Piszę do Ciebie, ponieważ nie mam już siły. Dzisiaj to już mój (jak i pewnie większości uczniów) 46 dzień odkąd nie chodzę do szkoły i uczę się zdalnie.

To jest bardzo trudne, każdy dzień wydaje się prawie taki sam. To znaczy, wstaję, odpalam laptopa, uczę się, wykonuję domowe obowiązki i resztę dnia spędzam w zaciszu ogrodu. Nie da się ukryć, że to jedyne miejsce, gdzie nie słyszę o Tobie. Kiedy włączam wiadomości, pojawiasz się Ty, kiedy włączam radio, pojawiasz się Ty, kiedy odpalam laptopa, pojawiasz się Ty, kiedy zaglądam w telefon, pojawiasz się Ty, kiedy słucham rozmowy rodziców, pojawiasz się Ty. Przez Ciebie wszędzie widzę cyferki, które zmieniasz na większe i rząd nakłada na społeczeństwo trudne i ciężkie restrykcje. Nie wolno wyjść bez maseczki do miejsc publicznych, ograniczona jest liczba ludzi, która może przebywać w kościele, sklepie. Nie ma restauracji, kin, teatrów, muzeów, salonów fryzjerskich, kosmetyczek. No i szkoła odbywa się zdalnie do co najmniej 24 maja. Wiesz jakie to niesie ze sobą okropne skutki? Bezrobocie, przemoc domowa, może być zwiększona liczba samobójstw, bankructwo. To wszystko przekłada się na naród, gospodarkę.

Zrozum, nas jest ponad 7 miliardów, a Ty jesteś jeden. Po co ci to? Odpuść, przecież prędzej czy później i tak znikniesz. Bo wynajdziemy szczepionkę. Fakt, dopiero za rok, a przez ten czas jeżeli będziesz dalej tak szalał cyframi, to my możemy mieć ogromne problemy, z których ciężko będzie wyjść. Dlatego weź do reszty zmądrzej i postąp racjonalnie.

Bez wyrazów szacunku

Karolina Leszek