เนื่องจากในท้องถิ่นเรานั้นมีต้นตาลโตนดเป็นจำนวนมาก  ด้วยความหนาแน่นของต้นตาลทำให้ผู้คนในท้องถิ่นนั้นๆ  นำตาลโตนดมาใช้ประโยชน์อย่างกว้างขวางจนกลายเป็นวิถีชีวิตของคนในชุมชน  และเป็นมรดกวัฒนธรรมของชุมชนที่น่าสนใจอย่างยิ่ง

1. เพื่อลดการว่างงานของคนในชุมชน

2 .เพื่อสืบสานภูมิปัญญาไทยให้คงอยู่ต่อไป

3. เพื่ออนุรักษ์ให้คนรุ่นหลังได้รู้จักภูมิปัญญาไทย

4. เพื่อทำให้เกิดความคิดและสร้างอาชีพภายในชุมชน

5. สามารถนำโครงงานนั้นไปต่อยอดและพัฒนาโครงงานต่อไป

1. สิ่งที่ศึกษา  ศึกษาเกี่ยวกับตาลโตนดการทำน้ำตาลแว่น

2. สถานที่  แหล่งขายของฝาก ตำบลสนามชัย อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา

3. ระยะเวลา 7 วัน ตั้งแต่วันที่ 7 - 14 กันยายา 2564 

 ประโยชน์ที่ได้รับจากโครงงานนี้

1. ลดการว่างงานของคนในชุมชน

2. ทำให้เกิดรายด้ายในชุมชน

3. ทำเวลาว่างให้เกิดประโยชน์

4. สามารถสร้างอาชีพให้กับตนเองได้

5. อีกทั้งยังช่วยส่งเสริมภูมิปัญญาไทยให้คงอยู่ต่อไป

 บทที่2

ตาล หรือ ตาลโตนด หรือ โหนด ในภาษาใต้ เป็นพันธุ์ไม้พวกปาล์มขนาดใหญ่ สกุล Borassus ในวงศ์ปาล์ม (Arecaceae) เป็นปาล์มที่แข็งแรงมากชนิดหนึ่ง และเป็นปาล์มที่แยกเพศกันอยู่คนละต้น ต้นสูงถึง 40 เมตร และโตวัดผ่ากลางประมาณ 60 เซนติเมตร ลำต้นเป็นเสี้ยนสีดำแข็งมาก แต่ไส้กลางลำต้นอ่อน บริเวณโคนต้นจะมีรากเป็นกลุ่มใหญ่ ใบเหมือนพัดขนาดใหญ่ กว้าง 1 – 1.5 เมตร มีก้านเป็นทางยาว 1 – 2 เมตร ขอบของทางของก้านทั้งสองข้าง มีหนามเหมือนฟันเลื่อยสีดำแข็ง ๆ และคมมาก โคนก้านแยกออกจากกันคล้ายคีมเหล็กโอบหุ้มลำต้นไว้ ช่อดอกเพศผู้ใหญ่ รวมกันเป็นกลุ่มคล้ายนิ้วมือ เรียกว่านิ้วตาลแต่ละนิ้วยาวประมาณ 40 เซนติเมตร และโตวัดผ่า กลางประมาณ 1.5 – 2 เซนติเมตร โคนกลุ่มช่อจะมีก้าน ช่อรวมและมีกาบแข็ง ๆ หลายกาบหุ้มโคนก้านช่ออีกทีหนึ่ง ช่อดอกเพศเมียก็คล้าย ๆ กัน แต่นิ้วจะเป็นปุ่มปม ปุ่มปม คือดอกที่ติดนิ้วตาล ดอกหนึ่ง ๆ โตวัดผ่ากลางประมาณ 2 เซนติเมตร และมีกาบแข็ง ๆ หุ้ม แต่ละดอก กาบนี้จะเติบโตไปเป็นหัวจุกลูกตาลอีกทีหนึ่ง ผลกลมหรือรูปทรงกระบอกสั้น ๆ โตวัดผ่ากลางประมาณ 15 เซนติเมตร ผลเป็นเส้นใยแข็งเป็นมัน มักมีสีเหลืองแกมดำคล้ำเป็นมันหุ้มห่อเนื้อเยื่อสีเหลืองไว้ภายใน ผลหนึ่ง ๆ จะมีเมล็ดใหญ่แข็ง 1 – 3 เมล็ด

ต้นตาล
ต้นตาลตัวผู้จะมีลักษณะที่แตกต่างจากต้นตาลตัวเมียเป็นอย่างมาก เนื่องจากต้นตาลตัวผู้จะออกงวงเป็นช่อ ไม่มีผล ภาษาชาวบ้านเรียกว่า "จั่น" ถ้าการเวียนของทางใบวนไปทางซ้ายมือจะเป็นตาลตัวผู้ ต้นตาลตัวผู้จะสังเกตจาก ใบและงวง เพราะถือเป็นเอกลักษณ์ของต้นตาลตัวผู้อย่างชัดเจน ส่วนต้นตาลตัวเมียนั้นจะมีลักษณะ การเรียงตัวของทางใบ ถ้ามีการเรียงตัววนไปทางขวามือจากบริเวณโคนไปสู่ยอดจะเป็นต้นตาลตัวเมีย แต่ที่สังเกตเห็นได้ชัดเจนที่สุดคือ ต้นตาลตัวเมียจะต่างจากต้นตาลตัวผู้ตรงที่ต้นตาลตัวเมียจะมีลูกเป็นช่อ ๆ หรือชาวบ้านเรียกว่า "ทะลายตาล" 

