• Πως να κάνετε ανάρτηση άρθρου στο padlet(Συντάκτες)

• Πως να κάνετε επεξεργασία του άρθρου και να διορθώσετε τυχόν λάθη (Ομάδα Επιμέλειας κειμένου)

• Πως να κάνετε λήψη συνημμένου αρχείου. όπως φωτογραφίες για να τις αποθηκεύσετε προκειμένου να τις ανεβάσετε στο περιοδικό (Τεχνική ομάδα)

• Πως να αντιγράψετε το περιεχόμενο της ανάρτησης για να ανεβάσετε το άρθρο στο περιοδικό.(Τεχνική ομάδα)

Στο video θα βρείτε βασικές οδηγίες για να αναρτήσετε άρθρα στο περιοδικό. Για οποιαδήποτε απορία έχετε μπορείτε να απευθυνθείτε στην Όμαδα που συντονίζει την δράση.

  Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι τα αρνητικά συναισθήματα δεν πρέπει να επηρεάζουν τον χαρακτήρα μας. Επίσης δεν πρέπει να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας για να αρέσουμε στους άλλους.

 «Τα μυαλά που κουβαλάς 2», που παρακολουθήσαμε στις 6-11-2025, ήταν μια ταινία αρκετά ενδιαφέρουσα. Αρχικά, η Ράιλι που ήταν η πρωταγωνίστρια, έχει σχεδόν την ίδια ηλικία με εμένα. Επίσης, πολλά από τα συναισθήματα που ένιωθε, τα νιώθω μερικές φορές κι εγώ.

  Αυτό που αποκόμισα από αυτήν την ταινία είναι ότι κάποια συναισθήματα που θεωρούμε ότι είναι αρνητικά (π.χ. το άγχος), μπορούν να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες, προσπαθώντας περισσότερο για να πετύχουμε τους στόχους μας.

  Επιπλέον κατάλαβα ότι στην εφηβεία αλλάζουν τα συναισθήματά μας. Όμως, δεν πρέπει να ανησυχούμε, επειδή αυτό δεν θα είναι μόνιμο. Άλλωστε η ζωή δεν είναι πάντα ίδια!

  Μου άρεσε πολύ αυτή η ταινία και θα ήθελα να την ξαναδώ πολύ σύντομα!

Στο ελαιοτριβίο ο κάθε παραγωγός συγκεντρώνει τον καρπό της ελιάς για να γίνει η επεξεργασία και να προκύψει το πολύτιμο ελαιόλαδο. Η συγκομιδή της ελιάς ξακινά το φθινόπωρο και σε κάθε περιοχή της Ελλαδος ανάλογα με το κλίμα και το έδαφος που βρίσκονται τα δέντρα η ποιότητα του ελαιολάδου είναι διαφορετική.

Η διαδικασία στο ελαιοτριβίο ξεκινά με τον διαχωρισμό και καθαρισμό του καρπού της ελιάς. Στη συνέχεια απομακρύνεται το κουκούτσι που περιέχει κάθε ελιά και ύστερα η πάστα που προκύπτει απο το λιώσιμο της ελιάς πετάει σε ενα ειδικό μηχάνιμα και απο εκεί βγαίνει το λάδι.

Στην επίσκεψη μας στο ελαιοτριβίο μας προσφέρει ψωμί με φρέσκο λάδι το οποίο ήταν πολύ γευστικό. Το ελαιόλαδο είναι πολύτιμο για τους ανθρώπους( για αυτό και αποκαλείται κρυφος χρυσός).

Η ελιά, το ιερό δέντρο των Ελλήνων προσφέρει στους ανθρώπους χιλιάδες χρόνια απο τους καρπούς της. Αυτή τη στιγμή στα ελαιοτριβία όλης της Ελλαδος παράγεται ένα απο τα καλύτερα ελαιόλαδα στον κόσμο

Μια μέρα η Κοκκινοσκουφίτσα θέλησε να πάει να παίξει με τους φίλους της στην πόλη. Αφού ήταν μακριά η πόλη, η μητέρα της δεν την άφηνε να πάει. Έτσι ένα μεσημέρι, όταν κοιμήθηκαν όλοι και κανείς δεν την έβλεπε, το έσκασε με μία μικρή βαλίτσα.

