Mijn eerste gevoel zegt dat het boek nog wat meer op gang moet komen. Het boek houdt me nog niet echt vast, ik heb nog niet echt een drang om verder te lezen. Wat me al wel is opgevallen is het sierlijke taalgebruik en de mooie beeldspraken die er in voor komen. Ik heb sommige stukken meerdere malen gelezen omdat ik ze zo mooi vond. Ook heb ik al moeten lachen, bijvoorbeeld met het stukje bovenaan p.50, want moest iemand al kussend de namen van mijn botten opzeggen, zou ik in de lach schieten. Dat heb ik ook gedaan toen ik dat stuk aan het lezen was. Om te begrijpen wat er allemaal gebeurt, moet ik me wel inleven in het tijdsbeeld van toen. Dit is niet altijd even gemakkelijk, want nu is het op vlak van relaties toch wel wat anders. Ik heb het er bijvoorbeeld erg moeilijk mee dat Guillaume zich zo walgelijk gedraagt tegenover Elisabeth en Nameloos. Moest mijn man dat later bij mij doen, jaren aan een stuk, zou ik toch niet meer twijfelen om te vertrekken. Als ik dan nog eens verliefd zou worden op een jeugdliefde, zou ik toch niet lang na moeten denken. Maar ik begrijp wel dat het er een aantal decennia terug in de tijd anders aan toe ging.
Ik heb nog niet echt zin om verder te lezen maar ik hoop dat ik meer zin krijg om verder te lezen naarmate het boek vordert.

Ik ben blij dat dit deel bestaat en dat ik het gelezen heb. Ik zal het -denk ik- wel niet het beste deel vinden, maar het is wel een heel essentieel deel van het verhaal. Na dit deel snap ik beter de gedachten van Guillaume en dus ook wat leidt tot zijn handelen. In het deel van Elisabeth vroeg ik me constant af wat Guillaume er toe leidde om bepaalde dingen te doen, bv. zijn zoon, Nameloos, compleet negeren. In dit deel kom je te weten dat Guillaume zich schuldig voelt tegenover Elisabeth. Hij vindt dat het mismaakte kind zijn schuld is en hij denkt dat Elisabeth daarom kwaad is op hem. Wel vraag ik me af of de autistische trekken van Guillaume Elisabeth nooit zijn opgevallen. Moest ik een jongen tegenkomen die zo gefixeerd is op getallen dat het aantal getallen bepaald of hij ontspannen is of gespannen, zou dit mij eerder angst aan jagen dan dat ik me tot die persoon aangetrokken zou voelen. Ook is Guillaume wel extreem perfectionistisch, dit merk je zeker bij de scène waar hij samen zit bij het meisje van plezier en niet kon verdragen dat ze een schoonheidsvlekje had, wat haar gezicht imperfect maakte. Ik denk ook dat hij zichzelf niet meer was na al die jaren. Eerst dacht ik ‘waarom heeft Guillaume Elisabeth in hemelsnaam vermoord?’, maar later had ik door dat Guillaume eigenlijk onschuldig is. Na dit deel ben ik veel te weten gekomen over Guillaume en ik hoop dat ik in de volgende delen nog veel te weten ga komen over onder andere de twee zonen, die nu nog een beetje uit beeld zijn geweest.

Dit deel heeft me tot nu toe het meest aangegrepen. Het is moeilijk om in te beelden hoe gruwelijk Nameloos eruit ziet. Je leest wel dingen als ‘gaten in mijn kaak’, maar omdat in werkelijkheid niemand er zo uitziet, is het niet gemakkelijk om het jezelf voor te stellen. Daarom vind ik het onmenselijk hoe Nameloos wordt behandeld door zijn vader, maar vooral door de kinderen op school. Hij wordt behandeld als een beest en niemand die ingrijpt. Ook al zie je er lelijk uit, niemand hoeft zo behandeld te worden. Ik vind het heel erg hoe zijn vader niet naar Nameloos omkijkt. Vader maakt zich druk omdat hij een slimme zoon wil, een zoon die slimmer is dan hem en meer zal bereiken dan hem. Valentijn heeft niet de capaciteiten die Guillaume zijn zoon zou willen toewensen, maar hij ziet niet dat Nameloos erg slim is. Dit is echt verschrikkelijk en ik snap niet dat iemand die kan zien, zo blind kan zijn. Er zijn drie mensen die Nameloos respecteren; Valentijn, zijn moeder en tante Zoë. Ik heb gedurende dit deel zo’n medelijden met hem gehad. Hij leert pas op zijn dertien de buitenwereld kennen en heeft geen idee van zijn rechten. Het misbruik van de pastoor is dan ook beneden alle pijl. Hij gebruikt de goedheid van Nameloos. Maar de pastoor had wel gelijk: Nameloos is vanbinnen super mooi. Dit deel was geschreven op een manier waarbij ik meevoelde met het hoofdpersonage. Wanneer hij gelukkig was, voelde ik me ook gelukkig. Wanneer hij gekwetst was, was ik dat ook. Vanaf nu ben ik echt benieuwd naar het einde. Het heeft best lang geduurd, maar de goesting om verder te lezen, is er.