επιστημόνων κβαντικής φυσικής και μη που συζητούν για
υπαρξιακά θέματα, για τη φύση του χρόνου ,για την πιθανότητα
των πολλαπλών πραγματικοτήτων και για παράξενες εμπειρίες
ενώ συγχρόνως ξετυλίγεται η καθημερινή ζωή μιας φωτογράφου.
Στο 10o επεισόδιο με τίτλο « Η άκρη του πάντοτε», της σειράς
Cosmos ο Carl Sagan κάνει μια εκτενή αναφορά στην
Επιπεδοχώρα..

Μια σπουδαία γυναίκα μαθηματικός  της εποχής ήταν η κόρη του Λόρδου Βύρωνα, η Άντα Μπάιρον (κόμισσα του Λάβλεϊς).

Η Άντα  υπέγραφε τις εργασίες της μόνο με τα αρχικά της A.A.L (Augusta Ada Lovelace) ενδεχομένως και για μην προκαλέσει την ανδροκρατούμενη επιστημονική κοινότητα της εποχής.   

Περισσότερα για τη σημαντική αυτή γυναίκα στο παραπάνω άρθρο .

 
Οι άντρες, από την άλλη μεριά, εκτός από τα κομψά τους κουστούμια και τα ψηλά μαύρα καπέλα, είχαν υιοθετήσει πλούσιες γενειάδες, υπερβολικές φαβορίτες και περίτεχνα μουστάκια, χαρακτηριστικά που ήταν εν μέρει εμπνευσμένα από τους Βρετανούς στρατιώτες του Κριμαϊκού Πολέμου του 1850, που άφηναν τα γένια τους να μακρύνουν για να προστατεύονται από το κρύο. Πέραν τούτου, τα ξυράφια εκείνης της εποχής δεν ήταν και τόσο εύχρηστα, και η χρήση τους συχνά συνοδευόταν από μολύνσεις λόγω του ανεπαρκούς καθαρισμού τους.

 

Η φυματίωση ήταν ασθένεια γνωστή από την εποχή του Μεσαίωνα. Μέχρι το 1850, το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης είχε εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη σε βαθμό επιδημίας και αποτελούσε την αιτία για το ¼ των θανάτων. Το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης προκαλεί μια αργή επιδείνωση της υγείας του ασθενούς, με χρόνιο βήχα και δυσκολία στην αναπνοή, αιμόπτυση, απώλεια όρεξης, γενική αδυναμία και τελικά, εκείνη την εποχή, αναπόφευκτο πρόωρο θάνατο.

 

Ο συνεχής πυρετός βάφει τα μάγουλα κόκκινα, η μείωση των μεταλλικών στοιχείων στο σώμα προκαλεί ωχρότητα, η μόνιμη φλεγμονή και η νηστεία εξασθενούν τους μυς και κάνουν τα κόκκαλα να προεξέχουν. Τα αποτελέσματα της φυματίωσης στην εμφάνιση, είναι ακριβώς αυτά που προσπαθούσαν απεγνωσμένα να πετύχουν οι δεσποινίδες της Βικτωριανής εποχής, χρησιμοποιώντας κορσέδες που έσφιγγαν τη μέση και έκοβαν την ανάσα, και βαρύ make-up που άσπριζε το δέρμα και κοκκίνιζε τα μάγουλα και τα χείλη τους, ώστε να μοιάζουν φυματικές.

