Τον επόμενο χρόνο (1962) το αίτημα επανέρχεται με επιπλέον επιχείρημα την πλήρωση προϋποθέσεων όπως η επάρκεια τροφίμων σε προσιτές τιμές, οικήματα για τη στέγαση των μαθητών και καθηγητών σε χαμηλές τιμές.
Γράφει χαρακτηριστικά η εφημερίδα "Η Φωνή της Μονεμβασίας" (φύλλο 10ο/30-06-1962): "Για να δει φως η Μονεμβασία χρειάζεται ένα ημι-γυμνάσιο και ένα φαρμακείο". Το αίτημα τίθεται προσωπικά υπόψιν του τότε πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή σε επίσκεψή του στην πόλη (Γυμνάσιο ή Επαγγελματική Σχολή).
Στα 1964, αναφερόμενοι προς τους νέους βουλευτές οι Μονεμβασίτες κάνουν έκκληση για Γυμνάσιο ή οιαδήποτε σχολή με το σκεπτικό ότι «οι μη έχοντες τα μέσα παραμένουν άνευ της στοιχειώδους μορφώσεώς των, παρά τον διακαή πόθον των προς τούτο...καταρώμενοι τους ανθρώπους εκείνους οι οποίοι δεν εμερίμνησαν δια την εκτέλεσιν ενός έργου, δια την επίτευξιν των ιδανικών των και της κοινωνικής ανόδου των» και δεν εκπληρώνεται η «υποχρέωσις έναντι της ιστορικής πόλεως της Μονεμβασίας εις την οποίαν ιδρύθη το πρώτον Ελληνικόν Σχολείον» (φύλλο 35^ο/10-2-1964).Με συνολικό πληθυσμό του τέως Δήμου Μονεμβασίας 12.000 κατοίκους, δεκάδες μαθητές από περιοχές όπως η Συκιά, η Αγγελώνα, ο Γέρακας και ο Ασωπός καλούνται να διανύσουν απόσταση 40 ή 50 χιλιομέτρων από Μολάους και Νεάπολη για να μορφωθούν. Εξάλλου, συνδέεται και η τουριστική ανάπτυξη με την ανάγκη ίδρυσης Γυμνασίου: «οι καλλιεργημένοι άνθρωποι (ξένοι επισκέπτες) που κατέστησαν τη Μονεμβασία πνευματικό κέντρο θα λειτουργήσουν ως ενεργητικός πνευματικός παράγοντας για τους μαθητές» (φύλλο 37^ο/10-4-1964). 
Στην απάντηση (8-5-1964) του αρμόδιου Υφυπουργού Λουκή Ακρίτα στον βουλευτή κ. Δαβάκη, απάντηση που κοινοποιείται και στον Πρόεδρο της Κοινότητας Μονεμβασίας κ. Ευ. Χαραμή, αναφέρεται ότι «η ίδρυση νέων Γυμνασίων πλήρων ή πρώτης βαθμίδας θα αποφασίζεται στο πλαίσιο της ιεράρχησης των εκπαιδευτικών αναγκών της χώρας, για τις οποίες θα προβλέπει ο καταρτιζόμενος εκπαιδευτικός χάρτης και εφόσον εξασφαλίζονται οι προϋποθέσεις διδακτικού προσωπικού, διδακτηρίου κ. τ. λ. π.».

Οι κάτοικοι «δεν το βάζουν κάτω»: Επαναλαμβάνουν το αίτημα και οι αρμόδιοι τους παραπέμπουν στο Ν.Δ. 4379/1964 περί σχετικών προτάσεων από Νομαρχιακές Επιτροπές προς αρμόδια Επιτροπή Υπουργείου. Υποβάλλουν υπόμνημα (1965)  με όλα τα αιτήματά τους στον Διευθυντή του Πολιτικού Γραφείου του Πρωθυπουργού, κ. Ιω. Μανουσάκη. Ωστόσο, ενώ ιδρύονται Γυμνάσια σε Σκάλα και Βλαχιώτη, η Μονεμβασία μένει χωρίς το πολυπόθητο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Στον στόχο αυτό «συστρατεύονται» και οι ομογενείς (1965) που ζητούν με επιστολή-έκκληση «να ανεγερθεί ευπρεπές κτίριον».

