İnsanlar doğada yaptığı gözlemler sonucunda bir takım bulgularla, bilgilerini birleştirip bir sonuca ulaşmıştır. Bu gözlemler yer ve yön bulma, barınma, beslenme, korunma, geçinme ihtiyaçlarının giderilmesi içindir.

Doğada yapılan yer ve yön bulma gözlemleri izcilik ve gözcülük gibi disiplinlerin gelişmesinde önemli rol oynamıştır. Gözünü gökyüzüne çeviren insanlar belli gök cisimlerinin belli zamanlarda belli yerlerde olduklarını anlamışlar ve bu hareketleri takip ederek bir sonuca varmışlardır. Bu sonuçlardan hareket ederek yönlerini bulan insanlar gök cisimlerinin bir devir içinde aynı davranışları sergilemesinden daima aynı yöntemleri kullanmışlardır.

Yön bulma tekniklerinden birisi de kollarımızı açarak yön bulma tekniğidir. Güneşin doğduğu yere doğru sağ kolumuzu açtığımızda sağ kolumuz haliyle doğuyu gösterir. Sol kolumuz ise batıyı gösterir. Yüzümüzün dönük olduğu taraf kuzeyi gösterirken, arkamızın dönük olduğu taraf ise güneyi gösterir. Burada önemli olan Güneş’in doğuş yerini tayin etmek ve sağ tarafta olduğunu unutmamaktır. Böylece yön bulma işlemi hiçbir referans gerektirmeden sağlanır.

Karınca yuvalarının giriş kısmı daima güneye bakar. Bu bakımdan yön bulmak çok kolaylaşır.

Ağaçların yosun tutan yerleri her zaman kuzeyi göstermektedir.

Güneş her zaman doğudan doğar ve batıdan batar. Doğduğu yeri sağımıza aldığımızda sol taraf batı, ön taraf kuzey, arka taraf güne olur.

Bazı yıldızlar sürekli olarak aynı yerde çıkar. Kutup yıldızı kuzeyde bulunmaktadır.

Pusula manyetik alan etkisiyle çalışan ve kuzey kutbunu esas alarak hareketlenen bir alettir.

Günümüz internet erişim teknolojilerinde gidilmek istenen yerin bilgileri girildiğinde yön bulmak kolaylaşmaktadır.