Καθώς περπατούσε χαρούμενη, συνάντησε ένα σκιάχτρο. Το σκιάχτρο, άκακο όπως ήταν, της ζήτησε να μάθει πού πηγαίνει. Αυτή του απάντησε ότι πηγαίνει στην πόλη να παίξει με τους φίλους της. Το σκιάχτρο της έδωσε μία συμβουλή. Να πάει από το δεξί μονοπάτι για να μη συναντήσει τον Μεγάλο Εχθρικό Γίγαντα ή ΜΕΓ, όπως τον φώναζαν, γιατί ήταν ένας μεγάλος γίγαντας που, οποιος δεν του απαντούσε σε μία συγκεκριμένη ερώτησή του, τον έκανε σκιάχτρο κι έφευγε κλαίγοντας. Έτσι έφυγε η Κοκκινοσκουφίτσα με κέφι, χαρά και χοροπηδητά.

Δεν πήγε όμως από το δεξί μονοπάτι, γιατί δεν ήξερε πού είναι το αριστερά και πού το δεξιά. Όταν έφτασε το απόγευμα, θέλησε να φάει κάτι και βρήκε μια μεγάλη βατομουριά γεμάτη με βατόμουρα. Έσκυψε να πάρει ένα βατόμουρο αλλά ένα βέλος εκτοξεύθηκε δίπλα της και την πάγωσε. Ήταν ο Ρομπέν των Δασών. Της φώναξε να μην αγγίξει τίποτα, γιατί αυτά του ανήκουν και δεν πρόκειται να τα δώσει σε κανέναν τυχαίο περαστικό. Αυτή τον παρακάλεσε με βουρκωμένα μάτια. Αμέσως αυτός, σαν να τον μάγεψε το βλέμμα της, της τα έδωσε όλα λέγοντάς της να προχωρήσει στο αριστερό μονοπάτι γιατί στο άλλο θα συναντούσε τον ΜΕΓ.

Πάλι όμως μπερδεύτηκε και έστριψε δεξιά. Αφού περπάτησε δύο χιλιόμετρα περίπου, βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη θάλασσα. Έτσι πήρε ένα καϊκι που βρισκόταν εκεί κοντά και ξκίνησε να κάνει κουπί. Σε δέκα λεπτά μεγάλη τρικυμία ήρθε και βγήκε μέσα από τη θάλασσα μια γοργόνα γιγάντια και τη ρώτησε "Ζει ο Μέγας Αλέξανδρος;" και η έξυπνη Κοκκινοσκουφίτσα της απάντησε "Ζει, ζει και βασιλεύει!". Έτσι σώθηκε και βγήκε στην ακτή.

Μόλις πάτησε το πόδι της στο νησί και διάβασε μια μεγάλη ταμπέλα "Ατλαντίδα", άρχισε να αιωρείτα. Γύρισε το κεφάλι και είδε τον ΜΕΓ. Της κόπηκε η ανάσα! Κρύος ιδρώτας την έλουσε! Ξαφνικά όλα άρχισαν να την τρομάζουν. Τη ρώτησε θυμωμένος και αγριεμένος "Έχεις δει έναν μεγάλο κόκκινο σκούφο; Αν ναι, θέλω να πάμε να τον πάρω." Τότε η Κοκκινοσκουφίτσα του είπε "Ακολούθησέ με και θα βρεις αυτό που ψάχνεις". Έτσι ανέβηκε στο κεφάλι του και άρχισε να του δείχνει πού να πηγαίνει.

Πήγανε πάνω από τη γοργόνα, τον Ρομπέν των Δασών και το σκιάχτρο και βέθηκαν στο σπίτι της. Μόλις ο ΜΕΓ είδε τον σκούφο του πάνω στο σπίτι της, καταχάρηκε! Της εξήγησε ότι του είχε πέσει πριν από καιρό και τον είχε χάσει αλλά ήταν ο αγαπημένος του σκούφος.

