De rechtbank Amsterdam heeft op 24 september 2019  het beroep dat was ingesteld door eiseres tegen het college van burgemeester en wethouders van gemeente Den Helder ongegrond verklaard.

Op 5 juli 2019 heeft het college de last onder bestuursdwang opgelegd. Daarbij is er aan verzoekster opgedragen om voor 1 oktober 2018 de voor- en achtergevel over te schilderen in een andere kleur. Omdat verzoekster het niet met dit besluit eens was, heeft zij daartegen bij het college bezwaar gemaakt. 

In het besluit van 24 januari 2019 heeft het college dit advies overgenomen en het bezwaar van verzoekster ongegrond verklaart. Verzoekster was het ook daar niet eens met de beslissing op bezwaar van 24 januari 2019 en heeft beroep ingesteld bij de rechtbank Noord-Holland. 

Op 26 maart 2019 heeft de CRK gereageerd op het tegenadvies, waarbij de voorzieningenrechter mee eens is. Het tegenadvies maakt dan ook niet da het CRK-advies niet op zorgvuldige wijze is tot stand gekomen en toont geen gebreken. De voorzieningsrechter duidt aan dat de norm voor een niet-deskundige duidelijk is dat de uiterlijk van haar woning in relatie met de omgeving buitensporig is. De woning van de verzoekster is namelijk erg fel.
 
 

De voorzieningenrechter merkt overigens op dat de Welstandnota 2015, de CRK en het college niet eisen dat de woningen in de wijk [woongebied] in pasteltinten moeten worden geschilderd. En komt tot slotsom dat het college zich op het standpunt mocht stellen dat er sprake is van een welstandexces en overtreding van artikel 12 van de Woningwet. 

 

De rechtbank Amsterdam heeft op 24 september 2019 het verzoek om een voorlopige voorziening in de zaak verzoekster en het college van burgemeester en wethouder van de gemeente Den Helder afgewezen.

Wat ging aan deze zaak vooraf?

Het college heeft op 9 oktober 2017 verzocht om de woning van de verzoekster in een andere kleur te schilderen na een negatief advies van het CRK. Verzoekster weigerde dat. Op 5 juli 2017 is een last onder bestuursdwang opgelegd aan de verzoekster. In de last staat kort gezegd dat vóór 1 oktober 2018 de voor- en achtergevel over te schilderen in een andere kleur. Verzoekster was het niet eens en heeft bezwaar gemaakt. Bezwaar wordt ongegrond verklaard. Verzoekster gaat in beroep op 24 januari 2020 en vraagt ook de voorzieningenrechter voor een voorlopige voorziening.

Met welke argumenten onderbouwt de rechter de beslissing?

Allereerst stelt de rechter vast dat er sprake is van welstandexces op basis van de Welstandsnota 2015. De criteria die genoemd worden in die Welstandsnota 2015 staat dat je geen sterke contrasterende of felle kleur mag gebruiken en dat is hier wel gebeurd. 

Ten tweede stelt de rechter vast dat er geen sprake was van opgewekt vertrouwen door een besluit uit 2008. De verzoekster kreeg een brief binnen van het college van 17 juni 2008 waarin stond dat het college niet bevoegd was om handhavend op te treden tegen de ‘appeltjesgroene’ geverfde woning. De verzoekster vindt dat zij vanwege deze brief erop mocht vertrouwen dat het college haar niet meer zou opdragen om de groene kleur te verwijderen. De voorzieningenrechter is het niet eens met verzoekster. Verzoekster heeft verklaard dat zij ná juni 2018 de voor- en achterzijde in de huidige kleur groen heeft geverfd. Dat is een andere, fellere tint dan het groen waarover de brief van 17 juni 2008 gaat.

Ten derde oordeelt de rechter dat de last voldoende duidelijk was. In de beslissing op bezwaar heeft het college de last niet geconcretiseerd op de wijze die de commissie heeft voorgesteld. Dat hoefde het college ook niet te doen. ‘Een andere kleur’ is niet concreet, maar dat betekent niet dat verzoekster in onzekerheid blijft wat van haar wordt verwacht. Duidelijk is dat het huidige felgroen vervangen moet worden door een minder felle kleur. Het besluit vermeldt ook hoe verzoekster zich ervan kan vergewissen dat de andere kleur geen welstandsexces oplevert, namelijk door die eerst aan de CRK voor te leggen. Op die wijze behoudt verzoekster de mogelijkheid om zelf een kleur te kiezen en kan zij de zekerheid krijgen dat de door haar genomen maatregelen daadwerkelijk tot beëindiging van de overtreding leiden. Deze beroepsgrond slaagt daarom niet.

Tot slot vindt de rechter dat er voldoende tijd was om aan de last te voldoen. In de last van 5 juli 2018 is bepaald dat verzoekster de overtreding vóór 1 oktober 2018 moet beëindigen. Dat is op zichzelf al een voldoende lange termijn om een advies van de CRK over een gekozen kleur te verkrijgen en de voor- en achtergevel in die kleur te verven. Verzoekster heeft ook niets aangevoerd op grond waarvan moet worden aangenomen dat dit niet binnen dertien weken zou lukken. In de beslissing op bezwaar van 24 januari 2019 heeft het college opnieuw een begunstigingstermijn gesteld en wel van zes weken. De voorzieningenrechter is van oordeel dat ook die termijn niet onredelijk kort is, omdat verzoekster voordien al gelegenheid heeft gehad om een andere kleur te kiezen, die aan de CRK voor te leggen en voorbereidingen te treffen om het huis in een overeengekomen kleur te schilderen voor het geval zij niet in het gelijk zou worden gesteld. De voorzieningenrechter komt daarom tot het oordeel dat de begunstigingstermijn gelet op de omstandigheden van het geval redelijk is.

