Yaratıcılık Hikayelerim by ece kalaycıoğlu

NEFİSE TANYERİ 5/A

2020-05-22 09:49:54 UTC

Dünyanın kirlendiği bu dönemde yetişkinler çocukları farklı bir gezegene gönderip onlar için yeni bir sayfa açmak için fırsat verip kendilerinin yaptığı hataları yapmamalarını istiyorlardı. Bunun için çok özel yetişmiş çocukları ilk önce orada kalabilecekler mi diye gönderdiler.Bunlardan bir tanesi babası orduda görevli olan ve kendiside atletik olan Lucas ve diğeride bilimsel çalışmaları yakından takip eden ve okumayı, öğrenmeyi seven Barbara idi.Bu iki çocuk "uzayda nasıl hayatta kalınır"eğitimlerine tam 1 ay boyunca gittiler ve en sonunda yeni bir gezegene gitme günü geldi çattı.Lucas yerinde duramıyordu ama Barbara çok sakindi onlar bu duyguları yaşarken aniden yetişkinler onları rokete yerleştirdiler ve gönderdiler. Gezegene vardıklarında ikiside çok şaşırmıştılar çünkü hiç hayal ettikleri gibi ıssız bir yer değildi orası tam aksine sanki birisi onlar için hazırlamıştı orayı.Her yaştan çocuklar için hazırlanmıştı.Bir bebek için beşik, bir kitap kurdu için ağaç şeklinde yetişen kitaplar ve dahası.Bunları gören Barbara ve Lucas çok şaşırdılar ama bir yandan çok şanslı olduklarını düşünüyorlar bir yandanda keşfetmek istiyorlardı ve roketten iner inmez maceralarına başladılar

Hüseyin Barış Bankir 5/A

2020-05-22 10:02:13 UTC

İki kaşif vardı kendilerine bulbul diyorlardı bir sürü yer keşfettiler ama bu gün hayatlarının keşiflerini bulucaklarını bilmiyorlardı o gün bir kütüphanede kitaplar kendilerindewn açılmaya başladı sonrada tüm dünyadaoldu bu olaysonra bir sürü kaşifbunu araştırdı birgün bir kitap aniden açıldı ve onları kendine çekti uyandıklarında darklı bir yerdeydiler veorada kitaptan ağaçlar ağaçların meyveleri kitap sayfasındandıorada bunun fotoğraflarını çektiler ardında bir kitap onlarıdurdup bunu başkalarına göstermeyin dedieğer bunu insanlara söylerseniz buraya gelip hepimizin hayatını mahf ederbunu insanlara söyleme diye bağırdı orada kaşifler tamam söylemeyiz dediler ve o gün o mesele orada kapandıbu kaşifi insanlar bilmesedeonlar biliyordu ve bu lonuyu kapattılar

AKAY TAZE 4B

2020-05-22 10:33:52 UTC

Bir gün Hakkı diye bir çocuk varmış.Güneşli bir günde fidan dikiyordu bu Hakkı.Sonra şiir yazan bir çocuk gördü bu Hakkı.Hakkı çocuğa <Çok güzel şiir yazıyorsun dedi.>çocuksa hayır yanılıyorsun hiç güzel şiir yazamıyorum demiş.Hakkı hayır olmadı deyip kağıdı buruşturup yırtıp atmış.Hakkı demiş ki tabbi bunu gören ağaç çok sinirlenmiş.Ağaç bağırmış beni yırtıp atıcağına geri dönüşüm kutusana atsaydınya demiş.Bunu gören kağıt şirketi çalışanı hemen ekipleri çağırmış. Ekipler dev mıknatıs getirerek toprağın birkısmını çekmiş.Hakkı nasıl çok mantıksız toprak metal değil ki demiş.Ağaç sizin attığınız metal atıkalar okadar fazla ki mıknatıs bile çekebiliyor.Derken bir anda bütün ağaç lar kağıta dönüşmeye başlamış.Hakkı ağlamaya başlamış ve çocuğa illa o kağıtı yırtıp atman mı gerekirdi demiş.sonra olanların rüya olduğunu anlayınca bir daha çevreye hiç zarar vermiyiceğine söz vermiş...

