Noong bata pa ako, nais kong mapuri, makita at mapansin. Akala ko noon mahina at maliit ka kapag nagpapakumbaba ka. Akala ko, kung sino ang pinakamaraming kuda ang siyang bida. Kapag matapang ka at palaban, panalo ka na.

Pero mali ako, nagkamali ako. Natutunan ko na ang pagyayabang at pagiging people pleaser is a weakness and not a strength. Narealize ko na kaya pala ako nagsisinungaling at humuhugot ng lakas mula sa papuri "nila" sapagkat hindi ko kilala ang "ako".

Umaasa ako noon na baka hindi na baleng hindi ko kilala ang sarili ko basta kilala ako ng lahat. Buti na lamang, may mga hindi inaasahang pangyayari na siyang nakapagpakumbaba at nakabukas ng isipan ko. Who knows? Kung anong kahihinatnan ko, what monster I would've been kung hindi binigay ng universe ang mga karanasang iyon. Para sa akin lahat ng mapait na pangyayaring iyon ay blessings in disguise dahil sila ang dahilan upang mas makilala ko ang sarili ko. Natutunan ko ang mga weaknesses at strengths ko... likes and hates... kung sino at ano nga ba si Rosceth. Kapag kilala mo na ang iyong sarili, magsisimula na ang pagbabago ng mga mali, paghuhugas ng mga dumi at muling pagpapalakas. I may have lost followers and people but I gained self love, self confidence. Mula noon, mas naging private na tao na ako dahil hindi ko na kailangan ng papuri nila - kaya ko na nang mag-isa. I am self confident because my mistakes gave me humility which then gave a clearer view of me. I am humble because I am human and I am weak but I am also confident because I know His grace will always guide me when I am being prideful. Muli, bunga ng mga karanasan ko sa buhay ay masasabi kong mayroon ako ng dalawang katangiang ito... ngunit bunga rin ng pagiging tao ay naniniwala akong hindi ko pa ito ganap na taglay.
2. Ang tumatak sa akin ay ang paggamit ni Marvee ng visual representation ng messages sa pagitan nina Sophie at Laila. Para sa akin, ito ay malikhaing approach sa reporting ng kabanatang masasabi na nating "boring" sa mga taong hindi naman nagbabasa as a hobby - katulad ko. Nakakatuwa lamang na nag-effort pa siyang maglagay ng ganoong extra effect na nakatulong sa akin upang maintindihan ang chapter 18!

2. Ang tumatak sa parte ng report ni Aliah ay ang sinasabing ang relasyon ng katawan at isipan. Sinasabi rito na kung ano ang iniisip natin ay iyon din ang kayang gawin ng ating katawan, kaya’t tumatak ito sa aking isip dahil sumasang ayon ako rito. Marami ng tao ang nagpapatunay nito at ako mismo sa aking sarili ay naniniwala rito.

.

Sa pagtatalakay ni Marvee sa Kabanata 19 na pinamagatan at pumapatungkol kay Descartes ang tumatak sa aking isipan ay ang aral na kaniyang binanggit sa bandang huli ng kaniyang pagtatalakay. Ano nga ba itong aral na ito? Sinasabi dito na “Pangalagaan ang katawan dahil magkakonekta ang kalusugan ng katawan at ng isipan”. Bakit ko nga ba ito napili? Dahil ako rin ay naniniwala dito. Halimbawa nito kung bakit ko ito pinapaniwalaan...kung tayo ay may sakit, o masama ang kalagayan ng ating kalooban, hindi ba’t hindi rin tayo makakapagisip ng maayos, mas maiisip natin na ang ating kalagayan ay masama, imbis na makapag pokus sa ibang bagay. Dapat nating pangalagaan ang ating kalusugan dahil kung ito ay malusog at malakas, ganun rin ang ating isipan. 

