Verschillende verontreinigingen in het drinkwater kan spectrofotometrisch worden bepaald, waaronder ijzer. Hoewel het ijzer eenvoudig wordt bepaald in besmet water dat >1 ppm (1mg/l) bevat, federale en nationale regelgeving beperken het ijzergehalte van het drinkwater tot <1 ppm. Dus een intens gekleurde complex moet worden gevormd voor het detecteren van de aanwezigheid van deze lage niveaus van ijzer spectrofotometrisch. Zoals het geval wanneer een spoor hoeveelheden van een analyt word gemeten, het schoonhouden van apparatuur, glaswerk, etc. is essentieel om te voorkomen dat positieve bepaalde fouten te wijten zijn aan het laboratorium besmetting.

Een veel gebruikte ijzer complex is ijzer (2)-o-fenantroline, oranje-rood en gemakkelijk te ontdekken. Zoals meeste metalen kleurverandering reacties hebben, het metaal-ion moet concurreren met H3O + ionen en dus moet het complexe metaal niet vormen in een sterke zure oplossingen. Aan de andere kant, vormen de meeste metalen onoplosbare metalen hydroxiden in basische oplossingen. Om deze redenen is de bepaling van de ijzer met behulp van o-fenantroline uitgevoerd in een lichte zure oplossing. 

In de meeste water ijzer monsters bestaan in de geoxideerde vorm, (Fe(3)), als gevolg van de aanwezigheid van zuurstof. Aangezien de Fe(2) soorten een complex vormt met de o-fenantroline, moet een vermindering eerst worden uitgevoerd. Dit kan worden bereikt door de toevoeging van hydroxylamine. bij aanwezigheid van een overmaat van hydroxylamine is het Fe (2)-o-fenantroline complex vrij stabiel 

Uw onbekend is vertegenwoordiger van een monster besmet water. het heeft zijn verrijkt om te produceren een groter dan 1ppm Fe Fe-concentratie

Voorbereiding voor voorraad- en standaardoplossingen. Ter voorbereiding van een stamoplossing van 50ppm Fe, weeg nauwkeurig 175mg ferro ammoniumsulfaat in een volumetrische maatkolf van 500ml clearn. Los in 100ml H2O en dan Voeg 1 ml geconcentreerde H2SO4. Vul aan tot de maatstreep en meng. Bereken de concentratie van de stockoplossing. die moet dicht bij 50 ppm.

Met een pipet een aliqout 5ml van de stockoplossing van ijzer overbrengen in een bekerglas en voeg een druppel bromophenol blauwe indicator om te bepalen van het aantal druppels Natriumcitraat nodig om de ph van normen op een waarde tussen 3 en 4. Voeg Natriumcitraat--druppelsgewijs totdat het lampje blauw, overwegende dat het aantal druppels nodig. negeren van dit voorbeeld, en het aantal druppels per milliliter van oplossing nodig citraat berekenen.

Alle standaarden en monster oplossingen moeten op het zelfde moment worden gemaakt want dan hebben ze allemaal even lang gehad om hun kleur te ontwikkelen, dit is een best langzaam proces.  Het is aan te raden dat dat je niet gaat meten tot de volgende lab periode.

Om de Fe(II)-o- fenantroline standaarden te maken  moet je het volgende doen: pipeteer 1, 2, 5 en 10 ml van de stockoplossing in een maatkolf met behulp van een volume pipet. Pipeteer 1 ml van de Hydroxylamine oplossing en 3 ml van de o-fenantroline oplossing en de juiste hoeveelheid van citrate. Maak ook een blanco in de zelfde volghorde als de standaardoplossing.

Pipeteer met een volume pipet 50 ml van de onbekende water in een maalkolf  en pipeteer 1 ml van hydroxylamine oplossing en 3 ml van o-fenantroline en maak de pH tussen 3 en 4.