EYLÜL KİRAZ ÖZTÜRK 5/B

2020-05-22 11:24:33 UTC

Dünyada çok fazla bilgi eksikliği olduğu bir yıldı... çocuklar hiç ders görmez gün boyu ailelerine yardım eder çiftliklerinde oynarlarmış günlerden bir gün iki kardeş olan Elif ve Eymen bu durumdan sıkılıp bir şeyler yapmak için yakınlarda olan bir patikaya girmişler daha sonra biri onları çağırır gibi bir ses duymuşlar "Elif,Eren!"bunu duyan çocuklar sese doğru yola çıkmışlar ve yaşlı bir dede ile karşılaşmışlar Elif hemen siz bizim adımızı nereden biliyorsunuz diye sormuş dede ise"siz seçilmiş kişilersiniz, bu ülkeyi siz değiştirecek,eğitimli güzel ve çalışkan çocuklar olacaksınız " demiş ve onlara 2 fidan vermiş hemen birisini toprağa ekmiş ve bitki hemen büyümüş ve bulutların üstüne çıkmış dede ise"şimdi buradan çıkıp bilgi diyarına gideceksiniz ve bu diğer verdiğim fidanı oraya dikeceksiniz ve böylece kitap yetiştirmiş olacaksınız " demiş daha sonra ise yetiştirdiğiniz kitapları alıp tekrar buraya geleceksiniz demiş dedeye teşekkür edip yukarı çıkmışlar iki ay boyunca onlara çok iyi bakıp beslemiş su vermiş ve ilgilenmişler ve onlar büyümüş daha sonra bunları alıp aşağı götürmüşler ve böylece dünyaları çok zenginleşmiş

Mehmet Esad ASLANYÜREK 5/B

2020-05-22 11:24:35 UTC

Bir zamanlar iki çocuk varmış ikisi de doğayı çok severmiş bir gün evlerinin önüne bir odun kesme arabası gelmiş evlerinin önündeki en büyük ağacı kesmeye gelmişler ama bu iki çocuk izin vermemiş ama kağıt fabrikasının sahibi o ağacı kesmeyi çok istiyormuş ve işçisine "O ağacı kesmeden gelmeee!!!!!!!!!!!" demiş ve bu yüzden de işçi geldiğinde hemen kesmeye başlamış ama çocuklar yine izin vermemiş ve belediyeyi aramışlar belediye hemen fabrikanın olduğu yere bir sürü adam göndermiş ve adamlar fabrikanın sahibini tutuklamış çünkü o ağaç ülkenin en büyük ağacıymış belediye başkanı bu bilgiyi adamlarından öğrenmiş ve belediye başkanı bu yüzden çocuklara çok özel tohumlar vermiş bu tohumlar kitap ve şiir tohumuymuş çocuklar hemen bu tohumları alıp evlerinin bahçesine gömmüşler ve sabah uyandıklarında o ağaçları büyümüş olarak bulmuşlar ve bu duruma çok sevinmişler.

KAAN EGE KIVRAK 5-B

2020-05-22 11:25:06 UTC

Bir Everst adlı bir prof varmış.Her gün keşif yapıyormuş.Bir gün yorulup keşif yapmayı bırakmış.
Çifçi olmaya karar vermiş.
Bir gün pazara tohum almaya inmiş.Bir adam görmüş şüpelenmiş. Yanına gitmiş ilginç tohumaları varmış Everst bir tohum almış. Sonra evinin önüne ekmiş.1 ay bitkinin her ihtiyaçlarını karşılamışlar. Birden çıkmış ve üzerlerinde kağıtlar varmış. sonra Everest bunları satarak parası olmayanlara kıyafet ve yemek dağıtmış.Sonra hayatına devam etmiş.

Asil Eliçe KORKMAZ 5-B

2020-05-22 11:26:01 UTC

Cem ile Aylin çok iyi arkadaşlardı. Hayvanları, böcekleri, bitkileri çok seviyorlardı. Bahçe işleriyle uğraşmaktan çok zevk alıyorlardı. Aylin okuldan eve döndüğünde bahçelerinde mavi bir tohum gördü. Tohumu aldı ve bahçeye dikti. Aylin kitap okumayı çok seviyordu. Cem'i arayıp haber verdi. Cem ise şiir okumayı çok severdi. Aylin olanları Cem'e anlattı. İkisi de bu durumdan çok etkilenmişlerdi. Bir gün ormana piknik yapmaya gittiler. Aylin Cem'i evine davet etti. Akşam çok eğlendiler. Yarın sabah olduğunda Aylin gökte uçan bir şey gördü. Baktı. Anlayamadı. Bahçeye çıktığında Cem'in de orada olduğunu fark etti. Yukarıda uçan bir ada vardı. Ve yukarıdan aşağıya doğru sarkan uzun sarmaşıklar... Sarmaşıklara tırmana tırmana yukarıya çıktılar. Daha sonra Aylin anladı ki bu mavi tohumuydu! Çok mutlu oldu. Ama ağaçlar biraz farklıydı sanki. Ağaçlarda meyve veya yaprak yerine şiirler ve en sevdikleri kitapların en sevdikleri sayfaları vardı. Aylin, ağaçları suladı, Cem ise sayı şeklindeki tohumları etrafa dağıttı. Artık kendilerine özel çok güzel bir bahçeleri vardı. Adı ise Kitaplık Bahçesi...