Γνωρίστηκαν και έμαθε η Κοκκινοσκουφίτσα πως τον έλεγαν ΜΦΓ, δηλαδή Μεγάλο Φιλικό Γίγαντα. Και δεν ήταν καθόλου εχθρικός. Η Σόφη, όπως ήταν το κανονικό όνομα της Κοκκινοσκουφίτσας, τον σύστησε στους χαρούμενος γονείς της που την είχαν πάλι κοντά τους και έζησαν όλοι μαζί σε ένα μεγαλύτερο σπίτι που τους έφτιαξε ο ΜΦΓ. Έτσι ζήσανε αυτοί καλά κι εμέις καλύτερα!

Η Βαλέτα , η πρωτεύουσα της Μάλτας με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή . Μαγεύτηκα από τα στενά δρομάκια της ,τα πολύχρωμα ξύλινα μπαλκόνια των σπιτιών και τα ψηλα της τείχη. Eπισκευτηκαμε τον ναό του Αγίου Ιωάννη στον οποίο όλα μέσα ήταν ολόχρυσα και απολαύσαμε την θέα από το μεγάλο λιμάνι.Το βραδάκι παρακολουθήσαμε την μεγάλη παρέλαση του καρναβαλιού με πρωτότυπα φωτιζόμενα άρματα και εντυπωσιακές στολές.

Το επόμενο πρωί επισκεφτήκαμε την «σιωπηλή πόλη »Μεδίνα και περπατήσαμε στα αρχοντικά που παλιά ζούσαν ιππότες .Το απόγευμα πήγαμε στην Ροτόντα της Μόστα και είδαμε το αντίγραφο της γερμανικής βόμβας που διαπέρασε τον τρούλο κατα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και δεν εξερράγη,ενώ βρίσκονταν μέσα τριακόσια άτομα.Την τελευταία μέρα κατευθυνθήκαμε στη βόρεια πλευρά της Μάλτας, όπου βρίσκεται το ξύλινο χωριό του ποπαυ και έβγαλα άπειρες φωτογραφίες με ηθοποιούς που υποδύονταν τους ήρωες της ταινίας.

Η Μάλτα αποτελεί έναν μαγευτικό προορισμό και σας προτείνω να την επισκευτειτε σύντομα !!!

Την περασμένη Πέμπτη ήρθαν στο σχολείο μας μια ομάδα μαθητών του 2 Γενικού Λυκείου Αμαλιάδας με τους καθηγητές τους και μας μίλησαν για την θέση της γυναίκας στην αρχαιότητα και σήμερα. Η εκδήλωση αυτή έγινε με αφορμή την παγκόσμια ημέρα γυναίκας που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου.

Η παρουσίαση του θέματος έγινε με ένα θεατρικό που παρακολουθήσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον. Καταλάβαμε ότι οι γυναίκες στην αρχαιότητα είχαν πολύ λιγότερα δικαιώματα σε σχέση με τους άνδρες . Δεν μπορούσαν να ψηφίσουν, να πηγαίνουν σε δημόσιους χώρους κ.ά.Σήμερα έχει βελτιωθεί η θέση της γυναίκας σε σχέση με την αρχαιότητα και οι γυναίκες πλέον έχουν ίσα δικαιώματα με τους άνδρες. Υπάρχουν όμως ακόμα στερεότυπα που καταπιέζουν τις γυναίκες και πρέπει να αλλάξουν.

Το βιβλίο αυτό, ενώ στην αρχή δεν μου κέρδισε το ενδιαφέρον, στη συνέχεια έγιναν κάποια συμβάντα που με κράτησαν σε αγωνία!

Βαθμολογία: 6-7

Το σπίτι του μπορεί να ήταν όμορφο, άλλα όχι τόσο όσο ο κήπος του. Ήταν τεράστιος και περιποιημένος και έμοιαζε με επίγειο παράδεισο. Τα παιδιά της γειτονιάς ήθελαν πολύ να παίξουν σ' αυτόν τον όμορφο κήπο, αλλά ο γίγαντας τον ήθελε για τον εαυτό του. Έτσι μια ημέρα που ο γίγαντας θα έφευγε για διακοπές στον Άγιο Δομίνικο, τα παιδιά μπήκαν στον κήπο του και άρχισαν να παίζουν.

