CHARAKTERYSTYKA: Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego , samica jest jedynie nieco mniejsza od samca i ma bardziej stonowane barwy. Rozpoznanie płci możliwe jest jednak tylko z bliska.

Końcówki piór w czubie czarne. Głowa i szyja rdzawo-brązowe, a spód ciała z podłużnymi i ciemnymi plamami. Plecy i pierś czerwonobrązowe, na czarnych lotkach i sterówkach białe i żółtawe poprzeczne pasy, brzuch i podogonie jasne, dziób długi, cienki, rdzawo brązowy z czarnym końcem i zagięty, z uwstecznionym językiem. Skrzydła szerokie i zaokrąglone. Ma ciemnobrązowe oczy i szare nogi.

Skraje starych widnych drzewostanów liściastych i aleje drzew w pobliżu rowów, pól i ugorów w obrębie terenów otwartych. Niewielkie prześwietlone lasy z rozległymi polanami, przerębami i szerokimi przecinkami.

Dudek je przede wszystkich larwy i owady oraz poczwarki z odchodów bydła. Wyjątkowo może on zjadać miękkie, drobne owoce i nasiona.

ZAGROŻENIE I OCHRONA: Podobnie jak kraska, niegdyś był to ptak liczny w krajach Europy Zachodniej i Środkowej, ale od paru dekad zaczął gwałtownie zanikać. Wynika to z braku miejsc odpowiednich do gniazdowania (przez wycinanie dziuplastych

drzew) i coraz bardziej ograniczona dostępność do pokarmu.

INNE: W połowie maja składa on 4 do 9 jaj. Są one zielonkawe lub brązowawe bez plam. Pisklęta, rzekome gniazdowniki, wykluwają się pokryte delikatnym, gęstym białym puchem, dzioby mają z żółtymi nabrzmiałymi zajadami i mocno czerwonym wnętrzem

Tułów wraz z głową wiewiórki osiągają łącznie długość 20–24 cm,

a ogon 17-20 cm. Zwierzę charakteryzuje się ubarwieniem zmiennym. Spotykane są dwie odmiany: jedna z częścią grzbietową wybarwioną na rudo, szarymi bokami i białą częścią brzuszną, a druga o grzbiecie czarnobrunatnym i białej części brzusznej, a bokach cieniowanych.

Wiewiórka żywi się głównie nasionami, pączki drzew, grzyby, owoce ale także owady.

Wiewiórka zamieszkuje dziuple, które utyka porostami i mchami, lub gniazda ptaków, dobudowując zadaszenie lub sama buduje gniazda z gałęzi. Gniazda te buduje w koronach drzew, zwykle w rozwidleniu gałęzi. Buduje je z trawy,drobnych gałązek i wyściela mchami.

Występuje w Europie i Azji na terenach leśnych, oraz na całym terenie Polski, głównie w parkach i lasach liściastych. Zamieszkuje również lasy iglaste.

W Polsce od 2011 r. podlega ochronie ścisłej, a od 2014 r. podlega ochronie częściowej.

Popielica szara występuje w Europie Środkowej i południowej. W Polsce w odpowiednich środowiskach w górach i na pogórzu występuje dość licznie, jednak na niżu jej stanowiska są znacznie rzadsze.

Jest to duży gryzoń, podobny do szczura. Uszy spore, wyraźnie widoczne z wierzchu szaro pigmentowane, od wewnątrz cieliste. Oczy duże, ciemne. Ogon puszysty, popielaty. Długość ciała     13-18 cm, ogona 12-15 cm.

-największy dzięcioł w Polsce 

- jest cały czarny z czerwoną plamą na głowie

-samiec ma całą górną część głowy czerwoną, a samica tylko tył głowy

- żyje w rozległych lasach, zwłaszcza sosnowych i świerkowych.

- w całym terenie Polski jest rozpowszechniony, lecz nie liczny

-żywi się owadami, zwłaszcza chrząszcze i mrówki

-gniazdo: obszerna dziupla wykuta w grubym drzewie, najczęściej w sośnie na wysokości kilkunastu metrów

-gatunek ten nie jest zagrożony wymarciem

-ma status LC w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych

-wykucie dziupli zajmuje ptakom od 14 do 28 dni

-prowadzi osiadły tryb życia 

-jak u wszystkich dzięciołów czas wysiadywania jaj jest bardzo krótki, a stare ptaki na zimę nie odlatują 