Sa araw-araw na kinakaharap natin, patuloy natin dapat piliin ang maging mapagkumbaba. Para sa akin, ang taong maraming alam at tunay na matalino ay ang siyang nagpapakababa. Sapagkat ayon nga rin kay Socrates, “Wisest is she who knows she does not know.” Marapat nating maunawaan na ang lahat ng bagay na mayroon tayo ay wala lamang. Ang lahat ng mayroon tayo ay wala sa kalingkingan ng lahat. At kailanman ay hindi tayo naging higit sa iba, sapagkat tayo ay pantay-pantay. Kung kaya dapat tayo magpakababa, sa paraan ring ito ay maiiwasan natin ang pagkapahiya at makikita natin ang katotohanan. Ang pagiging mataas, mayabang o pag iisip na ikaw ay nakahihigit ay nakakabulag. Sapagkat akala natin ay alam na natin ang lahat, ang mga bagay at katotohanan. Ang mga bulong ng kapaligiran ay hindi na nagagawang pakinggan at pinaiiral ang sarili. Natatabunan ang iyong mga kakulangan at hindi mo na nakikita ang higit mo pang ikauunlad sapagkat para sa iyo ay magaling ka na. Ang pagiging mapagkumbaba ang siyang dapat pairalin. Aaminin ko sa aking sarili, ang lahat ng ito ay nalalaman ko dahil napagdaanan ko na ito at hindi ko maiiwasang minsan ay maging mayabang. Subalit nangingibabaw parin sa aking kaisipan na dapat tayo ay manatiling mapagkumbaba, na siya namang inilalagay ko sa aking sarili. Subalit hindi ibig sabihin nito ay hindi natin bigyang importansya ang ating sarili, na tayo ay may bilang din. 

Magkaroon ng tiwala sa sarili, ito ang isang bagay na masasabi kong noon pa lamang ay katangian ko na. Lumaki akong lakas ng loob ang siyang naging sandigan upang ang mga bagay ay makamtan. Ang pagtitiwala at paniniwalang kaya mo ang pag-uugatan ng maraming bagay. Sa una palang kung sasabihin mong, hindi ko kaya o baka hindi ko kayanin, wala ka ng bagay na magagawa. Ang lahat ng hirap at dami ng gawaing mayroon tayo sa online classes na ito, ay napagtatagumpayan mo, bakit? Dahil sa simula pa lang, sa panahon na ikaw ay susuko na, muli ay babanggitin mo, kaya ko to, may tiwala ako sa sarili ko. Walang ibang makapagpapatunay at makakapagkumbinsi sayo kundi ang sarili mo, kung kaya dapat ang pagtitiwala ay magsimula sa iyong sarili. 

Kaalinsabay ng pagpapaunlad ng personalidad ng iyong sarili, marapat na pangalagaan mo rin ang pisikal na pangangatawan at isipan mo. Kung kaya sa pagtatalakay ni Marvee, ito ang isang bagay na tumatak sa akin sa mga aral na inilahad niya. “ Pangalagaan ang katawan dahil magkaka konekta ang kalusugan ng katawan at ng kaisipan.” Sapagkat ang bagay rin na to ay pinapanatili ko sa sarili ko, at marapat na gawin rin ng iba lalo na sa panahon natin ngayon na laganap ang sakit, at gayundin ang kalungkutan at pangungulila na naidudulot nito. 

 

2.“How do I know my entire life isn’t just a dream, playing out in my head?” Tumatak sa akin ang partikular na linyang ito mula sa kaniyang report. Sa kadahilanang ako ay napaisip rin sa aking buhay. Wala tayong paraan para patunayan kung totoo ba ang buhay o isang imahinasyon lamang. At dahil wala tayong patunay, hindi natin alam ang katotohanan. Nakamamangha na ang bagay na meron tayo sa araw-araw ay hindi pa rin natin sigurado kung totoo nga ba itong nag-eexist. Ang tinutukoy ko dito ay ang buhay. Paano nga ba kung hindi talaga ito totoo?Maiiba baa ng paraan ng ating pamumuhay?

2. Ang pinaka-tumatak sa akin mula sa report ay ang katagang “I think, therefore I am.” Sapagkat napakaganda ng pahiwatig nito kung iisipin ng malalim. Sinasabing ang pinaka basic na katangian ng isang tao ay ang kakayahan nitong makapag-isip at ito raw ang nagpapahiwatig sa ating buhay talaga tayo at totoo. At para masabing buhay ka talaga, ang pag-iisip na ito ay mas maraming nagagawa. Dapat alam mo kung paano nagkaiba ang tama at mali. Dapat alam mo ang moralidad ng tao. At para masabi talagang nag-eexist ka, bukod sa nakakapag-isip ka ay ang kakayanan mong umunawa ng sitwasyon at kakayahang mag-adapt sa ginagalawan mo. Sa katunayan, wala naman talagang kasiguraduhang namumuhay tayo sa mundo kung paano natin ito nalaman dahil maaaring may mas malalim pa roong mga bagay, ngunit dahil sa kakayahan nating mag-isip, darating ang panahon na mabubunyag din ito.