Όμως, η πτήση του γίγαντα ακυρώθηκε και όταν γύρισε στο σπίτι του, είδε τα παιδιά να παίζουν. Αντί, όμως, να τα φωνάξει που μπήκαν στον κήπο του, αυτός έβαλε σε εφαρμογή το ύπουλο σχέδιό του.

Τα έβαλε στο διαστημόπλοιό του δελεάζοντάς τα ότι μέσα σ' αυτό είχε αφήσει τα πεντανόστιμα μπισκότα που τους είχε φτιάξει. Θα τα πήγαινε στο φεγγάρι όπου η Σούλα η Μαγισσούλα θα έπαιρνε τη δύναμή τους, θα την έβαζε στο μαγικό της φίλτρο, το οποίο θα έπινε ο γίγαντας, ώστε να γίνει ψηλός, γιγαντόσωμος και γεροδεμένος, όπως τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του.

Ένα όμως από τα παιδιά της γειτονιάς έλειπε γιατί ήταν άρρωστο. Το παιδί αυτό είχε ένα κακό προαίσθημα και έτσι έφυγε κρυφά από το σπίτι του και πήγε να συναντήσει τους φίλους του στον κήπο του γίγαντα. Δεν τους βρήκε και ανησύχησε. Όταν πήγε να φύγει, άκουσε ένα δυνατό κρότο. Είδε το διαστημόπλοιο του γίγαντα και κατάλαβε ότι κάτι κακό συνέβαινε. Ο γίγαντας, όταν έφθασε με τα παιδιά στο φεγγάρι, βγαίνοντας από το διαστημόπλοιο είχε ξεχάσει να σβήσει την μηχανή του και έτσι αυτό γύρισε πίσω στη γη.

Χωρίς να χάσει στιγμή το παιδί, μπήκε στο διαστημόπλοιο του γίγαντα και αφού είδε τα χαρτιά με τα σχέδιά του, πέταξε με το διαστημόπλοιο ως το φεγγάρι. Όταν έφθασε, ο γίγαντας βάλθηκε να τον κυνηγά, παραπάτησε όμως και έπεσε σε έναν κρατήρα. Τότε το παιδί τον παγίδευσε και τρεις εξωγήινοι αστυνομικοί τον φυλάκισαν. Ύστερα απελευθέρωσε τους φίλους του και η Σούλα η Μαγισσούλα τους επέστρεψε τις δυνάμεις τους. Γύρισαν πίσω στην γη και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Συστήνω αυτό το βιβλίο σε παιδιά μικρότερης ή μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα και κυρίως στα παιδιά που ασχολούνται με τη μουσική

Ο Όγκι δεν είναι τρομακτικός. Τρομακτικό είναι το πόσο εύκολα οι άνθρωποι γίνονται σκληροί. Τρομακτικό είναι ότι πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε πως πληγώνουμε. Και το πιο σοκαριστικό ότι ίσως, σε κάποια σκηνή του βιβλίου, να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου... όχι στη θέση του θύματος, αλλά στη θέση αυτού που κοίταξε, που σώπασε, που γύρισε την πλάτη.

Το βιβλίο σε κάνει να νιώθεις άβολα. Και αυτό είναι το δυνατό του σημείο. Δεν σε αφήνει να κρυφτείς πίσω από τη δικαιολογία «εγώ δεν θα το έκανα αυτό». Σε αναγκάζει να αναρωτηθείς: Αν είχα απέναντί μου τον Όγκι, τι θα έκανα πραγματικά;

Το θαύμα δεν είναι μια γλυκιά ιστορία για τη διαφορετικότητα. Είναι μια γροθιά στο στομάχι. Είναι μια υπενθύμιση ότι το αληθινό θαύμα δεν είναι να γεννηθείς διαφορετικός. Είναι να επιλέξεις να είσαι άνθρωπος. Και αυτό δεν το κάνουν όλοι. Το βιβλίο δεν σοκάρει επειδή δείχνει ένα παιδί που υποφέρει. Σοκάρει γιατί δείχνει τη σκληρότητα που κρύβεται πίσω από την κανονικότητα. Τη βία που δεν αφήνει μελανιές, αλλά χαράζει την ψυχή. Τη σιωπή εκείνου που βλέπει και δεν μιλά. Και τότε έρχεται η στιγμή που παγώνεις =

Ίσως σε κάποια στιγμή να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου. Όχι στη θέση του Όγκι. Αλλά στη θέση εκείνου που κοίταξε. Που σώπασε. Που δεν στάθηκε δίπλα.

