Karaman’da Gevher Banu ile evlenen Hz. Mevlâna’nın Bahâeddin (Sultan Veled) ve Alâeddin adı verdiği iki oğlu olmuştur. Yıllar sonra Konya’da yaşadığı dönemde Gevher Banu’yu kaybeden Hz. Mevlâna, Kerra Hatun ile evlenmiş ve bu evliliğinden Muzaffereddin Emir Âlim ve Melike isimli iki çocuğu daha olmuştur. Hz. Mevlâna çok küçük yaşlarda babasının derslerine başlamış, Allah yolunda hakikat sırlarını bulmaya çalışmıştır. Türkçe, Arapça, Farsça, Halk Rumcası, Eski Yunanca dillerini öğrenmiştir. İslam dinî ile birlikte diğer dinleri incelemiş, tarihten, tıp ilmine kadar pek çok bilgi eğitimini önce babasından sonra Seyyid Burhaneddin Tirmizi’den ve devrin kıymetli âlimlerinden almıştır. Bu bilgileri de medreselerde yüzlerce öğrenciye aktarmaya başlamıştır.

Bu sırada Şems-i Tebrizi, ulaştığı manevi makama kanaat etmeyip ruhen anlaşacağı bir Hak dostu, kendi mertebesinde bir sohbet arkadaşı aramaktadır. Hz. Mevlâna ile önce Şam’da, sonra 1244 yılında Konya’da karşılaşırlar. Allah âşığı olan bu iki veli ilahi sohbetlere dalarlar ve nice ulu mertebelere ulaşırlar. Vaktinin çoğunu manevi dostu ile sohbet edip, şiirler okuyup, Semâ ederek geçirmeye başlayan Hz. Mevlâna’yı talebeleri kıskanırlar ve Şems-i Tebrizi hakkında saygısızca dedikodu üretmeye başlarlar. Şems bu sözlerden incinir ve Konya’dan Şam’a gider. Hz. Mevlâna bu ayrılığa çok üzülür, bütün dostları ile ilgisini kesip bir köşeye çekilir ve Dîvân-ı Kebîr’de okuduğumuz pek çok şiiri söyler. Sebep olanlar bu durum karşısında pişmanlıklarını dile getirirler. Hz. Mevlâna’ nın oğlu Sultan Veled başkanlığındaki kafile Şam’a gidip, Şems-i Tebrizi’yi geri getirir. Fakat kıskançlık yeniden başlar ve Şems ansızın ortadan kaybolur. Daha sonra Türbesi Konya’da sevenlerinin ziyaret yeri olmuştur.

Hz. Mevlâna bu can dostunun ayrılığı ile yeni bir döneme girer. Önce Şeyh Selâhaddin-i Zerkûb’u onun vefatından sonra da talebelerinden Çelebi Hüsameddin’i kendi adına ders vermeleri için tayin eder. “Canım sağ oldukça Kur’ân’ın kölesiyim ben. Seçilmiş Muhammed’in yolunun toprağıyım ben. Kim, bundan başka bir söz naklederse benden Ondan da şikâyetçiyim, o sözden de şikâyetçiyim ben.”

Hz. Mevlâna’nın bu sözlerinden anlaşıldığı gibi Hz. Muhammed’in gösterdiği yolda Allah’a yönelmiş, onun emirlerine uymuş, İslami esaslar çerçevesinde insanlığı aydınlatmıştır. Bütün hayatı boyunca islami ahlak değerlerine (edep) uygun bir şekilde yaşamıştır. Dine sonradan giren yobaz düşüncelerden ve sahte şeyhlerden şikâyetçi olmuştur. “Ömrümün özeti şu üç sözdür: Hamdım, piştim, yandım.” Yaşamını bu sözlerle özetleyen Hz. Mevlâna, bir müddet hasta yattıktan sonra 17 Aralık 1273 günü, Allah’a ve sevgili Peygamberine kavuşur. Ayrılığın sona erdiği bu geceye Mevlevîler “Şeb-i Arûs” (Düğün Gecesi) derler.

