Karakterler kuklalar :
ALİ, AYŞE, BASRİ DEDE ve CEMİLE
NİNE.( Çocukların kendi tasarladığı kaşık kuklalar.)
HİKAYE:

ALİ: Ayşe biliyormusun geçen Basri dede ve Cemile nineyi gördüm çok üzgündüler.

AYŞE: Hayırdır neden üzgündüler Ali. Canları neden sıkkınmış acaba?.

ALİ: Sorma Ayşe ben de onlara sordum neden canınız sıkkın. Geçen gün çarşıdan gelirken otobüse binmişler otobüsteki gençler hiç buyur edip yer vermemişler.

AYŞE: Nasıl yani ayaktamı kalmışlar?.

ALİ: Ayakta geldiklerine üzülmemişler. Gençlerin kendinden yaşça büyüklere saygı göstermemelerine üzülmüşler.:(

AYŞE: Yaa!! çok kötü bir durum. Bak aklıma bir fikir geldi Ali.

ALİ: Nedir? Ayşe çok merak ettim.

AYŞE: Bugün gidip Onları ziyaret etmeye ne dersin. çok mutlu olurlar.

ALİ: Süper fikir.. ( Sahneye diğer karakterler girer.)

AYŞE: Merhaba Basri dede ,Cemile nine sizi ziyarete geldik. Verin elinizi öpelim.

BASRİ DEDE: Sağolun evlatlarım. berhudar olun. sizin gibi yaşlılarına saygılı çocukların olduğunu bilmek çok güzel.

CEMİLE NİNE: Ah yavrularım. gerçekten bizi ziyaret etmenize çok mutlu olduk.

ALİ: Tabiki gelecip elinizi öpeceğiz,siz bizim için çoook değerlisiniz. Size saygı göstermeliyiz, kırmamalıyız.

AYŞE: Büyüklerimize saygı gösterelim ki saygı görelim, Arkadaşlar..................(Der ve perde kapanır.)Yazan: Hazime ÇEVİK

KARAKTERLER,KUKLALAR/CHARACTERS,PUPPETS:AYŞE and AYŞE's MOTHER

AYŞE:HELLO MOTHER.

MOTHER:HELLO MY LOVELY DAUGHTER

AYŞE:HOW ARE YOU?

MOTHER:FINE,THANKS.

AYŞE:WHAT ARE YOU DOING?

MOTHER:I AM COOKING.

AYŞE:MAY I HELP YOU?

MOTHER:SURE.

AYŞE:WHAT CAN I DO?

MOTHER:YOU CAN MIX THE SOUP

AYŞE:OK.MOM

MOTHER:THANK YOU.

AYŞE:YOU ARE WELCOME.                               Yazan:BEDİA DERYA TOPÇU

BİRİCİK: -Merhaba Minicik nasılsın?

MİNİCİK:- Çok iyiyim. Bak ne buldum

B:- Ne buldun

M: - İşte bak para.

B: - Nerede buldun?

M:- Okulun bahçesinde. Ooooh ne güzel kantine gidip bir sürü yiyecek alacağım. İstersen sen de yersin

B:- Acaba kim düşürdü o parayı?

M:- Ben nereden bileyim kim düşürdü. 

B:- Acaba kaybeden bir çocuk muydu?

M:- Bilmem.

B:- Acaba kaybettim diye ağladı mı?

M: - Bilmem dedik ya (biraz üzgünce)

B:- Acaba …

M: - Acaba acaba … Tamam anladım. Benim de zaten içim hiç rahat etmemişti. Peki nasıl buluruz sahibini. Okul aile birliğine yada müdür yardımcısına verelim mi parayı. Kaybeden çocuk belki onlara sorar.

B:- Çok iyi fikir. Zaten benim canım arkadaşıma da bu yakışır.

M:_ Ney yakışır. Gömlek mi?

B:- Hayır bu hareket yakışır demek istedim. 

M:- Hadi gidelim.

(İki kukla sahneden çıkar. Bu sırada 20 saniye kadar müzik çalabilir. Sonra kuklalar neşeli bir şekilde sahneye geri gelir)

B: - Şimdi için rahat mı cancağzım.

M:- Hem de nasıl. Şimdi kaybeden çocuk gidip parasını alabilecek. Parayı kullanmayı düşününce nasıl rahatsız olmuştum bilemezsin. Sanki içimden bir ses bunu yapmamalısın bu doğru değil diyerek beni sıkıştırıyordu sürekli.

B:-  O sesin kime ait olduğunu biliyorum.

M:- Yaa kim?

B:- Adını da biliyorum.

M:- Çatlatmasana kim o sesin sahibi. Yoksa benim içimde biri mi var. Amaniiin…

B:- Hayır tabi ki hayır. O sesin adı vicdan. Biz kötü şeyler yapmak istesek bile içimizde hep iyiyi hatırlatır vicdanımız. Buna iyiyi kötüden ayırt eden yanımız da diyebilirsin. Zaten onun için başkasının parasını ya da eşyasını izinsiz alanlar hiç rahat etmez.

M:- Aaah  ah yıllardır vicdanımla beraber yaşıyormuşum demek ki. Canım vicdanım benim (diyerek kendine sarılır)

B:- Canım arkadaşım benim (diyerek arkadaşına sarılır.)

 YAZAR 
 Bir yazar olacağım.

Kitaplar yazacağım
 Yazdığım eserlerle,
 Ölümsüz olacağım
 
 

 
 ÖĞRETMEN  
 Ben öğretmen olacağım,
 Geriliği kovacağım.
 Çocukları okutacak,
 Yurda ışık saçacağım
 
 

 
 MANKEN 
 Kıyafetler tanıtır
 Çok severim işimi
 Her gün ayrı defile,
 Moda dünyası işte
 
 

 
 POLİS 
 Polislik mesleği de,
 Bir askerlik demektir.
 Onların görevi de,
 Bence büyük emektir. 
 
 

 
 DOKTOR  
 Ben de doktor olacağım
 Hastalara bakacağım.
 Acıları dindirecek,
 Bundan sevinç duyacağım
 
 

 

 

 

ECZACI 
 Eczacılar olmazsa,
 Doktorlar kalır yaya.
 Verdiği ilaçları,
 Kim yapacak hastaya
 
 

 

 AVUKAT 
 Hak hukuk diyorlar,
 Adaletin temeli.
 Bir avukat olmaktır, 
 Gönlümün tek emeli.
 
 

 

 MÜHENDİS 
 Ben mühendis olacağım
 Gökdelenler kuracağım
 Cemiyete yardım edip
 Sizlere evler yapacağım
 
 

 
 HEMŞİRE  
 Ben hemşire olacağım
 Hastalara bakacağım
 Bütün hastalarımı
 Derhal aşılayacağım
 
 
 

 ASKER  
 Ben bir asker olacağım
 Sınırlara koşacağım.
 Vatanıma göz dikeni
 Savaşarak kovacağım
 
 

 
 PİLOT 
 Ben bir pilot olacağım
 Gökyüzünde uçacağım
 Türk’ün nazlı bayrağını
 Yıldızlara takacağım

 

 

 

 

 

 

 

FUTBOLCU 

Ben futbolcu olacağım

Yeşil sahalarda koşacağım

Gol üstüne gol atıp

Taraftarları coşturacağım

 

 

 

MÜZİSYEN  

Ben müzisyen olacağım

Güzel besteler yapacağım

Paslanmış kulakları

Müziğe doyuracağım

 

 

 

RESSAM  

Ben ressam olacağım

Güzel resimler yapacağım

Tablolar  yapıp yapıp

Nesillere aktaracağım

 

 

 

BALERİN 

Ben balerin olmak isterim

Tüller içinde eteğim

Kuğu gibi süzülüp

Ne güzel dans ederim

 

 

 

 

MANAV 
 Meyvelerim çok taze, 

Koşunuz sizde bize. 
 Üç-beş kilo yeter mi?