Απαράδεκτο  χαρακτηρίζεται (1966) το γεγονός ίδρυσης Γυμνασίων σε πόλεις ευρισκόμενες σε απόσταση μόλις 3-4 χιλιομέτρων από Γυμνάσιο και Λύκειο εννοώντας την προαναφερθείσα περίπτωση ίδρυσης σχολείου σε Σκάλα και Βλαχιώτη.

Στα 1967 έχουμε δήλωση του Υπ. Παιδείας κ.  Καλαμποκά ότι θα ιδρυθεί Γυμνάσιο στη Μονεμβασία. Σε επίσκεψη δε κλιμακίου υπουργών στο υπόμνημα που υποβάλλεται με όλα τα αιτήματα της τοπικής κοινωνίας, στο αίτημα για Γυμνάσιο –ή προγυμνάσιο- αναφέρεται η δωρεάν προσφορά οικήματος. Ακολουθεί αλλαγή στην  ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας (νέος Υπουργός ο κ. Παπακωνσταντίνου) και το θέμα του Γυμνασίου ανατίθεται (;) προς μελέτη από αρμόδια επιτροπή. Ο Γενικός Επιθεωρητής Μ. Εκπαίδευσης Τρίπολης εξετάζει με επιτόπια επίσκεψη το αίτημα. Οι σχετικές πληροφορίες κάνουν λόγο για θετική εισήγηση.

Στο φύλλο 89/22-5-1968 της «Φωνής» το θέμα του Γυμνασίου απασχολεί το κύριο άρθρο, όπου –ανάμεσα στα άλλα- οι κάτοικοι εμφανίζονται πρόθυμοι να αναλάβουν τη συντήρηση του (δωρεάν) παραχωρουμένου κτιρίου. Το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου η εφημερίδα διαπιστώνει με παράπονο ότι παραμένει ανεκπλήρωτη η δοθείσα –από τον Οκτώβριο 1967- υπόσχεση του τότε Υπ. Παιδείας για Γυμνάσιο στη Μονεμβασία.
Το πρόβλημα παραμένει άλυτο και το 1969. Οι κάτοικοι συγκεντρώνουν υπογραφές που υποβάλλονται στον Γενικό Επιθεωρητή Μ. Ε. Τρίπολης και προσφέρουν: «οίκημα, επίπλωση, επάρκεια τροφίμων σε χαμηλές τιμές, υγιεινό κλίμα, προσφορά οικιών για στέγαση μαθητών και καθηγητών».
Σε επίσκεψη του Δημάρχου Αθηναίων κ. Δημητρίου Ρίτσου του τίθεται υπόψη «το μόνον σοβαρόν θέμα του ημι-γυμνασίου» (φύλλο 144/14-6-1970).Το δε Σεπτέμβριο, με την ευκαιρία της ίδρυσης κατώτερης τεχνικής σχολής στη Σπάρτη, ξανατίθεται το πρόβλημα του Γυμνασίου. Το 1971 η Κοινότητα υποβάλλει σχετικό υπόμνημα στον Υπουργό Παιδείας.

Στο φύλλο 160/30-5-1974  «Η Φωνή»  αναδημοσιεύει άρθρο της 25-6-1967 με τίτλο «Η ΙΔΡΥΣΙΣ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ  ΕΙΣ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΝ» και με αφορμή την ίδρυση δια Προεδρικών Διαταγμάτων αυτοτελών εξατάξιων και τριτάξιων Γυμνασίων χωρίς να περιλαμβάνεται η Μονεμβασία.