Hz. Mevlâna’nın ilk 18 beytini yazdığı daha sonra da onun söyleyip talebesi Çelebi Hüsameddin’in kaleme aldığı Mesnevî’den başka Dîvân-ı Kebîr, Fîh-i Mâ-Fîh, Mecâlis-i Seb’a ve Mektûbât adlı eserleri vardır.

O devrin gündelik dili Türkçe, edebiyat dili Farsça, bilim dili Arapça olduğu için Hz. Mevlâna’nın eserleri Farsçadır. Zaman içerisinde bütün eserleri Türkçeye kazandırılmıştır.

Hz. Mevlâna bu eserlerinin tamamında, Kuran-ı Kerimdeki ayetleri, Peygamber Efendimizin Hadis-i Şeriflerine bağlı kalarak, kendi ile barışık, huzurlu, Allah’ın kendisine verdiği maddi ve manevi güzelliklerin farkında olan ona şükreden, zorluklar karşısında nasıl düşünüp hareket edeceğini bilen, hoşgörülü, sevgi dolu bir insan olabilmenin yollarını anlatmaktadır.

Sonunda Mevlânâ için gerçek yurda dönüş zamanı gelmiştir. Bir gün Mevlânâ’nın hastalandığı duyulur ve Konya halkı onu ziyarete koşar. Uygulanan tedaviler yarar sağlamaz. Artık sevgiliye kavuşma anıdır. Mevlânâ’nın kendi deyişiyle artık düğün gecesi (şeb-i urs/şeb-i arus) gelip çatar ve o, 5 Cumâdessânî 672 (17 Aralık 1273)’de baki aleme göç eder.

Ölümün, ruhun hürriyete kavuşup hakiki bir ölümsüzlük ve ikbale gidiş olduğunu, şu mısraları ile ne güzel ifade eder:

Böyle buyuran Hazret-i Mevlana’nın ruhu, hiç şüphesiz yedi kat gökleri aşarak Rabb’inde fani olmuştur.

Hazreti Mevlana, diğer bir gazelinde de şöyle der:

Allah dostlarının en önemli özelliklerinden birisi de, ilahi aşkla kavrulmalarıdır. Hazreti Mevlana, ruhunda yanan aşk ateşinin ölümle bile sönmeyeceğini, diğer bir beytinde şu şekilde ifade eder:

Bu sözlerin faş ettiği aşk hali içinde Hazreti Mevlana, ömrü boyunca hep bu şekilde yanan gerçek aşıkları aramıştır. Buyurur ki:

Hazreti Mevlana buyurur:

Mevlana Hazretleri, böylece can dudakları ile gülemseyerek bu alemden lahûti aleme göç etmiş, ömür boyu hasreti ile yandığı düğün gecesine, ‘şeb-i arûs’a kavuşmuştur.

Ardından cemaati, çağlayanlar gibi gözyaşı dökerken o vuslat yolcusunun tabutu da bir dudak olmuştu. Kendi renginde kavrulan bir gül gibi tebessüm dağıtıyordu.

Sultan Veled, İbtida-name‘sinde babasının cenaze alayını şu şekilde anlatır:

“Hicretin 672. (miladi 1273) senesinde Ulu Sultan göç etti. Gözler yaşla doldu. Gönüller matem içinde inledi. Gayr-i müslim köyleri bile hüzne boğulmuştu. Her temiz insan ona sadık, her millet ona aşıktı.

«O, Hazreti Peygamber’in (s.a.v) nuru ve sırrıdır. Faziletlerin sonsuz denizidir…» demekteydi.

O gün, kimse yanıp yakılmadan sükunet bulmadı. Bütün halk büyük bir elem içinde:

«O, bir hazine idi. Toprak altında gizlendi.» dediler.”

Eflaki‘nin anlattığına göre, Mevlana Hazretleri’nin tabutu, halkın izdihamından dolayı altı kere yenilendi. Ve cenazesi, öğle namazında kalkmış olmasına rağmen, ancak ikindi namazından sonra makberine varabildi.