Ξεκινώντας από το Μεσαίωνα, η ομορφιά και ο θάνατος (της γυναίκας) ήταν στενά συνδεδεμένα στο συλλογικό νου. Η φυματίωση, γνωστή ως «η ρομαντική αρρώστια», θεωρούνταν ο πιο αγνός και ρομαντικός τρόπος να πεθάνεις. Οι γυναίκες εξάλλου, θεωρούνταν γενετικώς επιρρεπείς σε ασθένειες. Σταδιακά, η φυματική εμφάνιση έγινε το απόλυτο πρότυπο ομορφιάς, γεγονός εμφανές σε πολλούς κλασσικούς πίνακες ζωγραφικής. Η κοινή πεποίθηση ήταν πως όσο πιο ελκυστική ήταν μια γυναίκα, τόσο πιο πιθανό ήταν να αρρωστήσει από την «ευλογημένη» ασθένεια, και το γεγονός πως πολλοί Ρομαντικοί καλλιτέχνες χτυπήθηκαν από τη φυματίωση, έδινε άλλο πρεστίζ στα θύματά της, καθώς θεωρούνταν πως οι πιο ευαίσθητες και ευγενείς ψυχές θα δέχονταν το θείο δώρο του ρομαντικού θανάτου. Έτσι, μια ασθενική ύπαρξη δεν μπορούσε παρά να εμπνέει σεβασμό.

Υπήρχε όμως και η άλλη πλευρά του νομίσματος: ο θάνατος από φυματίωση, εκτός από ευλογία προς τις ενάρετες και καθώς-πρέπει κυρίες, ήταν και η τιμωρία του Θεού προς τις αμαρτωλές που ζουν έκλυτο βίο. Έτσι, η Βικτωριανή γυναίκα έπρεπε να είναι σεμνή, αγνή στην ψυχή και το σώμα, με προσεγμένη εμφάνιση και να κρύβει τις όχι και τόσο ελκυστικές παρενέργειες της ασθένειας, όπως η αιμόπτυση, που μέχρι και τότε θεωρούνταν από κάποιους γιατρούς ως «μετατοπισμένη» έμμηνος ρύση.

 
Μέχρι το 1882, όταν ο Ρόμπερτ Κωχ απομόνωσε το βάκιλο της φυματίωσης, θεωρούνταν πως η ασθένεια προκαλείται από κληρονομική προδιάθεση και από «κακό αέρα», με ιδιαίτερη τάση προς τις όμορφες γυναίκες, όπως αναφέραμε. Με την πρόοδο της Ιατρικής, έγινε κατανοητό πως η φυματίωση, όπως και πολλές άλλες αρρώστιες, προκαλούνταν από μικροοργανισμούς και ήταν μεταδοτικές.

Σε Ευρώπη και Αμερική, πολλές υγειονομικές καμπάνιες ενημέρωναν το κοινό για τον τρόπο διάδοσης της φυματίωσης, προσπαθώντας πια να αναχαιτίσουν την εξάπλωσή της: οι μακριές φούστες ήταν εστία μόλυνσης, καθώς μάζευαν όλα τα μικρόβια του δρόμου στο πέρασμά τους και τα μετέφεραν στο σπίτι. Οι κοκάλινοι κορσέδες θεωρήθηκαν επίσης υπεύθυνοι για την εξασθένιση και μόλυνση του σώματος, καθώς περιόριζαν τις κινήσεις των πνευμόνων και μείωναν την κυκλοφορία του αίματος. Τα γένια και τα μουστάκια αποτελούσαν την αντίστοιχη εστία μόλυνσης στους άνδρες, καθώς δημιουργούσαν το ιδανικό περιβάλλον για την επώαση μικροβίων «μέσα στην τροπική ζούγκλα ενός περιποιημένου προσώπου». 
Ως αποτέλεσμα, οι κορσέδες έγιναν ελαστικοί, οι φούστες κόντυναν και οι γυναίκες άρχισαν να δίνουν περισσότερη σημασία στην επιλογή παπουτσιού (που μέχρι τότε εξαφανίζονταν κάτω από τις σερνάμενες φούστες τους) και οι άνδρες άρχισαν να εφαρμόζουν το καλοξυρισμένο λουκ, ιδίως αν ήταν γιατροί ή νοσηλευτές.

