Het boek heet Het Geheime Dagboek Van Adrian Mole, geschreven door Sue Townsend. De eerste druk was in 1980. Echt een comedy boek. Het wordt verteld alsof je echt iemand zijn dagboek leest. Er staat dan bijvoorbeeld “donderdag 18 mei”, en dan staat daaronder wat hij heeft geschreven. Soms heeft de hoofdpersoon veel meegemaakt die dag, en dan staat er soms een hele bladzijde tekst op een dag. En soms zijn het maar een paar woorden. Het wordt dus verteld in het ik-perspectief. 

 Ik vond het boek erg origineel, want de vertelstijl was heel grappig. Ik vond het ook een herkenbaar boek, want de hoofdpersoon is een 14-jarige jongen. Hij beleeft grappige dingen, maar ook stomme. 

Het hoofdpersonage in mijn boek is dus een 14-jarige jongen. Hij heet Adrian. Hij vindt dat hij erg goed is in gedichten schrijven, maar dat valt wel mee. Hij schreef bijvoorbeeld:  

Klein bruin paardje 

Eet appels in de wei 

Heel misschien 

Word ik ooit wel weer blij 

Ik aai de rug waar Pandora op rijdt 

En denk aan haar rijbroek. Een hele tijd. 

Dag lief bruin paard, 

Ik moet nu weer gaan 

Ik heb veel te lang in de regen gestaan 

(Bladzijde 66) 

Hij stuurt die gedichten voortdurend naar de BBC, een Engels bedrijf. Hij woont dan ook in Engeland. Hij heeft het moeilijk thuis, en voelt zich daar vaak rot over. Maar hij helpt wel andere mensen. Hij helpt bijvoorbeeld een oude man die niet goed voor zichzelf kan zorgen. Ook al vindt hij die man echt heel stom. 

Een belangrijke gebeurtenis in dit verhaal gebeurt in het ziekenhuis, want Adrian moet zijn amandelen laten knippen (p. 202). Het ruikt overal naar ontsmettingsmiddel en alles is helemaal wit. Adrian: “het is hier een gekkenhuis! Er vallen steeds oude mannetjes uit bed.” (p. 204). 

“De brancards rijden af en aan. Bewusteloze mannen worden in bed gestopt. De brancardduwers hebben groene overalls en kaplaarzen aan. Er liggen vast grote plassen bloed op de vloer van de operatiekamer!” (p. 206). Adrian vindt het ziekhuis dus niet zo’n leuke plek. 

Ik vergat te noemen dat er ook spanningsbogen in het boek zitten, die zitten in elk goed boek. Een van die spanningsbogen is van pagina 202 tot pagina 206. “Ik heb een brief van het ziekenhuis gekregen waarin stond dat ik op dinsdag de 27ste verwacht word, om mijn amandelen te laten knippen.” Adrian moet dus naar het ziekenhuis, en op pagina 206 lees je dat het goed is gegaan. 

 Een andere spanningsboog is van pagina 20 tot pagina 127. Adrian is verliefd op Pandora, en op pagina 127 lees je dat hij verkering met haar krijgt. De spanningsboog stopt dus als je leest wat het gevolg ergens van is.