Daha çok seçsenize.

 

 

 

HAKİM  
 Ben bir hakim olacağım
 Davadan davaya koşacağım
 Her zaman haklının yanında olup
 Haksızlığa izin vermeyeceğim.

 

 

 

 

 

 

AŞÇI 
 Bende aşçıyım efendim
 Mutfağıma bakarım
 Güzel yemekler yapıp
 Sizlerle paylaşırım.

 

 

 

ÇOCUK  
 Ben elimde olsa, hep çocuk kalacağım
 Neşe dolu küçük dünyamda
 Masumluğumu, sevgimi, saflığımı
 Bütün dünyaya anlatacağım.

 

 

 

 

 

 

 

 

Solucan Kardeş: Bu gün çok güzel bir gün, canım çok sıkılıyor ama burada hiç kimse yok. Acaba ‘’Hokus Pokus’’ dediğimde biri gelir mi? Bir deneyeyim bakalım: 
-Hokuuuuuus    Pokusssssssssss

Kedicik: Beni buraya kim çağırdı?

Solucan Kardeş: Ayyy, vay canına kedicik sen buraya nasıl geldin? Sanırım sihir yapmayı öğrendim.

Kedicik: Ben kalbim sayesinde bütün canlıların istediklerini ve aklından geçenleri duyabiliyorum solucan kardeş. Aynı zamanda istediğim yere anında gidebiliyorum. O yüzden geldim.

Solucan Kardeş: Çok güzel bir özellik, benim de farklı bir özelliğim var.

Kedicik: Peki senin farklı özelliğin nedir?

Solucan Kardeş: Ben istediğim zaman renk değiştirebiliyorum. Aynı zamanda toprağı havalandırıp canlı kalmasını sağlıyorum.  Senin başka ne özelliğin var?

Kedicik: İnsanlara dost olurum, arkadaş olurum, sevinçlerini paylaşırım.

Solucan Kardeş: Ne kadar güzel, demek ki her canlının herkesin farklı özellikleri var.

Kedicik: Evet, ikimizin de farklı özellikleri var. Herkesin özellikleri aynı olsaydı ne olurdu?

Solucan Kardeş: Herkes aynı şeyleri düşünüp, aynı şeyleri yapardı. O zaman insanlar yeni şeyler keşfedemezdi. Dünyada hep aynı şeyler olurdu. Dünya yaşanmaz bir yer olurdu.

Kedicik: Peki sen bu özelliklerinle dünyamız için ne yapabilirsin?

Solucan Kardeş: Ben bahçelerdeki toprakları havalandırıp, çiçekleri rengarenk yapardım.

Kedicik: Başka neler yapabilirsin?

Solucan Kardeş: Hokus pokus diyerek çevre kirliliğini giderebilirdim. Sen ne yapabilirdin peki?

Kedicik: Ben çocukların aklından geçen istekleri anlar, onlara arkadaş olurdum.

Solucan Kardeş: Başka?

Kedicik: Birine bir şey olduğunda hemen oraya giderek yardım ederdim.

Solucan Kardeş: Vaay, süpersin.

Kedicik: Demek ki herkes farklı özelliklerini insanlar için kullansa, her şey ne kadar güzel olur.

Solucan Kardeş: Evet, farklılıklar güzeldir!!!!

Kedicik: Farklılıklar zenginliğimizdir.

Yaş Grubu: 7-10

Karakterler: Trafik Polisi , Mine

(Öğretmen sınıfta öğrencilerine karşıdan karşıya geçerken nelere dikkat etmemiz gerektiği ile ilgili bir araştırma görevi verir)

Mine: Hımm. Öğretmenimin verdiği bu görevi acaba en iyi kimden öğrenebilrim.

(Aklına çok güzel bir gelmiştir. Sevinçli bir şekilde)

            Buldum tabiki de Trafik Polisinden öğrenirim. Hemen bir trafik polisi bulmam lazım.

 (Sahneye Trafik Polisi gelir)

(Trafik Polisi düdüğünü çalarak arabalara dur ve geç işareti yapıyordur)

Mine:-Polis Amca kolay gelsin

            Benim adım Mine. Bugün öğretmenimiz bize bir görev verdi ve bu görevi en iyi sizden öğrenebileceğimi düşündüm.Acaba bana yardımcı olabilir misiniz?

Trafik Polisi: Tabi ki Mine. Sana yardımcı olmaktan mutluluk duyarım. Ama bu görevin ne olduğunu bana da anlatır mısın?

Mine: Öğretmenimiz bize karşıdan karşıya geçerken nelere dikkat etmemiz gerektiğini sordu polis amca

Trafik Polisi: -Ooo! Ne kadar güzel  Mine. Yardım almak için doğru yere gelmişsin. 

                       -Şmdi söyle bakalım şu yolun üstünden geçen köprü gibi merdivenli yapıya ne denir?

Mine: Üst geçit denir Polis Amca

Trafik Polisi: Peki burdan  karşıya geçersek arabalar bize çarpabilir mi?    

Mine: Arabalar oraya çıkamaz ki nasıl çarpsın bize

           Aaaa! Karşıdan karşıya üst geçitten geçmeliyiz.

Trafik Polisi: Aferin! Mine peki söyle bakalım şu yerin altına inen merdivenleri gördünmü ? bak ordan inen insanlar karşıdan çıkıyorlar.

Mine:  Alt geçit değil mi o Polis Amca? 

             Buldum buldum! Karşıdan karşıya alt geçitten geçmeliyiz.

Trafik Polisi:Çok güzel Mine galiba sen karşıdan karşıya geçmeyi çok kolay öğreneceksin

Mine: Evet Polis Amca Arkadaşlarıma da anlatacağım bunları 

Trafik Polisi: Daha bitmedi ama Mine , bak yoldaki arabalar lambaların önüne gelince duruyorlar , bu lambaların adı nedir biliyor musun?

Mine: Hımm. Sokak lambası olabilir mi? Polis Amca

Trafik Polisi:  Hayır Mine. Bu lambalara trafik ışıkları denir. Kırmızı “DUR” yeşil “GEÇ sar ise “HAZIRLAN” uyarısı vermektedir. Yayalar için sadece kırmızı ve yeşil ışık yanar. Eğer trafik ışıklarının olduğu yerden karşıya geçmek istiyorsan, kırmızı ışıkta durup yeşil ışık yanınca karşıya geçeceksin.

Mine: Anladım Polis Amca. O zaman trafik ışıklarının olduğu yerden  güvenle karşıdan karşıya geçebilirim. Kırmızı “DUR” yeşil “GEÇ”

Trafik Polisi: Aferin sana Mine bunu da çok kolay öğrendin.Şimdi de yolun ortasında büyük çizgiler var gördün mü bazıları sarı renkli bazıları beyaz renkli ,çizgilerin olduğu yerde kenarda yürüyen adam resmi gösteren levha var. Bu nedir acaba.

Mine: (Sevinçli bir şekilde) Yaya Geçidi Polis Amca. İnsanlar karşıya geçerken o çizgilerin üzerinden yürüyor. Demek ki karşıdan karşıya geçerken yaya geçidini kullanmalıyız.

Trafik Polisi: Çok güzel Mine. Bazı şoförler çok hızlı gidebiliyorlar. Trafik kurallarını ihlal edebiliyorlar.Bu yüzden karşıya geçmeden yolu kontrol etmemiz gerekiyor. Yolu nasıl kontrol etmeliyiz sence

Mine: Bunu biliyorum Polis Amca ; Önce solumuza sonra sağımıza sonra tekrar solumuza bakarak yolun boş olduğunu görürsek karşıya geçmeliyiz.