Itinuro ng Tagapagligtas sa Kanyang mga alagad na kailangan silang magpakumbabang gaya ng maliit na bata upang makapasok sa kaharian ng langit. Sa pagpapalaki natin sa ating mga anak, kailangan natin silang tulungang manatiling mapagpakumbaba hanggang sa pagtanda nila. Hindi natin ginagawa ito sa pagkasira ng kanilang kalooban sa pamamagitan ng kalupitan o sobrang higpit na pagdisiplina. Habang nililinang ang kanilang pagtitiwala sa sarili at pagpapahalaga sa sarili, kailangang ituro sa kanila ang mga katangian ng di-pagkamakasarili, kabaitan, pagsunod, kawalan ng kayabangan, pagiging magalang, at hindi mapagkunwari. Kailangang matuto silang magalak sa tagumpay ng mga kapatid at kaibigan. Itinuro ni Pangulong Howard W. Hunter na ang “ating tunay na malasakit ay dapat para sa tagumpay ng iba.” Kung hindi, ang tanging hangarin nila ay sariling pakinabang at lamangan ang iba, pagkainggit, at masamang-loob sa tagumpay ng mga kasama. Nagpapasalamat ako sa aking ina na, kapag nakikita niyang nagyayabang ako ay nagsasabing, “Anak, ang kaunting pagpapakumbaba sa ngayon ay malaking kapakinabangan kalaunan.”

Ngunit ang pagpapakumbaba ay hindi lamang sa mga bata itinuturo. Kailangang sikapin nating lahat na lalo pang magpakumbaba. Kailangan ang kababaang-loob para makamit ang mga pagpapala ng ebanghelyo. Sa pagpapakumbaba ay nababagabag ang ating puso kapag nagkasala tayo o nakagawa ng mga kamalian at ginagawa nitong posible na makapagsisi tayo. Sa pagpapakumbaba tayo ay naging mas mabuting magulang, anak, asawa, kapitbahay at kaibigan.

Ang ibig sabihin ng tiwala sa sarili ay ang paniniwalang makakamit at magagawa ang mga bagay na hindi kailangang sukatin kung ano lang sa tingin mo ang magagawa mo. Madaming naiiba kung ikaw ay nagtiwala sa sarili mong kakayahan na makamit ang iyong mga pangarap. Kung minsan, nasa atin na ang talento, abilidad at pati swerte pero hindi pa rin magawa ang mga bagay-bagay. Ito ay dahil sa mayroon pang kulang, ang self-confidence o tiwala sa sarili. Kaya ang tanong, paano magkaroon ng self-confidence.

Maging positibo.Ang pagkakaroon ng self-confidence ay estado ng iyong pag-iisip. Kung ano ang nasa iyong isip na kaya mong gawin, yun ang magbibigay sa iyo ng tiwala sa sarili. Kaya naman makakatulong at makakabuti talaga na positibo ang iyong pananaw sa mga bagay-bagay.

Para sakin ay mayroon ako ng dalawang iyan sapagkat iyon ang turo sa akin upang isang maging matagumpay na mamamayan.

2. Ang tumatak sa aking isipan tungkol sa ulat ni Aliah Marvee ay ang “The only path to true knowledge is reason. Sapagkat para sa akin, ito ay makatotohanan. Para sakin wala ang mga rason kung walang tanong, at sa tanong lahat nagsisimula ang karunungan. Hindi masamang magtanong lalo na’t kung ito ay para sa nakakabuti at para sa ikabubuti mo. Ang pagtatanong ay hindi kahinaan, ito ay kalakasan. 

2.“I think before I am” o May kakayahan akong mag-isip, at patunay iyon na ako ay buhay at totoo. Ito ang tumatak sa isip ko sa reporting ni marvee. Mayroong oras sa ating buhay na iniisip natin ang kahulugan ng buhay, karamihan nga sa mga tao ay napapaisip ito hanggang sa kanilang kamatayan. Pinapakita dito na wag alalahanin ang mga iba’t ibang komplikasyon sa buhay at laging isipin na simple lang ang ebidensya sa buhay. Kung ako ay may kakayahang mag-isip mayroon na akong buhay, at kung minsan ito ang simpleng sagot sa katanungan ng iba’t ibang tao tungkol sa buhay.