ลูกตาล
ตาลตัวเมียจะมีลูกตาลต้องตัดเมื่อยังไม่สุก เพื่อให้ได้เต้าตาลหรือ ลอนตาล ในลูกตาลหรือผลตาล 1 ผล จะมีเต้าตาลประมาณ 2-3 เต้า ภายในเต้าตาลอ่อนนี้มีน้ำขังอยู่ รับประทานได้ทันที หรือนำมาหั่นบาง ๆ ใส่น้ำแข็งไส โรยน้ำหวาน และนมข้น นมสด บางครั้งก็นำไปต้มในน้ำเชื่อม เรียกว่า ลอนตาลลอยแก้ว

ตาลโตนดเป็นพืชเพศเดี่ยว คือตาลต้นผู้และตาลต้นเมียไม่ได้เป็นต้นเดียวกัน สามารถแยกเพศกันออกได้อย่างชัดเจน ตาลต้นผู้จะมีงวงงอกออกมาแล้วเหี่ยวแห้งไปเมื่อแก่ ส่วนตาลตัวเมียจะมีลูกที่นำมารับประทานกัน ทั้งตาลตัวผู้และตาลตัวเมียสามารถให้ผลผลิตน้ำตาลโตนดได้
จาวตาล
เกิดจากผลแก่จัดของต้นตาลตัวเมีย เมื่อผลหล่นลงมาชาวบ้านจะเก็บรวบรวมกองไว้ ต่อมาเมล็ดตาล (จากผลตาล)จะแทงส่วนที่คล้ายรากงอกออกมาลงสู่พื้นดิน เรียกว่า “งอกตาล” ส่วนปลายของงอกตาลมีคัพภะที่จะกลายเป็นต้นอ่อนของต้นตาลซึ่งจะเจริญเติบโตขึ้นและค่อย ๆ แทงยอดขึ้นมาตาม "งอกตาล" จนโผล่พ้นดินขึ้นมาและเจริญเติบโตเป็นต้นตาลต่อไป อนึ่ง "งอกตาล" นั้นไม่ใช่ราก มันทำหน้าที่ส่งคัพภะลงไปในดินและต่อมาทำหน้าที่เป็นปลอกหุ้มยอดอ่อน แล้วก็เปื่อยสลายไปภายในเวลาไม่นานนัก ส่วนรากที่แท้จริงจะออกจากฐานต้นอ่อนที่เจริญมาจากส่วนปลายของ "งอกตาล" อีกต่อหนึ่ง ต้นอ่อนของตาลมีลักษณะและขนาดพอ ๆ กับหอมแดงขนาดเขื่อง รากก็ออกมาแบบเดียวกับรากหัวหอม ต้นอ่อนของตาลเกิดอยู่ลึกลงไปในดินหลายสิบเซนติเมตร จึงมักไม่มีใครเห็น กล่าวได้ว่าการงอกของเมล็ดตาลนั้นพิสดารทีเดียว
จาวตาลนิยมนำไปเชื่อมรับประทานเป็นของหวาน ในการนี้ จะต้องใช้ความชำนาญผ่าเอาเปลือกแข็งชั้นนอก ซึ่งเปรียบเสมือนกะลามะพร้าวออกก่อน จากนั้นจะต้องผ่าเอาเปลือกชั้นรอง คือส่วนที่เป็นน้ำเพื่อขัดผิวนอกด้วยใบไผ่ หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า ใบซอ เพื่อให้เมือกหรือไคลหมดไปจนขาวสะอาด เมื่อสะเด็ดน้ำแล้ว นำลงกระทะทองเหลืองเชื่อมกับน้ำตาลทราย ต่อไปก็จะได้ “จาวตาลเชื่อม” หรือนิยมเรียกกันว่า “ลูกตาลเชื่อม”
การเชื่อมจาวตาลนิยมทำเป็น 2 แบบคือ เชื่อมเปียก จาวตาลจะฉ่ำน้ำตาล หรือเชื่อมแห้ง จาวตาลจะมีเกร็ดน้ำตาลจับแข็ง ซึ่งสะดวกต่อการบรรจุในภาชนะและเก็บได้นาน
ถ้านำจาวตาลเชื่อมไปรับประทานพร้อมกับข้าวเหนียวมูนน้ำกะทิ เติมงาคั่วผสมน้ำตาลทราย เกลือป่น และมะพร้าวใย จะได้ขนมอร่อยอีกอย่างหนึ่ง เรียกว่า ข้าวเหนียวโตนด หรือข้าวเหนียวหน้าโตนด หรือข้าวเหนียวลูกตาล