Trafik Polisi: Aferin Mine. Son olarak bütün bu saydığımız güvenli geçiş yerleri dışında başka bir kişi daha var ki  O’nun olduğu yerde hiç korkmadan uyarılarına dikkat ederek karşıya geçebiliriz bu kim sence?

Mine: Tabi ki de Trafik Polisi. Yani sen Polis Amca

Trafik Polisi:  Aferin sana Mine.Sen gerçekten çok zeki bir öğrencisin. Yarın okula gidince arkadaşlarına karşıdan karşıya geçmekle ilgili ne anlatacaksın ?

Mine: Yarın arkadaşlarıma karşıdan karşıya geçerken uyulması gereken kuralları analatacağım Polis Amca. İstersen önce sana anlatayım

Trafik Polisi:Aferin sana Mine.( Sahne kapanır)

Akıllı kuklam Aliş yaptığı resim ve yazdığı şiirlerle sınıfında çok seviliyordu.Okul panosunda çalışmalarını sergilemek için hazırlıklar yapıyordu. Beğenilmek gururunu okşuyordu.Yine bir proje çalışması panoda sergilenmiş eserini zevkle izlerken yanına hızla kukla arkadaşı Zeliş geldi ve seni müdür odasında bekliyor dedi.Çok heyecanlanmıştı acaba müdür onu niçin odasına çağırmıştı kafasında sorular ve heyecan ile müdürün odasına doğru yol aldı.Acaba ceza mı almıştı ne yapmıştı heyecandan yüzü bembeyaz omuştu.Ya okulunu bitiremez ise ne olacaktı ve binlerce soru ile tir tir titreyerek müdürün kapısını çaldı.Neden çağırmıştı acaba.Müdür içeri gelmesini söyledi.Yanında müdür yardımcısı da vardı.Gözleri öğretmenini aradı ama göremedi umutsuzluğa kapıldı çünkü öğretmeni onun kurtarıcısıydı. Acaba neler oluyordu.Müdür sert ifade ile başını kaldırdı ve biz seninle ne yapacağız Aliş diye sordu anlamamıştı ama başını öne eğdi.Bekliyordu. Müdür devam etti sözlerine.Notların iyi derslerin iyi çalışmaların iyi peki ama sen neden okuldan kaçıp sürekli bir yerlere gidiyor devamsızlık yapıyorsun deyince Alişin yüzü kıpkırmızı olmuştu. Başını öonüne eğdi hiç ses çıkarmadı.Müdürün yanından özür dileyerek ayrıldı ve bir daha olmayacak diye söz verdi. Ama şimdi zavallı sokakta kalmış hayvanlara kim yardım edecekti. Çok üzülmüştü.

Soğukta evsiz aç hayvancıklar ya ölürlerse ne olacaktı.Akıllı kukla Aliş hüzünlendi ve ağlamaya başladı.Akşam evde ağzını bıçak açmadı.Yemek de  yemedi zavallı hayvancıklar açken kendisinin boğazından lokma geçmiyordu. Annesi ile babası durumu farketti Alişte bir şeyler vardı ama onun anlatmasını bekliyorlardı.O akşam hiç bir şey konuşmadan yatağına yattı ve gözünden akan yaşlarla uykuya daldı rüyasında etrafını bir sürü hayvancık sardı.Alişe güzel kuklam akıllı kuklam sen üzülme bizi merak etme bizler iyiyiz sen okuluna git derslerini dinle biz seni seviyopruz dediler. Aliş sabah çok mutlu uyandı çünkü kimsesiz hayvancıkları iyilerdi.Ve koşarak okula gitti aklında bir proje vardı. Öğretmenine anlattı ve öğretmeni çok beğendi.Alişin projesini okul geneli çok beğendi. Müdür de Alişin niçin okuldan gittiğini anlamıştı. Alişin projesi ile hayvancıklara barınak ve mama su kapları hazırlayıp yol kenarlarına koydular.Artık hayvanlar aç susuz soğukta değilleri. Ve bu duyarlılığından dolayı okulda yapılan bir törenle Alişe madalya takılıp ödül verildi. Aliş artık okulun kahraman yardımsever kuklasıydı.

Ayşegül: Morning. How are you today?

Burak: Not bad. Isn’t the snow great? I am playing in it all morning.
Ayşegül: Yes, new snow makes everything look very pretty and white.
Burak: Snow is nice at the start, but when it’s very bad than.
Ayşegül: Maybe, but this is the first time I see snow. It’s great.
Burak: Really? How is the weather in Thailand?
Ayşegül: It’s sunny and too hot.
Burak: So you surprised?Is it fun?
Ayşegül: Yes very fun.
Burak: This morning the sky is clear and the sun is shining on the new snow. That is good to see.
Ayşegül: How long I can play in it?
Burak: I don't know. Maybe two days because it is cold.
Ayşegül: Great. I want to play in it and play. Do you want to come outside with me?
Burak: Sure, I can do that.
Ayşegül: Yes, that’ll be something good to do.Let's go. 

GAMZELİ: Today is 23rd April. We are happy.

YUAN: Hi. I am Yuan. I am ten years old. I am from China. I am Chinese. I like football. I don’t like basketball.

CARLO: Hello. My name is Carlo. I am from France. I am French. I am ten years old. I like playing football. I don’t like climbing a tree.

MOSI: Hello. My name is Mosi. I am ten years old. I am from Egypt. I am Egyptian. I like orange. I don’t like banana.

EFE: Hello. My name is Efe. I am from Turkey. I am Turkish. I like blue. I don’t like pink.

ALBERTO: Hello. I am Alberto. I am from Spain. I am Spanish. I am ten years old. I like playing football. I don’t like coloring books.

ETTA: Hello. My name is Etta. I am from Germany. I am German. I am nine years old. I like reading a book. I don’t like playing with marbles.

LUIS: Hi. My name is Luis. I am ten years old. I am from Mexico. I am Mexican. I like football. I don’t like swimming.

AKIRA: Hi. My name is Akira. I am ten years old. I am from Japan. I am Japanese. I like pink. I don’t like orange. 

CHARLIE: Hi. I am from England. I am English. I am twelve years old. I like playing football. I don’t like singing a song. 

ALEX: Hi. My name is Alex. I am from America. I am American. I am fifteen years old. I like playing football. I don’t like playing tennis.

ELSA: Hi. My name is Elsa. I am from Italy. I am Italian. I am ten years old. I don’t like football. I like chess.

GAMZELİ, YUAN, CARLO, MOSI, EFE, ALBERTO, ETTA, LUIS, AKIRA, CHARLIE, ALEX AND ELSA: Peace at Home, Peace in the World.

PEMBİŞ: Hello, Nazlı!

NAZLI: Hi, Pembiş!

PEMBİŞ: How are you?

NAZLI: Fine, thanks and you?

PEMBİŞ: I’m great.

NAZLI: What is this?

PEMBİŞ: It is Atatürk’s family photo album.

NAZLI: Let’s look at it!

PEMBİŞ: OK.

NAZLI: Who is he?

PEMBİŞ: He is Atatürk’s father, Ali Rıza Bey.

NAZLI: Who is she?

PEMBİŞ: She is Atatürk’s mother, Zübeyde Hanım.

NAZLI: Who is she?

PEMBİŞ: She is Atatürk’s sister, Makbule Hanım.

NAZLI: Thank you, Pembiş.

PEMBİŞ: You are welcome.

NAZLI AND PEMBİŞ: We love ATATÜRK.