Tabib Ekmelüddîn halka:

— “Edebe riayet ediniz! Teşyi vazifenizi sükunet içinde saygı ile yapınız! Bu, hakiki şeyhlerin sultanı Mevlana idi; göç etti..” diyordu.

Vasiyeti gereği Şeyh Sadreddin-i Konevî, cenaze namazını kıldırmak için tabutun önüne geçince, teessüründen hıçkırmaya başladı. Bayılacak gibi oldu. Kollarına girip kendisini geriye çektiler. Onun yerine Kadı Siracüddin geçerek namazı kıldırdı.

Hazreti Mevlâna‘nın ölümünden sonra oğlu Sultan Veled, babasının öğretileri doğrultusunda Mevlevilik tarikatını kurmuş, kısa zamanda geniş bir coğrafi alana yayılan Mevlevilik başta Türkiye olmak üzere Balkanlar, Suriye, İran, Afganistan, Pakistan ve Hindistan gibi ülkelerde taraftar bulmuş ve bugüne dek varlığını sürdürmüştür.

KAYNAK : http://hazretimevlana.net/hayati/seb-arus-dugun-gecesi/

Mevlânâ'nın yaşamını birden değiştiren ona, coşkun ve taşkın bir ruh hali aşılayan bu adam yani Şems kimdi?

Mevlânâ'nın kişiliğini ve düşüncelerini anlayabilmek için, üzerinde büyük etkiler yapmış olan Şems-i Tebrizî'den ve ona Mevlânâ ile buluşmalarından söz etmek gerekir. Çünkü bu anlatılmadığı takdirde Mevlânâ üzerine söylenenler eksik kalır.

Mevlânâ'nın normal yaşamını birden değiştiren, ona coşkulu ve kabına sığmaz bir ruh hali aşılayan Şems-i Tebrizî, çok keskin görüşlü, zeki bir bilgin ve bir hakikakat aşığı,mürşitlik mertebesine erişmiş ârif bir yol göstericidir. Dilimize de çevrilen Mükâlat (konuşmalar) adlı eserinde şunları söylüyor:

''Allah'a yalvardım, Ya Rabbi beni kendi velililerinle tanıştır, onlara yoldaş et dedim. Rüyamda ''seni bir veliye yoldaş edelim'' dediler. ''O veli nerededir" diye sordum. Ertesi gece bu velinin Rum diyarında (Anadolu'da) olduğunu söylediler.''

Bu olay Ariflerin Menkıbeleri'nde de anlatılmaktadır.

Buna göre Şems: "Ey Allahım, kendi örtülü olan sevgililerinden birini bana göstermeni istiyorum" diye dua etti. Allah tarafında: ''İstediğin gibi herkesin gözünden saklı, güzel ve mağfirete nail olmuş can, Belh'li Sultanül-Ulema Bahâ Veled'in oğludur" diye cevap geldi.Bunun üzerine Şems: "Ey Allahım! Onun mübarek yüzünü bana göster" dedi. Allah tarafından: "Bunun şükranesi olarak ne verirsin? diye sordu. O da: "Başımı" diyerek cevap verdi. Şu şiir bu duyguyu çok güzel anlatmaktadır:

"Tebriz'de, Şemseddin geldiği vakit, bunun şükranesi olarak başımı vereceğim diye ahdettim. Çünkü başımdan başka bir şeyim yoktur.''

Şems-i Tebrizî'nin Konya'ya gelişi Mevlânâ ile karşılaşmasını bir çok kaynaklar aynı, fakat değişik dekorlar içinde sunmaktadırlar.