-Para sa akin taglay ko ang mga katangiang ito sa ibang aspeto ng aking mga gawain at pamumuhay. Minsan ay maaaring maging mapagkumbaba ako  ngunit minsan ay hindi sapagkat may mga bagay tayong ninanais na makamit at sa tuwing nakakamit natin iyon ay maaaring hatid narin ng ating emosyon ay di natin mapigilan na magmalaki sapagkat ganun tayo kasiya sa ating nakamtan. Tiwala sa sarili. Alam kong maaaring malabo itong mga katagang na aking babanggitin ngunit sa totoo lang ay hindi ganun kalakas ang kumpiyansa o tiwala ko sa aking sarili sapagkat sa rami ng mga batikos na aking natatanggap sa kadahilanang nagpapakatotoo lamang ako ay naapektuhan na nito ang tiwala at kumpyansa ko sa aking sarili, dahil dito naapektuhan na rin nito ang pagiging mapagkumbaba ko. Maaaring sabihin ng iba na pinepeke ko lamang ang aking mga kasagutan sa kabanata na ito ngunit alam ko sa sarili ko kung may katotohanan nga ba ang lahat ng aking mga sinasabi. Ang dalawang bagay na ito ay dapat taglayin ng bawat isa sapagkat naniniwala ako na isa itong importanteng aspeto o paguugali kung tawagin  na bumubuo sa iang tao. 

2. Aling parte sa report ni Aliah ang pinaka tumatak sa isip mo at bakit?

-Ang pinakanagustuhan ko sa reporting ng aking kamagaral na si Binibining Eusebio ay ang katagang “You begin to work your own Philosophy” na nabanggit sa isaa sa mga makabuluhang salita sa inireport niyang kabanata na nangangahulugang May mga pagkakataon sa buhay kung kailan kailangan tayo mismo ang humanap ng sarili nating daan o kasagutan. Para sa akin ang maikling kataga na ito ay ipinahihiwatig na minsan sa ating buhay ay kakailanganin natin lamang ang ating sarili upang matuklasan ang mga kasagutan na matagal na nating hinahanap. Gaya na lamang ng mga aral na nagiintay lamang na silay matuklasan at mahanap. Tanda ko pa nang una kong malaman ang tungkol sa sophies world, ako ay nasa ikawalong baitang noon at nakita ko ang trailer ngsophie’s na ginawa ng mga asa ikasampung baitang at una kong natandaang kataga roon ay ang “who are you”. Simula noon ay napagtanto ko na ang ating sarili lamang ang nagiisang makakasama natin.

Kung sasabihin ko na ito nga ay aking itinataglay, ako’y magsisinungaling sapagkat nakadepende ito sa sitwasyon. Kaya “minsan” ang aking kasagutan. Kapag sinabing minsan, ito ay hindi palagian na nangyayari. Ngunit sa palagay ko, madalas akong mapagkumbaba, laging nasa lupa ang aking mga paa at hindi ko ‘to inaalis, ngunit may ilang pagkakataon na hindi ko namamalayan na umaangat na pala ang aking paa at lumalaki na ang ulo. Kapag ganito ang sitwasyon, agaran kong binababa muli ang sarili sapagkat alam kong ito ang tama at nararapat. 

Sa pagkakaroon naman ng tiwala sa sarili, masasabi ko na hindi ito madalas mangyari, sapagkat madalas, alam kong hindi ko pinagkakatiwalaan ang sarili ko at sinasabi ko agad na hindi ko kaya ang isang bagay kahit na hindi ko pa naman ito nasusubukan. Masasabi kong naging hadlang ang pagkakaroon ko ng maliit lamang na tiwala sa sarili upang maipakita ang “full potentials” ko bilang isang tao. May pagkakataon namang nagkakaroon ako ng tiwala sa sarili, lalo na kapag kinakailangan ko talaga nito, at masasabi ko na masarap sa pakiramdam ang paniwalaan ang iyong sarili na kaya mo ang isang bagay. Masaya sa pakiramdam na may naniniwala sayo.