1974: Αποκατάσταση της Δημοκρατίας και υπόμνημα της Κοινότητας Μονεμβασίας με τα προβλήματα. Ανάμεσα σε αυτά η ανάγκη ίδρυσης προγυμνασίου «δια την άνετον και αδάπανον μόρφωσιν των νέων της περιοχής».

1976: Πληροφορίες ότι η αρμόδια υπηρεσία πρότεινε προς το Υπουργείο Παιδείας την ίδρυση Γυμνασίου. Στις αρχές του επόμενου έτους (1977) ο Επιθεωρητής Μ. Ε. Λακωνίας κ. Πέτρος Ξενιτάς επισκέπτεται τη Μονεμβασία με σκοπό την επιλογή κατάλληλου οικήματος. Η εφημερίδα χαιρετίζει το γεγονός με τη φράση «’Οταν ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή» (φύλλο 192/20-4-1977). Και συνεχίζει: «Η Μονεμβασία δεν απαιτεί το Γυμνάσιο ως ρουσφέτι. Το απαιτεί ως αναφαίρετο δικαίωμά της. Το απαιτούν τόσοι πνευματικοί άνδρες που ανέδειξε ο τόπος μας. Το απαιτεί η ίδια η Ιστορία...εδώ στη Μονεμβασία σφύζει το πνεύμα...Σχολείο ζητάει η Μονεμβασία που της το στέρησαν, δεν ξέρουμε ποιες δυνάμεις, ποια ταπεινά συμφέροντα».

Το νέο εκπαιδευτικό ίδρυμα κάνει τα πρώτα του βήματα με τη συνδρομή απλών πολιτών αλλά και του κράτους: Ο Αγγελής Χριστοφοράκης προσφέρει 5.000 δραχμές στη Σχολική Εφορεία του Γυμνασίου ενώ ο Υπ. Παιδείας κ. Βαρβιτσιώτης υπόσχεται να εξοπλίσει το σχολείο με τα απαραίτητα μέσω ΟΣΚ. ( υπόσχεση που όμως δεν υλοποιείται).

Ξεκινώντας το 1978 προβάλλεται η απαίτηση να αποκτήσει το Γυμνάσιο δικό του κτίριο και για να γίνει αυτό θα πρέπει «να συμπεριληφθεί στα έργα του τομέως  Γενικής Εκπαιδεύσεως η αγορά οικοπέδου και να χρηματοδοτηθεί το έργο από το πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων με το ποσό των 7 δισεκατομμυρίων».

Στο μεταξύ οι μαθητές του νεοσύστατου σχολείου διαπρέπουν: επιτυχία 100% στις εξετάσεις για εισαγωγή στο Λύκειο Μολάων.(Αύγουστος 1978).

1979: Ο δικηγόρος Παναγιώτης Χαρ. Στελλάκης προσφέρει στο Γυμνάσιο 2.000 δραχμές και οι αδελφοί Ανδρεσάκη, Γεώργιος και Παναγιώτης, προσφέρουν χρηματικό έπαινο από 1.000 δραχμές στους μαθητές Νεκτάριο Κ. Θερμογιάννη της Α΄τάκης, Παναγιώτη Λεγάκη της Β΄και Χρύσανθο Στ. Θερμογιάννη της Γ΄.

Κλείνοντας τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του (1977-1979)  κατά την έναρξη του σχολικού έτους 1979-1980 το σχολείο παρουσιάζει την εξής  «εικόνα» μαθητικού δυναμικού: στην Α΄τάξη φοιτούν 30 μαθητές, στη Β΄24 και στη Γ’ 16. Παρατηρείται, δηλαδή, μια αυξητική τάση με δεδομένο ότι-εκτός από τη Μονεμβασία- προσελκύει μαθητές από την ευρύτερη περιοχή του τέως Δήμου (Αγ. Ιωάννης, Λιρά, Ελληνικό, Νόμια) και δεν έχουμε ακόμα αλλοδαπούς μαθητές.

