ฉันรู้สึกเบื่อ ๆ เซ็งๆ นิดหน่อย 

ฉันจึงทิ้งมือถือไว้ที่ที่ทำงาน ปิดสัญญาณอินเตอร์เน็ต 

ฉันหยิบหนังสือติดมือไปด้วย 1 เล่ม เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนญี่ปุ่นของนักเขียนที่ฉันชอบ 

ฉันเดินเตร็ดเตร่ไปตามซอยด้านหลังที่ทำงานของฉัน 

จนไปถึงร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่ไม่ได้ไปนั่งนานแล้ว 

ดีจัง ที่วันนี้อากาศไม่ร้อนมาก แถมยังมีลมพัดเบา ๆ ด้วย 

ฉันเข้าไปที่ร้านกาแฟทันทีที่มาถึง 

ร้านเป็นร้านเล็ก ๆ ที่มีสามีภรรยาคู่หนึ่งเป็นเจ้าของ 

ตอนฉันเข้าไปยังไม่มีลูกค้า เห็นแค่ลูกชายของเจ้าของร้านกำลังกินข้าวอยู่ 

พอเห็นฉัน เขาก็ลุกเข้าไปทานข้าวข้างในแทน 

ฉันเดินไปที่เค้าท์เตอร์ สั่งลาเต้ร้อนหวานน้อยและขอกาแฟอ่อนๆ เพราะฉันไม่ค่อยกินกาแฟ เลยกลัวจะใจสั่น 

ตาก็เหลือบมองเค้กหลายชนิดที่อยู่ในตู้ขนมไปด้วย 

เกือบสั่งแล้ว แต่ก็ตัดใจได้ทัน เพราะช่วงนี้กินของหวานมากเกินไปแล้ว 

ระหว่างที่รอลาเต้ร้อนหวานน้อย ฉันก็มองไปมองมา 

ลังเลใจว่าจะนั่งด้านในร้านหรือด้านนอกร้านดี 

ในที่สุดฉันตัดสินใจนั่งด้านใน เพราะกลัวว่าถ้านั่งด้านนอก จะมีเสียงรถรบกวนทำให้ไม่มีสมาธิ

แต่กลายเป็นว่า พอนั่งได้ไม่นาน เสียงเพลงในร้านกลับรบกวนสมาธิฉันซะงั้น 

ฉันเลยเปลี่ยนไปนั่งด้านนอกร้านแทน 

ด้านนอกร้านกาแฟ มีเก้าอี้ไม้ 2 ตัว กับโต๊ะไม้ตัวหนึ่งตั้งอยู่ รอบ ๆ ที่นั่งมีต้นไม้อยู่รอบๆ 

ถ้ามีคนเดินผ่านไปมา ไม่มองดี ๆ ก็ไม่รู้ว่ามีคนนั่งอยู่ 

ฉันนั่งอ่านหนังสือประมาณ 30 นาที พร้อม ๆ กับค่อย ๆ ละเลียดลาเต้ร้อนที่เจ้าของร้านเอามาเสิร์ฟไปด้วย 

รสชาติดี ละมุน และมีความหอมกาแฟอ่อน ๆ จิบแล้วใจไม่สั่นมาก 

ช่วงเวลา 30 นาที ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันอ่านหนังสือไปได้ 40 กว่าหน้า 

ช่วงเวลา 30 นาทีที่ฉันอยู่กับหนังสือ ต้นไม้ และลาเต้ร้อน 

ช่วงเวลา 30 นาทีที่ฉันอยู่ห่างจากมือถือ สังคมที่วุ่นวาย 

ช่วงเวลา 30 นาทีที่ฉันอยู่กับตัวเอง และพื้นที่ที่มีแค่ตัวฉัน 

ช่วงเวลาสงบแม้เพียงสั้น ๆ แต่รู้สึกดีแบบไม่น่าเชื่อ 

ฉันจะหาเวลาปลีกตัวแบบนี้อีก เพื่อชาร์จพลังในท่ามกลางสังคมที่ดูดพลังนี้ 

ฉันไม่ได้ปลีกตัวเพื่อจะหนี 

แต่ฉันปลีกตัวเพื่อจะมีแรงสู้ต่อต่างหาก