Ang tumatak sa aking isipan sa report o diskusyon ng aking butihing kaklase na si Bb. Marvee Eusebio, ay ang mga katagang “You begin to work your own Philosophy”. Dahil rin sa sinabi ni Marvee na, “Huwag matakot mag-isip at mag-salita. May mga panahon talagang kailangan natin magtanong at minsan nama’y kailangan tayo ang sumagot.” Sapagkat, ito’y nagbukas sa aking isipan na may mga pagkakataon na napapaisip na lamang tayo at may sarili tayong mga opinyon na nagiging pilosopiya na rin natin. Hindi ang lahat ay pare-pareho ng Pilosopiya sapagkat mayroon ang bawat isa ng sariling mga opinyon na humuhubog sa sarili at sa isip. Tumatak din sa aking isipan sa report niya ang sinabi niyang “As a rule, not knowing is a step toward new knowledge”, na ipinaliwanag niya sa mga katagang “Ang hindi pagka-alam ng isang bagay ang simula ng lahat ng pag-aaral.” Dahil dito napagtanto ko na hindi nga talaga natatapos ang pag-aaral. Dahil hanggang sa pagtanda, hindi naman nauubos ang mga bagay na hindi natin alam, at ibig sabihin nito, hindi tayo nauubusan ng pag-aaralan.

Nang banggitin sa talakayan ang mga katagang “pangalagaan ang katawan dahil magkakonekta ang kalusugan ng katawan at ng kaisipan. Lubos akong sumasangayon sa aral na ito sapagkat karamihan ng mga tao lalo ang mga kabataan ay napapabayaan na ang kalusugan ng kanilang kaisipan at pati na rin ang katawan. Kahit gaano pa man karami ang mga dapat gawin ay huwag dapat nating kalimutan na huminto saglit upang magpahinga at kumain sapagkat paano mo mapagtatagumpayan ang mga ginagawa mo kung ang katawan mo ay hindi na kayang lumaban. Pangalagaan ang kalusugan ng katawan at kaisipan bago magpatuloy sa araw-araw na laban.

2. Ang pinakatumatak sa aking isip sa report ni Aliah ay ang isa sa mga mahahalagang pangungusap na kaniyang nabanggit. Ang pangungusap na iyon ay ang unang pangungusap. “May mga pagkakataon sa ating buhay na tayo na mismo ang gagawa ng ating sariling daan o kasagutan”. Ako ay sumasang-ayon dito, marahil ay hindi naman sa lahat ng oras ay dapat iniaasa natin ang ating kapalaran sa Diyos dapat tayo ang gumawa ng sarili nating daan at humingi ng gabay sa Diyos at mapagtagumpayan ang iyong plano. Dito rin natin kakailanganin ang dalawang positibong karakter sa unang katanungan. Dahil sa ating pag gawa ng ating sariling daan tungo sa isang magandang kinabukasan ay kailangan nating pagkatiwalaan ang ating sarili at maging mapagkumbaba sa ibang tao para sa kanilang mga suhestiyon. 

2.Sa report ni binibining Aliah, ang pinakatumatak sa aking isip ang katagang "The mind can constantly be affected by feelings and passions that are related to bodily needs" dahil naisip ko rin na tama itong katagang ito. Ang pagiisip natin ay naaapektuhan ng ating mga pangangailangan sa buhay. Halimbawa na lamang ay pag nagugutom ka. Kailangan ng katawan natin ang pagkain para sa mga nutrients kaya't matatawag itong bodily need at kapag ikaw ay nagugutom, hahanap ka ng pagkain para matugunan ang bodily need na ito.

2. Ang pinaka-tumatak sa aking isipan ay ang mga katagang mula sa Kabanata 18: Descartes na, “As a rule, not knowing is a step toward new knowledge,” na ang salin sa Filipino ay “Bilang patakaran, ang hindi pagkaalam ay isang hakbang patungo sa bagong kaalaman.” Tumatak ito sa aking isipan dahil para sa akin ay isa sa mga natutuhan ko sa Sophie’s World ang tungkol sa pagiging mausisa, matanong o curious sa mga bagay-bagay upang mas lalo tayong matuto. Halos tugma ito ng sinabi ni Socrates na, “The only thing I know is that I know nothing.” Mahalaga na tanggap natin sa ating sarili na hindi lahat ng bagay ay alam natin, at mayroon pang espasyo para sa bagong pagkatuto. Sabi nga ay “Learning should never stop”. Mahalaga ang curiosity dahil tinutulak tayo nito na lumabas sa ating yungib, huwag ikulong ang ating sarili sa mga nakasanayan lamang natin, tingnan ang iba’t-ibang perspektibo ng mundo, at maging bukas ang isipan o open-minded sa lahat ng pagkakataon. Let’s be curious and learn something new.

