'Het vreemde is dat ik me niet zo associeer met de fysieke beperking van een ander, zelfs niet met die van mezelf. Onbewust beschouw ook ik die handicap toch als iets onwenselijks, iets wat maar beter genegeerd kan worden. Iets wat niet past in het beeld van mijzelf. Ik heb de maatschappelijke blik op mijn handicap geïnternaliseerd.' - Lotte Werkema

‘Je wordt vaak uit het niets op je fysieke situatie aangesproken. Hetzij door een gebouw of een trein waar je niet zonder meer naar binnen komt. Maar ook door vreemden. Toen ik op de Amsterdamse Toneelschool tijdens de auditie mijn solo moest spelen zag een docent me binnenkomen. Domweg riep hij door de zaal: ”Gaat dát nog over?” Dan weet je meteen hoe laat het is.’ - Lotte Werkema

'Mensen willen me graag helpen, het streelt hun eergevoel, ze verrichten een goede daad. Daar tegenover staat dat je als hulpbehoevende altijd je dankbaarheid moet tonen. Dat conflicteert; voor mij is het niet prettig om altijd om hulp te moeten vragen.' - Lotte Werkema

‘Mijn werk gaat over mezelf. Ik eigen het me toe dat de buitenwereld iets van mijn beperking vindt. Mensen zijn zo vrij mijn lijf te becommentariëren, maar dat kan ik beter zelf doen. Dan ligt de bal bij mij. Als de goegemeente, de kunstwereld of de politiek daar maatschappelijk verzet in ziet, dan accepteer ik dat.’ - Lotte Werkema

‘Volgens mij is iedere vorm van insluiting per definitie uitsluiting.’ - Lotte Werkema

Volgens haar website: 'Voor Lotte is het toe-eigenen van een hulpmiddel of situatie een manier van controle uitoefenenen en ironisch verzet tegen zaken die zij niet in de hand heeft.'

(http://arthistoryteachingresources.org/lessons/disability-in-art-history/)