Hi! My name is Turta. I am a parrot. I am five years old. I am green, yellow, red, pink, blue and orange. I like pink. I like cats. I like sunflower seed. My house is in the tree. My house is green and pink. I can sing, dance, fly and speak. Please, don’t cut the trees! Hug the world!

Öğretmen: Günaydın çocuklar

Çocuklar: Günaydın öğretmenim

Öğretmen: Bugünkü dersimiz Türkçe;konumuz İsim nedir?Varlıklara ad olan kelimelere isim denir.Şimdi de tahtaya isim olan sözcükler yazalım.

Eveeeeet yazdınız mı çocuklar?

Çocuklar: Evet öğretmenim

Öğremen: Oku bakalım Elif tahtaya yazılan kelimeleri

Elif:  Ki—tap, buz—do—la—la—bı

Öğretmen:  Elif,tahtadaki yazıları okumakta zorluk mu  çekiyorsun?

Elif:  Evet öğretmenim okumakta zorlanıyorum

Öğretmen:  Elifçim gözlerin bozulmuş olabilir,annen uygun olduğunda onunla görüşelim

Elif: peki öğretmenim

Anlatıcı:  Elif eve döner.O gün okulda olanları annesine anlatır.Annesi zaman kaybetmeden Elif’i doktora götürür.Yapılan muayeneden sonra Elif’in uzağı net olarak göremediğini gözlük takması gerektiğini söyler.

Anlatıcı:  Bir hafta sonra Elif okula gözlükleri ile gelir.Arkadaşlarının bazıları Elif’e gözlüğün çok yakıştığını söylese de bazı arkadaşları  onu üzer.

Ahmet: Aaaaaa!! Elif’e bakın!!Tam dört tane gözü olmuş.Diğer çocuklardan bazıları da Ahmet’in bu yanlışına ortak olur.

Diğer Çocuklar:Dört göz ELİF!  Dört göz ELİF!

Anlatıcı: Elif çok ama çok üzülmüştür.Üzüldüğünü gören sıra arkadaşı onu teselli etmeye çalışsa da pek başarılı olamamıştır.

Fatma: Üzülme sen Elif,aklınca sana şaka yapıyor.Hem senin sağlığın daha önemli;bir süre sonra o da yaptığı hatayı fark edecektir.

Anlatıcı: Eve mutsuz dönen Elif annesine olanları anlatmaz.Üstelik gözlük takmak zorunda kaldığı için kendisine çok kızar.

Ertesi gün okula giden Elif yine Ahmet’in kırıcı sözleri ile karşılaşır.

Ahmet: Bakın bakın dört gözlü arkadaşımız gelmiş.

Elif: Yaptığın davranışın beni ne kadar  üzdüğünün farkında mısın?

Anlatıcı: Dese de Ahmet bunu hiç önemsemez.Elif o gün de eve  mutsuz döner.Annesi Elif’in mutsuzluğunu fark eder.

Elif’in Annesi: Kızım neyin var?Hasta mısın? Derslerinle mi alakalı? Yoksa Fatma ile mi bir sorun var aranızda?

 

Anlatıcı: Bu duruma dayanamayan Fatma  en sonunda öğretmeni ile konuşmaya karar verir.

Fatma: Öğretmenim sizinle bir şey konuşmak istiyorum.

Öğretmen: Tabi seni dinliyorum.

Fatma:  Öğretmenim Elif gözlük takmaya başladığından beri Ahmet ve bazı arkadaşlarımız onu çok üzüyor,ona lakaplar takıp dalga geçiyorlar.Elif de bu yüzden çok mutsuz.Elif onu uyarsa da Ahmet hala aynı davranışları yapmaya devam ediyor.

Anlatıcı: Öğretmen ,Fatma’ya bu durumdan kendisini haberdar ettiği için teşekkür etti.Ertesi gün ilk iş Ahmet’i yanına çağırdı.

Öğretmen: Ahmet oğlum seninle bir konu hakkında konuşmak istiyorum.Sanırım bazı davranışlarından arkadaşların rahatsız oluyorlarmış.

Anlatıcı: Ahmet öğretmenin Elif’ten bahsettiğini hemen anlamıştı.Hiçbir şey söylemedi.Başını önüne eğdi.Ertesi gün kendisini öğretmene Elif’in şikayet ettiğini düşünerek daha da öfkeli okula geldi.

Ağzından çıkan sözlerin Elif’i ne kadar üzdüğünü fark etmiyordu bile.

Elif artık gözlüklerini hiç sevmiyordu üstelik okula da hiç gelmek istemiyordu.

Ertesi gün Elif okula gelirken gözlüklerini çıkardı,arkadaşlarına da artık takmasına gerek kalmadığını söyledi.

Öğretmeni bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.Teneffüse çıkınca ilk işi Elif’in ve Ahmet’in annesini arayıp okula davet etmek oldu.

Ahmet’in annesi: Anlattıklarınız beni gerçekten çok üzdü öğretmen hanım.Oğlumun neden böyle davrandığını en yakın zamanda anlayıp bu durumun ortadan kalkmasını sağlayacağım.Sizden  ve Ayşe kızımdan özür diliyorum.

Anlatıcı:  Ahmet  çok ama çok utanmıştı.

Öğretmen:  Aynı yaş grubunda olan kişi veya kişilerin birbirlerine veya tek bir kişiye karşı fiziksel, sözel ve davranışsal olarak zarar verici davranışlarda bulunmasına akran zorbalığı denir. Akranları tarafından zorba davranışlara maruz kalan çocuk kendini yalnız, çaresiz, mutsuz, öfkeli, davranışlardan bezmiş şekilde hissedebilir. Yaşadığı bu durumu anne babasına veya öğretmenine anlatmakta zorluk çekebilir. 

Tabi ailelere de önemli görevler düşmekte. Çocuğunuz okulda veya çevresinde maruz kaldığı akran zorbalığını ailesine anlatmaya başladığı anda çocuğunuzun anlatmış olduğu cümleleri bölmeden ve yargılamadan öncelikle olayı anlayabilmek için sadece dinleyin. Bu zorbalık karşısında çocuğunuzun nasıl davrandığını, neler hissettiğini anlamaya çalışın.Sonra da akılcı ve ortak çözüm yolları üretilmeli.

 Ahmet bundan sonra sana çevrende bu yanlış davranışlarda bulunan arkadaşlarını fark edip onları uyarma görevi veriyorum.

 

Anlatıcı:  Ahmet hem yaptıklarından pişmanlık hem de hatasını telafi etmenin mutluluğunu yaşıyordu, aldığı yeni görevi ile de bunu layıkıyla yapabilmenin  heyecanı içindeydi.

Mini1: öf ya keşke okumayı öğrenmeseydim

Baba1: neden evladım

M1: hep ödev hep ödev… okumayı sevmiyorum ki ben hele de yazmak..

B1:bir çocuk hatırlıyorum ben gazete okurken yanıma gelir burada ne yazıyor diye sorardı. Mağazalardaki etiketleri okuyamayınca üzülürdü

M1: aman baba… evet öyleydim. Ama şimdi sıkıldım okumaktan artık.

B1: Hay Allah. Ben de sana yeni kitaplar almıştım. Okumayı seven arkadaşların var mı? Onlara hediye edelim

M1: Versene bir bakayım. Güzel gözüküyor. AAa.. Uzayla ilgili en sevdiğim…

B1: Neyse sen sıkılırsın şimdi. Ben onları  verecek  birilerini bulurum.

M1: Hayır babacım ben bunları çok sevdim. Nolur benim olsun.

B1: O zaman sen okumayı değil bazı kitapları okumayı sevmiyorum demelisin.  Okumaktan değil bazı kitapları okumaktan sıkılıyorsun değil mi?