Absorptie meten: doe de Thermo Spectronic Genesys 20 aan. Het apparaat moet 20 minuten warm worden voordat je mag meten. Zet de golflengte op 510 nm doe dit met de nm op en omlaag toetsen. Gebruik de A/T/C toets om het apparaat in absorptie mode te zetten. Druk regelmatig dit knop je in om uiteindelijk bij de absorptie mode te komen. Vul de cuvet eerst met de blanco en doe het in het apparaat, wees zeker dat je de cuvet er goed in doet. Druk op de abs toets. Op het schermpje zou er 0 moeten staan. Gebruik de zelfde cuvet voor alle andere metingen. Het is aan te raden om eerst de laagste concentratie te doen en dan om hoog te gaan. Doe dit door de cuvet uit het apparaat te halen leeg te gooien en te vullen met de volgende concentratie er in te doen en weer terug in het apparaat te zetten.

Gebruik Excel. Maak een analytische curve van de absorptie tegen de ppm ijzer. Laat Excel een trendlijn er in zetten en laat de formule van de lijn zien:

A = a*C_Fe+b

Waar A de absorptie is. C_Fe de concentratie ijzer is, a is de helling en b de onderschepping van de lijn is. Gebruik de vergelijking om te bepalen hoeveel ijzer in je watermonster zit. Vergeet niet dat er een 50:100 verdunning is.

Report:

Lever in je grafiek, je vergelijking van je grafiek en je concentratie van je ijzer in je monster

De belangrijkste functies van het urinestelsel is het verwijderen van afvalstoffen en helpen bij het regelen van het volume en de samenstelling van het bloed tijdens de productie en uitscheiding van urine. Het urine systeem bestaat uit twee nieren, twee ureters, een blaas en een urinebuis

 

De samenstelling van urine kan erg verschillen en schommelt voortdurend met je voedingsinname en metabolisme. Urine bestaat voornamelijk uit water met verschillende organische en anorganische stoffen zoals ureum, urinezuur, kreatine, natriumchloride, ammoniak, sulfaten en fosfaten als hoofdbestanddelen. Een klinisch onderzoek van urine kan een handige, kosteneffectieve en niet invasieve manier bieden om de nierfunctie te beoordelen en een algemene beoordeling van de gezondheid van onze lichaam te geven.

 

Een complete urineanalyse bevat een onderzoek naar de fysische eigenschappen van urinesediment. Urine hoort in een schone container verzameld te worden, op een koele plaats bewaart te worden en moet zo snel mogelijk getest worden.

 

LET OP: Wees voorzichtig bij het behandelen van urinemonsters. Hanteer alleen je eigen urine! Gooi de bekertjes, urine en dipstokjes weg zoals de instructeur aangeeft. Desinfecteer alle apparatuur en tafelbladen met 10% bleekmiddel na het onderzoek. Latex handschoenen mogen gebruikt worden. LEES ALLE VOLGENDE REFERENTIEMATERIALEN EN INSTRUCTIES VOORDAT U ENIG ONDERDEEL VAN DE URINEANALYSE UITVOERD. VERZAMEL VERVOLGENS DE GEGEVENS IN HET VOLGENDE OVERZICHT:

De fysieke eigenschappen van urine omvatten waarnemingen en metingen van kleur, troebelheid, geur, specifieke zwaartekracht, pH en volume. Visuele observatie van een urinemonster kan belangrijke aanwijzingen geven op bewijs van pathologie.

 

De kleur van de normale urine is meestal lichtgeel tot amber. Over het algemeen hoe groter het oplosmiddel, hoe donkerder de kleur. De gele kleur van urine is te danken aan de aanwezigheid van een geel pigment, urochroom. Afwijkingen van de normale kleur kan worden veroorzaakt door bepaalde medicijnen en diverse groenten zoals wortelen, bieten en rabarber.

 

Licht aromatisch, kenmerkend van vers uit gewikkelde urine. Urine wordt meer ammoniak achtig bij staande door bacteriële activiteit

 

Normale urine is transparant of helder; wordt troebel bij het staan. Bewolkte urine kan bewijs zijn van fosfaten, uraten, slijm, bacteriën, epitheelcellen of leukocyten.

