Ga ik aan de gang met de psychologen en kijken naar testen afnemen bij de mensen?

Pak ik het lastige vraagstuk over de imbalans in het team op?

Zal ik nieuwe activiteiten in gaan richten om de bewoners weer op een andere manier te prikkelen?

Toch veel mogelijk maar het feit dat het allemaal maar mogelijk is zorgt voor veel twijfel. Nu heb ik voorgenomen dit alles in te gaan delen in bewijsstukken, kijken naar wat ik kan bewijzen, hoe en waarvoor. Zo wil ik inzicht zien te krijgen in hoe ik mijn stage kan verantwoorden op school en zo ook manieren weet te vinden om in te groeien.

uiteindelijk maakt dit deels dat ik alleen bezig ben met gaten vullen waar deze vallen en zelfs meer werk verricht dan betaalde krachten. De afgesproken momenten om aan mijn school te werken neem ik niet. Dit herken ik uit mijn eerder stage's (in de mode is het normaal om maar gewoon keihard te werken en daarna te denken).

Ook is mijn eigen vermijden van school opdrachten hier wel van toepassing. Ik heb nog moeite met hier echt mee bezig zijn en merk dat wanneer ik de kans zie om gewoon maar te werken ik deze kans ook neem.

Edit: Dit was verder niet succesvol zie eindassesment afronden stage

Opnieuw, met dus als resultaat dat ik werk en niet echt stage loop. In dit process ben ik wel van waarde, geef ik vooral ook de bewoners heel veel en verbeter ik ook enorm in mijn omgang met de doelgroep. Toch is deze verbetering niet genoeg, ik moet ontwikkelen als stagair niet als werknemer.

CONCLUSIE

Aankomende week zal ik een gesprek met mijn Lb'er aangaan en hier duidelijk grenzen stellen. Deze grenzen, meer voor mezelf dan wie dan ook wil ik met enige nudging gaan aanmoedigen om op de twee momenten in de week dat mijn lb'er niet aanwezig is samen te plannen. De woensdagochtend en de vrijdagmiddag zal ik bezig gaan met mijn schoolwerk.

Wat ik bij mezelf merk is dat deze invulling niet genoeg uitdaging biedt, veel heb ik al onder controle en voelt als bekend. Als gevolg heb ik meerder keren de bal laten vallen bij de psychologen en agogen met als doel het vinden van meer uitdaging. Hier krijg ik veel reacties op echter volgt niet veel concreets.

Nu ben ik sinds afgelopen week meer en meer mee gaan lopen met een van de psychologen en zo ben bekend geworden met een arts. Deze arts en ik hadden een goede klik en zo heb ik ook bij hem deze hulpvraag gedeeld maar nu met een plan. In dit gesprek heb ik toelichting gegeven in wat ik nu al doe, waar mijn sterkte licht als tp’er maar ook waar ik graag meer in wil leren. Met mijn sterktes vooral goed leggen van sociaal contact, mensen die moeilijk te begrijpen zijn begrijpen met als grote uitzondering mensen die slecht spreken en als grootste valkuil het vallen in repetitie waarbij ik nu bijvoorbeeld in automatische piloot activiteiten leidt.

De dag erna had ik gelijk beet, in overleg met de psycholoog en dus deze arts zou ik help mogen bieden bij zogeheten ‘probleem casussen’. Hier zal ik bewoners het gevoel te geven dat ze gehoord worden en het gezelschap te bieden waar de reguliere zorg niet meer toe in staat is. Dit komt vaak door gedragsproblemen (zoals agressie en agitatie), communicatieproblemen, cognitieve achteruitgang, emotionele en fysieke belasting, en ethische dilemma’s bij bewoners met dementie. Waar de zorg dus uitstapt neem ik het over.

Dit project is precies waar ik naar op zoek was, een nieuwe uitdaging van binnen iets waar ik al sterk in sta. Nu zal ik beginnen bij een mevrouw met een wat lichtere problematiek en zo wanner dit goed gaat verder doorstappen op meer bewoners waar ik van hulp voor kan zijn. Deze stap past goed in mijn sterkte waar ik bewoners zal proberen te begrijpen die niet altijd begrepen worden. De komende tijd hoop ik snel meerdere bewoners te kunnen helpen, een van deze casussen voorleggen als bewijs voor handelen op school en uiteindelijk stapsgewijs met behulp van de psycholoog door te zetten naar een behandelplan waar het andere zorgpersoneel weer wat aan heeft.