M1: Evet babacım. Canım babacım çok teşekkürler

NURCAN: hoş geldin sen artık burada mı okuyacaksın

CAN: evet. okulda ilk günüm tanışalım mı

N: tabi ki benim adım Nurcan ya senin

C: benim adım da Can. Biliyor musun geldiğim okul hem daha büyük hem de daha güzeldi. Ama babamın işi sebebiyle taşınmamız gerekti… hem benim orada çok iyi arkadaşlarım da vardı hepsinden ayrıldım şimdi hem de hepsinden…

N: üzülme… bizim okulumuzda da beğeneceğin yerler var. Bir ara ben gezdiririm seni. Hem çok iyi çocuklar var. İyi arkadaş olursun

C: ama senden başka kimse merhaba bile demedi bana.

N: sabırlı olmalısın. Çoğu daha fark etmemiştir bile seni. Baksana çılgın gibi oyun oynuyorlar.

(tiyatro öncesi sınıftan belirlenen 4 öğrenci  oturdukları yerden seslenerek ‘hoş geldin’ derler. Can çok mutlu olur )

C: biliyor musunuz arkadaşlar beni sevmediğinizi düşünmeye başlamıştım. Ben de katılabilir miyim oyununuza

(sınıftan bir öğrenci ‘elbette katılabilirsin. Yakan top oynamayı biliyor musun’der)

C: Tabi ki biliyorum. Hem de çok iyi oynarım. Arkadaşlarım bana şimşek can derlerdi. 

(sını hep beraber ‘hoş geldin şimşek Can’ der 

VEE PERDE…

MUHTAR: merhaba. Beni tanıyor olmalısınız. Hani şu az ilerdeki sokakta bir yerim var. Üzerinde muhtarlık yazar. Ne sorununuz olursa buralarla ilgili ben ilgilenir hallederim meseleleri. İşte yönettiğim yerin haritası. Mahalledir burası.

KAYMAKAM: Aaah muhtar ah. O da bir şey mi. Azıcık işin var. Ya ben öyle mi ya. Akşama kadar iş bitmez. İlçenin işi bitmez. İlçemde tam 10 mahalle var. Tabi senin gibi 10 da muhtar. Yapılacak kaldırımlar, çalışılacak çok sorun var. İşte bu da benim yönettiğim yerin haritası. İlçedir burası.

VALİ: Neler duyuyorum arkadaşlar ya biz ne yapalım acaba.  Sizin gibi 10 ilçem var benim. e tabi 10 ar tane belediye başkanı ve kaymakamım var sizler gibi. İlin işi olmaz mı hiç. Ühüüü… hem d epek çok . sabahtan akşama bitmez de bitmez. İşte bu da benim yönettiğim yerin haritası. Baksanıza az yer mi burası. İl’ i VaLİ yönetir. Belki ismimin sonu size il kelimesini hatırlatabilir.
(Sonunda sırayla il ilçe ve mahalle haritaları üst üste konularak çocukların büyüklük sırasını görerek anlamaları sağlanır)

hastalılardan korurum. Hatta yemeklerinize ve tatlılarınıza bile tat veririm. Beni sade de yiyebilirsiniz ama biraz ekşiyimdir. Beni yediğinizde yüzünüzü şekilden şekle sokabilirim. Hoşçakalın. 

HAVUÇ: Ben turuncu ve çok tatlı bir sebzeyimdir. Salatalara ve yemeklerinize tat katarım. Havuç suyu bir tatlıdır içmediyseniz muhakkak deneyin. Gözlere de çok iyi gelirim 

MUZ: Merhaba arkadaşlar ben muz. Ben neden sarı renkliyim biliyor musunuz? Çünkü bu benim doğal güzelliğim. Siz de beni yiyerek güzelleşebilirsiniz. Benim kadar tatlı olabilirsiniz . hazır meyveli sütler yerine evde çok güzel muzlu süt u-yapabilirsiniz. Çilekliyi de bir deneyin. Aaa unutmadan meyveli yoğurt yapmak için de beni, çileği, şeftaliyi kullanabilirsiniz. Markettekiler zararlı ama biz faydalıyız hem deçok lezzetliyiz. 

ELMA: Merhaba arkadaşlar ben elma. Kırmızı, sarı ve yeşil renklerim var. Vitaminlerle doluyum. Tatlı ve ekşi olarak ikiye ayrılırım. Beni yiyenlerin cildini elmas gibi parlatırım. Turtalara kekelere kurabiyelere çok yakışırım. Arkadaşlarımla beraber hazırladık işte şarkımız: 

(birlikte söyler kuklalar) 

Vitamin deposuyuz, midenizin neşesi 

Sizi pek çok severiz yemeye de bekleriz. 

3G sınıfı öğrencisi Miray MUTLU 

Yaş Grubu: 7-10

Karakterler: Ceren-Eren (ikiz) , Öykü , Ada,  Çınar , Aslı

Ceren – Eren (İkizler) : Öykü, Aslı , Çınar nerdesiniz? Haydin gelin oyun oynayalım.

Öykü: Tamam geliyorum 

Aslı:    Bende geliyorum

Çınar: Beni de bekleyin.

(Çocuklar bir araya toplanırlar.)

Ceren: Arkadaşlar biliyor musunuz mahallemize yeni bir arkadaş daha taşındı. Onu da oyun oynamaya çağıralım.

 Aslı: ( koşarak ) Ben çağırırım.(Sahneden ayrılır biraz sonra ikisi beraber geri gelirler.)

 Ada: Merhaba arkadaşlar benim adım Ada. Arkadaşlar beni de oyununuza çağırdığınız için teşekkür ederim.

(Hepsi birlikte ): Hoş geldin Ada. Benim adım Ceren, benim ki Eren, ben Öykü, ben de Aslı.

 ( Kendi aralarında konuştular )  

Çınar: Ne oynayalım?

Aslı: Acaba ne oynasak 

Öykü: Buldum halat çekme oyunu oynayalım.

(Hepsi birden ): Tamam.

Ceren: Ama halat yok ki. Nasıl oynarız.

Aslı: Ben getiririm. (Aslı  gider ip alıp geri gelir )

 ( Aralarında iki gruba ayrıldı)

(Oyun başlar) 

Eren: 1 - 2- 3 başla.

Çınar: arkadaşlar gayret edin az kaldı kazanacağız.

(Ada’nın birden elinden ip kayar, hepsi birden yere düştü. Çınar hariç diğerleri güldüler   Çınar kızgındır. )

Çınar( Kızgın olarak yerinden kalkar Ada’ya):  Hep senin yüzünden oldu. Elinden ipi kaçırdığın için kaybettik.

Ada( Çok utanarak alçak sesle ):  Özür dilerim Çınar. İp elimden nasıl kaydı bilmiyorum.  İstemeden oldu. 

Çınar( Yüksek sesle ): Bilmiyorsan oynama.

Diğer çocukların hepsi: Bu kadar öfkelenme, sakin ol Çınar. Herkes hata yapabilir. Ada bilerek yapmadı. Hadi gel oyuna devam edelim.

Ada (Üzgün bir şekilde): Arkadaşlar ben oynamak istemiyorum. 

Çınar hariç diğerleri: Niye oynamıyorsun Ada? Çok güzel eğleniyoruz.

(Arkadaşları konuşarak Ada’yı oynaması için ikna eder.

 (Oyun tekrar başlar.)

(Çınar hızla ipe asılır ayağı kayıp yere düşer.Oyunu kaybederler.)

Ada ( Koşup Çınar’ın yanına gider elini tutup ayağa kaldırır): Geçmiş olsun bir şey oldu mu?