Τα σχολικά έτη 1980-1981, 1981-1982,, 1982-1983 παρατηρείται ένας «σταθερός» αριθμός  εγγραφών στην στην Α΄Τάξη  (22 μαθητές). Το 1983-1984 λίγο περισσότεροι (27), μείωση το 1984-1985 (15), αύξηση το 1985-1986 (24),  ξανά μείωση το 1986-1987 (16), άνοδος και σταθεροποίηση στη συνέχεια (1987-1988 22, 1988-1989 20, 1989-1990 και 1990-1991 25).

Στο μεταξύ (1981) καταγράφονται σημαντικές ελλείψεις τόσο στο διδακτικό προσωπικό ( λείπουν Γυμναστής και καθηγητής Ξένων Γλωσσών) όσο και σε εποπτικά μέσα. Θεωρείται απαραίτητος ο διορισμός επιστάτη. Αποφασίζεται η ίδρυση Συλλόγου Γονέων και κηδεμόνων. Οι μαθητές της Γ΄τάξης σχολικού έτους 1980-1981 πραγματοποιούν εκδήλωση με θέματα από την Ελληνική Λαϊκή Τέχνη καθώς και εκδήλωση για τα 30 χρόνια από το θάνατο του ποιητή Άγγελου Σικελιανού 

Τελικά, οικόπεδο  περίπου 4 στρεμμάτων για την ανέγερση του Γυμνασίου προσφέρουν οι αδελφοί Ανδρεσάκη (ΠΗΓΗ: όπου παραπάνω, φύλλο 274/22-10-1984).

 1986: Η νέα δωρεά, αυτή τη φορά των γνωστών ευεργετών της πόλης, αδελφών Ανδρεσάκη μένει αναξιοποίητη και το πολυπόθητο κτίριο του Γυμνασίου απραγματοποίητο όνειρο.

Το 1988 στη Σπάρτη δημοπρατείται το έργο «Γυμνάσιο Μονεμβασίας» προϋπολογισμού 108 εκατομμυρίων (ή, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, 80)  με χρηματοδότηση 10 εκατομμύρια για το τρέχον έτος.Αρχίζουν οι εργασίες ανέγερσης του κτιρίου και λίγο μετά διακόπτονται.To 1989, ωστόσο, το έργο χρηματοδοτείται με 9 εκατομμύρια. Ανατίθεται (το φθινόπωρο) σε νέο εργολάβο.Στις αρχές του 1990 οι εκσκαφές έχουν ολοκληρωθεί και αναμένεται η έκδοση οικοδομικής άδειας.
Ιδρύεται  με απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Λακωνίας Α΄ τάξη Λυκείου και απαιτείται σύμφωνη γνώμη του Υπουργού Παιδείας.
Το 1991 ιδρύεται και Β΄τάξη Λυκείου με 11 μαθητές για το σχολικό έτος 1991-1992, αλλά το θέμα του κτιρίου του Γυμνασίου «έχει παγώσει». Τόσο οι μαθητές του Γυμνασίου όσο και εκείνοι των Λυκειακών τάξεων στεγάζονται σε ενοικιασμένα κτίσματα ακατάλληλα ουσιαστικά για σχολική χρήση. Από το σχολικό έτος 1992-1993 και Γ ΄τάξη Λυκείου. 

Οι εργασίες στο κτίριο συνεχίζονται: έτοιμα τα μπετά στους δυο ορόφους, συνολικής επιφανείας 820 τ.μ. ο καθένας και υπάρχει (;) προοπτική για τρίτο όροφο 560 τ.μ. Χρηματοδότηση 9 εκατομμυρίων.

1993: Παράσταση του Συλλόγου Γονέων στο Νομάρχη για το θέμα του κτιρίου.