In kader van mijn veel te late driegesprek (was zelf slecht bezig met plannen) werd voor mij gauw duidelijk dat veel van mijn al gemaakte doelen/voornemens niet werden nageleefd. In het eerdere verhaal ‘grenzen afbakenen’ had ik mooie doelen en een duidelijk plan maar zonder invulling. Dit maakt dat ik momenteel mezelf in de spiegel heb mogen kijken en heb ondervonden waar ik tekort heb gedaan.

De voorbereiding van dit gesprek bracht veel naar boven, waar ik beter had kunnen doen en het inzien van waar ik mijn proces van stage naar school tekort heb gedaan vooral door niet regelmatig te werken. Simpelweg, mijn aanknooppunten voor wat ik moest doen waren niet duidelijk. Door dit op te lossen ben ik aan de slag geweest met een mindmap met als doel duidelijk koppelen wat ik op stage doe met wat op school gedaan mag worden, deze zie je in de bijlage.

Het driegesprek verliep goed en gaf zelfs meer verduidelijking over wat beter mag en dit heeft mij aan het denken gezet. Vandaag ben ik gelijk in gesprek geweest met mijn praktijkbegeleider, hier zijn de eerder besproken momenten die ik voor school zou gebruiken benadrukt en vastgezet voor de laatste weken. Verder heb ik de keuze gemaakt om komend halfjaar op deze stageplek te blijven, hier ben ik bezig met een goed systeem om mij heen te bouwen en zie ik veel mogelijkheid voor komend jaar. De grote verandering die ik heb besproken is de keuze om komend halfjaar drie dagen stage te lopen i.p.v. vier, hier zie ik meer rust en ruimte voor zelfontwikkeling en zo hoop ik minder terug te vallen in het maar doorwerken. De details van dit gesprek heb ik ook gedeeld met de rest van het team, zo wil ik de kans verkleinen dat mijn aanwezigheid wordt gezien als luxe waardoor ik minder snel terug denk te vallen in constant werk van andere oppakken wat nu nog vrij problematisch is.

Deze gesprekken hebben mij veel gebracht, nu is het volledig aan mij om te leveren en mijn doelen te halen. Het inleveren van mijn eerste stuk voor de vakantie, voorbereiden van het volgende stuk tijdens de vakantie, na de vakantie doorzetten met de bezigheden die ik op stage gekoppeld heb aan bepaalde schoolopdrachten. Om zo tot slot mezelf om te bouwen naar een assertieve realistische toegepast psycholoog.

Nu is het dansen niet mijn ding, vind het verschrikkelijk. Voor de mensen is het echter geweldig en de man die hier gewoonlijk bij is doet dit geweldig. Nu was deze man vandaag ziek... dit houd vaak in dat de middag dan een stuk minder leuk zijn zal.

Nou, nu heb ik vandaag mijn eigen wil aan de kant gelegd en het meest verschrikkelijke wat ik kon bedenken gedaan. Dansen met de mensen... het was even erg als dat ik voor ogen had, voelde extreem geforceerd alleen wist ik gelukkig door zelf maar nep te lachen tot het echt werk een fijn gevoel over te brengen op de mensen. Al met al was dit een geslaagde ervaring maar zou ik niet zeggen voor herhaling vatbaar.

Na deze donderdagmiddag ben ik in gesprek gegaan met mijn collega's. Mijn vraag hier was, hoe gaan jullie om met een bezigheid/activiteit die niet eigen voelt met als vervolgvraag hoe ik dat zelf heb gedaan en wat hier beter in kon. Uit het gesprek kwam vooral het sentiment naar voren dat we allen eigen kwaliteiten hebben die passen bij ander momenten en zo wel dekking geven voor elkaar. Op de vraag over hoe ik dit zelf deed kreeg ik te horen dat dit eigelijk vrijwel niet te merken was, ik had het namelijk volgends hen goed gedaan vanmiddag. Dit was verassend voor mij, een positieve verassing wel. Als les neem ik mee dat ik minder in mijn hoofd mag zitten en deze grenzen toch wel vaker testen mag maar vooral ook dat dit een plek is waar dat testen niet altijd moet of hoeft want je hebt zo een team wat voor je klaar staat.