Çınar (Utanır):Benim yüzümden oyunu kaybettik.

Ada: Üzülme  eğlenmek için oynuyoruz çokta güzel eğleniyoruz.                                 
Çınar: Çok özür dilerim az önce sana kızmakla hata ettim.

Ada (Elini Çınarın omzuna koyarak ): Boş ver ben unuttum. Herkes hata yapabilir.  Önemli olan öfkelenip  birbirimize kızmamalıyız. Kavga etmeden sorunları konuşarak çözmeliyiz. 

Hep birlikte gülerek ): Gülmek çok güzel bir şey ,öfkeli olmak ise çok kötüdür.

Yaş Grubu: 7-10

Karakterler: Gizem , Can      

Gizem: (Ağzını şapırdatarak şeker emer) Hımmm çok tatlı çok güzel. Biraz çikolata biraz da şunlardan (cips vs.) yiyeyim . Ohhh çok güzel. Karnım ziyafet çekti.

Can (şaşkın şekilde): Gizem ne yapıyorsun? O yediklerin de nedir?

Gizem: Şeker, çikolata ooooo başka yiyeceklerde var. Gel sanada vereyim. Hepsi çok güzel.

Can:Teşekkür ederim. Ben kahvaltı yaptım. Şimdi de meyve yiyeceğim. Üstelik abur cubur yememeye dikkat ediyorum. Bence sen de yememelisin. Bize faydalı olan yiyeceklerden tüketmeliyiz.

Gizem:Ben kahvaltı yapmayı sevmiyorum ki. Süt içmeyi sevmem , peynir yemem , yumurtanın kokusundan nefret ederim. Zaten bunlarda bana yeter.

Can:Kahvaltı yapmazsan dersleri takip edemezsin , öğretmenin anlattıklarını anlayamazsın , derslerde de başarısız olursun. Üstelik enerjin olmaz bizimle oyun oynayamazsın. Süt içmezsen büyüyemezsin. Sağlıklı beslenmezsen hasta olursun. 

 (O sırada Gizem’in karnı ağrımaya başlar)

 Gizem: Ayyy karnım karnım çok ağrıyor.Başımda çok ağrıyor oyyyy.

Can: Gizem Gizem ne oldu.(Hemen yanına koşar arkadaşına yardım eder.)Abur cubur yediğin için rahatsız oldun Gizem.

(Can beslenme çantasından yiyecek çıkarır.) 

Can : Annem bana yemem için peynir ekmek vermişti. Gel seninle paylaşalım al ye.

(Gizem yemeği yer.)

Gizem : (Üzgün bir şekilde) Can haklısın galiba bundan sonra düzenli beslenmeme daha dikkat edeceğim .Benim için faydalı olan yiyeceklerden yiyeceğim. 

Can: Sebzelerden, meyvelerden de yemeyi unutmamalıyız. Besinlerin hepsinden gerektiği kadar yemeliyiz.

(Gizem kendini iyi hissetmeye başlar)

 Gizem: Doğru söylüyorsun Can. Bundan sonra dengeli ve düzenli beslenmeye dikkat edeceğim. Teşekkür ederim.

Can: Gizem gel arkadaşlarımıza da hatırlatalım.

Birlikte: Arkadaşlar hasta olmamak ,daha güzel büyümek ve daha sağlıklı olmak için düzenli beslenmeliyiz sağlıklı gıdalar tüketmeliyiz.Özellikle sabah kahvaltısı yapmalıyız ki daha başarılı  ve neşeli bir çocuk olalım.

Altay: Hi!

Yağız: What is your name?

Altay: My name is Altay. What is your name?

Yağız: My name is Yağız. 

Altay: Nice to meet you.

Yağız: Nice to meet you, too.

Altay: How are you?

Yağız: I am fine, thanks. And you? 

Altay: Fine, thanks. How old are you?

Yağız: I am eight years old. How old are you?

Altay: I am eight years old.

Yağız: Do you dance?

Altay: No, I don’t.

Yağız: Do you play football?

Altay: Yes, I do.

Yağız: Let’s play football.

Altay: OK.

Yağız: Goodbye.

Altay: Goodbye.

Nisa: Mımmm; merhaba Oğuz.Düşünüyorum.Öğretmenimizin verdiği ödevi düşünüyorum.

Oğuz: Söyle bakalım, ödev neymiş? Belki yardımcı olabilirim.

Nisa: Yaklaşan 23 Nisan için öğretmenimiz Atatürk’e bir hediye hazırlamamızı istedi.Ama ben ona ne  hediye verebilirim ki?

Oğuz: Düşünelim bakalım.Nelerini çok seviyorsun?Yani en çok sevdiklerinden neleri ona vermek isterdin?

Nisa: Mesela ...mesela bebeğimi,kırmızı topumu,çalışmayı,sonra bu güzel 23 Nisan’ı

Oğuz:Tamam o zaman anlat bunları,bence bunları da duymak en güzel hediye olurdu.

Nisa: Becerebilir miyim sence?Mesela bir şiir yazsam, okusam.Deniyorum o zaman, hazır mısın?

En çok sevdiğim bebeğim,
Sana vermek isterdim. 
Seni bir kerecik görseydim, 
Ellerini öpmek isterdim. 

Seni tanımdan resmini gördüm. 
Adını okulda öğretmenime sordum.
Meğer biz çocukları nasıl da sevdin,
Bu güzel 23 Nisan’ı bize hediye ettin.

Emanetini koruyabilir miyim? 
Yüzünü hep güldürebilir miyim? 
Çalış dedi annem,öğretmenim.
Seni çok seviyorum Başöğretmenim.

Hadi o zaman bilenin bilgisi artsın bilmeyen yeni öğrensin.

Farkında olmak bildiğimiz ama anlatması zor bir şeydir;duyu organlarından gelen her bilgiyi bilinçli algılamak ve duygusunu yaşamaya başlamaktır.Kedinin yanında masaya vurduğumuz zaman sesin farkına varır.Ağacın kökü toprakta ıslak yere doğru gider,bunun farkına varır.

İstediğimiz,ihtiyacımız olan şeylerin farkına varırız.Ama bir de önemli olan bizi direk bizi ilgilendirmese de toplumumuzda var olan sorunları fark etmek gerekir.

İstese de farkına  varamayan arkadaşlarımız var. Otizm olarak adlandırılan bu durumdan kurtarmak için pek çok anne ,baba ,öğretmen, doktor ne çok çalışıyorlar bilseniz.

Bu arkadaşlarımız her şeyin alıştığı şekilde olmasını isterler.Tekrarlayan el hareketleri ya da iki yana sallanma gibi davranışları vardır.Yalnız kalmak isterler.Aniden kızabilir ya da korkabilirler.Ardı ardına birçok soru sorabilirler,duyduklarını sürekli tekrar edebilirler.

Onlar için ve sevdikleri için çok zor da olsa sevgi her şeyin anahtarıdır.Önemli olan bizlerin farkında olması ve her koşulda bu farkındalığımızın gereklerini yerine getirmektir.

O zaman hayatımızdan sevgiyi hiç eksiltmeyelim ve her canlıya sevgi ile yaklaşalım.Unutmayalım çevremizin ne kadar farkında olursak o adar mutlu bir toplumda yaşarız.

Anneannesi onları mutlulukla karşıladı.Hep beraber bayramlaştılar.Küçükler büyüklerin ellerini öptü.Anneannesi torunlarına tertemiz ,mis kokulu bir mendil verdi.Büşra teşekkür ettikten sonra hemen annesinin yanına koştu.

BÜŞRA: Anneciğim bakar mısın;anneannem bana bir mendil kesesi verdi.Bu nedir anlamadım.

