Við fengum sautján bleikjur í þessa tilraun og gerðum seltuþolspróf.
Fiskarnir voru svæfðir með því að setja þá í lausn sem innihélt 1 ml af phenoxyethanóli í 500ml af fersku vatni.  Við byrjuðum á því að skanna fiskinn til að fá merki/númer fisksins,  síðan var hann lengdarmældur og vigtaður sem var skráð. Honum var skipt í tvo hópa þar sem sjö fiskar voru settir í ferskvatn og tíu í saltvatn samtals sautján fiskar.
 Fiskarnir voru síðan hafðir um nóttina í kerjum.






 
 



Mynd1: til vinstri eru fiskarnir í svæfingarlyfinu, í miðjunni er PIT-merkjaskanninn og til hægri er fiskur sem verið er að lengdarmæla.

Dagur 2
 3.10.2017

Þegar fiskarnir voru búnir að vera í kerjunum í tæpan sólarhring þá hófst sama ferlið frá deginum áður þar sem fiskurinn var svæfður, lesið af örmerkjum og  hann lengdarmældur, vigtaður og til viðbótar var tekið blóðsýni. Öll merki voru síðan tekin úr fiskinum og fiskinum síðan hent.
 Blóðsýnin voru send í greiningu á heilbrigðisstofnun Sauðárkróks, á meðan aðrar tölur s.s. lengd og þyngd voru settar inn í excelskjal og dagur 1 borinn saman við dag 2. 
 Allir fiskar fengu sömu meðferð.

 

 

 

 

 

 

 
Tafla 4 Niðurstöður úr T-prófi á jónamagni í plasma á fiskum í fersku og söltu vatni.

2.      Eru niðurstöður ykkar um styrk jóna í plasma í samræmi við það sem þið bjuggust v ið ?

3.      Eru niðurstöður ykkar um áhrif þyngdar fiskanna á seltustig í blóði í samræmi við það sem þið bjuggust við?

Kenning okkar fyrir þessa tilraun var að fiskur í saltvatni gæti tapað meiri þyngd en fiskur í fersku vatni. Þetta er vegna vandræða við seltustjórnun. Fiskarnir eru enn í ferskvatnsfasa og vatnið leitar því út úr þeim úr meiri styrk í minni. Saltið í vatninu kemst inn í líkamann í gegnum tálknin. Þetta veldur því að fiskurinn verður fyrir vökvaskorti og léttist.
Þegar við fengum niðurstöðurnar, gátum við séð að kenningin okkar var rétt, fiskurinn í saltvatni missti marktækt meiri þyngd en fiskurinn í fersku vatni.

Í uphafi bjuggumst við við því að jónastyrkur í plasma yrði hærri í fiskunum sem fóru í saltvatn en þeim sem eru í ferska vatninu.
Tafla 4 staðfestir þetta þar sem mjög marktækur munur er á styrk natríum og klóríðjóna í blóði fiskanna. 

Þetta er alveg í takt við niðurstöður Gulseth et, al. 2001 þar sem fiskar undir 20 cm í lengd náðu ekki fullkominni seltustjórnun og mætti ætla út frá þeirra niðurstö að ef við hefðum haft fullan saltstyrk um 35 ppt hefðum við jafnvel séð dauða í fiskinum.