-częstotliwość kucia sięga 100 razy na minutę 

składa od 3-5 jaj

- mały nietoperz

- futro na grzbiecie żółtobrązowe lub brązowe, na brzuchu białawe

- uszy duże

- maksymalny wiek 30 lat

- występuje w całej Europie z wyjątkiem południowych i północnych jej krańców

- w Polsce występuje na terenie całego kraju

- zjada ćmy, muchówki, skorki

- w Polsce jest objęty ochroną gatunkową

-mniej więcej wielkość drozda

-czarno-biały

- samiec z czerwoną plamą na głowie

- częsty ptak lęgowy we wszystkich lasach, ogrodach

-najczęstszy dzięcioł w Europie

-odżywia się larwami motyli i chrząszczami, lecz również jajami i młodymi ptakami, a zimą nasionami sosen i świerków 

-jest chroniony

-zimuje 

-w zime często przebywa w karmniku 

-bębni wytrwale w dobrze rezonujące podłoże 

-głośny i dźwięczny 

-głos przypominający śmiech

-mieszka w zadrzewieniach, sadach, parkach i ogrodach ze stary drzewostanem

-występuje on na obrzeżach lasów  liściastych i mieszanych

-nieliczny, lokalnie średnio liczny ptak lęgowy

-je głównie mrówki, pierścienice, ślimaki i owoce

-gniazduje chętnie w starych dziuplach, wykuwa nowe dziuple w spróchniałym drzewie.

- gatunek ten jest chroniony

-swój rejon oznacza przez bębienie dziobem w drewno pnia w regularnych dwusekundowych odstępach

-regiolalnie coraz rzadszy 

-w Polsce występuje w części południowej i wschodniej

-zasiedla lasy liściaste i mieszane, parki, sady i tereny cmentarne 

Zamieszkuje Europę poza północnym skrajem Wysp Brytyjskich i Półwyspu Skandynawskiego oraz azjatycką tajgę aż po Sachalin i Hokkaido, a także północną Afrykę. Odbywa dalekie wędrówki. Zimuje w tropikalnej Afryce, w dorzeczu Nilu oraz na północ i zachód od Sahary. W Polsce nieliczny ptak lęgowy; lokalnie bywa średnio liczny. Występuje w całym kraju, również w niższych górach. W Polsce przebywa od kwietnia do września (może odlatywać już w sierpniu).

Od dzięciołów krętogłowy różnią się trybem życia i smukłą budową ciała. W razie zagrożenia wykonuje łukowate ruchy głową i szyją na lewo i prawo imitujące zachowanie żmii. Od tego sposobu na wystraszenie intruza wzięła się jego nazwa. Może także straszyć napastnika swoistym „syczeniem” i szerokim rozłożeniem z jednoczesnym uniesieniem ogona. Kształt krótkiego zaostrzonego szarobrązowego dzioba jest podobny do tego występującego u ptaków owadożernych. Sprawia to, że nie kuje dziupli i nie wybiera owadów spod korowiny. Ma czarno brązowe tęczówki, a nogi szarobrązowe. Ptak jest większy od wróbla, ale mniejszy od szpaka i z wyglądu przypomina ptaka śpiewającego. Maskująca barwa upierzenia ma upodobnić go do wzorów na korze drzewa. Jest przez to często łatwy do przeoczenia.
 W powietrzu przemieszcza się pod osłoną roślinności i drzew. Długość ciała wynosi ok. 19 cm, rozpiętość skrzydeł 30cm,masa ciała ok. 30-45 g

Krętogłowa można zauważyć jak wokół mrowiska energicznie i sprawnie podskakuje. Brak specyficznych u dzięciołów twardych sterówek (pióra są miękkie, a ogon zaokrąglony) sprawia, że w odróżnieniu od nich na gałęziach siada w poprzek. Poza tym nie wspina się też pionowo po gałęziach, nie bębni, ani nie kuje dziupli. Inną cechą wyróżniającą go od innych przedstawicieli rodziny dzięciołowatych jest wędrowny tryb życia. Wraz z końcem lata opuszcza tereny lęgowe, kierując się do tropikalnej Afryki. Pokrewieństwo jest jednak zauważalne – długi, kleisty język (krętogłowa uważa się za posiadacza najdłuższego języka wśród europejskich ptaków) i nogi z dwoma palcami skierowanymi do przodu i dwoma do tyłu. Sam język może wysunąć na 66 mm poza dziób, od którego jest 5 razy dłuższy. Inne badania dowiodły, że język wraz z nasadą znajdującą się w gardle jest długości kręgosłupa krętogłowa. To ptak samotniczy żyjący przez większość roku pojedynczo, skryty i mało ruchliwy. Wykonuje powolne ruchy i ma małą zwinność jak na ptaka takiej wielkości. Po ziemi najczęściej skacze. W sytuacji przerażania wydaje odgłosy podobne do „czek czek”.

