Een volledige (perfecte) tweeslachtige bloem is opgebouwd uit verschillende bloemdelen.

Waarom zijn er planten?

Planten zijn nodig om zuurstof voor de mens te creëren. Dit wordt gedaan door middel van fotosynthese. De bladgroenkorrels bovenaan het blad nemen zonlicht op. Uit dat zonlicht halen ze koolstofdioxide. Aan de onderkant van het blad zitten huidmondjes. Deze mondjes gaan open en dicht. Ze nemen koolstofdioxide en zuurstof op. De zuurstof komt vrij voor de mens.

Voortplanting

Voor de geslachtelijke voortplanting van bloemplanten zijn er mannelijke en vrouwelijke bloemen nodig om bevruchting te laten plaatsvinden. De vrouwelijke bloemen worden bestoven door stuifmeel van de mannelijke bloemen. Dit wordt voornamelijk gedaan door wind en dieren. Na de bevruchting moeten de zaden verspreid worden, wat zowel door de plant zelf, door de wind als door dieren gedaan kan worden.

Bestuiving

Stuifmeel vanuit de mannelijke meeldraden moet op de vrouwelijke stamper terechtkomen om de zaad- en eicellen samen te laten komen. Hierdoor vindt bevruchting plaats. Bestuiving wordt gedaan door de plant zelf, wind of dieren.

Bestuiving door wind
Bloemen die door de wind worden bestoven hoeven niet opvallend te zijn. Bijvoorbeeld grassen en loofbomen worden altijd door de wind bestoven. Doordat de helmknoppen van deze planten vaak buiten de bloem zitten, kan het stuifmeel beter bereikt worden door de wind. Een groot deel van de stuifmeel zal op de verkeerde plek terechtkomen Daarom maken deze planten een grote hoeveelheid stuifmeel aan.

Bestuiving door dieren
Bloemen die door dieren bestoven worden, zijn opvallend. Ze zijn vaak felgekleurd en geven een bepaalde geur af. Hierdoor komen er dieren op af. Voor het dier is er nectar. Zodra hij het opeet komt er kleverige stuifmeel op het lichaam van het dier terecht. Als hij dan naar een andere plant gaat, blijft het stuifmeel daar weer plakken en heeft hij het overgegeven. Niet alleen insecten zorgen voor dit proces, maar ook bijvoorbeeld vogels en vleermuizen.

Bestuiving door plant zelf
Planten bestuiven zichzelf soms ook. Dit kan handig zijn als er geen soortgenoten in de nabije omgeving voorkomen, maar een nadeel is dat er geen erfelijk materiaal wordt uitgewisseld en er dus geen variatie ontstaat.

Bevruchting
Wanneer de rijpe stempel is bestoven kan de bevruchting beginnen. Vanuit de stuifmeelkorrels ontwikkelt zich een buisje naar het vruchtbeginsel en vervolgens naar het zaadbeginsel. Hier kunnen de zaadcel en eicel met elkaar versmelten. De rest van de bloem zal daarna afvallen. Uit het bevruchte zaadbeginsel ontwikkelt zich een zaadje met daarin een embryonaal plantje en een voorraadje voedsel. Het vruchtbeginsel groeit uit tot een vrucht die de zaden beschermt. De vruchten met daarin de zaden moeten vervolgens weer verspreid worden zodat er op een andere plek een nieuwe plant kan groeien waarna de plant zich voortgeplant heeft.

Zaadverspreiding

Zaden worden op verschillende manieren verspreid. Sommige planten doen dit zelf, andere laten de wind of dieren het doen. Omdat veel zaden uiteindelijk geen nieuwe plant zullen vormen, maken planten grote aantallen zaden.

Zaadverspreiding door plant

Sommige bloemplanten hebben droge, harde vruchten wanneer de zaden rijp zijn. Hierdoor ontstaat er spanning tot hij na een tijdje open knapt. De zaden worden dan weggeslingerd en komen een stukje verderop terecht waar ze een nieuwe plant kunnen vormen.

Zaadverspreiding door wind
Zaadverspreiding door de wind wordt vaak gedaan bij lichte vruchten zoals bij de paardenbloem. Zij hebben lichte vruchtjes met soort van parachuutjes eraan die door de wind worden meegevoerd.

Zaadverspreiding door dieren
Zaadverspreiding door dieren wordt meestal gedaan door grote zoogdieren. Bijvoorbeeld vogels die eten sappige, gekleurde bessen. Deze worden opgegeten en op een andere plek weer uitgepoept. Daarnaast zijn er bijvoorbeeld ook vruchten met weerhaakjes. Deze blijven vastzitten in de huid van dieren en komen op een andere plek terecht.