Bu karşılaşmayı Molla Cami Nefahütü'l-Üns adlı eserinde anlattığı gibi, Eflâkî de yukarıda adı geçen eserde anlatıyor. Bu eserden öğrendiğimize göre Şems,Konya'ya gelir ve bir hana yerleşir: Bir gün o ruh dünyasının sultanı, hanın kapısına oturmuştu. Mevlânâ hazretleri-Allah onun sırrını kutsasın-''Penbefıruşân: Pamukçula''medresesinden çıktı. Rahvan bir katıra binmiş, bütün öğrenciler, danişmendler de iki tarafında yaya olarak oradan geçiyorlardı. Birden bire Şemseddin kalktı, Mevlânâ'nın önüne koştu, katırının gemini sımsıkı yakaladı ve: Ey dünya ve mana nakitlerinin sarrafı, Allah adlarının bilgini söyle: Muhammed hazretleri mi yoksa Bâyezid mi büyüktür?" dedi. Mevlânâ: Hayır, hayır, Muhammed Mustafa bütün peygamber ve velilerin başbuğu ve reisidir. Hakikatte büyüklük ve ululuk onundur" diye buyurdu.

Şems-i Tebrizî: O halde Hz.Mustafa: Ya Rabbi seni her türlü eksikten arı, duru kılarım; biz seni lâtık olduğu vechile bilemedik'' buyurduğu halde Bâyezid:''Ben kendimi her türlü eksikten arı duru kılarım. Benim şanım ne kadar büyüktür. Ben sultanların sulatanıyım" diyor, dedi.

Yine aynı kaynakta anlatıldığına göre, Mevlânâ hemen katırından indi. Bu sorunun heybetinden bir kere bağırıp kendinden geçmiş ve yere yığılarak bir saat kadar öylece kalmıştı. Kendine geldikten sonra da, bu çetin soruya şu karşılığı vermiştir:
''Hz.Muhammed (s.a.v.),cihan varlıklarının en büyüğüdür, Bâyezid kim oluyor? Bâyezid'in susluğu bir yudum su ile dinero da suya kandığından söz eder. Onun idrak hazinesi o kadar bir suyla dolar. Güneşin cihanı aydınlatan ışığı, onun evinin ufacık penceresinden ancak o kadar girer. Ama Hz.Muhammed Mustafa'nın susuzluğu o kadar derindir ki, şüphesiz hep susuzluğundan dem vurur. Her gün o susuzluğun daha da artması niyazında bulunur. Şu halde bu her iki davacıdan Muhammed Mustafa'nın davası daha büyüktür''

O müthiş soruya karşılık olarak verilen ve müthiş cevap karşında, şimdi de bir nârâ atarak yere düşme sırası Şemsi Tebrizî'dedir. İşte bu iki Allah dostu böylece karşılaşmışlar ve birbirlerini bütünleyen iki kişi haline, daha doğru bir ifadeyle, bu iki kişi bir bütün haline gelmişlerdir.

Şems-i Tebrizî ile Mevlânâ'nın karşılaşmaları, çoklarınca iki deryanın karşılaşması olarak nitelendirilmiştir. Gerçekten de bu karşılaşmanın sonucu çok önemli olmuştur. Bu önem yalnızca Şems ve yalnızca Mevlânâ için değil, çift yönlü bir önemdir.
KAYNAK : http://www.sabah.com.tr/kultur-sanat/2014/12/10/mevlananin-semsi-tebrizi-arayisi-nasil-oldu

Hz. Mevlâna, Şems-i Tebrizî’yi görür görmez ona kendini kaybedercesine bağlandı. Bu bağlanmanın asıl nedenleri arasında, onun mertebesini, kendisini tanımadan çok çok önca mânâ aleminde görmüş olması bulunmaktadır. Mânâ alemindeki görüşmeyi Eflâkî şöyle anlatır:

“Hazret-i Mevlâna buyurdu ki, ‘Bir gün bana meleküt aleminin yolları açıldı; İlahi bir temaşa zevki ile miraç etmek nasip oldu; dördüncü kat göğe kadar çıktım, ama o feleğin yüzünü kararmış gördüm. Beytü’l-Mâmur denilen sarayın sakinlerinden bunun sebebini sordum. O makamın kutsal sakinleri, ‘Bizim güneşimiz fakirler sultanı Şems-i Tebrizi’yi ziyarete gittiği için karanlıkta kaldık’ dediler. Ben o kutsal yerleri dolaşıp tekrar dördüncü kat göklere geldiğim zaman büyük güneşin eskisi gibi kendi merkezinde nur ve ışık saçtığını gördüm.”