Παρόλο που αναμενόταν να παραδοθεί από το Σεπτέμβριο 1994 σε χρήση , το κτίριο δεν είναι έτοιμο παρά μόνο την άνοιξη του 1995 αφού προηγουμένως χρειάστηκε δυναμική παρέμβαση των μαθητών (διήμερη αποχή) με τη συμπαράσταση των γονέων τους και όλης της τοπικής κοινωνίας.Γίνεται η τελετή εγκαινίων του νέου κτιρίου, από τα πιο σύγχρονα στη Λακωνία.

 Αγγελάκος Άγγελος Εμμ. (1903). Αγγελάκος Γεώργιος Εμμ. (1905), Αγγελωνίτη Σοφία Δημ. (1905), Ανδρεσάκη Ευφροσύνη Χαρ. (1907), Αποστολίδου Ασπασία Αριστ. (1900), Βουγιουρδή Μαρία Χαρ. (1900), Γερακάρης Γεώργιος Πιέρρου (1908), Θερμογιάννη Ευγενία Δημ. (1902), Ιωσηφίδη Μαριγώ Ιω. (1909), Καμαρινός Κωνσταντίνος Δημ. (1901), Καραστατήρη Βασιλική Μελ. (1906), Καραστατήρη Ζωή Μελ. (1900), Καραστατήρης Αναστάσιος Μελ. (1901), Καραστατήρης Νικόλαος Μελ. (1904), Κουρκούλη Αγγελική Αθαν. (1900), Κουρκούλη Μαρία Παν. (1910), Κουρκούλης Πέτρος Γεωργ. (1907), Κουτσοπούλου Πιπίτσα Δημ. (1908), Μαραβέλιας Κωνσταντίνος Ιω. (1908), Μιχαηλίδης Πυθαγόρας Γερ. (1909), Μπέλεσης Χαράλαμπος Ιω. (1909), Νικητάκη Αγγελική Γε. (1902), Παπαδάκη Αθανασία Στέλ. (1901), Παπαδάκης Παναγιώτης Κων. (1906), Πατρικίου Καίτη Θεόδ. (1910), Ρίτσου Παναγιώτα Δημ. (1905), Σαπουντζάκη Αλεξάνδρα Ευστ. (1907), Σαρμπάνη Ευαγγελία Αναστ. (1901), Στάππα Παρασκευή Ιω. (1903), Τσοπανίδη Μαρία Νικ. (1900), Τσούση Μαρία Παν. (1900), Τσούσης Ιωάννης Χρ. (1904), Στάππας Γεώργιος Ιω. (1910), Χατζηγεωργίου Αναστάσιος Κων. (1903) και Χρι στοφοράκης Κωνσταντίνος Ελευθ. (1905).

Εκλέγεται ιερέας Μονεμβασίας ο Ιωάννης Δεσποινάκης από τη Συκιά Λακωνίας.

Αναφέρονται οι: Χριστόδουλος Χαραμής, Κωνσταντίνος Καλογεράς (ο γνωστός ιστορικός της Μονεμβασίας), Ηλίας Βουνελάκης, Νίκος Παρασκευάς, (επίτροπος τοπικού μουσείου), Σπύρος Παπαδάκης (δικηγόρος), Ευ. Χαραμής (έμπορος), Κωσταντίνος Καπιτσίνης (κτηματίας), Παν. Αγγελάκος (έμπορος), Παν. Ρίτσος (κτηματίας), Πίτσα Στάππα (διδασκάλισσα), Καίτη Πατρικίου, Θεόδωρος Ανδριτσάκης (έμπορος).

Στο φύλλο 2/Φεβρουάριος 1939 της εφημερίδας «Μονεμβασία» δημοσιεύεται το γνωστό ποίημα του Γ. Ρίτσου «Το τραγούδι της αδελφής μου». Η συνεργασία του με την τοπική εφημερίδα συνεχίζεται στο φύλλο 10/0κτώβριος 1939  με το ποίημα «Νόστος» στη στήλη «Εκλεκτά ποιήματα» και στο φύλλο 12/ Δεκέμβριος 1939 με το ποίημα «Ανάμνηση» (στην ίδια στήλη).

