Ancak bu teknolojik gelişmelerin eğitimde fırsat eşitliği açısından bazı tartışmalı yönleri de bulunuyor. Öncelikle, yapay zekâ destekli eğitim araçlarına erişim, her öğrenci için mümkün değil. Gelişmiş altyapıya, internete ve dijital okuryazarlığa sahip öğrenciler bu sistemlerden faydalanabilirken; sosyoekonomik düzeyi düşük öğrenciler sistemin sunduğu avantajlardan yararlanamıyor. Bu durum, mevcut eğitim eşitsizliklerini daha da derinleştirme riski taşıyor.

Ayrıca, yapay zekâ algoritmaları öğrencileri kategorize ederken yalnızca veriye dayalı kararlar alır. Bu da, bir öğrencinin "başarısız" olarak etiketlenmesine ya da sistemin beklentilerine göre yönlendirilmesine neden olabilir. Oysa bir öğrencinin potansiyelini sadece test sonuçlarına veya tıklama verilerine indirgemek, insan faktörünü göz ardı etmek anlamına gelir.

Diğer yandan öğretmenlerin rolü de dönüşüyor. Bazı uzmanlar, yapay zekâ sistemlerinin öğretmeni sadece bir “teknoloji destekçisi” hâline getirdiğini savunurken, bazıları bu sistemlerin öğretmeni tekrardan kurtarıp daha yaratıcı ve bireysel ilişkilere zaman kazandırdığını ileri sürüyor.

Yapay zekâ destekli eğitim, öğrenmeyi kolaylaştırma ve öğrenci başarısını artırma potansiyeline sahip olsa da, bu dönüşüm süreci erişim adaleti, etik veri kullanımı, insan ilişkileri ve öğretmen kimliği gibi sosyobilimsel soruları da beraberinde getiriyor. Eğitimde teknolojiyi nasıl kullandığımız, sadece bugünün değil, geleceğin toplumunu da biçimlendirecek.