlische bedrijven, die banden hebben in die regio, te verbreken en hun investeringen ongedaan te maken. En als ze kans zien, zullen ze proberen Israël met economische sancties nog verder onder druk zetten om zo feitelijk aan zijn eigen ondergang mee te werken.

Sinds 13 november 1974 heeft de Palestijnse Leugen zelfs een podium gekregen binnen de vergadering der volkeren. De Palestijnse Leugen is inmiddels zo ver geïnfiltreerd dat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (VN), op 19 november 2013 in Resolutie A/68/L.12 het jaar 2014 heeft uitgeroepen tot het Internationaal jaar van solidariteit met het Palestijnse volk. En dan te bedenken dat er in heel de wereldgeschiedenis nog nooit een soeverein, historisch Palestina heeft bestaan noch een Palestijns volk. Het was de in Egypte geboren terroristenleider Yasser Arafat die de term 'Palestijnse volk' voor het eerst ging gebruiken in 1967, om daarmee de verschillende Arabische terreurbewegingen onder een gemeenschappelijke noemer te verenigen.2 Tot die tijd werd de term 'Palestijnen' veelal gebruikt voor de Joodse en Arabische bewoners van het mandaatgebied Palestina (1920-1948), ofschoon Arabische nationalisten zich liever Syriërs noemden. Golda Meir, voormalig premier van Israël, schreef daarover in de New York Times op 14 januari 1976:

"Toen ik in 1921 naar Palestina kwam, werden wij […], de Joodse pioniers, Palestijnen genoemd. Zo noemde de wereld ons. Arabische nationalisten, aan de andere kant, wezen deze benaming steevast af. Arabische woordvoerders bleven erop hameren dat het land dat wij al eeuwen koesterden gewoon een deel van Syrië was, net als Libanon."

Voor Arafat en zijn trawanten verwees Palestina enkel naar het land van de staat Israël, zoals dat bestond binnen de grenzen van vóór 1967. Dat blijkt onder meer uit artikel 24 van het Handvest van de Palestine Liberation Organization (PLO) uit 1964.

Voor degenen voor wie de Bijbel niet de belangrijkste bron is om vast te stellen dat slechts het Joodse volk aanspraak heeft op Eretz-Israël, het Land Israël, omdat God dat zo heeft bepaald (zie o.a. Genesis 15:18, 17:7-8, 28:13-15, Jeremia 16:14-15 en Amos 9:11-15), wil ik hieronder, mede aan de hand van het standaardwerk The Legal Foundation and Borders of Israel under International Law van Dr. Howard Grief, aantonen dat Israël ook krachtens het internationaal recht aanspraak heeft op Eretz-Israël, dus inclusief Judea, Samaria, de Golanhoogte, de Gazastrook, de Sinaï en zelfs Jordanië. Dat de Joodse staat Israël om politieke en andere redenen bereid is niet alle aanspraken op te eisen, die zij volgens het internationaal recht heeft op Eretz-Israël, staat buiten kijf, maar dat doet aan de rechten van het Joodse volk op zich niets af.

We komen die onderverdeling ook in het Nieuwe Testament  tegen, waar het gaat over ‘de wet van Mozes, de profeten en de Psalmen’ (bv.  Lukas 24:44), of korter: ‘de wet en de profeten’ of ‘Mozes en de  profeten’ - waarmee dan heel het Oude Testament bedoeld is.  

De tora neemt een heel bijzondere plaats in. In de  synagoge wordt er op elke sabbat een bepaald gedeelte uit gelezen. In één jaar  wordt de hele tora gelezen. Op de dag na het Loofhuttenfeest wordt het slot van  de tora gelezen, en wordt er gelijk ook weer een nieuw begin gemaakt, met  Genesis 1. Die dag heet simchát tora (), ‘vreugde der wet’. De  vreugde wordt o.a. geuit in een rondedans met de tora-rol.  

Voor de lezingen is er een vaste indeling, in 54 delen  (soms moeten dus 2 delen op één sabbat gelezen worden om rond te komen). Bij  elk deel hoort een bepaald gedeelte uit de profeten of geschriften, de haftara.  Zo is bv. het eerste gedeelte: Genesis 1:1-6:8 met Jesaja 42:5-43:11; het heet  naar de beginwoorden van Gen. 1 beresjíet, ‘in den beginne’. (Zie verder  het leesrooster voor 5763; link onderaan de pagina)  

De rollen worden in de synagoge bewaard in een kast, de  ‘arke’, die tegen de muur aan de kant van Jeruzalem is geplaatst. Doorgaans  staan daarin meerdere rollen, elk met een hoes eromheen ter bescherming en een  ‘kroon’ op de bovenste handvatten ter versiering.  

Een tora-rol is gemaakt van perkament (van leer van een  rein dier), en geschreven met speciale inkt. Elke rol wordt met de hand  geschreven. De tekst komt in kolommen van max. 60 regels. Op één vel perkament  komen 4 à 5 kolommen. Er zijn ongeveer 200 kolommen, dus 40 vellen perkament  nodig. Is de rol eenmaal klaar - geschreven, gecontroleerd en in elkaar gezet -  dan wordt hij op een feestelijke manier in gebruik genomen.  

Een echte tora-rol is een kostbaar bezit. Letterlijk. Maar  de tora is voor Israël vooral ook in figuurlijke zin kostbaar - dat komt o. a.  uit in hoe de rollen gemaakt en gebruikt worden.