1972
Τιμητική διάκριση στον συμπολίτη μας ποιητή Γιάννη Ρίτσο: του απονεμήθηκε το Βραβείο της Μπιενάλε Ποίησης του Κνόκ (Βέλγιο), χρηματικού ύψους 100.000 βελγικών φράγκων.

1974
Τέλη Σεπτεμβρίου ο Ποιητής επισκέπτεται τη Μονεμβασία για δυο μέρες. Η «Φωνή» του κάνει αφιέρωμα με τίτλο «Ο μεγάλος ποιητής Γιάννης Ρίτσος εις την Μονεμβασίαν».

1975 
Γράφει η «Φωνή» στο φύλλο 170/30-4-1975: «Ο συμπολίτης μας ποιητής κ. Γιάννης Ρίτσος ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης».Εισηγητής ο καθηγητής Γ.Π.Σαββίδης που τον χαρακτήρισε «κολώνα της ελληνικής φυλής» και «φωνή της ρωμιοσύνης». Για πρώτη φορά δε σε δημοτική γλώσσα το ψήφισμα που διάβασε ο καθηγητής Γ. Μουρέλος (...θέλοντας να τιμήσει και την ομορφιά του λόγου σου και τη δύναμη της καρδιάς σου).

1977
Του απονέμεται το Βραβείο Λένιν. 

1978
Του απονέμεται το ιταλικό Βραβείο Μοντέλο (για πρώτη φορά) και 5 εκατομμύρια λιρέτες.

1986
Στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Ο εικαστικός Ρίτσος».

Το Θέατρο των Συρακουσών παρουσιάζει-σε ιταλική μετάφραση-το θεατρικό έργο του «Χρυσόθεμις».

1987
Αναγορεύεται Επίτιμος Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στην επίσημη τελετή που γίνεται ομιλητής ο Καθηγητής κ. Π.Δ. Μαστροδημήτρης.

1990
Στις 11 Νοεμβρίου πεθαίνει στην Αθήνα και τρεις μέρες μετά ενταφιάζεται στη γενέθλια γη ,στο Κοιμητήριο στο δρόμο προς το Κάστρο ατενίζοντας –στην Αιωνιότητα- το Βράχο, το «πέτρινο καράβι» του και το πέλαγος.

Σε επίσκεψή του στον τόπο του λίγα χρόνια πριν, το 1984, στην επέτειο των 75 χρόνων από τη γέννησή του είχε πει χαρακτηριστικά: Αυτή η Μονοβασιά, αυτός ο βράχος, ήταν για μένα το πέτρινο καράβι που με ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο...και να τώρα που, γιορτάζοντας τα 75 μου χρόνια, βρίσκομαι ξανά εδώ και αισθάνομαι ότι δεν είμαι 75 χρονών, αλλά είμαι χιλιάδων, χιλιάδων ετών. Είμαι όχι απλά πρόγονος, αλλά πρόγονος των προγόνων μου...

Ηρωική πράξη μαθητού: ο μαθητής Νικόλαος Αγγελωνίτης κινδύνευσε να πνιγεί στο «Μαντράκι» και τον έσωσε –με κίνδυνο της δικής του ζωής-ο συμμαθητής του Βούλης Αρώνης.

Έπαινος στον πλοίαρχο του ατμοπλοίου «Λέων» κ. Σπύρο Μπιλίνη που κατάφερε, παρά τη μεγάλη θαλασσοταραχή της 23^ης Απριλίου, να αγκυροβολήσει το πλοίο σε απόλυτα ασφαλές μέρος και να μεταφερθούν όλοι οι επιβάτες με τις λέμβους του πλοίου σε αυτό .