Ege Kılıçlar 5/B

2020-05-22 11:26:05 UTC

Bir gün iki arkadaş ormanda dolaşırken büyük bir ağacın dibinde bir kağıt ve kağıdın üstünde dört tane tohum vardı.Kağıtta ''Bu tohumları bir yere gömerseniz dünyadaki bütün ilginç bilgileri görme şansınız vardır.''yazıyordu.Kağıdın altında da ağrı dağı yazıyordu.İki arkadaşta bu şeyi çok merak ettiler.Ağrı Dağına doğru yürümeye başladılar. Sonunda dağa vardılar ve tohumları ektiler suladılar tohumlara baktıktan 5 gün geçtikten sonra birden tohumlar büyük bir bitkiye dönüşmüşler ama yaprakları yokmuş o bitkinin.Yaprak yerine kağıt çıkmaya başlamış ve o kağıtlarda çok ilginç şeyler yazıyordu . İki arkadaşta artık her bir şeyi bilmediklerinde bu bitkiye gittiler.

Muhammed ali sakallı 5/B

2020-05-22 11:28:11 UTC

Bir gün iki çoçuk vardı. onlar kardeşti.onların hikayesinde gece uyurken gece bir büyücü gelip onları dışarıya çıkartmış ve çimene koymuş ondan sonrada çimleri havaya kaldırmış ve bu iki çoçuk yıllarını yukarıda gökyüzünde geçirmişler yıllar yıllar orada kalmışlar ve hala inmeyi başaramamışlar akıllarına bir fikir gelmiş ceblerindeki ağaç toğumu ve elllerindeki suyla 10 11 tane ağaç ekmişler ve hepsinin tam büyümesi1 haftadan fazla sürmüş. iki çoçuk ağacları bütün güclrini kullanıp çıkartmışlar ve ağaç dalarını bir birine bağlamışlar ve aşağıinebilmişler ama ailelerini bulamamışlar yeni bir aileye geçmişler.

THE END

Verda Su AŞKAR 5/B

2020-05-22 11:29:32 UTC

2040 yılında teknoloji o kadar gelişmiş ki bilim insanları şiir ve hikaye yetişen bir ağaç tohumu üretmiş.Her insanın bahçesinde en az bir tane bu ağaçtan bulunurmuş.Ama bir anda bu tohumların üretimi durmuş.Bilim insanları bu durumun nedenini anlayamamış.Uzun bir zaman sonra bütün şiir ve hikaye ağaçları kurumuş. Artık insanlar ne şiir ne de hikaye okuyabiliyormuş. Bütün insanlar onları okumayı çok özlemiş. Sonra birinin aklına bir fikir gelmiş ''Neden biz kendimiz yapmayı denemiyoruz?''. Bu kişinin adı Arya' ymış. Bütün gün kendisi ne yazabileceğini düşünmüş.En sonunda ilk defa bir şiir yazmış. Buna inanamamış ''Gerçekten bu şiiri ben mi yazdım?'' diye düşünmüş.Uzun bir süre çalışmış ve içinde şiirlerin olduğu bir kitap yazmış. Bu kitabı yayınlamış. Daha önce hiçbir insan bir insanın yazdığı bir şiir bile okumamış. Bu kitabın yayınlandığını herkese yaymışlar. İlk günden kitaplar tükenmiş. Arya daha çok kitap yazmaya başlamış. İnsanlar bir insanın elinden yazılan şeyleri okumayı daha çok sevdiklerini fark etmişler. Bilim insanları o bitkinin tohumunu tekrar üretmeye başlamış. Ama hiçbir insan onu almak istememiş. Bunu fark eden bilim insanları Arya ile konuşmaya karar vermiş. Arya'ya neden onun kitaplarının okunduğunu ve neden kimsenin o tohumlardan almadığını sormuş. Arya şöyle cevap vermiş : ''İnsanlar bir icadın yazdığı şeyleri değil bir insanın elinden yazılan şeyleri seviyor.'' Bilim insanları nedenini anlamış ve o tohumların üretimini kesmiş. Yıllar sonra herkes hikayeler,masallar,şiirler.. yazmaya başlamış. Böylece insanların hayal güçleri de gelişmiş aynı zamanda bunun sayesinde ileride çok büyük işler başarmış.

Melek asiırmak 5/B

2020-05-22 11:49:07 UTC

Bir gün ahmet ile ayşe varmış çok kitap okurlarmış ve akılarına fikir gelmiş sonra ikisi hep bir ağızdan demişki “kitap ekelim ki Dünyadaki herkes okusun demişler aradan 2 yıl geçmiş ve ağaç büyümüş gerkese bedava kitap dağitmışlar ve tüm dünya kitap okumuş ve sonrada yetiştirmek yerine biz bilgiyi verelim demişler ve yazar olup herkese bilgi dağıtmışlar gece gündüz dünya için çalışmışlar ara sıra aksilik olsada yinede başarmışlar o yüzden çok mutlu olmuşlar.sonra demişler ki madem biz yazar olduk kitaptan kule neden yapmayalım ve onuda yapmışlar. Sonra demişler ki demekki asla pes etmeyecekmişiz.