 

De specifieke zwaarte van urine is een meting van de dichtheid van urine. De hoeveelheid van vaste opgeloste stoffen in verhouding tot het totaal volume van het monster. Het geeft aan hoe  geconcentreerd of verdund een monster kan zijn. Water heeft een specifiek gewicht van 1000. Urine zal altijd een grotere waarde hebben dan 1000, afhankelijk van de hoeveelheid opgeloste stoffen die aanwezig kunnen zijn. Heel erg verdund urine zal een lage specifieke zwaarte waarde hebben en een hoog geconcentreerde urine heeft een hoge waarde.  De specifieke zwaarte meet het vermogen van de nieren om de urine te concentreren of te verdunnen afhankelijk van fluctuerende omstandigheden. Normaal bereik: 1.005-1.035, gemiddeld 1.010 – 1.025

Lage specifieke zwaarte
dit is geassocieerd met condities zoals diabetes insipidus, te veel water, diuretisch gebruik of chronische nierfalen.

hoge specifieke zwaarte
Dit is geassocieerd met diabetes mellitus, adrenale afwijking of te veel waterverlies als gevolg van braken, diarree of nierontsteking. Een specifieke zwaarte dat nooit varieert is indicatief voor ernstige nierfalen.

Specifieke zwaarte kan worden bepaald door twee methodes met behulp van een refractometer of een urinometer.

a.       Refractometer- meet de berekeningsindex van urine wat overeenkomt met het specifieke gewicht

1.       Verzamel een mid-stream monster van urine in een verzamelbeker.

2.       Pipetteer 1-2 druppels urine in de plastic kamer op de bovenkant van de refractometer. Ben er zeker van dat het plastic stevig wordt vast gedrukt in de refractormeter.

3.       Bepaal het specifieke gewicht van urine door door de refractometer te kijken en de waarde op de schaal aan de linkerkant te bepalen. De specifieke waarde ligt waar het licht en het donker elkaar kruisen op de schaal.

4.       Maak de refractometer schoon met kimwipes.

b.      Urinometer- is een gewogen bolvormig apparaat dat de specifieke zwaarte weergeeft op het stingel einde.

1.       Vul de cilinder met genoeg urine zodat de urinemeter zal drijven in de urine en de bodem niet kan raken.

2.       Wees voorzichtig dat je de urinometer niet laat vallen in de cilinder! Laat de cilinder zachtjes los zodat die niet breekt of barst. Het mag de zijkant of de bodem van de cilinder NIET raken.

3.       De specifieke zwaarte kan worden afgelezen op de schaal van de urinometer bij de menisus.

4.       De specifieke zwaarte van water is 1000 ten opzichte van de temperatuur. The urinometer kan periodiek gecontroleerd worden tegen deze standaard om de kwaliteitscontrole bij die temperatuur te waarborgen.

(*voor iedere nauwkeurige en precieze meting van de specifieke zwaarte moeten correcties worden gemaakt +/-. 001 voor elke 3, boven of onder 25, toevoegen 001  boven de 25, aftrekken 001 beneden 25).

Voor de routine van chemische analyses van urine zijn er verschillende merken van chemische test strips (dip sticks) die in de handel verkrijgbaar zijn. Deze urinalen test strips hebben kleine test patches geïmpregneerd met verschillende chemicaliën om de aan- of afwezigheid van bepaalde stoffen te detecteren. Kwalitatieve en/of kwantitatieve resultaten kunnen worden verkregen afhankelijk van de particuliere test.

1.       Neem een monster potje van het lab mee naar een badkamer, 

2.       Dip de test strip kort 1 seconde of korter in de urine. Wees er zeker van dat alle blokjes onder gedoopt zijn.

3.       Trek de strip langs de rand om teveel urine eraf te laten lopen. 

4.       Vergelijk na korte tijd, als de blokjes een andere kleur hebben aangenomen, met de strip met de referenties op de kleurenkaart.

