Είτε είστε μαθητές/τριες, είτε καθηγητές/τριες, είτε γονείς-κηδεμόνες του 3ου Γυμνασίου Θέρμης, αλλά κι άλλου σχολείου... αν νιώθετε την ανάγκη να εκφραστείτε θα θέλαμε να σας δώσουμε ένα ΒΗΜΑ/ΧΩΡΟ ΕΚΦΡΑΣΗΣ..., όπου ο καθένας θα μπορούσε να αφιερώσει όσο χρόνο και χρόνο θα ήθελε για να εκφράσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις που του γεννάει ένα τέτοιο γεγονός!

Αυτός ο χώρος έκφρασης δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του μαθήματος των Κειμένων Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Β'γυμνασίου (2023-2024), αλλά από την αρχή οι μαθητές/τριες ήθελαν να το μοιραστούμε με όλη τη σχολική κοινότητα και την ευρύτερη κοινωνία!

Μπορείτε να γράψετε και να ανεβάσετε ό,τι θέλετε σε πλαίσιο ΕΥΠΡΕΠΕΙΑς και ΣΕΒΑΣΜΟύ, όπως αξίζει στο θέμα και τα θύματα.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ

Ο διαδραστικός αυτός τοίχος (padlet) είναι δομημένος σε στήλες με διαφορετικά θέματα! Διαλέξτε σε ποιο θέλετε να εκφραστείτε και πατήστε το + που έχει κάτω από τον τίτλο για να προσθέσετε το κείμενο ή τη δημιουργία που θέλετε. 

Οι στήλες/θέματα είναι οι εξής: 

1. ΤΕΜΠΗ: 1 χρόνος μετά

2. Το 3ο Γυμνάσιο Θέρμης για την τραγωδία στα Τέμπη

3. ΔΙΚΕΣ μας ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ (κείμενα, εικόνες)

4. ΔΙΚΑ μας ΣΧΟΛΙΑ-ΣΚΕΨΕΙΣ - Πες πώς νιώθεις...

5. ΠΟΙΗΜΑΤΑ στο Διαδίκτυο

6. ΕΙΚΟΝΕΣ-ΣΚΙΤΣΑ στο Διαδίκτυο

7. Ό,τι άλλο θέλουμε να 'φωνάξουμε' ή να 'πούμε'...

Καλό είναι ή να συνδεθείτε με κάποιο μέιλ ώστε να φαίνεται το όνομά σας ή να υπογράφετε τις δημοσιεύσεις σας. Μπορείτε, όμως και να μείνετε ανώνυμοι, εάν αυτό σας επιτρέπει να εκφραστείτε πιο άνετα.  

Οι παρακάτω στίχοι γράφτηκαν 9-3-2023 λίγο μετά την τραγωδία

Ένα χρόνο μετά ο καθηγητής Β. Ζόπτσης, σε συνεργασία με τρεις μαθητές του το ηχογράφησαν:

Μαθητές: Παπαχαρίση Μαρτίνα, Οδυσσέας Γρηγοριάδης και Μάλλου Κατερίνα.

Η ηχογράφηση έγινε από 10 έως 20 Φεβρουαρίου 2024

Η μουσική είναι δανεισμένη από από την μελοποίηση που έκανε ο Μίλτος Πασχαλίδης στο ποίημα "Στην χώρα των Αθώων" του μεγάλου Μάνου Ελευθερίου.

Όσα δεν πρόλαβες

Το τρένο φεύγει απόψε για την Κατερίνη

«μανά όταν φτάσω, θα μιλήσουμε ξανά»,

με αυτά τα λόγια πλέον θα σε θυμάται εκείνη,

όταν στις 11 την ώρα θα κοιτά

γυναίκες στέκουν στη γωνιά με ασετιλίνη

και σου υφαίνει η μοίρα ολόλευκα φτερά

Δίπλα σου κάθονται ανύποπτοι αγγέλοι,

χαμογελάς σαν ένα άγγελος και εσύ

πέφτει ο ήλιος το φεγγάρι ανατέλλει,

τρία σκαλιά ο ουρανός από την γη

Ποιος να μιλήσει τι να πει και πώς να κλάψει;