Μέσα από αυτή την ιστορία προέκυψε μια ακόμα τάση, που κρατάει ως τις μέρες μας: το μαυρισμένο δέρμα. Εκτός από το γεγονός πως η ασθενική εμφάνιση έπαψε να είναι θελκτική, οι γιατροί σύστηναν στους ασθενείς την ηλιοθεραπεία, ως φάρμακο για τη φυματίωση, και το χλωμό δέρμα παρέπεμπε σε θανατηφόρες αρρώστιες.  Πολλές δεκαετίες μετά από αυτό, πολλά έχουν αλλάξει στην αντίληψη του κόσμου για την ομορφιά. Εντούτοις, το πολύ λεπτό σώμα εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο πρότυπο σωματικής διάπλασης.

 

 

Κατά την διάρκεια της Βικτωριανής εποχής υπήρξε ένα ρεύμα τέχνη που ονομάστηκε Βικτωριανή τέχνη. Αναπτύχθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα στην Βρετανία. Αυτό το καλλιτεχνικό ρεύμα επηρέασε την ζωγραφική, γλυπτική καθώς και αρχιτεκτονική. 

Στη ζωγραφική στα πρώτα χρόνια της βασιλείας της Βικτώριας, κυριαρχούσε η Βασιλική Ακαδημία Τεχνών κι οι θεωρίες του 1ου Προέδρου της, του Joshua Reynolds. Η ακαδημία επηρεάστηκε έντονα από τον ιταλικό αναγεννησιακό ζωγράφο Raphael και πίστευε ότι ήταν ο ρόλος ενός καλλιτέχνη να κάνει το θέμα της δουλειάς του να φαίνεται όσο το δυνατόν ευγενέστερο και πιο εξιδανικευμένο. Πίστευε πως ο σκοπός της τέχνης ήταν τα εκθέματά τους να πλησιάζουν την τελειότητα, όπως ζωγράφιζε ο Ραφαήλ ,καθώς και να μην περιορίζονται από απλή ύλη. Αυτό αποδείχθηκε πετυχημένη προσέγγιση για τους καλλιτέχνες στη προβιομηχανική περίοδο, όπου τα κύρια θέματα των καλλιτεχνικών ανησυχιών ήταν πορτραίτα των ευγενών και των στρατιωτικών σε ιστορικές σκηνές.

 Μέχρι την ενθρόνιση της Βικτώριας , η Βασιλική Ακαδημία κυριαρχούσε στη βρετανική τέχνη, με την Ετήσια Θερινή Έκθεση Βασιλικής Ακαδημίας που ήταν το σημαντικότερο γεγονός στον κόσμο των τεχνών. Η Βασιλική Ακαδημία έλεγχε  επίσης τα διάσημα σχολεία τέχνης της, τα οποία διδάσκονταν εγκεκριμένες τεχνικές. Η ζωγραφική στο στυλ του Ραφαήλ είχε αποδειχθεί εμπορικά επιτυχής για τους καλλιτέχνες που υπηρετούσανε τους ευγενείς που ενδιαφέρονται πρωτίστως για οικογενειακές προσωπογραφίες, στρατιωτικές σκηνές και σκηνές από την ιστορία, τη θρησκεία και τη κλασσική μυθολογία, αλλά από την εποχή της Βικτώριας αυτό οδήγησε σε αδιέξοδο. 

 Το 1837, ο ζωγράφος Richard Dadd και μια ομάδα φίλων σχημάτισαν το The Clique . μια ομάδα καλλιτεχνών που απορρίπτανε τη παράδοση των ιστορικών θεμάτων και τα πορτραίτα της Ακαδημίας υπέρ της λαϊκιστικής ζωγραφικής. Ενώ η πλειοψηφία του The Clique επέστρεψε στη Βασιλική Ακαδημία τη 10ετία του 1840, μετά τη φυλάκιση του Dadd και τη δολοφονία του πατέρα του το 1843, ήταν η 1η ομάδα σημαντικών καλλιτεχνών που αμφισβήτησαν τις θέσεις της Βασιλικής Ακαδημίας. Από το 1841 μάλιστα, το νέο και με μεγάλη επιρροή, σατιρικό περιοδικό Punch  γελοιοποιούσε όλο και περισσότερο την Ακαδημία και τους σύγχρονους Βρεττανούς καλλιτέχνες.