-Vasiyeti yeri,yerine ge ge geti.Daha sözünü bitiremeden naçizane kafası yere düştü.Verdiği mektubu cebime koydum ve başındaki kalpağı çıkarıp yüzüne kapattım.Bir kaç dakika geçtikten sonra arkamdan çavuş bağırıyordu:

-Asker çabuk ateşe başla!

Yerimden doğrulduğum gibi silahımı alıp ateş etmeye başladım.Düşman bizden daha donanımlıydı ve fazlaydı.Ama bizim iman dolu göğsümüz gibi serhaddimiz var.Ne kadar dayandıysak artık ne mermimiz ne de savaşacak yiğidimiz vardı.Artık şehit olacaktım.Mutluydum.Rabbim bana da nasip etmişti sonunda şehitlik mertebesini.İçimden kelime-i şehadet getirdim ve elimdeki silahı sımsıkı tutuyordum.Düşman dibimizdeydi.Botlarının toprakla buluştuğunda çıkardığı sesler adeta kulağımda çınlıyordu.Besmele çektiğim sırada tüfeğimin süngüsünü çıkarmış birer birer kahpelere saplıyordum.Artık yorulmuştum ve düşman çok fazlalaşmıştı.Tam kendimi şehit edilmeye hazırlarken bir ses kulağıma takılmıştı:

-Allah,Allah,Allah,Allah.Sesler gitgide fazlalaştı ve yaklaştı.Şükürler olsun takviye gelmişti.Koşarak gelen kardeşlerim(askerler) hemen siperden atlayan düşmanları öldürdüler.Yanımıza gelip bizimle beraber taarruz ateşine geçtiler.Yavaş yavaş düşmanı geri püskürttük.Ağırdan hava kararıyordu,grup vakti yaklaşıyordu.Düşman ateşi kesmişti.Biz de analarımızın bacılarımızın bu yoklukta yaptığı ekmekler cennet gibiydi bizim için.Ekmekle doymuyorduk ama iman gücümüz ve zafer hırsımız ile ruhumuz doyuyordu.

    Ekmeğimi bitirdiğimde cebimden tabakayı çıkarttım.İçinden biraz tütün alıp bir kağıda sardım.Tükürüğümle kapıdı yapıştırdım.Sigarayı içerken burnuma gelen tükürük kokusunu sevmiyordum.Etrafımızda kanımıza susayan katillerin silahlarından saçılan sert mermiler,analarımızın dualar ile koruduğu naciz,aç ve cılız bedenlerimizi acımasızca delip geçiyordu.Her tarafımız kan kokuyordu.Tükürük kokusu da neymiş.

          Sigaramı yaktıktan sonra aklıma az önce şehit düşen kardeşimin elime tutuşturduğu mektup geldi.Cebimden çıkardım ve okumaya başladım:

-Anacım,kanım,kınalı kuzum.

  Sana hakkım haram olsun.Eğer o namussuzları yenemezsen sana hakkım da ak sütümüde helal etmem.Eğer pederinin mezarını bulursan bu yazmayı onun başına koy.Şehit olmadan gelme...

Gözyaşlarıma engel olamadım.Elimin tersiyle gözyaşlarımı silerken bir yandan da yazmayı arıyordum ama bulamadım.Şehit kardeşimin yanına gittim ve onu öpüp kokladım.Ceplerini yokladım,sol cebinde ak bir yazma buldum.Alıp cebime koydum.Kardeşime mezar açtım ve dua okuyarak üstünü kapattı.Başına da anasının ak yazmasını koydum.Onu orada öylece,kimsesizce bırakıp                            

                              .

        Yaklaşık bir ay gibi bir müddet sonra evlerini bulup kapılarını çaldım.Kapıyı yaşlı bir kadın açtı.Hemen ellerine sarılıp o cennet kokulu ellerini içime çekerek bol bol öptüm.Sonra kafamı biraz eğerek:

-Anacım.Kocanın mezarını bulamadık ama oğlunun mezarının başına koyduk al yazmanı.

                                  MeziMarte

Bende miydi sorun yoksa ?

Aslında çözüm basitti. Fakat ben yeterince cesur, kaygısız değildim.

Hayır, sandığın gibi değil durum.

Bahsettiğim bu karamsar düşünceler intihar etme dürtüsüyle alakalı değil.

Düşünmedim dersem eğer seni de kendimi de kandırmış olurum. Evet, düşündüm fakat eyleme dökecek kadar geçmiş değilim kendimden henüz..

Çözüm şuydu; çevremdeki herkesi karşıma alıp; ‘’Siz değilsiniz bu hayatı yaşayacak olan, benim.Ben..

Ben ne diliyorsam, neyi seviyorsam onu yapacağım.Ben sahnede olacağım.

O sahnenin tozunu yutmaktan nefes alamayacak hale geleceğim. ‘’ demekti.

Kulağa ne kadar da basit , bir çırpıda söylenebilir geliyor öyle değil mi ?

Benim için değildi işte ,yapmadım.

Yapamadım ..

Şimdiyse çekiyorum işte, cesaret yoksunluğunun , bencil olamamanın cefasını.

Her gün ölüyorum biraz daha ,

Biraz daha yok oluyorum gün geçtikçe..

Benliğimi kaybediyorum.

Aslında hayal ettiğim şeyi yapıyorum her gün,

Rol yapıyorum, bir maske takınıyorum yüzüme.

Adına suretim dediğim..

Ama mekanlar farklı işte !

Olmuyor aynı .

Hissettirmiyor aynı.

Sahne gibi güzel hissettirmiyor.

Aksine daha da çirkin hissettiriyor her gün .

Her gün biraz daha çirkin.

Çirkinleşiyorum.

Tanrım ,çirkin hissediyorum! 

-Gizem DONAT