นอกจากนี้ เมื่อนำลูกตาลสุกมายีเนื้อสีเหลืองแล้วผสมกับแป้งข้าวเจ้า ตั้งตากแดดไว้สักครู่ใหญ่ เติมน้ำตาลพอควร แล้วนำมาใส่ห่อใบตองหรือใส่กระทง นำไปนึ่งให้สุกในลังถึง หรือหม้อหวด ก็จะได้ขนมเนื้อนุ่มฟูคล้ายขนมเค้ก เรียกว่า “ขนมตาล” นับเป็นขนมอีกอย่างหนึ่งที่เกิดจากภูมิปัญญาของชาวบ้าน โดยไม่ต้องใช้ผงแป้งฟูแต่อย่างใด

ผลตาล
หรือลูกตาลที่ยังไม่แก่จัด ถ้านำเอาส่วนของหัวตาลมาปอกผิวนอกออก แล้วหั่นออกเป็นชิ้นบาง ๆ ก็จะได้หัวตาลอ่อนนำไปปรุงเป็น “แกงคั่วหัวตาล” นับเป็นอาหารที่มีรสอร่อยกลมกล่อม แกงหัวตาลจะทำคล้ายแกงคั่ว มีส่วนผสมของกะทิ กระชาย ปลาย่าง ปลากรอบ หรือกุ้งสด แต่ส่วนใหญ่แกงหัวตาลของชาวเพชรบุรีนิยมใช้เนื้อย่าง หรือเนื้อเค็มหั่นบาง ๆ ผสมลงไปพร้อมกันใส่ใบส้มซ่าแทนใบมะกรูด หรืออาจใช้หอยขมมาแกะเนื้อใส่ผสมลงไปด้วย

หัวตาล นิยมนำไปลอยน้ำตาลใส โดยตัดเฉพาะส่วนหัวลูกตาลที่ค่อนข้างอ่อนร้อยกับเส้นตอกเป็นพวง ประมาณพวงละ 7-10 หัว แล้วนำไปลอยน้ำตาลใสที่กำลังเคี่ยวเดือดพล่านอยู่ในกระทะ เมื่อสุกดีแล้วจึงนำขึ้นเอาไปรับประทานได้

ผิวนอกของลูกตาล เมื่อเอามีดปาดออกชาวบ้านเรียกว่า “พลอมออก” นิยมนำไปเป็นอาหารสำหรับวัว มีกลิ่นหอมและรสออกหวานเล็กน้อย

เมล็ดตาลสุก ถ้านำไปล้างและฟอกให้สะอาด แล้วนำไปตากแห้งจะมีลักษณะฟูฝอยละเอียดสวยงามคล้ายขนสัตว์ นิยมนำไปเป็นของเล่นสำหรับเด็ก โดยใช้หวี หรือแปรงจัดรูปทรงได้หลายแบบ สมมติว่าคล้ายช่างทำผม หรือตัดย้อมให้เป็นสีต่าง ๆ นับเป็นของเล่นของเด็กผู้หญิงอีกอย่างหนึ่ง

เปลือก
เปลือกแข็ง คือส่วนที่เป็นกะลา หลังจากที่ผ่าเอาจาวตาลออกแล้ว นิยมนำไปทำเชื้อเพลิง เมื่อนำไปเข้าเตาเผาจะได้ถ่านสีดำที่มีเปอร์เซ็นต์ของคาร์บอนสูง ปัจจุบันมีผู้รับซื้อถ่านที่ผลิตได้จากเปลือกแข็งของลูกตาลจำนวนมาก เพื่อเป็นสินค้าส่งออก นอกจากนี้ยังใช้เป็นส่วนประกอบของยาแก้อาการท้องอืด ท้องเฟ้อ และลดกรดในกระเพาะอีกด้วย