μέσα στην νύχτα η σιωπή γίνεται λάμψη…

Όσα δεν πρόλαβες να ακούσεις και να ζήσεις,

όσα δεν μπόρεσες να πεις και να σου πουν,

γίναν αγάλματα και ονείρων συναντήσεις

για αυτούς που έμειναν να σε αναζητούν

πόσο θα ήθελαν λίγο πριν τους αφήσεις ,

να σου τα δείξουν, να τα νιώσεις, να στα πουν

Να σε αγγίξουν τα μαλλιά σου να χαϊδέψουν,

τον έρωτά τους να σου εξομολογηθούν

με τα παιχνίδια σου να έρθουν και να παίξουν,

με αυτά που θα έκανες να κλαιν και να γελούν

και εσύ με ζήλο και χαρά να τους μιλούσες,

γι αυτά που αγάπησες και εκείνα που μισούσες

Και όλοι αυτοί που έχουν την μοίρα σου ορίσει,

προβάρουν δάκρυα όταν στα μάτια σε κοιτούν

κλέψαν νερό από της νιότης σου τη βρύση,

μια μάσκα φόρεσαν και κάνουν πως θρηνούν

πέσαν οι «σκύλοι» την αλήθεια να «πουλήσουν»,

και το χαμό σου ως θυσία να βαφτίσουν

Και όλοι εμείς που έχουμε πίσω μείνει τώρα,

πάλι το ίδιο έργο ζούμε ως θεατές

των λαοπλάνων Δαναών τα ύπουλα δώρα,

θέλουν στα στόματα να πνίξουν τις φωνές

ήρθε η ώρα και είναι τώρα η σειρά μας,

με την φωνή να δείξουμε το ανάστημά μας.

Είναι βαρύς αυτής της άνοιξης ο αγέρας,

φωτίζει ο ήλιος μα δεν είναι λαμπερός

σα σκοτεινό μοιάζει το φως να ναι της μέρας

και αυτός κόμπος στο λαιμό σου ο βουβός

μία κραυγή έχει γενεί που δυναμώνει,

σου λέει «πολέμα ότι σε τρώει και σε σκοτώνει».

μία κραυγή έχει γενεί που δυναμώνει,

σου λέει «πολέμα ότι σε τρώει και σε σκοτώνει».

9-3-2023

Ζόπτσης Βαγγέλης

ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ...

Λένα Κανταρτζή Α1 (2024)

[Αφίσα που δημιούργησαν μαθητές του 3ου Λυκείου Καλαμαριάς]

στην Κοιλάδα των Τεμπών

Κανταρτζή Λένα, Α1

[Αφίσα που δημιούργησαν μαθητές του 3ου Λυκείου Καλαμαριάς]

Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους,

τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους

την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει

σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί –

Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα

σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή

καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.

Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι

κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο

και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο

που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση

μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,

είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι. […]

Ζει η απουσία λοιπόν, μαζί μας ή και μόνη της, τη ζωή της,

χειρονομεί αδιόρατα, σωπαίνει, φθείρεται, γερνάει

σαν ύπαρξη σωστή, με το βουβό χαμόγελο που ρυτιδώνει λίγο λίγο

το στόμα και τα μάτια, με το χρόνο το δικό μας μετρημένη,

χάνοντας χρώματα, πληθαίνοντας τη σκιά της –

ζει και γερνάει μαζί μας και χάνεται μαζί μας, κι απομένει σε ό,τι αφήνουμε.

Τι ‘ταν λοιπόν η ζωή; Κι αυτός ο πόνος;

Κι η κραυγή τούτη;

Ήταν δικά του αυτά; Και περίμεναν πίσω απ΄ το γέλιο του

πανέτοιμα κι επίβουλα; Κι αυτά τ’ αγαπημένα πρόσωπα

που έσκυβαν πάνω του, μακρινά κιόλας;

Δεν φεύγουν τα νεκρά παιδιά, γράφει ο Ρίτσος...και έχει δίκιο γιατί είναι ευθύνη δική μας, ύψιστη, να κρατήσουμε τη θύμηση τους ΑΘΑΝΑΤΗ ...

Κανταρτζή Λένα, Α1

Μας συγκλονίζει...

Κανταρτζή Λένα, Α1

Τεράστιο το λάθος και βέβαια σοβαρό.

Άνθρωποι, μικροί μεγάλοι

τραυματίστηκαν και πέθαναν από το ατύχημα αυτό

οι περισσότεροι ήταν φοιτητές.

Θρηνούμε.

