De hits hebben hun roots in de traditionele muziek uit Zuid Amerika. In deze leerbron gaan we in op welke muziekstijlen en soorten er uit dit werelddeel komen en kijken daarnaast welke instrumenten erbij gebruikt worden en hoe ze klinken. 

De stijlen worden ingedeeld naar het land van afkomst en je leert hoe je ze van elkaar kan onderscheiden. 

  In New York kwam eind 19e eeuw de eerste musical in het theater. Het ontstond uit de verschillede andere soorten theater vormen hieronder staan een aantal
Revue een groot opgezette dans met zang en grappige sketches
Burleske een showstijl waarbij het gaat om de kunst van het verleiden
Operette lijkt veel op de opera alleen zijn de onderwerpen vaak minder serieus
Komische opera opera met een grappig tintje
Vaudeville een populair muziektheater met veel liederen(nu vrijwel onbekend)
Extra Vaganza  een soort musical met veel burleske   Het verschil met musicals en de theatervormen hierboven zijn dat een musical een groot doorlopend verhaal heeft. Volgens veel mensen is de musical Showboat (1927) de eerste musical die geproduceerd werd.  Nadat deze musical geweest was kwamen er steeds meer musicals in Amerika en Engeland. Er werden niet alleen grote musicals geproduceerd maar ook kleinschalige die met een kleine budget waren opgezet.  

Ritme en tempo De ritmiek van de vroeg-romantische muziek wijkt niet opvallend af van die van vroegere stijlen, maar naarmate de eeuw vorderde, werden de ritmen gevarieerder en onconventioneler. Nieuwe maatsoorten werden gebruikt en tempowisselingen traden vaker en abrupter op dan in Klassieke en barokke werken. Componisten kozen niet zelden voor extreem langzame of uiterst snelle tempi.
Melodie De melodievoering in de Romantiek wordt gekenmerkt door brede melodische bogen die leiden naar een climax of een rustpunt.
Al dan niet sequensmatige motiefherhalingen, crescendo en decrescendo, ritenuto en accelerando, fortissimo tegenover pianissimo spelen daarbij een belangrijke rol.
Samenklank en harmonie De grotere expressiviteit van de muziek in de Romantiek wordt ook bereikt door de toenemende chromatiek, leidtoonspanningen en steeds verder gaande modulaties:
Door in een toonladder alle tonen te mogen verhogen en verlagen ontstaan steeds nieuwe leidtonen voor nieuwe grondtonen en dan is het of er voortdurend wordt gemoduleerd.
Let in dit verband vooral op relaties tussen tertsverwante toonsoorten, b.v. een modulatie van C naar E, van G naar B, van cis naar a enz.
Dynamiek De verschillen tussen luid en zacht werden in de 19e eeuw groter dan voorheen. 
Componisten noteerden 'ppp' (zo zacht mogelijk) en 'fff' (zeer luid) en wisselden soms plotseling tussen deze uitersten. De partituren bevatten daarnaast tal van ander dynamische aanwijzingen zoals crescendo (harder worden), diminuendo (zachter worden), sforzando (accentuering van één toon of akkoord).In tegenstelling tot de goed voorbereide veranderingen in de muziek van de Klassieke periode kon de muziek van de Romantiek van het ene moment op het andere drastisch veranderen. Romantische muziek is vaak heftig en dramatisch van aard, omdat de componisten een steeds wisselende variëteit aan stemmingen en gemoedstoestanden tot uitdrukking trachtten te brengen.

Stemvoering
Overwegend homofoon

Toonstelsel
Klassieke toonsoorten (majeur/ mineur)

Kenmerkend is een strakke periodisering van de melodische structuur: de muziek bestaat uit een duidelijk geheel van muzikale (vol)zinnen, die elk weer bestaan uit voor- en nazinnen. De periodes zijn meestal regelmatig verdeeld in zinnen van vier of acht maten enz. 

Drieklankmotieven spelen in de structuur van de melodie een belangrijke rol. Deze en andere motieven worden verwerkt door technieken als contrast, voortspinnen en ontwikkeling. Drieklanken en toonladderfiguren zijn belangrijk in instrumentaal passagespel. 

Typerend voor de compositietechniek zijn modulaties naar de dominant-toonsoort of van mineur naar de majeur-parallel. 

In de begeleiding spelen gebroken drieklanken een belangrijke rol: albertijnse bas. 

Cadenzen in de betekenis van opeenvolgingen van accoorden, met name aan het slot van een muziekwerk, zijn relatief eenvoudig en bestaan uit de accoorden op de eerste, vierde en vijfde trap van de toonladder: I, IV en V. In C majeur gaat dat om het C, het F en het G accoord.

Ritme
Over het algemeen enkelvoudige maatsoorten (2/4, 3/4) en een gelijkmatig ritme.

Structuur
Heldere en evenwichtige bouw met duidelijk onderscheiden delen. Motivische doorwerking in plaats van contrapuntische doorwerking.

Overige muzikale middelen
Contrastwerking is in de 18de eeuw een belangrijk muzikaal middel. Vergeleken met de mogelijkheden in latere muziek is de contrastwerking beperkt van omvang, maar deze gematigdheid past goed bij het ideaal van de tijd. 
Zo is de meerstemmige schrijfwijze sterk homofoon, maar zorgt polyfonie voor een zekere afwisseling. Kenmerkend zijn passages met unisonospel. 
Ook dynamische verschillen zijn beperkt, maar crescendo en decrescendo zijn belangrijk en het sforzando (plotselinge dynamische accenten) wordt veel toegepast.