ANNESİ: Büşracığım eskiden ,büyüklerimiz ellerini öpünce verirlerdi.Hadi gel açıp bakalım içinde neler varmış?

ANLATICI: Heyecanla açtı Büşra keseyi.İçinden rengarenk akide şekerleri çıktı.Bir çift bembeyaz çorap biraz da para koymuştu anneannesi.

ANNESİ: Eskiden bizler başka hediye almazdık.Büyüklerimizin vereceği keseleri beklerdik.Bazıları çok güzel işlemeli olurdu,annelerimiz saklardı bunları bizim için.Belli ki anneannen sana da eski göreneklerimizden birisini öğretmek bunun devam etmesini sağlamak istemiş.

ANLATICI: Büşra heyecanla ve mutlulukla anneannesinin yanına gitti,boynuna sarıldı,teşekkür etti.

BÜŞRA: Başka neler yapardınız anneanne ,bana omları da anlatsana!

ANNEANNE: Bayramlıklarını alan çocuklar sokağa fırlardı.Normalde 5 para olan pamuk şekerini o gün 4 paraya alırdık.Sokağın ortasına seyyar salıncak gelir gözlerde kalplerde kocaman bir ışık belirirdi.Çatapatlar ve kızkaçıranlar vardı.Kalan paralarımızı da bunlara yatırırdık.Bayram demek tatil demek değildi aileyle sevdiklerle birlikte olmak demekti.Kimsenin gözü kapıda camda kalmazdı.Çünkü bilirdik geleceklerini .

ANLATICI: Büşra ne çok şey öğrendi o gün anneannesinden.Daha da neler anlatmıştı.Öğütlerini de aklının bir kenarına yazdı.

ANNEANNE: Sen sakın bayramlarımızı unutma emi benim gül yüzlü güler yüzlü torunum.

BÜŞRA:Sen sakın merak etme anneanneciğim.Ben bu göreneklerimizi hem yaşayacak hem de yaşatacağım.

ANLATICI:Olanları izleyen anne de çok mutlu olmuştu bu bayram sabahında.Hem annesi hem de kızı için…

 

Dünyanın bir dili olsa,
Ah bir güzel konuşsa,
Yemyeşil tertemiz bir doğa için,
Ne yapmalı anlatsa...

ÇİLEK KIZ :En sonunda geldik.Ne kadar güzel bir orman,gölün suları ne kadar da berrak.
BORDO:Fakat o da neeee?
ÇİLEK KIZ :Ne oldu Bordo?
BORDO: Baksana Çilek kız,ormana kamp yapmaya gelenler,her yere çöplerini bırakıp gitmişler.İnanamıyorum,kırık cam parçaları bile var.
ÇİLEK KIZ :Evet Bordo,çöplerin dışında,bu kırık cam parçaları hem doğayı kirletmemize , hem de güneş ışınlarının mercek gibi bir noktaya yoğunlaşarak,yangın çıkmasına sebep olabilir.
BORDO: Yani piknik sonrası ,yapılan mangalın küllerinin tam söndürülmeden eve gidilmesinin dışında,bu kırık cam parçaları da orman yangınlarına sebep olabilir ,öyle mi?Cam kırıkları ,can kırıkları olup ,canımız ormanlarımızın yanmasına sebep  mi olur ?
ÇİLEK KIZ :Aynen öyle Bordo.
BORDO:Ne kadar yazık,ormanlar bir ülkenin akciğerleridir.
ÇİLEK KIZ :Haklısın Bordo,insanların doğayı ve yaşadığı çevreyi korumaya karşı  daha duyarlı olması gerekir.
BORDO:Doğayı ,çevreyi,suyu,doğal yaşamı koruma çabalarımız,aslında kendimizi koruma çabalarımızdır.
ÇİLEK KIZ :Haydi Bordo,insanların yaptığı hatayı hemen düzeltmek için,çevreyi temizlemeye başlayalım.
BORDO: Tamam Çilek Kız,hemen çöpleri ve şu kırık cam parçalarını toplayalım,umarım insanlar bundan sonra yaşadığı çevreye karşı daha duyarlı davranırlar.
ÇİLEK KIZ :Umarım Bordo ,unutmayalım biz doğamızı korudukça ,doğa da bizi korur.

BARAN : 
Dün gördüm bir rüya. 
Yapıyormuş bütün okullar bir kukla. 
Konuşuyormuş kuklalar durmadan . 
Anlatıyorlarmış aklınıza gelen her konudan. 

NİSA : 
Ben de yaptım bir kukla, 
Oldu kocaman bir dünya. 
Anlatayım size rüyamı, 
Birlikte anlayalım olanları. 

EGE : 
Dünya benim kuklam olsa. 
Kocaman olsun yüreği kucaklasın herkesi. 
Para istemesin , mülk istemesin. 

Barınağımızı , ekmeğimizi eksik etmesin. 

BARAN : 
Toprak olsun herkese , eksinler gönüllerince. 
Kirlenmesin hiç naylonlarla , gazlarla. 
Dünya benim kuklam olsa. 

BEYZA : 
Denizlerin mavisi kaybolmasın boyalarımın arasından , 
Tükenmesin hiçbir canlının nesli doğamızdan . 
İsterim odama gökkuşağının renkleri dolsun. 
Dünya benim kuklam olsun. 

 
SEMA : 

Ormanın yeşilini sevmeyen olur mu ? 
Biz çocukları kaybetmeyi göze alan olur mu ? 
Neden bu kadar kargaşa , bu kadar sorun. 
Dünyam benim kuklam olsun. 

ARDA : 
Bombalardan bir gün kurtulur mu ? 

Her çcuğun mutlu bir yuvası olur mu ?
 Yediğim her yemişin , meyvenin , 
Ağacından benim bahçemde olsun. 
Dünyam benim kuklam olsun. 

EREN : 

Korkuyorum kaybolan umutlarımdan. 
Soruyorum hem kendime hem size bazı bazı. 
Bütün bunlar son bulsun, 

Dünyam benim kuklam olsun. 

IRMAK : 

Ama çocuktur benim adım. 
Ülkem yok dinim yok ırkım yok. 
Gülerim , kinle değil sevgiyle beslenirim. 
İsterim tek derdim oyun olsun, 
Dünyam benim kuklam olsun. 

 
Elimden gelse bitiririm tüm savaşları. 
İyi ederim bir çırpıda bütün hastaları. 
Üzülmez benim dünyamda hiçbir anne. 
Çünkü dünya benim kuklam oldu bir kere. 

MURAT : 

Korkmayın artık elimdedir ipleri, 
Kimse üzemez ne çocukları ne gençleri. 

MELİSA : 

Çünkü her sabah döküyorum sevgi , umut perilerini, 
Açın pencerelerinizi dolsun içeri. 
Kapatın gözlerinizi göreceksiniz hepsini. 

ENES : 

Dünya kuklamız olsa, 
Bütün bunlar gerçek olsa. 
İstiyorsanız yürekten, 

Sevgiyi hiç düşürmeyin ne yüreğinizden ne dilinizden. 

OSMAN : 
Hemen şimdi başlayın, 
Herkesle sevgi ile kucaklaşın. 
Biz ne dilersek o olur. 
Kendiniz gibi davranın herkese ne olur… 

HİKAYENİN ADI: Doğamı Seviyorum

YAŞ GURUBU: 7-10

KAHRAMANLAR: Asel, Bora

Asel: Bora nereden geliyorsun? Üzgün görünüyorsun.

Bora: Denize yüzmeye gitmiştik. Ama yüzemedik.

Asel: Neden?

Bora: Çok kirliydi. Biraz ileride bir plastik fabrikası varmış. Bütün pisliği, atık suları denize karışmış.