1961
Έπαινος στον καπετάνιο του «Μυρτιδιώτισσα» κ. Κωνσταντίνο Κασβίκη για τον τρόπο που χειρίστηκε επί δίωρο  τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες (θαλασσοταραχή και βροχόπτωση) 

Μεταφέρεται στην Αθήνα με ελικόπτερο-που απογειώθηκε από την «Πλάκα»-ο ασθενής Δημήτριος Κλινάκης μετά από προσωπικές ενέργειες και την ιδιαίτερη φροντίδα του ιατρού κ. Ελευθερίου Φρισύρα 

«Ξεβράστηκε» στη «Σπηλιά» του Αγίου Φωκά  νεκρός άνδρας 30-40 ετών από Άπω Ανατολή που έφερε πάνω του ρολόγια χειρός και χαρτονομίσματα (ιταλικά, γαλλικά και ισπανικά)

1979

Το γεγονός που «σημάδεψε» τη ζωή της πόλης μας για τα επόμενα 30 χρόνια: μια χειμωνιάτικη νύχτα του Ιανουαρίου αρχαιοκάπηλοι μπαίνουν στο Ναό του Ελκομένου Χριστού στο Κάστρο και αρπάζουν την εικόνα της Σταύρωσης και άλλες 34 φορητές εικόνες

1983

Κλοπή στην οικία του Γιώργου Βουγιουδή («Μπόμπου») στο Κάστρο 

1986

Κλοπή καμπάνας βάρους 30 κιλών από την «Παναγία Χρυσαφίτισσα» (στο Κάστρο) τη νύχτα της 2 προς 3 Ιουνίου. Ανάγκη καλύτερης αστυνόμευσης 

1988

Διάρρηξη στην καφετέρια του Τάκη Χούτρη  και στον Αι-Γιώργη 

1991

Πυρκαγιά (Ιούνιο) ξημερώματα στην άκρη του δρόμου προς το Κάστρο. Έκαψε πολύ μικρή έκταση και μια βάρκα.

Μέρα μεσημέρι Τσεχοσλοβάκος κλέβει το αυτοκίνητο του Γιάννη Σκάγκου έξω από το ιχθυοπωλείο Δέμελλου. Συνελήφθη.

Το Νοέμβριο απόπειρα διάρρηξης στο φαρμακείο χωρίς να συλληφθούν οι δράστες. Προηγουμένως σωματική έρευνα σε Γερμανό τουρίστα απέδωσε «καρπούς»: ένα μαχαίρι 25 εκατοστών και μια σιδερόβεργα 

1993

 Το Σάββατο του Λαζάρου μαθητής γυμνασίου τραυματίζεται από αυτοσχέδια κροτίδα.

Το βράδυ της 21^ης Αυγούστου μεγάλη πυρκαγιά σε δασώδη περιοχή στην τοποθεσία «Λαχανιά».Κατασβέστηκε τελικά τη Δευτέρα το πρωί, 23 Αυγούστου.

Διάρρηξη στο Δημοτικό σχολείο τη νύχτα της 30 προς 31 Οκτωβρίου. Εκλάπησαν ένα βίντεο και 49 κασέτες. Μάλλον ανήλικοι οι δράστες 

1994

Κι άλλη κλοπή. Αυτή τη φορά σε οικία (Μαρίας Καφούρου). Πρόβλημα οι συνεχείς κλοπές.

1995

Το καλοκαίρι δύο πυρκαγιές, μία στο Κάστρο, μεταξύ Νεκροταφείου και «Κουρκούλας» και μία στην έξω πόλη. Δεν χρησιμοποιήθηκαν πυροσβεστικά αεροπλάνα για την κατάσβεση της πυρκαγιάς στο Κάστρο για να μην προκληθούν ζημιές από το νερό στα Τείχη

 2011

Στις 6 Σεπτεμβρίου δουλεμπορικό-ιστιοφόρο με 120 λαθρομετανάστες οδηγείται στη Μαρίνα της Μονεμβασίας.

Άγριος ξυλοδαρμός Ολλανδού κατοίκου της περιοχής στο «Πορί».

Νέο επεισόδιο (20 Απριλίου) με δουλεμπορικό που μεταφέρει 151 λαθρομετανάστες.