Ken je het gevoel 

Het kan toch ook niet anders

Maar toch het niet zien van

Zelfdiagnose is niet iets waar ik groot fan van ben dus misschien heeft het daarom zo lang geduurd. 

Tientallen keren ‘jij bent zo’n adhd’er’ naar je hoofd krijgen en het maar afschudden en denken dat die persoon geen idee heeft waar ze het over hebben. 

Na het doen van een test bij de psycholoog eerder vandaag blijkt dat als het geen adhd is dan zal het zeker add zijn.

Nu pas komt probleematiek die ik al sinds jong ervaar aan het licht, ik snap ergens waarom mijn focus overal en nergens is. De laatste tijd vooral nergens.. 

Ik zie gelukkig duidelijk handvaten, ik werk aan methoden die mij helpen kunnen. Kijk teveel tedtalks maar ben aan de beterende hand. De komende tijd is medicatie buitengesloten maar doel wel op het vinden van manieren om deze momenten van focus te vinden en waar kan vast te houden.

Voor dit alles uitschrijven werkt werken in het moment goed, de drang om te starten wanneer de gedachte opkomt. Verder ga ik aan de slag met de oude vertrouwde keukenwekker, 25 minuten werk en dan 5 rust.

Mijn werk bevind zich dichtbij de metrohalte Europaplein. Elke dag reis ik eerst met de metro naar Noord en vanaf Noord met de bus naar huis. Meestal werk ik met mijn collega Lola, wanneer dit het geval ik reizen we samen naar Noord waar zij woont.

Onderweg naar huis voer ik vaak halve coachgesprekken met Lola, hier hoor ik haar uit over haar leven en hebben we de leukste gesprekken. Ik kijk soms ook echt uit om samen naar huis te lopen. De afgelopen tijd gaat het niet altijd even lekker op werk, het team en de stagairs lopen vaak om elkaar heen en Lola weet hier altijd veel over te zeggen. Hier en daar is haar commentaar vaag en onredelijk maar je kan op een ding rekenen, Lola spreekt altijd haar waarheid en neemt geen blad voor de mond.

In deze zelfde tijd waar het in het team niet altijd even lekker draait merk ik dat ik zelf ook in dit gedrag kan vallen, het niets doen en hier en daar zeuren over wat ‘werk’ die dag zo lastig maakt. Nu ben ik ook uit over het feit dat ik weleens kan mopperen over de frustraties die ik heb over het werk van min collega’s denk aan hoe ik het niet vind kunnen dat je een stagiair niet bij de naam spreekt of niet aankijkt als je tegen hem/haar praat (ook al is die stagiair misschien niet gemotiveerd). Met deze nieuwe kijk om wat valkuilen die ik zelf al herken zag ik de mogelijkheid om dit bij de altijd eerlijke Lola uit te vragen.

Onderweg naar huis hebben we het dus steeds meer over mijn gedrag op werk, wat ik goed doe en wat beter kan. Ik merk dat ik op deze manier veel feedback verzamel, zelfs over de kleinste dingen. Het relativeren van gedrag is op deze manier heel makkelijk.

 Zo ben ik erachter dat ik toch echt veel kan mopperen als iets niet gaat en dat ik hier dan eerder wel over aan de bel mag trekken. Dit ligt hem voor mij ook wel veel in het feit dat ik alles zelf wil doen wat Lola snapt maar waar zij mij verzekerd dat dit echt niet nodig is.

Verder mag ik ook echt wel meer tijd nemen voor school, hier kan ik mezelf schuldig over voelen maar ik ben toch al meer dan genoeg aanwezig en het werk wat ik lever en wat ik doe voor de mensen maakt dat ik deze tijd om aan school te werken ook echt wel verdien.