ในส่วนที่เป็นกะลานั้น หากเลือกลูกที่สวยงามมาผ่าครึ่งเป็นสองฝา นำมาขัดเช็ดถูผิวนอกให้สะอาดเกลี้ยงเกลาจนขึ้นเงา เซาะขอบด้านในของฝาหนึ่งกับขอบนอกของอีกฝาหนึ่ง แล้วแต่งขอบด้านนอกและด้านใน ให้สวมปิดเข้ากันได้สนิทดี ก็ใช้แทนตลับหรือกล่องสำหรับเก็บสิ่งของเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น กระดุม เข็ม ใบจาก เส้นยาสูบ
ใบ
ใบตาลและทางตาล สามารถทำเป็นพัด โดยตัดเจียน แล้วเย็บริมขอบให้เข้ารูป หรืออาจคัดเลือกใบตาลอ่อนแล้วรีดให้เรียบ นำมาจักเป็นใบ ๆ แล้วเย็บเป็นพัดใบตาลแบบพับก็ได้ ซึ่งเหมาะที่จะพกติดตัวไปได้ พัดแบบนี้อาจผลิตเพื่อจำหน่ายเป็นของที่ระลึก โดยตกแต่งสีสันให้สวยงาม
นอกจากนี้ ใบตาลอ่อนยังสามารถนำมาจักสานทำเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ สำหรับแขวนให้เด็กดูเล่นได้อีกหลายชนิด เช่น ปลาตะเพียน กุ้ง ตั๊กแตน ชฎา หรือทำเป็นรูปสัตว์ ใส่ขาล้อแบบล้อเกวียนให้เด็ก ๆ ลากเล่น หรือนำมาจักเป็นเส้นตอก ถ้าใช้เส้นใหญ่มักสานขึ้นเป็นรูปกระเช้า ถ้าใช้ตอกเส้นเล็กนิยมสานเป็นกระเป๋าสตางค์
หากตัดใบตาลเป็นท่อนสั้น ๆ สามารถใช้แทนช้อนชั่วคราว เพื่อตักขนมและอาหาร โดยเฉพาะข้าวกระทงที่เคยขายดีขนรถไป นิยมใช้ช้อนใบตาลก่อนที่จะมาใช้ช้อนพลาสติกดังเช่นปัจจุบัน ส่วนใบตาลขนาดใหญ่ นิยมนำมาผ่าซีกแล้วหักงอผูกกับส่วนที่เป็นก้าน เรียกว่า “หักคอม้า” นำไปมุงหลังคา ทำปะรำ มุงกระท่อม หรือโรงนา มีอายุใช้งานประมาณ 2-3 ปี
ทางตาล
ทางตาล เป็นส่วนของก้านของใบตาล สามารถลอกผิวนอกส่วนที่อยู่ด้านบน เรียกว่า “หน้าตาล” มาฟั่นเป็นเชือกสำหรับผูกวัว ล่ามวัว แม้จะใช้ได้ไม่ทนทานเท่าเชือกที่ทำจากต้นปอหรือต้นเส้ง แต่เหมาะกับการใช้งานที่ต้องตากแดดตากฝน เพราะมีความชุ่มน้ำ ซึ่งหากใช้เชือกที่ทำจากวัสดุอื่นก็จะเปื่อยผุพังเร็ว
ส่วนทางตาลตอนโคน ซึ่งอยู่ติดกับต้นตาลนั้น มีจำนวน 2 แฉก เมื่อทางตาลแก่จัดจนใบแห้งจะร่วงหล่นลงมาเอง ชาวบ้านเรียกส่วนโคนนี้ว่า “ขาตาล” มีลักษณะบางและแบน จึงเหมาะกับการนำมาตัดใช้เป็นคราด หากต่อด้ามหรือทำเป็นกาบก็จะเรียกว่า “กาบตาล” สำหรับกอบสิ่งของที่เป็นกอง เช่น ใช้กอบมูลวัว กอบขี้เถ้า กอบเมล็ดข้าว เป็นต้น
อนึ่ง ขาตาลขณะที่แก่จัดแต่ยังไม่ถึงกับแห้งกรอบ ให้ตัดเฉพาะส่วนที่เป็นขาตาล นำมาทุบด้วยของแข็งหรือสันขวาน จนเส้นใยฟุ้งกระจายดีแล้ว จึงนำแปรงที่ทำจากตะปูแปรงส่วนที่ไม่ต้องการออก จนเหลือแต่เส้นในเป็นเส้นฝอยเรียบวางเรียงเส้นขนานกัน จากนั้นนำไปมัดรวมกันคล้ายมัดวุ้นเส้น หรือเส้นหมี่ แล้วนำไปตากแดดให้แห้งสนิท แล้วมัดรวมเป็นมัดใหญ่เพื่อส่งจำหน่ายร้านรับซื้อ สำหรับเป็นแปรงหยากไย่ หรือทำไม้กวาด
ลำต้น
ลำต้นตาล ที่อายุมากกว่า 50 ปีขึ้นไป จัดว่าลำต้นแก่พอสมควร สามารถนำเปลือกนอก ซึ่งมีความแข็งและมีเสี้ยนตาล เป็นเส้นสีดำแทรกอยู่ในเนื้อไม้ หากนำมาแปรรูปแล้วจะได้ไม้กระดาน ขนาด 4-6 นิ้ว หรือนำมาประดิษฐ์เป็นเฟอร์นิเจอร์ได้หลายรูปแบบ
ในพื้นที่อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา ถือเป็นพื้นที่ที่มีต้นตาลโตนดปลูกมากที่สุดในประเทศไทย ทำให้ชาวบ้านบ้านคลองฉนวน หมู่ที่ 5 ตำบลชุมพล อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา ได้รวมตัวก่อตั้งกลุ่มอาชีพผลิตภัณฑ์น้ำตาลโตนดขึ้นมา เพื่อแปรรูปน้ำตาลโตนดเป็นผลิตภัณฑ์ต่างๆ เช่น น้ำตาลแว่น น้ำตาลผง น้ำตาลปี๊บและได้พัฒนามาเรื่อยๆ จนปัจจุบันได้รับการยอมรับเป็นสินค้าระดับ 4 ดาว ของอำเภอสทิงพระ ที่สร้างงาน สร้างอาชีพและรายได้ไว้หล่อเลี้ยงสมาชิกในครอบครัว
