... Ήμουν περίπου 3- 4 χρονών, όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι οι μέρες της Αποκριάς στο πατρικό μου σπίτι, θα είναι κάθε χρόνο μια γιορτή. Μέρες πολύχρωμες, πολύβουες, χαρούμενες και μελωδικές. Ετοιμασίες και οργάνωση ζηλευτή, για τη μεγάλη γιορτή του σαββατοκύριακου της Αποκριάς.

Η παρέα των γονιών μου, άντρες και γυναίκες ζούσαν την κάθε στιγμή στο έπακρον. Ρόλοι, σενάρια, σκηνοθεσίες όλα σε ένα σχέδιο που οργανωνόταν από καιρό. Υφάσματα, χρυσές κλωστές, νήματα και χρώματα, κορδέλες και παλιά ρούχα, έπαιρναν θέση στο σκηνικό. Ένα δημιουργικό μελίσσι το σπίτι στο Βαρόσι.

Το δωματιάκι με τα μικρά παραθυράκια, χώρος πολλαπλών χρήσεων, με το τραπέζι κάθε βράδυ στρωμένο να περιμένει την παρέα μετά τις δουλειές τους Εκεί, … μαζεμένοι όλοι και όλες σε μια ατμόσφαιρα γιορτινή, χαρούμενη, Η κούραση, άγνωστη λέξη και η διάθεση ολοένα και πιο ανεβασμένη.

Δυο ήταν οι μεγάλες εκδηλώσεις, με πολλές ακόμη μικρότερες σε συγκεντρώσεις των παρεών. Η μια ήταν το μεγάλο «μασκέ» πάρτι του ΦΟΕ που γινόταν αν θυμάμαι καλά την Κυριακή το βράδυ, στον χώρο της αίθουσας του ΦΟΕ, και η δεύτερη ο επίσημος χορός του «Μ. Αλεξάνδρου» που γινόταν στην αίθουσα του κινηματοθέατρου «Μ. Αλέξανδρος». Έβγαζαν τα καθίσματα της αίθουσας και τη διαμόρφωναν για τον χορό. Με «επίσημο» ένδυμα, όπως ίσχυε.

Μεγάλο γεγονός βέβαια του Σαββατοκύριακου ήταν και η «ταυρομαχία» στην πλατεία Ελευθερίας. Ταυρομάχος ο πατέρας μου, ταύρος ο κ. Θωμάς και ο θείος Γιάννης, κάτω από μια κουβέρτα στο χρώμα του ταύρου. Τόσο πειστική η ταυρομαχία, που στα παιδικά μου μάτια υπήρξαν φορές που φοβήθηκα ότι ο ταύρος είναι αληθινός και θα χτυπήσει τον ατρόμητο ταυρομάχο.

Έζησα πολλές μεταμφιέσεις, πολλές «θεατρικές» σκηνές και πρόβες, τραγούδια και γέλια. Το σπίτι μας στο Βαρόσι γεμάτο από «ζωή» και στιγμές. Δεν ήταν μόνο οι μέρες της Αποκριάς, ήταν όλη η σχέση αυτής της παρέας που άφησε το αποτύπωμά της στην πόλη, αλλά κυρίως σε μας, τα παιδιά τους. Μας άφησαν παρακαταθήκη την αίσθηση της φιλίας, της πραγματικής και ανιδιοτελούς σχέσης, τη δυνατή σύνδεση μεταξύ των οικογενειών που κράτησε όλα τα χρόνια της ζωής τους, το «μαζί» στις χαρές και στις λύπες, την έννοια της μοιρασιάς.Εκεί μάθαμε τι θα πει συνεργασία χωρίς ανταγωνισμό, χαρά χωρίς συμφέρον, προσφορά χωρίς προσδοκία ανταπόδοσης.

Οι Απόκριες δεν ήταν απλώς ένα ετήσιο γεγονός• ήταν σύμβολο. Ήταν η απόδειξη ότι η ζωή μπορεί να είναι γιορτή όταν υπάρχει «μαζί». Και το «μαζί» εκείνης της εποχής δεν ήταν σύνθημα• ήταν πράξη. Ήταν το χέρι που απλωνόταν αυθόρμητα, ήταν η βεβαιότητα πως, ό,τι κι αν συμβεί, δεν θα το αντιμετωπίσεις μόνος.

Σήμερα, μέσα στην ταχύτητα και τον θόρυβο της σύγχρονης ζωής, αναζητώ εκείνη την απλότητα. Όχι από νοσταλγία στείρα ή άρνηση της προόδου, αλλά από ανάγκη να ξαναβρούμε το μέτρο.

Δεν είναι ζήτημα συντηρητισμού ούτε άρνησης της εξέλιξης. Κάθε εποχή δίνει το δικό της στίγμα. Όμως η ποιότητα δεν είναι παρωχημένη έννοια. Η αισθητική, ο σεβασμός, η φροντίδα στη λεπτομέρεια δεν περιορίζουν τη χαρά• την αναβαθμίζουν. Το γλέντι δεν χρειάζεται να είναι πρόχειρο για να είναι αυθεντικό, ούτε θορυβώδες για να είναι ζωντανό.

Ίσως αυτό που λείπει δεν είναι η διάθεση για διασκέδαση, αλλά η συλλογική ευθύνη να διατηρήσουμε τον χαρακτήρα της γιορτής ως πολιτιστικό γεγονός και όχι ως ευκαιρία εκτόνωσης χωρίς μέτρο. Γιατί το καρναβάλι, στην ουσία του, είναι καθρέφτης της κοινωνίας. Κι αν ο καθρέφτης δείχνει ευτέλεια, τότε οφείλουμε να αναρωτηθούμε όχι μόνο για τη γιορτή, αλλά για τις αξίες που τη διαμορφώνουν.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη πρόοδος να μην είναι όσα αποκτήσαμε, αλλά όσα καταφέρνουμε να διατηρήσουμε. Κι αν κάτι αξίζει να διασώσουμε από εκείνα τα χρόνια, είναι η αλήθεια των σχέσεων και η αξία του αυθεντικού. Η ικανότητα να στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς προσωπεία, χωρίς ρόλους που επιβάλλει η κοινωνία, χωρίς τον φόβο της σύγκρισης.

Γιατί στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι ο θόρυβος του κόσμου, αλλά οι φωνές του "μαζί" που έχουμε χρέος να περάσουμε στα παιδιά μας.