Tot slot krijg ik ook van Lola te horen over mijn sterke kanten, hoe ik zo altijd klaarsta voor iedereen en dit doe zonder vooroordeel (wat zij zegt zelf nooit te kunnen), hoe belachelijk veel geduld ik zou hebben zelfs voor de vervelendste bewoner maar vooral ook voor hoeveel ik me ook wel inzet voor werk en hoe gek veel ik volgends jaar bezig ben om te leren en dingen op te pakken.

Zo weet ik mede door mijn lieve, altijd eerlijke collega Lola toch steeds meer van mezelf te ontdekken onderweg in de metro naar het oh zo prachtige Amsterdam Noord.

Maskeren van deze leegte lukt tot nu uitstekend, op werk ben ik blij als altijd hoe nep dit van binnen nou voelt en verder is dit voor wat ik weet bij niemand opgevallen (buiten mijn absentie). Toch ben ik eruit dat ik open kaart wil spelen met mijn collega’s, vertellen hoe ik me voel om zo misschien iets van het ‘nep spelen’ dat het goed gaat weg te nemen. Vandaag was ik aan het schaken met een meneer voor zijn persoonlijke moment, deze meneer begon opeens over zijn vrouw die hij mist. De weduwnaar verteld over hoe zijn leven alles is wat hij ervan zou willen alleen simpelweg niet compleet. Dit gesprek spoorde mij aan om zelf te openen tegen meneer, nu had ik een gesprek wat meneer maar vooral mij ook enorm goed heeft gedaan. Nu ben ik altijd enorm open maar dit maakt dat wanneer ik besluit te liegen of iets niet te vertellen dat dit niet opvalt, vermijden van gesprekken die voor mij echt lastig zijn kan echter niet langer. Aankomende week begint mijn intake bij de psycholoog en zo zal ik ook goed beginnen op stage. 

Hier doel ik vooral dan ook op transparantie naar stage, school en wil ik leren hierover snel aan de bel te trekken wanneer ik zulke gevoelens erken.

Het gesprek verliep goed, de psycholoog wilde niet op camera wat wat moeilijkheden veroorzaakte maar verder was het wel heel fijn om daar samen te zitten. Het verleggen van het gesprek, waar ik in mijn andere werk (netwerken) veel op terugval maakte dat mevrouw spraakzamer was dan verwacht en waar ik bang was voor het zelf wegvallen wist ik goed eigenaarschap te nemen van het gesprek en stuurde ik dit voor mijn gevoel toch nog goed aan.

De intake was dus geslaagd en waar ik dus ook geen video van een halfuur moest laten reviewen kon ik na onze werkdag lekker simpel feedback en feed forward uitvragen bij de psycholoog.

Nu zo onderweg naar huis, in de bus om precies te zijn herken ik mezelf heel erg als toch wat angstig misschien zelfs wat afschermend. Dit is heel normaal als je iets creëert (denk aan kleding of kunst, bang wat andere vinden of van je zullen afnemen) maar hier volledig buiten kwestie. Ook de angst van onbegrepen worden speelt toch ergens wel, ik deel alles zo makkelijk maar of ik nu begrepen zal worden blijft vaak uit. Nu zie ik dat waar ik opzoek had moeten zijn naar mensen om mij te helpen en ondersteunen pak ik toch alles zelf op. Van niet vragen van feedback op school tot het maar niet komen met problemen en dit allemaal zelf proberen uit te vogelen. Hier vind ik een mooi leerdoel, werk samen en maak deze stap naar je collega’s zo vaak mogelijk.

De komende tijd wil ik mijn klasgenoten meer benaderen met vragen, mijn collega’s meer meenemen in projecten (en dus over de angst van dat ze het niet zullen begrijpen heenkomen) en tot slot als einddoel net als waar ik nu ben in de mode ook als tp’er een omgeving bouwen met professionals/vrienden waar ik altijd bij kan komen en waar ik altijd mensen aan weet toe te voegen.