น้ำตาลแว่น ผลิตภัณฑ์แปรรูปจากตาลโตนดอีกหนึ่งสินค้าเพิ่มมูลค่าของชาวอำเภอสทิงพระ
        นางดำ คล้ายสีนวล ประธานกลุ่มอาชีพผลิตภัณฑ์น้ำตาลโตนด กล่าวว่า เมื่อเว้นว่างจากการทำนาได้รวมกลุ่มกันแปรรูปน้ำตาลโตนดเป็นผลิตภัณฑ์ที่หลากหลาย ส่งผลให้น้ำตาลโตนดมีมูลค่าเพิ่มขึ้น สามารถสร้างรายได้ให้กับชุมชน รวมทั้งคนในชุมชนและได้เห็นถึงคุณค่าของตาลโตนด ทำให้อาชีพและวิถีชีวิตการทำน้ำตาลโตนดหวนกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่อาชีพนี้ลดลงเรื่อยๆตามกาลเวลาและนำไปสู่การกลับมาอนุรักษ์อาชีพการทำน้ำตาลโตนดให้คงอยู่ นอกจากนี้ยังเปิดกว้างให้ผู้สนใจทุกเพศทุกวัยเข้าเยี่ยมชมและเรียนรู้วิถีชีวิตการทำน้ำตาลโตนดอีกด้วย
        สำหรับตาลโตนดเป็นพืชที่มีคุณค่าและมีประโยชน์ตลอดทั้งลำต้น น้ำตาลสามารถนำมาแปรรูปจำหน่าย ผลนำไปขาย ใบนำมาทำเป็นภาชนะใส่น้ำตาลกวนเพื่อตากเป็นน้ำตาลแว่นและยังนำไปใช้มุงหลังคา ส่วนลำต้นใช้ทำเสาบ้านหรือหลักสำหรับจอดเรือ ซึ่งมีความแข็งแรงและทนทานมากและยังให้ผลน้ำตาลต่อเนื่องตลอดปี แต่ในฤดูที่ให้ผลผลิตสูงและมีคุณภาพ อยู่ในช่วงเดือนมีนาคมถึงเดือนพฤษภาคมของทุกปี
        นางดำ คล้ายสีนวล ประธานกลุ่มอาชีพผลิตภัณฑ์น้ำตาลโตนด กล่าวเพิ่มเติมอีกว่า สินค้าที่ได้รับความนิยมและเป็นที่ต้องการของลูกค้านั้นคือ น้ำตาลแว่น ซึ่งเป็นภูมิปัญญาที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากบรรพบุรุษ โดยการทำน้ำตาลแว่นนั้นจะต้องใช้เวลาและความอดทน ขั้นแรกจะต้องนำน้ำผึ้ง 6–7 ลิตรมากรองใส่กระทะ เติมน้ำมันมะพร้าว 2–3 หยดเพื่อไม่ให้เกิดฟองเวลาเคี่ยว ตั้งไฟเคี่ยวประมาณ 10 นาที จากนั้นกวนโดยใช้ไม้พายประมาณ 10 นาทีจนเห็นเป็นสีน้ำตาลเข้ม แล้วใช้ไม้กวนตีประมาณ 5 นาที นำมาตักหยอดลงในแว่นที่เตรียมไว้ทิ้งไว้จนแห้งจึงเก็บใส่กล่อง ชะลอม หรือถุงตามความต้องการของตลาด
        นับว่าเป็นอีกหนึ่งช่องทางสร้างรายได้และใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์สูงสุดของคนในชุมชนบ้านคลองฉนวน อำเภอสทิงพระ ที่เน้นการพึ่งพาตนเองเป็นหลัก ซึ่งจะช่วยให้ชาวบ้านมีความเข้มแข็ง สามารถพึ่งพาตนเองได้และใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ให้คุ้มค่ามากที่สุด
วิธีการทำน้ำตาลแว่น
1. นำน้ำหวานที่ได้จากต้นตาลมาเคี่ยวให้เป็น “น้ำผึ้ง” โดยเทน้ำหวานที่ผ่านการกรองเรียบร้อยแล้วลงในกระทะใบบัว ตั้งบนเตาขนาดใหญ่ที่ก่อด้วยดิน  เคี่ยวน้ำหวานไปจนมีสีขาวขุ่นและเริ่มมีฟอง เรียกว่า “เป็นเยี่ยววัว”  เมื่อน้ำหวานเดือดพล่านจนเกือบจะล้นกระทะ   ให้แบ่งต้มอีกกระทะหนึ่ง   ใส่ไฟเพิ่มเคี่ยวให้เดือดพล่านจนเป็นเปือก (ฟอง)  หายไป  (ถ้าไฟอ่อนจะได้น้ำผึ้งเปรี้ยว เรียกว่า “เคี่ยวไม่ถึงไฟ” ) และเคี่ยวไปจนมีสีอย่างสีของน้ำผึ้งรวง จึงลด (ซา) ไฟ แล้วตักใส่ไหหรือถังขนาดใหญ่ เรียก “น้ำผึ้ง” (น้ำตาลเหลว)
2. นำน้ำผึ้ง 6 – 7 ลิตรมากรองใส่กระทะ เติมน้ำมันมะพร้าว 2 – 3 หยด เพื่อกันการเกิดฟองมากเกินไปเวลาเคี่ยว  ตั้งไฟเคียวประมาณ 10 นาที  จากนั้นใช้ไม้กวนด้ามยาวกวนไม่ให้น้ำผึ้งเดือดล้นกระทะประมาณ 10 นาที จนเป็นสีน้ำตาลเข้มยกกระทะลงวางบนที่วางกระทะ (อาจขุดดินเป็นแอ่งหรือเตาดิน) ต่อจากนั้นใช้ไม้กวนตี (โซม) แรง ๆ ประมาณ 5 นาที น้ำผึ้งจะเหนียวและข้น
3. ขณะที่โซมน้ำผึ้งมีคนเตรียมแว่นวางบนแผง  แล้วประพรมน้ำเล็กน้อย ตักน้ำผึ้งหยอดลงในแว่นที่เตรียมไว้ ทิ้งไว้สักครู่น้ำผึ้งจะแห้ง นำบรรจุภาชนะหรือถุงไว้บริโภค
บทที่3