Όταν είδες κάποιον διαφορετικό... ήσουν θεατής ή άνθρωπος;

Γιατί τελικά, το αληθινό θαύμα δεν είναι να γεννηθείς διαφορετικός. Είναι να επιλέξεις να είσαι άνθρωπος.

Και αυτή η επιλογή... δεν είναι τόσο εύκολη όσο νομίζουμε!!!

Ήταν καλοκαίρι και δύο φίλες θα πήγαιναν 1η γυμνασίου μέχρι που η μαμά της Λίντια της ανακοίνωσε ότι βρήκε μία νέα δουλειά στο Λονδίνο και θα μείνουν εκεί για 6 μήνες. Η Τζούλι πλέον είναι πολύ στεναχωρημένη και σαν μην έφτανε και αυτό η κολλητή της από το χόκεi έφηγε και αυτή !

Η Λίντια στο Λονδίνο γνώρισε 4 παιδιά που δημιούργησαν μία ομάδα, τα παιδιά αυτά ήταν: Η Ντιλάιλα, ο Ναμπίλ, η Μπέκα και ο Χένρι. Η Λίντια ζήτησε από την φίλη της την Τζούλι να φτιάξει ένα σήμα για την ομάδα (της το ζήτησε από το ίντερνετ) και η Τζούλι το έφτιαξε. Από την μεριά της Τζούλι τώρα: Στις μεγαλύτερες τάξεις του σχολείου είχαν μία ομάδα της <<Μπίζονς>>. Τότε η Τζούλι έγινε και αυτή μία <<Μίζον>>. Όμως η Ντέλα Ντον. Η αρχηγοί των <<Μπιίζων>> δεν της φενόταν καλά.

Τα Χριστούγεννα η Τζούλι πήγε στο Λονδίνο για να δεί την φίλη της πέρασαν πολύ ωραία. Όταν η Τζούνι γύρισε ξεκαθάρισε στη Ντέλα ότι δεν θέλει να είναι φίλες και δεν θέλει να είναι στην ομάδα. Αυτά όμως δεν τα είχε πει στη Λίντια γιατί μόλις είχε ακούσει ότι η Τζούλι θα είναι στην ομάδα χάρηκε μέχρι που η Τζούλι της το είπε τότε η Λίντια απάντησε με <<!!!!!!>>. Η Τζούλι την ρώτησε αν είναι θαυμαστικά θύμου αλλά εκείνη είπε πως είναι θαυμαστικά θαυμασμού. Η Τζούλι την ρώτησε τι σε θαυμάζει και η Λίντια απάντησε ότι << Θα μπορώ να κάνω πάλι μία νέα ομάδα με νέο σήμα και νέα παιδιά >>.

Έτσι η φιλία των δύο κολλητών έμεινε και θα μείνει για πάντα.

Τελικά πείθει την μαμά της και τον μπαμπά της, και αποφασίζει να πάει σε σχολή χορού.

Τις πρώτες μέρες ζορίζεται αλλά με την επίμονη και την προσπάθεια της κατάφερε να γίνει η καλύτερη στο τμήμα της. Η Λίλικα έμαθε πια να χορεύει σαν μπαλαρίνα, σαν πούπουλο που το έπαιρνε το ελαφρό αεράκι και σε κάθε μικρή ή μεγάλη δυσκολία που έβρισκε μπροστά της με τη κατάλληλη βοήθεια και στήριξη από τη δασκάλα της την ξεπερνούσε.

Μία φορά από την πολύ αγωνία για το πότε θα γίνει η πρώτη μπαλαρίνα, όταν κοιμόταν ονειρεύτηκε ότι ήταν η μπαλαρίνα της όπερας, πάνω στη σκηνή και να κάνει διαφορές και δύσκολες ασκήσεις.