Een van deze bewoner zal ik voor nu maar Lisa noemen. Lisa is een semantische bewoner, zonder dementie maar wel met veel lichamelijke klachten die starten na een beroerte. Mevrouw zie ik al een aantal keer per week voor de afgelopen maand. Mevrouw kan tegen andere zeer agressief zijn, beledigend en zelfs dreigen met of zelfs plegen van fysiek geweld. Zo heef mevrouw dus een aardig aantal hulppogingen versleten. Onder deze hulppogingen vallen ook een hoop schaakmaatjes, van andere bewoners tot mensen van buitenaf.

Na een tijd veel naar buiten te zijn geweest en mevrouw leren kennen ben ik ook maar begonnen met dit zo problematische schaken. Ik kan schaken en doe dat graag. Tijdens het spelen merk ik dat mevrouw goede kennis heeft over het spel, ook veel ervaring echter door mindere cognitieve vaardigheden speel ik toch een stuk beter. Van schaken weet ik ook dat het opzettelijk verliezen (wat eigenlijk het enige is wat je kan doen om een ander het makkelijker te maken) heel doorzichtig is en ook als zeer respectloos over komt.

Nu zijn we een tijd bezig en ik merk dat mevrouw gefrustreerd begint te raken en zetten maakt die niet kloppen om zo beter uit te komen. Uit mijn eigen ervaring met Lisa weet ik dat de beste manier van handelen heel erg onder samen te gaan zitten is. Wat in dit geval betekend dat ik dit maar toelaat, dit laat mij wel inzien dat waar het voor de andere schaakmaatjes mis is gegaan waarschijnlijk hier is.

 Waar ik zelf dus merk dat ik als respectvolle speler niet opzettelijk mijn stukken kwijt kan spelen zie ik wel de ingang om zo de pot uit handen te geven. Dit gaat natuurlijk in tegen mijn gevoel van rechtvaardigheid echter maakt deze actie dat op door het big picture denken. Duidelijk relativeren over wat het überhaupt ook waard is om ‘eerlijk’ te spelen. In dit geval verlies ik liever oneerlijk dan dat ik eerlijk win.

Deze rapportage heb ik gemaakt en het verhaal heb ik gedeeld met de psycholoog met als kern van het verhaal dat ik zo door het accepteren van een klein verlies eigenlijk keihard win. Na de pot verlaat ik mevrouw met een lach op het gezicht, ik krijg het advies om toch nog maar wat te oefenen en word uitgezwaaid met dat ik gauw maar weet terug moet komen. Ik zou zeggen missie geslaagd.

Graag zou ik meer manieren vinden om voor de zorg wegen te creëren om hetzelfde principe te hanteren bij het uitvoeren van de dagelijkse zorg. Hier ga ik steeds met ze over in gesprek maar krijg ik weinig gehoor. Dit zal ik in de komende tijd oppakken met de psycholoog.

Deze stagiairs komen veel van het mbo, zijn niet gemotiveerd en hebben geregeld botsingen met medewerkers of zelfs bewoners. Veel geklaag vanuit ons eigen personeel met kreten als ‘ik ben der klaar mee’ en ‘als die .. dan die..’ simpelweg de samenwerking loopt niet soepel.

De vraag is nu wat mijn rol hierin is, of hierin kan zijn. De komende tijd zal ik veel in gesprek gaan met beide kanten om zo de problematiek die speelt beter te begrijpen.

Je hebt zo twee kampen of misschien zelfs drie of vier. Medewerkers die zich ergeren en de medewerkers die het niets doet. Stagiairs die er maar met de pet naar gooien en de ‘goeie’ stagiairs die hun werk wel goed doen, gedreven en gemotiveerd. Tot slot heb je dan mij, ik ben een beetje van alles maar als je het vraagt aan de medewerkers ben ik geen stagiair. hoe ik me hierbij voel weet ik niet helemaal. 

Gek genoeg was het alsof dit moment nodig was voor het herrineren wat ik hier kom doen als tp'er. Het simpelweg zijn voor mijn collega, het gesprek op de juiste manier insteken met gesprekstechnieken etc was voor mij een moment waar ik deed realiseren, ja dit maakt mij als professional anders dan menig ander. Dit maakt mij een tp'er.

