Julian Tuwim  urodzony  13 września 1894 roku w Łodzi. Umarł na atak serca 27 grudnia 1953 w Zakopanem. Został pochowany w Warszawie.  Był pochodzenia żydowskiego .  

Znał kilka języków między innymi rosyjski, niemiecki i łaciński. Gdy miał 17 lat przetłumaczył kilka  wierszy Staffia  na język esperanto
 . 

red.Tola

Przestrzeń miasta jest przestrzenią pamięci, krzyżujących się tożsamości i wpływów, mozaiką ludzkich losów. Julian Tuwim, jeden z najwybitniejszych polskich poetów i niezwykle barwna postać literatury polskiej, urodził się 13 września 1894 roku właśnie w Łodzi. Łódź stała się miastem jego dzieciństwa i młodości, a atmosfera tego miasta nie pozostała bez wpływu na przyszłego poetę i  charakter jego twórczości. 

Z okazji Roku Tuwima przygotowaliśmy dla Państwa wystawę „Łódź Juliana Tuwima", na 14 planszach prezentując miejsca związane z biografią poety.  Gdzie mieszkał Julian Tuwim? Jaki miał widok z okna, gdzie chodził do szkoły a gdzie na wagary, w którym miejscu spotkał przyszłą żonę i gdzie wziął ślub? Do jakich miejsc tęsknił najbardziej będąc już na emigracji i pisząc poświęcone Łodzi „Kwiaty Polskie”? 

Wrażliwy zarówno na blaski jak i na cienie łódzkiego życia Tuwim staje się przewodnikiem po swoim ukochanym „Kominogrodzie”. Ze stworzoną na podstawie jego wspomnień mapą możemy udać się na wędrówkę po łódzkich ulicach, podwórkach i parkach w poszukiwaniu namacalnych i nienamacalnych śladów poety. Wystawa jest dostępna w wersji on line w zakładce Wystawy wirtualne. 

Członek grupy Skamander, pisywał lat kilka
 W "Cyruliku Warszawskim", a następnie
 W "Szpilkach".

Podczas drugiej światowej wojny emigrował:
 Wtedy właśnie ojczyste, najpiękniejsze słowa
 Grały w duszy wygnańca, jak harfy eolskie,
 Więc je w bukiet ułożył - cudne "Kwiaty polskie".

Tworzyć zwykł zrozumiale - rzadką zdolność posiadł
 Przemawiania do dzieci - tu "Zosia Samosia",
 "Słoń Trąbalski", a zwłaszcza wiersz "Lokomotywa"
 jako przykład najlepszy przytaczany bywa.

Jego świetnych tłumaczeń zły czas się nie ima,
 A niezmiennie nas śmieszą satyry TUWIMA.

Jerzy Paruszewski

 | Niebiańskich lśnień roztwory,
 Bursztyny i fosfory,
 Niedofiolety ciepłe
 W przeźroczystym szkleniu wklęć
 I alkohole sine,
 Przez które widać śmierć,
 I płomień w ciemnym płynie,
 I promień w czarcim winie,
 I ciężka blaska rtęć.W Barwistanie  |

Franciszek Ksawery Drucki-Lubecki

Lili Fontelli

Ludwik Geyer

Ludwik Grohman

Władysław Jagiełło

Karol Jonscher

Aleksander Kamiński

Władysław Kędra

Krzysztof Kieślowski

Katarzyna Kobro

Tadeusz Kotarbiński

Władysław Król

Stanisława Leszczyńska

Hilary Majewski

Jan Moll

Józef Piłsudski

Izrael Poznański

Rajmund Rembieliński

Władysław Reymont

Karol Scheibler

Artur Rubinstein

Stefania Skwarczyńska

Stanisław Staszic

Bohdan Stefanowski

Władysław Strzemiński

Jan Sztaudynger

Wincenty Tomaszewicz

Julian Tuwim

Wincenty Tymieniecki

Ludwik Zamenhof

typowy łódzki tkacz z XIX i XX wieku
anonimowy łódzki Żyd 

W obliczu kapitulacji Francji (1940) i osobistego zagrożenia, Tuwim i Lechoń udali się przez Hiszpanię do Lizbony, a następnie do Rio de Janeiro, gdzie dołączył do nich Kazimierz Wierzyński. Ostatecznie wspólnie też wyjechali do Nowego Jorku, gdzie poeta mieszkał przez blisko pięć lat (1942–1946). 

Tuwim i Oskar Lange pisali dla pism „Nowa Polska” oraz „Robotnik”, natomiast Wierzyński i Lechoń utworzyli „Tygodnik Polski”. Z kolei Grydzewski wyjechał do Londynu, gdzie pozostał redaktorem naczelnym demokratyczno-liberalnego tygodnika „Wiadomości Polskie, Polityczne i Literackie”, a po wojnie „Wiadomości”, odpowiednika krajowych „Wiadomości Literackich”. Członkowie grupy poetyckiej „Skamander” stanowili pierwszą, wielką falę emigracji polskich literatów i poetów. 

W czasie okupacji niemieckiej całość twórczości Juliana Tuwima trafiła na niemieckie listy proskrypcyjne jako szkodliwa i niepożądana z przeznaczeniem do zniszczenia. 

Poeta i tłumacz, urodzony 13 września 1894 roku w Łodzi, zmarł 27 grudnia 1953 roku w Zakopanem.

