ความไม่พอใจต่อการเมืองแบบเผด็จการ: นักศึกษาและประชาชนจำนวนมากไม่พอใจต่อระบบการเมืองของพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่ควบคุมทุกด้านของชีวิตประชาชน และไม่มีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น

ปัญหาเศรษฐกิจ: จีนเริ่มปฏิรูปเศรษฐกิจในทศวรรษ 1980 ทำให้เกิดความไม่เท่าเทียมทางรายได้ ค่าครองชีพสูงขึ้น ขณะที่การคอร์รัปชันในหมู่เจ้าหน้าที่รัฐก็แพร่หลาย

การเสียชีวิตของหู เย่า ปัง (Hu Yaobang): เขาเป็นอดีตผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์ที่มีแนวคิดปฏิรูปและเป็นที่รักของนักศึกษา เมื่อเขาเสียชีวิตในเดือนเมษายน 1989 นักศึกษาจำนวนมากจึงออกมารวมตัวไว้อาลัย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการชุมนุมใหญ่

15 เม.ย.: หู เย่า ปัง เสียชีวิต นักศึกษาเริ่มรวมตัวที่จัตุรัสเทียนอันเหมินในปักกิ่ง เพื่อไว้อาลัยและเรียกร้องให้มีการปฏิรูปการเมือง

ปลายเมษายน – พฤษภาคม: ผู้ชุมนุมเพิ่มจำนวนมากขึ้น มีการเดินขบวนจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ นักศึกษาเริ่มอดอาหารประท้วง และได้รับการสนับสนุนจากประชาชนและแรงงานบางกลุ่ม

20 พ.ค.: รัฐบาลจีนประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินและเริ่มเคลื่อนทหารเข้าปักกิ่ง

3–4 มิ.ย.: ทหารจีนเข้าสลายการชุมนุมโดยใช้กำลัง มีการใช้รถถังและอาวุธปืนยิงใส่ประชาชน มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก (ไม่มีตัวเลขที่แน่ชัด แต่ประเมินว่าอาจมีตั้งแต่หลายร้อยถึงหลายพันคน)

ภาพ “Tank Man”: ภาพของชายคนหนึ่งยืนขวางรถถังกลายเป็นสัญลักษณ์ของการต่อต้านอำนาจอย่างกล้าหาญ

การปราบปรามอย่างรุนแรง: รัฐบาลจีนถูกประณามจากนานาชาติ รัฐบาลตะวันตกหลายประเทศระงับความสัมพันธ์ทางการทูตหรือเศรษฐกิจกับจีนชั่วคราว

การควบคุมสื่อและข้อมูล: รัฐบาลจีนเซ็นเซอร์ข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้อย่างเข้มงวด ภายในจีนไม่สามารถพูดถึงเหตุการณ์นี้ได้อย่างเปิดเผยจนถึงปัจจุบัน

การเปลี่ยนทิศทางนโยบาย: หลังเหตุการณ์ รัฐบาลจีนหันมาเน้นการพัฒนาเศรษฐกิจอย่างเข้มข้น แต่ยังคงควบคุมทางการเมืองอย่างเข้มงวด ไม่เปิดโอกาสให้มีประชาธิปไตยแบบตะวันตก

ผลกระทบต่อขบวนการประชาธิปไตย: การประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมินกลายเป็นเครื่องเตือนใจถึงความเสี่ยงของการต่อต้านรัฐบาลเผด็จการ และส่งอิทธิพลต่อขบวนการเรียกร้องเสรีภาพในจีนและทั่วโลก