Asel: Çok kötü

Bora: Üstelik deniz kıyısında bir sürü deniz hayvanı cansız şekilde duruyordu. Çok acı değil mi?

Asel: Bu tür fabrikalar neden doğamızı kirletiyor? Buna bir Çözüm bulmalı.

(Bora’nın aklına bir fikir gelir. Fabrika yönetimini ziyaret ederek onlara bu deniz kirliliğini önlemenin yolunu soracaklardır. Fakat işler planladıkları gibi gitmez.)

Yolda giderken,

Asel: Bora  görüyor musun? Ağaçları kesmişler.

Bora: Bu ağaçları kesip doğamızın kirlenmesini hızlandırıyorlar. Öğretmenimiz ağaçların kirli havayı temizlediğini söylemişti. Üstelik yerine yenisini de dikmemişler. 

Asel: Bora sen de görüyor musun? Fabrikanın bacasından siyah duman kütlesi çıkıyor.

Bora: Evet fabrikanın bacasına filtre takmamışlar sanırım. Havayı kirletiyor. Bizler de bu pis havayı solumak zorunda kalıyoruz. 

Asel :Aman Allahımm ! bu koku da ne! 

Bora: Kanalizasyon suyu.

Asel: Kanalizasyon ne ki? 

Bora:  Şehirlerde lağımları, artık suları toplayarak şehir dışına çıkaran yeraltı yollarıdır. Ama maalesef bu atıksuları şehir dışına akıtmamışlar. 

Asel: Bu fabrika doğaya çok zarar veriyor.  Bu gördüklerimiz karşısında birşeyler yapmadan duramayız. Bu fabrika doğaya o kadar zarar veriyor ki.

(Çocuklar gördükleri karşısında hem çok üzgün hem şaşkındırlar. Fabrika yöneticisini görüp çözüm arayışına gireceklerdir fakat işler umdukları gibi gitmez. Yöneticiye bir türlü ulaşamazlar.)

(Bu durumu ve tüm gördüklerini öğretmenleri ile paylaşan çocuklar öğretmenlerinden de yardım alarak fabrikayı gerekli yerlere şikayet ederler.)

( 2hafta sonra)

Asel ve Bora aileleriyle denize yüzmeye giderler. 

Bora: Asel deniz ne kadar temiz.

Asel :Aynen Bora. Fabrikanın bacasından da duman çıkmıyor. Kesilen ağaçların yerine de fidanlar dikmişler.

Bora: Çok mutluyum.

Asel :Ben de. 

(Çocuklar doğayı korumak adına yaptıklarından ötürü çok mutlu olmuşlar. Aileleri de çocuklarının bu gördüklerine kayıtsız kalmayarak doğaya faydalı olma isteklerinden dolayı onlarla gurur duymuşlar.)

Kahramanlar: Bay Mikrop ,  Bayan mikrop

(Diş Sağlığına dikkat etmeyen Ayşe’nin dişlerini çürütmek isteyen mikroplar bu işi nasıl yapacaklarını plannlıyorlardı)

Bay Mikrop:Yaşasın! Ayşe yine çikolata yiyor. Biz sevinmeyelim de kimler sevinsin

Bayan Mikrop: Ha Ha Ha … Aksam da dişlerini fırçalamadan yattı. Hemen çalışmalarımızı hızlandıralım ve yeni yaşam alanları oluşturalım

Bay Mikrop: Ahh Ayşe Ahh! Bir bilse her yemekten sonra dişlerini fırçalaması gerektiğinin , ağız ve diş sağlığının çok önemli olduğunu

Bayan Mikrop: Niye Ayşe’yi düşünüyorsun. Hemen mikrop arkadaşlarımıza haber verelim sayımızı arttıralım ve yeni yuvalar kuralım.

Bay Mikrop:Haklısın ama endişe etme Ayşe’nin daha çok hatası var

Bayan Mikrop: Neler yapıyor bu Ayşe bakalım

Bay Mikrop: Ooo neler yapmıyor ki … öncelikle dişlerini fırçalamıyor , her zaman şekerli ve asitli yiyecekler tüketiyor. En sevdiğim ise fındık ve ceviz gibi sert kabuklu yemişleri dişleriyle kırıyor. Hem biliyor musun? Hiç diş doktorunu da gitmiyor 

Bayan Mikrop: Ne güzel Böylece yeni çürükler ve kırık dişler oluşuyor. Biz mikroplar da neşe içinde Ayşe’yi diş ağrısından kıvrandırmak için tüm gayretimizle çalışıyoruz

Bay Mikrop: Yeni mikroplarda geldi işimizi hızlandıralım. Ayşe’nin dişlerini kemirip çürükleri derinleştirelim ve oralarda yaşamaya başlayalım

Bayan Mikrop: Ama çok korkuyorum işimizi tamamladıktan sonra Ayşe diş doktoruna giderse ve artık ne yapması gerektiğinin öğrenirse.. Biz ne yaparız o zaman

Bay Mikrop: Eyvahh! Ayşe çok ağlıyor, diş ağrısı hiç geçmiyor ve annesi onu diş doktoruna götürüyor. Bütün sırlarımızı öğrenecekler .Aman Allah’ım!

Bayan Mikrop:Peki diş doktoru ona ne anlatabilir ki?

Bay Mikrop:Neler anlatmaz ki

YER:
Okul

KAHRAMANLAR: 
 Öğretmen :Hayrettin Ali DAĞ-2/F

 Portakal:  Zeynep YANEN-2/F

 Kiki :  Ayşe TURAN-2/F

     (Öğretmen eline bir poşet mavi kapakla sınıfa girer)            

    ÖĞRETMEN: Günaydın çocukalar. Benim oturduğum apartmanda koşup oynayamayan, yaşıtları gibi okula gidemeyen bir kız  var. Bu kız her  sabah pencereden okula giden öğrencileri izliyor ,  kendisi okula gidemediği için çok üzülüyor. Annesi de artık onu kucağında taşıyamıyor..eğer bir tekerlekli sandalyesi olsa rahatça okula gidebilir.

Bu durumdaki insanlara yardım etmek ister misiniz  ?

PORTAKAL: İsteriz öğretmenim…ama biz ona nasıl yardımcı olacağız?

ÖĞRETMEN:(Elindeki poşeti göstererek ) Kapak toplayacağız .Bu kapakları toplama noktalarına götüreceğiz ,böylece ihtiyacı olan insanlara  tekerlekli sandalyeye kavuşmaları  için destek olacağız.

KİKİ: Öğretmenim, biz her gün içtiğimiz suların kapaklarını sınıfımızda biriktirebiliriz. Diğer sıınıflardaki arkadaşlarımızdan da destek isteriz…

PORTAKAL: Hatta evlerimizdeki kapakları da okula getiririz öğretmenim …

ÖĞRETMEN: Bu desteğimizi ne kadar çok insana ulaştırırsak, kapakları o kadar kısa sürede toplayabiliriz . Ne yapalım? Önerisi olan var mı?

KİKİ: Benim bir önerim var öğretmenim…Resimler  yaparak kantine ve panoya asalım …

PORTAKAL: Ben babamdan işyerine de asmasını isterim öğretmenim…eminim o da çok sevinecektir.

ÖĞRETMEN: Çok güzel ,aferin…peki bu kampanyamızın adı ne olsun?

PORTAKAL: ‘’Gülen  çocukar için ‘’ olsun ..

KİKİ: ‘’Kapaklar çöp olmasın, mutluluk olsun.’’ Öğretmenim..

ÖĞRETMEN: Aferin çocuklar, Gurur duyuyorum sizlerle.. insanlar ,  çevresindekiler mutluysa mutluluk içinde yaşayabilirler.