Διάθλαση ονομάζεται το φαινόμενο κατά το οποίο οι ακτίνες που εισέρχονται στο γυαλί αλλάζουν διεύθυνση διάδοσης. Δηλαδή όταν οι ακτίνες εισέρχονται από τον αέρα στο γυαλί τότε οι διαθλώμενες ακτίνες πλησιάζουν τη διαχωριστική επιφάνεια, αντίθετα όταν εισέρχονται από το γυαλί στον αέρα απομακρύνονται από την κάθετο.

Το φως διαδίδεται και στο κενό με ταχύτητα. Δείκτης διάθλασης n ονομάζεται το πηλίκο της ταχύτητας του φωτός στο κενό προς την ταχύτητα του φωτός στο μέσο. Αυτός ο δείκτης για οποιοδήποτε υλικό είναι πάντα μεγαλύτερος από τη μονάδα ενώ για το κενό είναι ίσος με 1.

Η συχνότητα f παραμένει αμετάβλητη όταν το φως διαπερνά μια διαχωριστική επιφάνεια 2 μέσων.

Φως με μήκος κύματος λ0 στο κενό έχει μεταβολή του μήκους κύματος του όταν εισέρχεται σε ένα μέσο με δείκτη διάθλασης n.

Όσο αφορά την ανάλυση του λευκού φωτός, οι ακτίνες που εξέρχονται από το πρίσμα εκτρέπονται και διασκορπίζονται στον χώρο εξόδου ενώ το λευκό φως ταυτόχρονα αναλύεται σε μια πολύχρωμη ταινία που περιλαμβάνει γνωστά χρώματα. Η ταινία αυτή ονομάζεται φάσμα του λευκού φωτός. 

Επίσης ο διασκεδασμός προκαλεί τη διάθλαση των χρωμάτων σε διαφορετικές γωνίες και έτσι έχουμε την ανάλυση του φωτός στα χρώματα τις ίριδας.

Έχει διαπιστωθεί ότι εκτός από την ακτινοβολία της ορατής περιοχής του φάσματος υπάρχει και η αόρατη ακτινοβολία η οποία βρίσκεται πέρα από την ιώδη περιοχή. Αυτή η ακτινοβολία ονομάζεται υπεριώδης.

Υπέρυθρη ακτινοβολία ονομάζεται το φαινόμενο κατά το οποίο η αόρατη ακτινοβολία που βρίσκεται μετά την ερυθρή περιοχή του φάσματος προκαλεί έντονη αύξηση της θερμοκρασίας στα στερεά και στα υγρά σώματα. Επειδή η υπέρυθρη ακτινοβολία είναι αόρατη υπάρχουν ειδικά όργανα που ονομάζονται φωρατές υπερύθρου για την ανίχνευσή της.

Στη συνέχεια δύο σημαντικά φαινόμενα που απασχόλησαν τους 2 φυσικούς Christian Huygens και Tomas Young ήταν η περίθλαση και η συμβολή του φωτός. Οι Huygens και Young μέσα από διάφορα πειράματα που έκαναν πάνω στα φαινόμενα αυτά απέδειξαν ότι το φως έχει κυματική φύση και συγκεκριμένα ότι είναι εγκάρσια κύματα. 

Όσον αφορά τον Maxwell ο οποίος αναπτύσσοντας την μεγάλη θεωρία του κατέληξε να αποδείξει ότι το φως είναι εγκάρσια ηλεκτρομαγνητικά κύματα και εδώ έχουμε το αποκορύφωμα της έρευνας για τη φύση του φωτός.

Το 1858 και το 1947 ο Max Planck χρησιμοποιώντας τη σωματιδιακή φύση του φωτός ερμήνευσε τη ακτινοβολία που εκπέμπουν τα θερμά σώματα. 

Τέλος ο Einstein χρησιμοποίησε τη σωματιδιακή φύση του φωτός και έτσι κατάφερε να ερμηνεύσει το φωτοηλεκτρικό φαινόμενο.