Ukończył łódzkie gimnazjum (1914), studiował prawo i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim (1916-18). Współpracował z pismem "Pola esperantisimo" (1911-1914), gdzie umieszczał przekłady na esperanto wierszy polskich. Jako poeta debiutował wierszem "Prośba" w "Kurierze Warszawskim" (1913). Od 1915 roku tłumaczył z języka rosyjskiego, a także współpracował z łódzkimi kabaretami Bi-Ba-Bo i Nowości oraz z teatrzykiem Urania. W 1916-1919 współpracował z warszawskim pismem studenckim "Pro arte et studio". W 1918 roku był współzałożycielem kabaretu literackiego Pikador, a następnie współtwórcą (1919) i czołowym przedstawicielem grupy poetyckiej Skamander, stałym współpracownikiem miesięcznika "Skamander" (1920-1928, 1935-1939) i tygodnika "Wiadomości Literackie" (od 1924). Zamieszczał utwory na łamach "Zdroju" (1919), "Narodu" (1920-1921), "Kuriera Polskiego" (1920-1923), "Pani" (1922-1925). Prowadził ożywioną działalność jako autor tekstów i piosenek kabaretowych (zwykle podpisywanych pseudonimami) dla kabaretów Miraż (1916-1919), Czarny Kot (1917-1919), Argus (1918), Sfinks (1918), Qui Pro Quo (1919-32), Banda (1932-34), Cyganeria (od 1924), Stara Banda (1934-1935), Cyrulik Warszawski (1935-39). Współpracował z pismami satyrycznymi "Cyrulik Warszawski" (1926-33) i "Szpilki" (1936-39), teksty satyryczne drukował też na łamach "Ilustrowanego Kuriera Codziennego" (1929-1933). Wraz z Antonim Słonimskim i Janem Lechoniem przygotowywał dodatki prima-aprilisowe "Kuriera Polskiego" (1920-1925), razem z nimi pisał także szopki polityczne (1922-1930).

Mieczysławem Grydzewskim i Antonim Bormanem magazyn ilustrowany "To-To". Od 1927 roku współpracował z Polskim Radiem (od 1935 roku był kierownikiem artystycznym działu humoru). Od 1934 roku wchodził w skład redakcji miesięcznika "Szpargały". Należał od 1919 roku do członków założycieli ZAiKS-u (zalegalizowanego w 1921), od 1932 roku był członkiem zarządu. Od 1920 roku członek ZZLP (Związek Zawodowy Literatów Polskich), należał także do PEN Clubu. 

GUSTAW ADOLF GEYER

LUDWIK FERDYNAND GEYER,

EDWARD AUGUST MAURYCY HERBST

KAROL WILHELM SCHEIBLER jr,

IZRAEL POZNAŃSKI

To dzięki nim Łódź stała się potężnym miastem. Łódzka bawełna eksportowana była we wszystkie strony świata. Jednak dawne wielkie zakłady, chociaż. jeszcze parędziesiąt lat temu były dla wszystkich bardzo nowoczesne, teraz straciły na ważności. Do niedawna opuszczone, starocie i ruiny, dziś odżywają.
Dziś to nie fabryki ale np: centra handlowe, hotele, mieszkania, muzea, Art inkubator, elektrownie i centrum nauki i techniki

                                      Marta IV b

Matka, Adela z Krukowskich (ur. 9 stycznia 1872 w Mariampolu, zm. 1942)^[9], była córką właściciela drukarni, pochodziła z rodziny inteligenckiej, jej czterej bracia byli adwokatami oraz lekarzami. Po śmierci męża popadła w poważną chorobę psychiczną, próbowała popełnić samobójstwo. Ostatni okres życia spędziła w szpitalu dla psychicznie chorych w Otwocku. Podczas likwidacji otwockiego getta została zastrzelona przez Niemców 19 sierpnia 1942^[b]. Pierwotnie pochowana w Otwocku, w masowym grobie. 

Pomnik (drugi, z l. 194... – 2013) na grobie rodziców Juliana Tuwima – Adeli i Izydora na cm. żydowskim w Łodzi przy ul. Brackiej; kwatera „Lewa F”.

Aktualny (trzeci), od 2013 r., pomnik na grobie rodziców J. Tuwima.

Później oboje spoczęli na nowym cmentarzu żydowskim w Łodzi, gdzie odnalezione w Otwocku ciało matki Julian Tuwim ekshumował i złożył. W 2013, z okazji obchodów „Roku Tuwima”, jako jeden z jego istotnych elementów, władze Łodzi sfinansowały prawie dokładną rekonstrukcję pierwotnego^[10] – przedwojennego – pomnika na grobie ojca J. Tuwima^[11]. Mieli dwoje dzieci: Juliana i córkę Irenę. 

Julian Tuwim poślubił Stefanię Marchew^[c] (1894–1991) 30 kwietnia 1919 r. w Wielkiej Synagodze w Łodzi. 

Po powrocie z emigracji adoptowali z otwockiego domu dziecka córkę Ewę, która w 2006 r. założyła „Fundację im. Juliana Tuwima i Ireny Tuwim”. Celem Fundacji jest udzielanie pomocy niepełnosprawnym i nieuleczalnie chorym dzieciom oraz niepełnosprawnej i nieuleczalnie chorej młodzieży, a także sprawowanie opieki nad dorobkiem artystycznym poety oraz jego siostry.