Τα συχνά ατυχήματα (τρία) στο δρόμο προς το Κάστρο φέρνουν στο προσκήνιο το κυκλοφοριακό θέμα της Μονεμβασίας (Κάστρο).

‘Ολη η περιοχή συγκλονίζεται από την άγρια δολοφονία δύο ηλικιωμένων γυναικών, στις 17 Φεβρουαρίου στον Άγιο Δημήτριο και λίγους μήνες αργότερα στην Κεραμωτή. Ο δράστης-Βούλγαρος μετανάστης – συλλαμβάνεται τον Ιούλιο

 

Συγκλονίζεται όλη η επαρχία από το  θανατηφόρο ατύχημα των  εμπόρων αδελφών Χρ. Χαραμή, 35 ετών και Ιωάννη Χαραμή, 25 ετών από αναθυμιάσεις διοξειδίου του άνθρακα μετά από πτώση σε δεξαμενή με κρασί 

1980

Σκοτώνεται από δυναμίτη, ενώ ψαρεύει, ο Θεόδωρος Κούλη Γιαννουδάκος, 24 ετών 

1984

Αυτοκίνητο με Γάλλους τουρίστες πέφτει από την πέτρινη γέφυρα λόγω έλλειψης κιγκλιδωμάτων. Νεκροί 1 άνδρας, 1 γυναίκα και 1 αγοράκι. Δύο τραυματίες, ο ένας βαριά

1993

Γυναίκα 53 ετών από την Καρδίτσα πνίγεται, ενώ κολυμπούσε, κάτω από το ξενοδοχείο «ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ»

1995

Γερμανίδα υπήκοος 57 χρόνων καταπλακώθηκε από τους πίσω τροχούς φορτηγού έργων της Δ.Ε.Η.  στο δρόμο προς Κάστρο, πάνω από την «Κουρκούλα» 

Τη νύχτα της 23 προς 24 Φεβρουαρίου σφοδρή θαλασσοταραχή (άνεμος Σορόκος) προκαλεί σοβαρές ζημιές: καταστρέφεται ο μικρός προβλήτας στη θέση «Μανδράκι» και τα προστατευτικά τείχη που ενώνουν νησίδα Μονεμβασίας με την απέναντι ξηρά.Επίσης, τμήμα της θάλασσας «χύθηκε» κάτω από τη γέφυρα η οποία κατέστη αδιάβατος από χώματα και πέτρες. Το ύψος των κυμάτων πάνω από 10 μ. και σε μεγάλο βάθος από την ακτή (πάνω από 50 μ.). Η Νομαρχία έστειλε άμεσα μηχάνημα (γκρέϊντερ) για να απομακρύνει τις πέτρες και τα χώματα

1993

 Ο άγριος καιρός του Γενάρη αφήνει για μέρες χωρίς τηλεόραση την πόλη μας λόγω ζημιάς στον τηλεοπτικό αναμεταδότη της «Κουλοχέρας»

1994

Το  θαλάσσιο κύμα που έφερε ο μεγάλος βοριάς το Νοέμβριο μπήκε ακόμα και στα παραλιακά καταστήματα και κατέστρεψε την (πρόσφατα ολοκληρωθείσα) πλακόστρωση του πεζοδρομίου στον παραλιακό δρόμο προς Κάκαβο 

2009

Την Παρασκευή 22 Μαϊου 10 ιστιοφόρα κινδυνεύουν σοβαρά να βυθιστούν μένοντας έξω από τη Μαρίνα η οποία είναι μονίμως κατειλημμένη από ακινητοποιημένα σκάφη.

Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου ψαράδες της Μονεμβασίας (Στ. Κυριακάκης, Νίκος Χουσάκος, Λάζ. Σκάγκος, Νίκος Σκούρτης) σώζουν το «σκάφος παντός καιρού» του λιμενικού.

«Κόλαση» από τη σοροκάδα της 6ης Φεβρουαρίου...