Ιωάννα Καμπουρίδου Α1 (2024)

Έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση για όλα τα έκτακτα γεγονότα από τα Τέμπη. Τελευταία νέα και ειδήσεις από την Εφημερίδα Καθημερινή

Σε αυτό το βαγόνι θα μπορούσες να είσαι κι εσύ, θα μπορούσε να είναι κάποιος συγγενής σου ή κάποιο άτομο που αγαπάς. Σε αυτό το βαγόνι όμως βρέθηκα εγώ, στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή.

Ήταν μια συνηθισμένη βραδιά, όταν το τρένο ξεκίνησε την πορεία του. Όλα ήταν φυσιολογικά. Οι επιβάτες συζητούσαν, γελούσαν και αντάλλασσαν ιστορίες. Εγώ μόλις έκλεισα το τηλέφωνο, μιλούσα

με την μαμά μου και της είπα πως θα την πάρω όταν φτάσω. Ξαφνικά, ένα δυνατό χτύπημα και όλα γύρω μου διαλύθηκαν. Ο θόρυβος, οι κραυγές, οι σειρήνες, δεν είχα οξυγόνο! Ένιωθα πως ζω έναν

εφιάλτη, μέχρι που έχασα την γη κάτω απο τα πόδια μου. Ο χρόνος σταμάτησε και τρόμος πλημμύρισε το σώμα μου. Θυμάμαι τον κόσμο γύρω μου να είναι σε απόγνωση και να ζητάει βοήθεια. Τότε χάθηκα και εγώ μαζί με τις υπόλοιπες 56 ψυχές.

Θυμήθηκα όλα εκείνα τα "σ'αγαπώ" που δεν πρόλαβα να πω στους συγγενείς και στους φίλους μου. Όλες εκείνες τις ωραίες στιγμές που πρόλαβα να

ζήσω και τα μέρη που πρόλαβα να δω. Όμως οι σκέψεις αυτές δεν κράτησαν για πολύ, καθώς λύπη και θυμός με κυρίευσαν. Λύπη γιατί δεν θα ξαναδώ τους αγαπημένους μου ανθρώπους. Θυμό, για την κοινωνία.

Η τραγωδία ανέδειξε την ανάγκη για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στις δημόσιες μεταφορές, τη διαφάνεια στη διαχείριση κρίσιμων τομέων και την ανάληψη ευθυνών από τους

αρμόδιους. Έχουν περάσει δύο χρόνια από το συμβάν και από εκεί που είμαι βλέπω πολλά. Από την μια χαίρομαι που ο κόσμος μας στηρίζει, κάνει πορείες, προσπαθεί να μιλήσει εκπροσωπώντας όχι μόνο εμάς τις 57 ψυχές αλλά και όσους βιώσαν αυτό το τραγικό

περιστατικό. Από την άλλη όμως νιώθω απογοήτευση, καθώς αυτοί που πραγματικά φταίνε δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Συνεχίζουν να δίνουν υποσχέσεις για αλλαγές και βελτιώσεις.

Θέλω να πιστεύω πως αυτές οι αλλαγές θα γίνουν, αλλά πάνω απ’ όλα θέλω αυτό το γεγονός να μην ξεχαστεί! Θέλω να το θυμούνται όλοι για να μην επαναληφθεί! Διότι δεν θέλω κανένας να περάσει αυτό που πέρασα. Θέλω όλα τα παιδιά αλλά και όλοι οι άνθρωποι να νιώθουν ασφαλείς και ότι μπορούν να ταξιδέψουν χωρίς να φοβούνται.

Είναι άδικο και επώδυνο να μην μπορείς να δεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα!

Το ατύχημα στα Τέμπη δεν πρέπει να ξεχαστεί. Οφείλουμε να τιμήσουμε τα θύματα, εξασφαλίζοντας ότι δεν θα επαναληφθεί μια τέτοια καταστροφή, μέσω της ουσιαστικής βελτίωσης των υποδομών και της λογοδοσίας των υπευθύνων. Μέσα από αυτό το γράμμα

ελπίζω να ακουστώ και ο κόσμος να καταλάβει πως η ευημερία μιας κοινωνίας είναι υπόθεση συλλογική.

"Για όσους δεν γύρισαν ποτέ – Δικαιοσύνη, όχι λήθη!"

Μαθητές & μαθήτριες της Γ΄ τάξης του 3ου Γυμνασίου Θέρμης