Αυτό το βιβλίο μιλάει για δύο κολλητές την Τζούλι και την Λίντια. Η Λίντια φεύγει από την Αμερική και πάει στην Αγγλία για 6 μήνες. Η Τζούλι και η Λίντια δεν θέλουν να αποχωριστούν για αυτό και βρήκαν έναν τρόπο να μιλούν εξ αποστάσεως ότι ώρα θέλουν χωρίς να ενοχλούν κανέναν. Έτσι κάθε μέρα μιλούσαν μεταξύ τους και έλεγαν το πώς πέρασαν σήμερα και τα προβλήματα τους. Έτσι και για έξι μήνες έκαναν αυτό το πράγμα δηλαδή έστελναν e-mail μέχρι που η Λίντια γύρισε πίσω.

Μετά από αυτό το βιβλίο κατάλαβα ότι η συγγραφέας θέλει να πεί κάτι στους αναγνώστες, θέλει να πεί ότι ακόμα κι αν δεν έχεις κάποιο πρέπει να αλλάξεις τον εαυτό σου για να αρέσει στους άλλους, ούτε να κάνεις κάποιον παρέα μόνο και μόνο επειδή θεωρείτε <<cool>>

Αυτό το βιβλίο το συστήνω σε άτομα μεγαλύτερη και μικρότερη ηλικίας από εμένα και κυρίως θα ενδιαφέρουν κυρίως κορίτσια.

Αυτό το βιβλίο μιλάει για κάποια πειράματα που γίνονται σε ένα εργαστήριο με κάποια πειραματόζωα. Είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο, πολύ αστείο αλλά επίσης μέσα από το βιβλίο ο συγγραφέας θέλει να περάσει ένα μήνυμα. Προσπαθεί να πει για την ανησυχία, για το άγχος που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος και ότι το άγχος που έχεις, πρέπει να το διαχειρίζεσαι, διότι αν δεν το διαχειριστείς δεν θα καταφέρεις να ζήσεις την ζωή σου. Θέλει να περάσει και το μήνυμα της εν-συναίσθησης γιατί όταν γίνεται κάτι σε κάποιον άλλον και δεν είναι ωραίο, πρέπει να κάνεις κάτι και να μην αδιαφορείς.Προσπαθεί να περάσει όλα αυτά τα μηνύματα μέσα από ένα αστείο πλαίσιο.

Ελπίζω να το διαβάσουν και άλλα παιδιά, γιατί είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο και το συστήνω σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας αλλά και μικρότερης

Αυτό το βιβλίο μου άρεσε γιατί συνδυάζει τη φαντασία με την πραγματικότητα. Η αφήγηση είναι απλή και κατανοητή. Δείχνει τη σημασία της οικογένειας και μαθαίνουμε για μία σημαντική περίοδο της ιστορίας. ( Την ελευθερία και τη δημοκρατία ).

Διαβάζοντάς το, κατάλαβα πως πίσω από αυτή τη συμπεριφορά κρύβονται συναισθήματα, φόβοι και ανάγκη για αποδοχή. Το βιβλίο μου έδειξε ότι δεν πρέπει να κρίνουμε εύκολα τους άλλους, γιατί ο καθένας κουβαλάει τις δικές του δυσκολίες.

Μέσα από την ιστορία ένιωσα πως η κατανόηση και η αγάπη μπορούν να ΄΄μαλακώσουν΄΄ ακόμα και το πιο σκληρό καρύδι.

Και επίσης ήθελα να πω πως το βιβλίο μας μαθαίνει να μην κρίνουμε τους άλλους εύκολα, και να δείχνουμε κατανόηση και σεβασμό. Μου άρεσε το βιβλίο γιατί περνάει ένα σημαντικό μήνυμα για τη διαφορετικότητα και την αποδοχή!

Η Αττάλεια ήταν λιμάνι και γινόταν εμπόριο εκεί.

Όταν έγινε η μικρασιατική καταστροφή, ο προ παππούς μου ήταν 10 ετών. Οι Έλληνες πετούσαν τις εικόνες των Άγιων σε μικρά ή μεγάλα αυλάκια νερού για να μην τις βρουν οι Τούρκοι και τις κλέψουν.Ο προ παππούς μου με κίνδυνο της ζωής του, πήρε μαζί του μια εικόνα και ένα υφαντό το οποίο μισό το είχε για να σκεπάζεται.Αυτά τα είχε η γιαγιά μου στο σπίτι.

