Þorfinnur karlsefni var mikill maður og efnilegur en það er líklega skýringin á bak við viðurnefnið hans. Karlsefni var kaupmaður frá Íslandi en ferðaðist einnig fremur ítarlega. En eitt af ferðum hans var til Grænlands er hann tók með sér 40 manns á skip sitt á Brattahlíð en hittu þeir svo þar Eirík og voru hjá honum um hríð. Karlsefni átti konu sem kölluð var Guðrún. Þau áttu son í Vínlandi sem skýrður var Snorri, eftir óheppnaðri ferð þeirra í leit að Vínlandi. Þau settust þar að um stund og eigðu í skiptingum við skrælingjanna, fólkið sem þar bjó en það gekk príðilega. Þó breyttist sambandið þeirra við þá og súrnaði og þá varð mikill bardagi sem varð þeim í hag eftir að Freydís fældi skrælingjanna burt og þau unnu svo bardagann.

Eftir þetta fóru þau Karlsefni, Guðríður og Eiríkur aftur til Íslands. En út frá Snorra komu þrír miklir biskupar.

Einar Þorgeirsson var vænn og þroskaður maður. Einar var mikið í siglingum á milli landa sem gerði hann að miklum skartsmanni. Einar var sonur Þorgeirs frá Þorgeirsfelli sem var auðugur leysingi. Einar var annað hvort á Íslandi eða Noregi á veturna. Eitt haust dvaldi Einar á Arnarstapa þar sem Ormur bjó, þar gaf Einar honum varning sem hann hafði fengið í siglingar ferðum sínum. Í dvöl sinni á Arnarstapa sá Einar Guðríði, fóstur Orms. Guðríður var lagleg kona og Einar féll fyrir henni og bað hennar. Ormur kom beiðninni yfir til Þorbjarnar föður Guðríðar en hann afþakkaði boðið því Einar var sonur leysingja. Eftir þetta hvar Einar úr sögunni.

Bjarni Grímólfsson var ferðamaður mikill og var frá Breiðafirði en sigldi víða um hafið. Hann fór einnig með Karlsefni út á sjó og enduðu þeir á Eiríksfirði á Grænlandi en Bjarni hafði með sér 40 manns á skipi. Endalok Bjarna urðu þannig svo að hann fórst við að gera það sem hann dýrkaði mest; skipið hans sökk og hann dó út á hafi.

Ólafur hvíti var herkonungur sem gerðist konungur yfir Dyflinni og Dyflinnarskíri á Írlandi. Kona Ólafs hét Auður djúpúðga og með henni eignaðist hann Þorstein rauða. Ólafur féll í orustu á Írlandi en sonur hans gerðist einnig herkonungur og réð yfir meira en hálft Skotland en það var ekki lengi því hann var skvikinn og drepinn af Skotunum. 

Var Landkönnuður sem er sagður hafa komið til Norður Ameríku fyrstur Evrópubúa. Hann er sonur Eiríks Rauða og Þjóðhildar konu hans . Hann flutti með foreldrum sínum til Grænlands ungur að árum, ásamt bræðrum sínum, Þorvaldi og Þorsteini. Um árið 1000 sigldi Leifur frá Grænlandi og kom fyrst að Hellulandi. Hann sigldi því næst sunnar og kemur nú að skógi vöxnu landi Marklandi. Að lokum er talið að hann hafi komið til Nýfundnalands. Leifur nefndi það Vínland eftir að hann fann þar vínber. Einnig voru þar ár fullar af fiski og grasið grænt árið um kring. Á Vínlandi byggðu Leifur og fylgismenn hans nokkur hús og höfðust við yfir veturinn. Á heimleiðinni til Grænlands bjargaði Leifur 15 skipsbrotsmönnum af skeri og fékk upp úr því nafngiftina ‚hinn heppni‘. 

 

Þorbjörn Vífilsson var goðorðsmaður og hafði rausnarbú. Þorbjörn þekkti Orm og var vinur hans. Hann átti dóttur sem hét Guðríður. Hún var kvenna vænst og hinn mesti skörungur í öllu athæfi sínu. 

 

Ormur var maður sem bjó á Arnarstapa, kona hans hét Halldís. Góður bóndi var hann og mikill vinur Þorbjarnar. Ormur veitti Einari skjól á Arnarstapa þegar hann kom þar og vantaði stað til að sofa. Þar byrjaði nýtt vinátta, Einar gaf Orm einhvern af varningi hans í stað. Einar vildi kvænast Guðríði, stelpu sem Ormur var að fóstra, dóttir Þorbjarnar vinar Orms. Ormur sagðist ekki geta veitt honum það vegna Þorbjörn var skapmikill maður. Ormur fór með Þorbirni í ferð til Grænlands en andaðist á leiðinni með konu sinni vegna sóttar.

 

Þórgunna var ættstór kona sem kynntist Leif í Suðureyjum. Þar barnaði Leifur hana og vildi hún fara með honum heim til Grænlands. Hann vildi það ekki vegna þess að það væri ekki snjallt að hertaka konu af mikilli ætt í ókunnu landi. Svo hún hótaði að ef hann myndi ekki taka hana með skildi hún senda son hans til Grænlands þegar hann yrði nógu gamall til að fara með skipi og ætti Leifur þá að ala hann upp. Gerði hún það en við heyrum svo ekki meira af þeim.