 | วัน/เดือน/ปี | กิจกกรมที่ปฏิบัติ | ผู้รับผิดชอบ
| 7 กันยายน 2564 | เลือกหัวข้อในการทำโครงงาน | ผู้จัดทำโครงการ
| 8 – 10 กันยายน 2564 | ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับเอกสารที่เกี่ยวข้อง ทางอินเตอร์เน็ต | ผู้จัดทำโครงการ
| 11 กันยายน 2564 | เริ่มเขียนเค้าโครงของโครงงาน | ผู้จัดทำโครงการ
| 12 กันยายน 2564 | เขียนโครงงาน  จัดทำรูปเล่ม | ผู้จัดทำโครงการ

เครื่องมือและวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ในการศึกษา
1.สมุดจดบันทึก
2.ปากกาน้ำเงิน
3.ปากกาลบคำผิด
4.ดินสอ
5.ยางลบ
6.กระดาษA4
7.คอมพิวเตอร์
วิธีการศึกษา
1. ศึกษาจากเอกสารอ้างอิง  ทางอินเตอร์เน็ต
2. ประเด็นการศึกษา
    2.1 ประโยชน์ของต้นตาลโตนด
    2.2 วิธีในการทำน้ำตาลแว่น
3. ผลการศึกษา
    3.1 ได้ศึกษาประโยชน์ของต้นตาลโตนด
    3.2 ได้ศึกษาวิธีการทำน้ำตาลแว่น
บทที่4
ผลการดำเนินโครงงาน
ในการจัดทำโครงงานเรื่อง แปรรูปน้ำตาลโตนดเป็นน้ำผึ้งแว่น ผู้จัดทำโครงงาน มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาระและเพิ่มพูนความรู้และประสบการณ์ในการเรียนรู้เรื่องภูมิปัญญาไทย อีกทั้งยังสอดแทรกสาระความรู้ในเรื่องต่าง ๆ นำเสนอผลงานออกมาเผยแพร่ในรูปแบบต่างๆตลอดจนสามารถนำความรู้ที่ได้จากการทำโครงงานไปประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวันและพัฒนาต่อยอดเพื่อการประกอบอาชีพได้

          จากการดำเนินโครงการทำให้คณะผู้จัดทำโครงการได้ทราบถึงประโยชน์ของต้นตาล รวมทั้งขั้นตอนของการแปรรูปน้ำตาลโตนดเป็นน้ำผึ้งแว่น ดังนี้

ลำต้น ใช้ก่อสร้างทำเครื่องเรือน เช่น ทำรอด ตง แป เคร่าฝา ฟาก เสา วงกบ ทำเฟอร์นิเจอร์ ทำรางอาหารสัตว์และใช้เป็นเชื้อเพลิง เป็นต้น ลำต้นของตาลโตนดซึ่งมีความยาวประมาณ ๒๐ เมตร จำหน่ายต้นละ ๕๐๐ - ๖๐๐ บาท