Ang bawat isa sa atin ay mayroong tiwala sa sarili at mapagkumbaba, may mga pagkakataon lamang na ang mga ito ay bumababa dahil sa ating mga nagiging karanasan sa buhay at sa ating mga taong nakakasalamuha. Kagaya ko, masasabi kong ako ay mapagpakumbaba at mayroong tiwala sa sarili ngunit limitado lamang ang mga ito at nakadepende sa isang sitwasyon.

Ako ay isang batang lumaki na laging walang kasama sa bahay at nasanay na walang kausap kaya’t sa aking paglaki ay nagkaroon ako ng takot na magsalita sa harap ng maraming tao. Kasabay pa nito ang pabago-bagong grupo ng tao sa tuwing lumilipat ako ng eskwelahan. Noon, hindi ko pinansin ang kaugaliang ito dahil para sa akin ay normal ang hindi pakikipag-usap sa iba (pagkawala ng confidence sa pakikipag usap) ngunit ngayon, napagtanto ko na ito ay may hindi magandang benepisyo lalo na sa pag-aaral. Masasabi kong ako ay mapagpakumbaba sa paggawa ng paraan kung paano ko babaguhin ang aking sarili para sa aking mas ikabubuti at confident na kaya kong baguhin ang aking maling nakasanayan. 

2. Aling parte sa report ni Aliah ang tumatak sa isip mo at bakit?

Tumatak sa aking isipan ang kasabihan na “I think therefore I am.” at “You begin to work your own Philosophy”. Sa tuwing mayroon tayong paniniwala, sigurado ba tayong totoo ito? May mga paraan ba tayo upang mapatunayan na totoo ito? Mayroon bang posibilidad na hindi ito totoo? Para sa akin ang paniniwala ay epektibo lamang sa isang tao/grupo ng tao ngunit hindi ito maaaring maging angkop sa lahat. Ang mga tao ay naturally curious. Hindi tayo nakukulong sa isang paniniwala lamang; tinatanong natin ang ating sarili kung ang isang bagay ba na ating binabasa ay makatotohanan o hindi at sa tuwing nagkakaroon tayo ng bagong karanasan ay nagkakaroon ng panibagong katanungan ang ating utak. Ayon nga kay Descartes, malalaman na tayo ay nag-iisip sa tuwing curious tayo sa isang bagay. Walang mabubuong “knowledge” kung hindi makakabuo ang tao ng kanilang pansariling pilosopiya.

2. Ang pinaka tumatak sa akin na bahagi ng pagtatala ni Aliah ay nang makarating siya sa aral ng kabanata kung saan kanyang ina adbokasiya ang pagpapahalaga sa ating sarili, hindi lamang sa ating pisikal na pangangatawan kundi maging sa ating emosyonal at mental na kalagayan. Magka konekta ang ating mental at pisikal na anyo kaya naman kung ang isa ay masasaktan at mahihirapan, magkakaroon ito ng reaksyon na umaayon sa ating nararamdaman. Kung ang isang tao ay nakaramdam ng pagkabagabag ng puso, tayo ay mawawalan ng ganang kumain. Para bang ang emosyonal na kasakitan sa atin ay nagagawang magdulot ng pagkamanhid sa ating buong pangangatawan, na kahit na anumang gutom ang ating maramdaman ay hindi natin mahanap ang dahilan upang kumain o kaya naman ay tumayo sa ating pagkakahiga. Kaya naman ay mahalaga na pangahalagahan natin pareho ito, huwag magpakalunod sa ating mga responsibilidad. Unahin ang ating sarili, kumain sa tamang oras at matutong tanggapin na may mga pangyayari at bagay na hindi natin makokontrol kahit anuman ang gawin natin. 

2. Ang tumatak sa akin sa report sa Chapter 18 ay ang aral na “You begin to work your own philosophy”. Ang mga tao ay may likas na kuryosidad sa mga bagay bagay kaya ang ibang tao ay laging may tanong sa mga bagay bagay. Hindi dapat tayo natatakot na magsalita sa mga bagay lalo na kung wala namang masama rito. Tayo ay natututo sa mga bagay bagay at kapag tayo na ang may alam, tayo naman ang magsisimulang magturo sa iba lalo na sa mga mas nakababata sa atin. May mga panahon naman na tayo ay nagkakaroon ng sariling katuklasan at dahilan dahil sa likas na abilidad na makapag-isip.

2.) Ang tumatak sa report ni Aliah para sa akin ay ang "Most basic quality of a human mind is that it’s capable of thinking." dahil kung hindi kaya ng isang tao na mag isip ay parang isa lang siyang empty vessel.