De rechtbank van Amsterdam heeft op 24 september 2019 het beroep dat was ingesteld door de eiser tegen college van burgemeester en wethouders van de gemeente Den Helder ongegrond verklaard.

Op 5 juli 2017 heeft het college van burgermeesters en wethouders van den haag verzoekster last op bestuursdwang opgelegd. Deze verplichte haar voor 1 oktober 2018 de voor- en achtergevel over te schilderen in een andere kleur. Op dit besluit heeft verzoekster bezwaar gemaakt. In het besluit van 24 januari 2019 heeft het college dit bezwaar ongegrond verklaard, in hun beslissing op bezwaar.

Verzoekster was het ook niet eens met de beslissing op bezwaar van 24 januari 2019, en heeft beroep ingesteld bij de rechtbank. Omdat er geen spoedige uitspraak zou zijn heeft zij bij de voorzieningsrechter gevraagd om een voorlopige voorziening.

De voorziening echter in Amsterdam heeft de zaak behandelt op de zitting van 25 april 2019. Naar aanleiding van deze zitting is gevraagd of verzoeker en het college het onderling zouden kunnen oplossen. Op 10 mei 2019 liet verzoekster weten dat dit niet gelukt was. Vervolgens heeft de voorzieningsrechter besloten de situatie te bekijken met een onderzoek op 10 september 2019.

Ten eerste vindt de voorzieningsrechter dat het CRK met het tegenadvies de reactie van verzoekster voldoende heeft weerlegd. Het tegenadvies van andere deskundige maakt niet dat het CRK-advies niet op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen. Het advies vertoont ook in ander opzicht geen gebreken. Tijdens   Het college mocht de last op dit advies baseren. 

Ten tweede is de voorzieningsrechter het niet eens met de strekking van de verzoekster dat deze er op kon vertrouwen dat het college van handhaving zou afzien en de huidige kleur groen op de voor- en achtergevel zou toestaan. In de brief van 17 juni 2018 ging het over een andere kleur groen dan het huidige groen. Volgens de rechter is deze brief niet van toepassing op deze zaak.

Ten derde is de voorzieningsrechter van mening dat het CRK duidelijk genoeg was richting de verzoekster. De last vraagt van haar om de voor- en achtergevel een nieuwe kleur te geven, maar specificeren niet welke kleur. Dit was ook niet nodig volgens de voorzieningsrechter. Dit komt omdat er alleen van verzoekster werd verlangd dat zij het een andere kleur zou verven het felle groen. Als er nog twijfel bestond over de kleur, had zij dit bij het CRK kunnen vragen.

Tot slot is de voorzieningsrechter van mening dat verzoekster voldoende tijd heeft gekregen om de last te voldoen. Verzoekster heeft nog 13 weken en heeft niet laten merken dat het onmogelijk voor haar is om deze last te voldoen. In de beslissing van bezwaar is een periode van 6 weken gesteld. Deze acht de rechter ook niet onredelijk, omdat verzoekster al de gelegenheid heeft gehad een andere kleur te kiezen 

De rechtbank Amsterdam heeft op 24 september 2019 het beroep dat was ingesteld door eiseres tegen het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Den Helder ongegrond verklaard.

 

 

Naar aanleiding van een melding heeft de gemeente Den Helder op 18 en 25 september 2017 geconstateerd dat de woning in ‘fel lichtgroen’ is geschilderd. Het advies van de CRK van 28 september 2017 viel negatief uit. Op 9 oktober 2017 weigerde verzoekster de woning een andere kleur te schilderen. Op 5 juli 2017 heeft het college de last onder bestuursdwang opgelegd. Tegen dit besluit heeft verzoekster een bezwaarschrift ingediend. Op 24 januari 2019 heeft het college het bezwaar van verzoekster ongegrond verklaard.

 

 

Ten eerste is de voorzieningenrecht van oordeel dat de CRK het tegenadvies met haar reactie voldoende heeft weerlegd. Het college mocht de last dan ook niet op dit advies baseren. 

 

Ten tweede is de voorzieningenrechter van oordeel dat de woning van verzoekster erg fel is en de kleuren op andere gevels in de omgeving niet zo fel zijn. De woning wijkt in dat opzicht buitensporig af van de andere huizen in de wijk. De voorzieningenrechter stelt vast dat het college zich op het standpunt mocht stellen dat er sprake is van een welstandexces en van overtreding van artikel 12 van de Woningwet.

 

Ten derde is de voorzieningenrechter van oordeel dat de termijn van de last onder bestuursdwang en de nieuwe begunstigingstermijn van de beslissing op bezwaar niet onredelijk kort is. Verzoekster heeft voordien al de gelegenheid gehad om een andere kleur te kiezen. 

 

Tot slot is de voorzieningenrechter daarom tot het oordeel dat de begunstigingstermijn gelet op de omstandigheden van het geval redelijk is. Gelet op dit alles is de voorzieningenrechter van oordeel dat het beroep geen redelijke kans van slagen heeft en stelt daarom het beroep ongegrond.