ราก ใช้ต้มเป็นยาสมุนไพรแก้โรคตานขโมย
ก้านใบหรือทางตาล ใช้ทำรั้วบ้าน ทำคอกสัตว์ ทำเชื้อเพลิง เฟอร์นิเจอร์
ใบตาล ใช้มุงหลังคา กั้นเป็นฝาในสิ่งก่อสร้างชั่วคราว  เย็บเป็นกระแชงกันฝน จักใช้ทำแว่นน้ำตาล ใช้เย็บทำหมวก ทำลิ้นปี่ และใช้ทำเชื้อเพลิง
ช่อดอกตัวผู้  ตากแห้ง ใช้ทำเชื้อเพลิง ใช้กินต่างหมาก ใช้เป็นส่วนผสมต้มเป็นยาบำรุงกำลัง ตากแห้งต้มเป็นชาแก้เบาหวาน
ผลตาล ใช้ส่วนหัวของผลอ่อนโดยเฉพาะพันธุ์ข้าว ปรุงเป็นอาหารจำพวก ยำ แกง คั่ว และแกงเลียง คั้นเอาเนื้อและน้ำของผลสุก ใช้ปรุงแต่งกลิ่นขนม ผลตาลอ่อนและสุก ยังใช้เป็นอาหารสัตว์ เช่น หมู วัว  เปลือกหุ้มผลหรือเมล็ดตาล ตากแห้งใช้เผาถ่าน และทำเป็นเชื้อเพลิง
ลูกตาลสุก แต่ก่อนชาวบกเก็บมาเป็นอาหารวัว หมู และทำขนม ปัจจุบันบนคาบสมุทรสทิงพระ ได้มีการทดลอง-ศึกษา-พัฒนา เอาเนื้อลูกตาล มาทำสบู่ ไอศครีม และน้ำสลัด จากลูกตาลสุก นับเป็นอีกหลายก้าวในการพัฒนาลูกโหนดสุก
เมล็ด ส่วนที่เป็น “พวม” หรือ “จาว” ซึ่งเป็นใบเลี้ยงใช้ทำขนมหวาน “จาวตาลเชื่อม” เปลือกส่วนนอกเมล็ดแก่ใช้เผาถ่าน(โดยขุดหลุม ใส่เมล็ดกลบด้วยแกลบข้าวเผาทิ้งไว้ราว ๒๔ ชั่วโมง) และเนื้อเมล็ดใช้ปักเทียว(ไม้ไผ่เหลากลมเหมือนคันเบ็ด)เป็นเหยื่อล่อกุ้งในการทำประมง
 ใยตาล ใยตาลอยู่ในก้านใบตาลช่วงโคนก้านใบหรือกาบ กาบที่จะให้ใยที่ดีมีคุณภาพต้องอวบอ้วนสมบูรณ์ โคนก้านใบตาลที่นิยมใช้มาทำเส้นใย เป็นก้านใบตาลหนุ่มที่มีอายุประมาณ ๘ - ๑๒ ปี ลำต้นสูงประมาณ ๒-๕ เมตร ที่ชาวบ้านเรียกว่า “โหนดกาบ” นำกาบมาทุบให้แตกแล้วสางลอกเอา “เส้นใยตาล” ออกเป็นเส้นๆจะได้เส้นใยขนาดยาวประมาณ ๑.๕ – ๒.๕ ฟุต เส้นใยที่ได้จากสดสดจะมีสีขาว ส่วนเส้นใยที่ได้จากกาบแก่(แห้ง)จะมีสีน้ำตาลอ่อนถึงเข้ม สมัยก่อนชาวบ้านใช้เส้นใยที่ได้ ขวั้นทำเชือกล่ามวัว เชือกผูกเรือหรือผูกสิ่งของต่างๆ ใช้ทำเครื่องมือดักปลาที่ชาวบ้านเรียกว่า “ชุด” ใช้ทำไม้กวาด และใช้ทำเครื่องจักสาน เช่น กล่องบุหรี่  ล่วมหมาก ปัจจุบันประยุกต์ดัดแปลงเป็นงานหัตถกรรมประเภทต่างๆเช่น หมวก กระเป๋าถือใยตาล กล่องใส่กระดาษ  ที่รองจาน เป็นต้น
น้ำตาลสด ได้จากการคาบงวงตาลอ่อนเพศผู้ และทะลายตาลอ่อนเพศเมีย ซึ่งจะมีกรรมวิธีในการคาบซับซ้อนพอประมาณ น้ำหวานหรือน้ำตาลสดที่ได้ใช้เป็นเครื่องดื่ม ถ้านำน้ำตาลสดมาหมักต่อ ๑ - ๓ วัน จะเกิดแอลกอฮอล์และเปลี่ยนสภาพเป็นน้ำตาลเมา (เมรัย) ที่ชาวบ้านทางใต้เรียกว่า “หวาก” หรือ “กระแช่” และหากหมักต่อไปอีก ๑ - ๓ เดือนจะกลายเป็นน้ำตาลเปรี้ยวที่เรียกว่า “น้ำส้มสายชูหมัก” การนำน้ำตาลสดมาเคี่ยวเป็น “น้ำผึ้งโหนด” หรือ “น้ำตาลเข้มข้น” เพื่อเป็นการถนอมอาหารเก็บไว้ใช้ปรุงอาหาร และทำขนม หรือแปรูปเป็นน้ำตาลแว่น และน้ำตาลผงสำหรับชงกาแฟ
วิธีการทำน้ำตาลแว่น
1. นำน้ำหวานที่ได้จากต้นตาลมาเคี่ยวให้เป็น “น้ำผึ้ง” โดยเทน้ำหวานที่ผ่านการกรองเรียบร้อยแล้วลงในกระทะใบบัว ตั้งบนเตาขนาดใหญ่ที่ก่อด้วยดิน  เคี่ยวน้ำหวานไปจนมีสีขาวขุ่นและเริ่มมีฟอง เรียกว่า “เป็นเยี่ยววัว”  เมื่อน้ำหวานเดือดพล่านจนเกือบจะล้นกระทะ   ให้แบ่งต้มอีกกระทะหนึ่ง   ใส่ไฟเพิ่มเคี่ยวให้เดือดพล่านจนเป็นเปือก (ฟอง)  หายไป  (ถ้าไฟอ่อนจะได้น้ำผึ้งเปรี้ยว เรียกว่า “เคี่ยวไม่ถึงไฟ” ) และเคี่ยวไปจนมีสีอย่างสีของน้ำผึ้งรวง จึงลด (ซา) ไฟ แล้วตักใส่ไหหรือถังขนาดใหญ่ เรียก “น้ำผึ้ง” (น้ำตาลเหลว)
2. นำน้ำผึ้ง 6 – 7 ลิตรมากรองใส่กระทะ เติมน้ำมันมะพร้าว 2 – 3 หยด เพื่อกันการเกิดฟองมากเกินไปเวลาเคี่ยว  ตั้งไฟเคียวประมาณ 10 นาที  จากนั้นใช้ไม้กวนด้ามยาวกวนไม่ให้น้ำผึ้งเดือดล้นกระทะประมาณ 10 นาที จนเป็นสีน้ำตาลเข้มยกกระทะลงวางบนที่วางกระทะ (อาจขุดดินเป็นแอ่งหรือเตาดิน) ต่อจากนั้นใช้ไม้กวนตี (โซม) แรง ๆ ประมาณ 5 นาที น้ำผึ้งจะเหนียวและข้น
3. ขณะที่โซมน้ำผึ้งมีคนเตรียมแว่นวางบนแผง  แล้วประพรมน้ำเล็กน้อย ตักน้ำผึ้งหยอดลงในแว่นที่เตรียมไว้ ทิ้งไว้สักครู่น้ำผึ้งจะแห้ง นำบรรจุภาชนะหรือถุงไว้บริโภค

