Divers model:
Een vrouwelijk model dat niet in het geijkte plaatje past van een model met een lichte huidskleur en een slank lichaam. Bijvoorbeeld curvy modellen, modellen met een donkere huidskleur en transgender modellen.

De laatste jaren is hier namelijk steeds meer aandacht voor en dit vind ik een goede ontwikkeling. Naar mijn mening gaat de mode-industrie niet alleen over het verkopen van kleding, maar heeft het ook een maatschappelijke functie. Wanneer modebladen en merken alleen maar gebruik maken van één bepaald type model, bepaalt dit beeld het ideaalbeeld van schoonheid. Het komt op deze manier over alsof vrouwen niet meetellen wanneer zij niet aan dit schoonheidsideaal voldoen. 

De komende weken zal ik hier regelmatig berichten posten over dit onderwerp. Ik vind het leuk om mijn kennis met jullie te delen, maar ik vind het nóg leuker om van jullie te leren. Dus reageer, geef je mening of stel je vraag en laten we van elkaar leren!

Heb je interesse om het door mij geschreven paper over dit onderwerp te lezen? Onderaan deze blog kun je hem downloaden!

- ‘’Met het gebruik van slanke modellen wordt er een bredere doelgroep aangesproken.’’

-‘’Door plussize modellen te gebruiken wordt er een ongezonde lifestyle gepromoot.’’

Ik heb een enquête afgenomen onder honderd vrouwen en hieruit kwamen hele andere geluiden. 75% van de respondenten gaf namelijk aan graag meer plussize modellen te willen zien. Ze zouden zich dan zelfverzekerder voelen, zich beter kunnen identificeren met de modellen en hierdoor zelfs eerder geneigd zijn om een aankoop te doen. Wanneer ze een kledingstuk op een voller model zien, zien ze beter hoe het bij hun eigen lichaamstype zou staan.

Ook al heeft de consument behoefte aan meer plussize modellen, de mode-industrie staat hier nog helemaal niet open voor. Er is dus sprake van een enorme gap tussen de industrie en de consument.

- ‘Beperkt aanbod donkere modellen’
Volgens Karin Swerink, hoofdredacteur van Vogue, is het gebrek aan donkere modellen vooral te wijten aan het beperkte aanbod van goede niet-witte modellen, en ook Cecile Narnix bevestigt dat er veel meer blonde modellen met blauwe ogen zijn. Er wordt gezegd dat dit komt doordat de modellenbureaus geen niet-witte modellen aanbieden, omdat de bladen er niet naar vragen, en dat de bladen er niet naar vragen, omdat de modellenbureaus ze niet aanbieden. Een vicieuze cirkel dus. 

- Witte werkomgeving
Volgens mode-activiste Janice Deul blijft diversiteit in de Nederlandse modewereld achter omdat de industrie er geen interesse in heeft. De vooral witte medewerkers kijken met een ‘witte blik’ naar het onderwerp en zien het probleem er niet echt in. Daarnaast worden er ook bijna nooit donkere fotografen, stylisten en haarstylisten ingehuurd.

- ‘Witte doelgroep’
De redacties van Nederlandse modebladen gaan ervanuit dat een breed publiek hun bladen leest en daarom wordt er vaak gekozen voor een model met een witte huidskleur. De doelgroep zou hier zogenaamd de meeste affiniteit mee hebben. 

Uit de enquête die ik heb afgenomen kwamen wederom andere geluiden. Zo wordt het argument ‘zwart verkoopt niet’ onderuitgehaald: 75% van de respondenten geeft aan dat ze een kledingstuk niet eerder kopen wanneer een model met dezelfde huidskleur als zij het draagt. De huidskleur heeft dus geen invloed op het koopgedrag. Bijna de helft van de respondenten vindt dat er meer niet-witte modellen ingezet moeten worden, de andere helft heeft hier geen mening over.

Vind jij dat er meer niet-witte modellen ingezet moeten worden en waarom wel of niet?

Robbie Baauw, oprichter van divers modellenbureau ‘The Movement Models’, denkt dat het toenemen van diversiteit blijvend is, maar dat er nog een lange weg te gaan is. ‘‘Diversiteit lijkt nu vaak een subcategorie te zijn waar modemerken concepten voor creëren en modellen voor zoeken, die specifiek en enkel gericht zijn op ‘divers’ zijn. Dit zorgt ervoor dat het minder draait om gelijkheid, waar diversiteit zich naar mijn mening juist naartoe zou moeten werken.’’ Baauw denkt dat diversiteit in de mode-industrie alleen iets blijvends wordt, wanneer de mensen in bepalende functies zich openstellen tot het leren van de geschiedenis van zaken zoals racisme, cultural appropriation en tokenisme. ‘‘Op deze manier zal het inzetten van diversiteit in modellen met de juiste kennis worden gedaan zodat dit in de toekomst de norm kan worden.’’ Aldus Robbie Baauw.

Wat denk jij, gaat het hier om een trend of is het iets blijvends?

Dit heeft niet alleen invloed op het zelfbeeld van vrouwen, maar ook op de manier waarop zij naar andere mensen kijken. Zoals ik al eerder genoemd heb, heerst er bijvoorbeeld het stigma dat ‘zwart niet verkoopt’. Dit bepaalt de manier waarop er naar mensen met een donkere huidskleur gekeken wordt en heeft een grote maatschappelijke impact. Het is daarom écht belangrijk dat de mode-industrie een breder ideaalbeeld van schoonheid laat zien. 

Aangezien 22,6 procent van de Nederlandse bevolking een migratieachtergrond heeft (10 procent een westerse, 12,6 procent een niet-westerse achtergrond) en maat 42 de gemiddelde kledingmaat van de Nederlandse vrouw is, kan slechts een beperkt percentage van de vrouwen uit Nederland zich identificeren met modellen in de mode-industrie. Naar mijn mening zou de mode-industrie een afspiegeling moeten laten zien van onze samenleving en meer diverse modellen moeten inzetten om dit mogelijk te maken. Ook wanneer er wordt gekeken naar het koopgedrag van de Nederlandse vrouw lijkt het mij slim om meer diversiteit in modellen toe te passen. De meerderheid van de vrouwen uit de enquête geeft aan dat zij een kledingstuk eerder zouden kopen wanneer een model met hetzelfde lichaamstype als zij het draagt, omdat ze zo beter kunnen zien hoe het kledingstuk staat. Het argument ‘zwart verkoopt niet’ wordt onderuitgehaald: 75% van de Nederlandse vrouwen geeft aan dat het hun niet uitmaakt welke huidskleur een model heeft wanneer zij een kledingstuk kopen.

Vind jij dat de mode-industrie ook een maatschappelijke functie heeft?