Bij binnenkomst liep ik de arts tegen het lijf die mij deze casus heeft toegwezen en hier werd ik uitgenodigd voor het bijwonen een overleg vanmiddag mocht ik hier interesse voor hebben. Spoel door naar vanmiddag waar ik al in de zaal zit voor het overleg begonnen is en stuk voor stuk komen de mensen binnen. Tot mijn verbazing zijn alle psychologen, agogen, artsen, teamleiders etc. aanwezig. De ruimte zit vol met wel en stuk of vijftien zorgprofessionals.

De meeting begint en ik word voorgesteld en luister goed mee naar hoe de andere de casus van de mevrouw die ik nu zo veel zie doorspreken. Na een aantal minuten word om mijn mening gevraagd, ook of ik toe kan lichten wat ik tot nu merk en wanneer ik dit alles deel krijg ik hier veel goede reacties op. Mijn input word naar geluisterd en ik krijg zelfs na afloop veel positieve feedback van mijn collega’s.

Zo maakt vandaag een moment om te herinneren, een MDO waarbij ik bij heb kunnen dragen in een groep vol mensen met veel ervaring in hun vak. Ik voelde me vandaag echt professional, echt TP’er. Door het regisseren van mijn eigen pad op stage ben ik hier zo gekomen, het zien van mijn eigen skills en waar deze van pas zouden kunnen komen maakt dat ik het nu schijnbaar goed doe. Soms is het voor mij nog vaag wat ik nu precies allemaal geleerd heb in mijn jaren op de opleiding toegepaste psychologie alleen hoe ik hier nu zo bij stil sta maakt dat ik wel kan zeggen dat ik hier trots op ben. Nu nog zorgen dat ik hier de volgende keer weer sta.

De rode blokken staan voor mijn ontwikkeling en gedachtegang als regisseur en de blauwe blokken staan voor mij als ziener. Verder zijn de zwarte blokken meer inzichten, gedachtes en ook dilemma’s waar ik tegenaan ben gelopen en de gele blokken zijn de keymoments.

In deze blokken vinden jullie veel tekst, heel veel tekst. Om dit overzichtelijker te maken heb ik de belangrijkste delen uit elk stuk gemarkeerd.

Zo hoop ik dat alles duidelijk is en verder moedig ik jullie aan lekker wat reacties achter te laten mocht dit lukken! 

Kort gezegd, dit is gelukt.. op bepaalde vlakken meer dan andere.

• De drie dagen werken per week geven mij een hoop meer vrijheid om te ademen, wat enorm helpt in het vinden van een goed ritme.

• Afbakenen van grenzen maakt dat ik mijn eigen daginvulling meer in weet te delen. Ben minstends een keer per week met de psycholoog weg en word op veel van de overleggen meegevraagd

• Voor mij is super duidelijk wat ik op stage kan gebruiken als bewijs voor school. Hier neem ik in de lessen veel de ruimte voor om door te nemen met mijn medestudenten. Op deze manier feedback vragen bied mij enorm veel context

• Inleveren zijn we goed begonnen echter na een kort begin keihard op ons muil gegaan. Mede door ziekte lever ik op het moment niets in, dit heb ik deels in de hand. Zal mezelf meer aansprakelijk stellen voor wat wel en niet afkomt en door hierover in gesprek te gaan en mijn doelen kenbaar te maken naar mijn lb'er en deze belofte hoe dan ook zien na te komen.

• Planning, ook heb ik een duidelijk schema gemaakt over wat ik af wil hebben tot eind van 2024. Hier wil ik over sparren in ons gesprek

  
  

diepgang in ziener vinden, kwaliteiten

regissue komen in moment

ziener waar kan ik dan echt leren, diepte ingaan

duidelijke leerdoelen 2/3 en wekelijks reflecteren PAK methodes, johari venster

gewoon veel modellen gebruiken

MEER feedback, veel meer feedback. ook aan student

Medium stake moet worden gehaald volgende keer check bij Kee over eventuele feedback

denk aan mapsly om eigen doelen te vinden ook

plan pitstops in, vlogs waar je uitlegd waar je bent, hoe je het doet in vergelijking met hiervoor

schaalwandelen ook