Okres lęgowy:

W przeciwieństwie do większości ptaków w okresie tokowym to samica wykazuje większą aktywność. Gdy wracają z zimowisk oboje partnerzy wydają głuchy, donośny odgłos, słyszane z daleka powtarzane „wiiid” lub „weed” (zwłaszcza w wykonaniu samców siedzących w okolicy gniazda). Zachowanie w tym okresie jest specyficzne – kręcą głowami, stroszą pióra, wyciągają szyję i wachlarzowato otwierają ogon. Pary są monogamiczne.

Jeden lęg w roku (czasem 2), w maju lub czerwcu składa 7 do 12 czysto białych jaj (to duża liczba jak na rodzinę, do której należą). Mimo dużej liczby jaj piskląt wylęga się zawsze mniej.

Jaja wysiadują oboje rodzice przez 13 do 14 dni (krótko jak u dzięciołów). Samica rzadko opuszcza gniazdo. Nawet w przypadku niebezpieczeństwa nie ucieka, ale próbuje odegnać intruza – stroszy pióra na głowie, kręci nią i syczy jak wąż. Podobnie robią też zaniepokojone młode w gnieździe i takie zachowanie zwykle odstrasza na dobre napastników. Świeżo po wykluciu są nagie i kładą się ściśle obok siebie, aby stracić jak najmniej ciepła. Młode przebywają w gnieździe przez 19 do 24 dni.

Pożywienie:

W czasie żerowania wyłapuje najczęściej dorosłe mrówki i ich poczwarki. Zbiera je na gałęziach, pniach lub z ziemi, gdzie zwykle występują w większej liczbie. Nierzadko sam rozgrzebuje mrowiska. Z gniazd i korytarzy wyjmuje je za pomocą języka, a pojedynczo samym dziobem. Rozwścieczone błonkówki przyklejają się do lepkiego, pokrytego śliną języka. Ptak jednak nie obawia się użądleń, bo chronią go przed nimi ściśle przywierające do ciała pióra, przez które mrówki nie mają dostępu do jego skóry.

Ochrona:

W Polsce objęty ochroną gatunkową ścisłą.
Notowany spadek liczebności krętogłowów wynika ze stosowania nawozów w rolnictwie oraz powiększania się areałów rolnych.

- osiadły tryb życia

- mogą gnieździć się na osiedlach ludzkich

Pożywienie: bezkręgowce, nasiona słonecznika, owoce

- gniazdo buduje z grubej warstwy mchu, sierści, włosia

-samica składa 6-13 białych nakrapianych jaj, z których po około 2 tygodniach wylęgają się młode

Zamieszkuje Europę poza jej północnymi i północno-wschodnimi obrzeżami. Azję mniejszą Iran i północną Afrykę.

W Polsce liczny ptak lęgowy na całym niżowym obszarze kraju.

Żółta pierś i niebieska czapeczka w białym otoczeniu są cechami rozpoznawczymi gatunku. Ubarwienie z dominującym żółtym i zielononiebieskim odcieniem. Mniejsza od wróbla. Obie płci ubarwione prawie jednakowo,i zbliżonej wielkości, choć samica ma bardziej matowe i mniej wyraziste barwy głównie na czole i skrzydłach. Długość ciała

11,5 –11,8 cm

Modraszka jest mniejsza od bogatki i wróbla. Bardzo ruchliwa-zwinnie porusza się, skacząc pomiędzy cienkimi gałązkami, zwisając głową w dół. Nie kryje się przed człowiekiem. Lata dość słabo. Gdy wędruje lub zimą skupia się w stada, które mogą liczyć do kilkuset osobników.

Zjada owady, pajęczaki i inne drobne bezkręgowce, oraz małe nasiona.

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. w Europie i których stan nie jest zagrożony.

Występują dwie formy barwne: szara i rdzawo brązowa. Aktywny w nocy. Lata bezszelestnie. Krótki ogon. Skrzydła szerokie zaokrąglone. 

Pospolity ptak leśny. Najczęściej gniazduje w  dziuplach. Składa 3-4 białe kuliste jaja. Młode jeszcze przez 3 tygodnie po opuszczeniu gniazda karmione przez rodziców.

Pożywienie: przeważnie myszy, inne małe ssaki , wiele ptaków śpiewających, większe owady. 

Mieszkanka starych, dużych lasów. 

Lot falisty, często  lata w dzień. 

Składa 4-6 białych jaj.

Odżywia się małymi ssakami i ptakami śpiewającymi. Ptak osiadły.

Gatunek północny, w Europie środkowej gnieździ się tylko nad jeziorami i stawami. 

Składa 6-11 niebieskozielonych jaj. Ptak wędrowny.