บทที่5
สรุปผลอภิปราย  ข้อเสนอแนะ
สรุปผลการศึกษา
            จากการศึกษาวิธีการทำน้ำตาลแว่น ผลิตภัณฑ์น้ำตาลแว่นเป็นที่รู้จัก เป็นใช้วัตถุดิบที่มีอยู่ในท้องถิ่น และนำภูมิปัญญามาทำเป็นผลิตภัณฑ์ สามารถนำวัตถุดิบน้ำตาลโตนด ซึ่งมีในท้องถิ่นมาเพิ่มมูลค่า สร้างราคาให้สูงขึ้นจากการจำหน่ายน้ำผึ้งเหลวปี๊บละ200 – 500 บาท เป็นน้ำตาลแว่นมีราคาถึง 1,000 บาท และเป็นการสร้างงานแก่คนในชุมชนได้นำใบตาลซึ่งเป็นวัสดุที่มีอยู่มาทำเป็นแว่น หรือสานเป็นชะลอม ทำให้เกิดรายได้แก่ชุมชน น้ำตาลแว่น นำมาใช้ประโยชน์ในการรับประทานอาหารได้ทั้งอาหารคาว และอาหารหวาน อาหารคาว ใช้เป็นส่วนประกอบของแกง ต่าง ๆ น้ำพริก อาหารหวาน ใช้เป็นส่วนประกอบของขนม เช่น ขนมโก๋ ขนมจาก ขนมพื้นเมืองต่าง ๆ ของอำเภอสทิงพระ
จุดเด่นผลิตภัณฑ์น้ำตาลแว่น
1. เป็นน้ำตาลแว่นที่ปราศจากสิ่งเจือปน
2. ขนาดเล็ก สวยงาม คุณภาพ และปริมาณคงที่
3. รสชาติคงที่ และหอมน่ารับประทาน
4. สามารถเก็บรักษาได้นาน ประมาณ 1 เดือน
ข้อเสนอแนะ
            จากการศึกษาโครงงานการทำน้ำตาลแว่น  สามารถพัฒนาให้เป็นอาชีพเสริมได้
 

วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. ตาล. สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กันยายน 2564, จาก https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%95%E0%B8%B2%E0%B8%A5

 

ศิริลักษณ์ แคล้วคลาด และ สุนทรี ทับมาโนช. (2562). "น้ำตาลแว่น" ผลิตภัณฑ์แปรรูปจากน้ำตาลโตนด

          สมาชิกในครอบครัว. สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กันยายน 2564, จาก https://thainews.prd.go.th/th/news/print_news/TCATG191002144158467

 

เครื่องปั่นน้ำผึ่ง(คลายความร้อน)

          วัสดุอุปกรณ์

1.มอเตอร์ 1 ตัว

2.สายพาน 1 เส้น

3.ใบพัด 1 อัน

4.สายไฟ 

5.เหล็ก