5.       OPMERKING: de strips kunnen het beste afgelezen worden tussen 1 en 2 minuten na het inzetten van de test.

6.       De resultaten zijn direct bruikbaar en er zijn geen verdere berekeningen nodig. 

7.       OPMERKING: voor een betrouwbare uitslag moet er verder urineonderzoek gedaan worden.

 

 | Bestanddeel | Betekenis
| Albumine | Albumine is normaal te groot om door de glomerulus te gaan. Hierdoor wordt de permeabiliteit van het glomerulusmembraan verhoogd. Niet-pathologische oorzaken zijn: zwangerschap, lichamelijke inspanning en verhoogd eiwitverbruik. Pathologische oorzaken zijn: glomerulonefritis bacteriële toxines en giftige chemische stoffen.
| Glucose | Glucosurie is de verhoogde concentratie van glucose in urine. Normaal wordt het glucose uit het bloed gefilterd en door de nierbuisje weer geabsorbeerd. Als het glucosegehalte in het bloed te hoog wordt, komt het in de urine terecht. De oorzaak hiervan is: diabetes mellitus
| Ketonen | Ketonlichamen zoals azijnzuur en aceton kunnen in kleine hoeveelheden in de urine terecht komen. Deze bijproducten worden geassocieerd met de afbraak van vet. Oorzaak: diabetes mellitus, uithongering, diarree.
| Bilirubine | Bilirubine komt van het afbreken van hemoglobine in rode bloedcellen. Het globine gedeelte van hemoglobine splitst van de hemo- groepen en veranderd in de stof bilirubine. Bilirubine is verborgen in het bloed en word naar de lever gebracht waar het conjugeert met glucuronzuur. Oorzaken: leverproblemen, levercirrose, hepatitis, obstructie van de galwegen.  
| Urobilinogeen | Urobilinogeen komt vrij bij de afbraak van hemoglobine. De meerderheid van dit subtant word uitgescheiden in de ontlasting, maar kleine delen worden geherabsorbeerd in het bloed en uitgescheiden naar de urine. Oorzaken: hemolytische anemie, leverproblemen.
| Hemoglobine | Hemoglobineurie is de aanwezigheid van hemoglobine in de urine. Oorzaken: hemolytische anemie, een reactie van een bloedtransfusie, massale verbrandingen, nierziektes.
| Rode bloedcellen | Hematurie is de aanwezigheid van intacte erytrocyten. Bijna altijd pathologisch. Oorzaak: nierstenen, tumoren, glomerulonephritis, fysieke trauma
| Witte bloedcellen | De aanwezigheid van leukocyten in urine wordt aangeduid als pyuria (pus in de urine) Oorzaak: urineweginfectie
| Nitriet | Aanwezigheid van bacteriën. Oorzaak: urineweginfectie

 

Microscopisch onderzoek

Onderzoek van urine kan de aanwezigheid van verschillende soorten cellen onthullen, zoals epitheelcellen, leukocyten, erythrocyten of niercellen. Verschillende soorten kristallen, gist, bacteriën of casts kunnen ook aanwezig zijn. Gietstukken zijn cilindrische structuren die ontstaan door eiwitafbraak in de nierbuisjes.

Procedure:

1.       Breng het urinemonster over in een centrifugebuis.

2.       Centrifugeer het monster 5 met matige snelheid. ZORG ERVOOR DAT JE GEBALANCEERD CENTRIFUGEERD.

3.       Verwijder de bovenste laag van het monster door het snel uit te gieten.

4.       Tik de buis met de wijsvinger om de resterende vloeistof te mengen.

5.       Maak een nat ‘monster’ monster door 1 druppel materiaal over te brengen op een glaasje die daarna bedekt wordt met een dekglaasje.

6.       Onderzoek het monster onder de microscoop onder hoog en laag vermogen.

7.       Identificeer wat je ziet door te vergelijken met anderen. Teken een paar van je waarnemingen.

 

VOOR HET PRAKTISCHE GEDEELTE MOET JE IN STAAT ZIJN DINGEN TE HERKENNEN VAN DE GEBRUIKTE APPARATUUT, NAAM EN BESCHRIJVING VAN DE FUNCTIE. IN STAAT ZIJN OM EEN MOGELIJKE OORZAAK VAN EEN HOGE LEZING TE BENOEMEN VOOR DE MATERIALEN. IN STAAT ZIJN OM EEN NAAM TE GEVEN AAN VEELVORKOMEND GEVONDEN RESULTAAT IN DE URINE BIJ DE MICROSCOPISCHE BEPALING. 

My results were 7,8 for the reading test and for the listening test i got a 8,9. These results were to my liking. So I don't have any further comments on this.