Το καράβι με το οποίο έφυγε μαζί με την οικογένεια του και με άλλους Έλληνες έφτασε στο Κατάκολο.

Πέθανε σε ηλικία 77 χρονών έχοντας 3 παιδιά

που και εγώ, αλλά και κατά την γνώμη μου

κάθε άλλο παιδί που δείχνει ενδιαφέρον προς το σύμπαν ή απλώς θέλει να μάθει κάτι που την επόμενη μέρα να το πει στους φίλους του και να τους αφήσει έκπληκτους. Θα διάβαζε και μάλιστα με χαρά. Ακόμα και αν δεν διαβάζετε βιβλία μπορείτε να διασκεδάσετε μαθαίνοντας πράγματα μέσω της εφαρμογής τους την οποία μπορείτε να κατεβάσετε χρησιμοποιώντας το Qr code που έχει στο εξώφυλλο. Και να γιατί είναι ένα υπέροχο βιβλίο και το σας το προτείνω. Καλό διάβασμα!!!

-Ποια ήταν η δουλεία του μπαμπά σου;

Η δουλειά του μπαμπά μου ήταν το επάγγελμα του παγοπώλη

-Σήμερα παππού τα παιδιά θεωρούμε δεδομένο ότι ανοίγουμε το ψυγείο και έχουμε κρύο νερό. Πώς ήταν η δουλειά του μπαμπά σου;

Δύσκολη δουλειά ! Ξυπνούσε πριν βγει ο ήλιος, πήγαινε στο παγοποιείο και φόρτωνε το κάρο ή αργότερα το φορτηγάκι με μεγάλες κορώνες πάγου. Μετά γύριζε τις γειτονιές και φώναζε <<ο παγοπώλης>>.

-Πώς το μετέφεραν οι άνθρωποι μέσα στο σπίτι ; Δεν γλιστρούσε;

Είχαν μια μεγάλη σιδερένια τσιμπίδα. Κόβανε την κολώνα με το πριόνι σε κομμάτια και την πιάνανε σφιχτά, την κολλούσανε στον ώμο τους πάνω σε ένα χοντρό ύφασμα από λινάτσα για να μην τους παγώνει το δέρμα.

-Και που το έβαζαν τον πάγο;

Είχαν τα ‘’παγωμένα ντουλάπια’’ τα ξύλινα ψυγεία πάγου. Στο πάνω μέρος βάζανε τον πάγο και στα κάτω ράφια το γάλα, το κρέας και το νερό για να είναι δροσερά.

-Σου λείπει αυτή η εποχή;

Μου λείπει η εποχή που μιλούσαμε με τον κόσμο. Τότε ξέραμε κάθε σπίτι με το όνομα του. Αλλά η τεχνολογία είναι καλή , γιατί τώρα ο κόσμος δεν φοβάται μην του λιώσει ο πάγος και χαλάσει το φαγητό του.

-Γιατί χάθηκε αυτό το επάγγελμα;

Ο παγοπώλης αντικαταστάθηκε από το ηλεκτρικό ψυγείο.Μετά την δεκαετία του '50 και του '60, καθώς ο ηλεκτρισμός έφτασε σε κάθε σπίτι, οι άνθρωποι δεν χρειάζονται πια να αγοράζουν καθημερινά πάγο.

-Σε ευχαριστώ πολύ παππού για τις πληροφορίες!!

Επίσης εμένα η Σοφία μου άρεσε πολύ, γιατί ένιωσα σαν να ήμουν μέσα στο δάσος μαζί με τους ήρωες. Το βιβλίο μου έμαθε ότι η φύση είναι πολύ σημαντική και πρέπει όλοι να τη φροντίζουμε. Στο τέλος ένιωσα χαρά και ελπίδα γιατί ακόμα και στις δύσκολες στιγμές υπάρχει πάντα κάτι όμορφο που μπορεί να ξαναγεννηθεί.

Το προτείνω γιατί προσφέρει πολλές πολύτιμες γνώσεις και είναι μια καλή ασχολία για τον ελεύθερο σας χρόνο