Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ). Η ημέρα

αυτή θεσπίστηκε το 1992 και γιορτάζεται παγκοσμίως,

στοχεύοντας στην ευαισθητοποίηση και προώθηση της

κατανόησης σε θέματα αναπηρίας και την κοινωνική

κινητοποίηση για την ένταξη των ατόμων με αναπηρία σε

κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και

πολιτιστικής ζωής.

Τιμώντας την Παγκόσμια Ημέρα το σχολείο μας θα ετοιμάσει

μία δράση , όπου εσείς, ως κάτοικοι της Κορίνθου, θα ψάξετε

και θα αποτυπώσετε με φωτογραφικές λήψεις, σημεία της πόλης

μας όπου διαπιστώνεται μέριμνα ή δυσκολία στην καθημερινή

ζωή των ατόμων με αναπηρία, όπως η προσβασιμότητα σε

δημόσιους χώρους και κτήρια.

Ένας άνθρωπος όταν γεννιέται με μία αναπηρία ή την αποκτά

κατά τη διάρκεια της ζωής του, δε σημαίνει ότι δεν έχει

δικαίωμα για διασκέδαση, για προσωπική ζωή,  για εργασιακή

αποκατάσταση και γενικά για αυτόνομη διαβίωση.

Θέλουμε να ανιχνεύσουμε κατά πόσο περιορίζονται οι επιλογές

τους στο βασικό θέμα της πρόσβασης και μετακίνησης στην

πόλη μας. Είναι η πόλη μας μία «ανάπηρη πόλη»; Μήπως την

αναπηρία τη δημιουργεί το περιβάλλον και δεν είναι στο ίδιο το

άτομο; Μήπως το πρόβλημα του περιορισμού και της αναπηρίας

το δημιουργούν οι δυσκολίες και τα προβλήματα στην

πρόσβαση;

Ευχαριστούμε θερμά τις συναδέλφους του Τμήματος Ένταξης, κα Κωνσταντίνα Δρίτσα και κα Φιλίτσα Χαρέλλη, για την πολύτιμη συμβολή τους στη δράση μας.

*Στο συνεργατικό αυτό εργαλείο καλείστε να αναρτήσετε τις φωτογραφίες σας πατώντας το (+) που βρίσκεται κάτω δεξιά.

• Ορισμένα μαγαζιά δεν έχουν ράμπες ούτε ανελκυστήρες αλλά έχουν σκαλιά που δυστυχώς δεν έχουν αντιολισθητικό ιμάντα για τα αμαξίδιά τους, κάτι που δυσκολεύει πολύ τα άτομα με αναπηρία .

•Τα περισσότερα σχολεία έχουν μια ράμπα για να μπαίνουν τα παιδιά με αναπηρία στο σχολείο. Δυστυχώς όμως δεν έχουν ανελκυστήρες για να πηγαίνουν στις τάξεις που βρίσκονται στο υπόγειο ή σε όροφο, οπότε αναγκάζονται να χάνουν το μάθημά τους.

Επίσης, τα παιδιά με προβλήματα όρασης έχουν ένα μειονέκτημα σε σχέση με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές τους, διότι όταν οι καθηγητές γράφουν στον πίνακα τα παιδιά αυτά δεν μπορούν να δουν τι γράφουν και τα παλιά βιβλία δε βοηθάνε καθόλου.

•Τα άτομα με αναπηρία βάζουν τα αυτοκίνητά τους στις ειδικές θέσεις οχημάτων που προβλέπονται γι' αυτά.

Αλλά υπάρχουν συμπολίτες μας που δε νοιάζονται γι' αυτά τα άτομα και παρκάρουν το αμάξι τους σε εκείνες τις θέσεις.

•Τέλος,στα σχολεία δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που γνωρίζουν τη νοηματική γλώσσα για να βοηθήσουν τα παιδιά με προβλήματα ακοής.

·Τα παιδιά με προβλήματα όρασης δυσκολεύονται στα φανάρια 🚦γιατι δεν υπάρχουν ηχητικά 🚦όπως στο εξωτερικό για βοήθεια ούτε αντιολισθητικές ταινίες στις σκάλες των κτιρίων. Επίσης τα ηλεκτρικά αμαξίδια δεν ακούγονται οπότε εύκολα μπορεί να γίνει κάποιο ατύχημα .

·Τα παιδιά με προβλήματα ακοής έχουν τον φόβο για τις μοτοσικλέτες που κινούνται μέσα στον πεζόδρομο με υψηλή ταχύτητα,παρότι απαγορεύεται η κυκλοφορία οχημάτων .

Επιπλέον, σε σχολεία κυρίως, δεν υπάρχουν ανελκυστήρες για τα παιδιά με αναπηρία. Έτσι, δεν μπορούν να παρακολουθήσουν μαθήματα που γίνονται σε αίθουσες και εργαστήρια που δε βρίσκονται στο ισόγειο ,όπως η πληροφορική, η τεχνολογία, τα καλλιτεχνικά κ.ά.

Θα ήθελα να προσθέσω ότι σε πολλούς χώρους στάθμευσης για άτομα με αναπηρία συνεχώς μαζεύονται πολλά αυτοκίνητα και έτσι εμποδίζουν εκείνα τα άτομα με αποτέλεσμα να μην έχουν τη δυνατότητα να παρκάρουν το αμαξίδιό τους.

Τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό: δεν υπάρχουν ταμπέλες στους δρόμους ,ώστε να μπορούν να τις διαβάζουν άτομα με δυσκολία στην όραση. Εγώ θα πρότεινα ταμπέλες με γραφή ΜΠΡΑΙΓ, ώστε να μπορούν με ευκολία αυτά τα άτομα να αποφεύγουν τους κινδύνους της πόλης.