Şems’in Hz. Mevlâna hakkındaki sözlerinden bazıları şunlardır:

“Dünyanın hiçbir yerinde Mevlâna’nun eşi ve benzeri yoktur. Bütün fenlerde, temel bilgilerde, din bilgisinde, gramer, sentaks, mantık ilimlerinde en büyük uzmanlarla kuvvetle konuşur, tartışır; onlardan daha üstün, onlardan daha zevkli, onlardan daha lafitir. Gerekirse, gönlü isterse, üzüntüsü engel değilse ve konunun tatsızlığı sebep olmazsa, hepsinden daha yetkili konuşur. Ben akıl yönünden bilinmesi gerekli bu bahislerden yüz yıl uğraşsam ondaki ilim ve hünerin onda birini elde edemem. Halbuki o kendisini bilmezlerden sanır ve öyle zanneder. Benim önümde, beni dinlerken, nasıl anlatayım, ayıptır söylemesi, babasının önünde oturmuş iki yaşında bir çocuk yahut Müslümanlığa dair hiçbir şey işitmemiş dönme bir Müslüman gibi öylesine utangaç bir hal alır.”

İşte her iki Hak aşığının aralarındaki sevgi ve saygıdan birer örnek alarak yukarda naklettiğimiz vesikalar bize gösteriyor ki, Şems ile Mevlana biri birini tamamlayan biri birinden renk ve ışık alan iki irfan hazinesidir. Her ikidi de aşk ve hakikatle dolu; madde ve mânâ aleminin sırlarına erişmiş üstün vasıflı birer Allah velisidir. (Gençosman 1974:15)

Şems-i Tebrizi’nin Konya’ya gelmeden önceki yıllarda Hz. Mevlana’nın yaşantısına kısaca göz atacak olursak;

Hz. Mevlana’nın babası Sultanü’l-Ulemâ ebedi aleme göçünce onun muridleri Hz. Mevlana’yı genç yaşına rağmen babasının yerine koymuşlar, onu zamanın alimi, şeyh, Pîr olarak tanımışlardı. Çevresinde bir hayli ilim ve irfana ilgi duyan insanlar toplanmıştı. Ancak Hz. Mevlâna kendisini babasının yerine koymamıyordu. Babasını kaynetmenin boşluğu içerisinde büyük bir manevi yalnızlık hissediyordu. Diğer taraftan Sultanü’l-Ulemâ Belh şehrinde iken Tirmizli Seyyid Burhaneddin Hazretleri de Belh’de bulunuyordu ve Sultanü’l-Ulemâ’nın halifelerindendi. Mevlâna küçük bir çocukken Seyyid Burhaneddin onu çok seviyordu ve eğitimini üzerine almıştı.

Tirmizli Seyyid Burhaneddin şeyhinin Konya’da olduğunu duymuş ve onu ziyaret etmek için Konya’ya gelmişti. Şeyhinin vefat ettiğini öğrenince çok üzülmüştü. Hz. Mevlâna ise eski hocası ve baba dostunu görünce çok sevinmişti.

Sultan Veled, İbtida-nâme’de Seyyid Burhaneddin’in eski talebesi Mevlâna’yı imtihandan geçirdikten sonra şöyle dediğini nakleder:

“Bilgide eşin yok. Üstün ve seçkin bir kişisin. Fakat, baban hâl sahibi idi. Sen de sözü bırak da onun haline sahip olmaya bak -kal’i bırak hal sahibi ol- bu hususta çalış da, onun yalnız ilmine değil, manevi yönüne de varis ol. Güneş gibi âlemi aydınlat da karanlıkta kalanlara, Muhammedî yoldan çıkanlara yol göster. İstiyorum ki, şeyhim olan babandan bana ulaşan hakikatleri sen de benden alasın. Vakit geçirmeden, senin dervişlik yoluna girmen gerek. Ledün ilmi, Hakk’ı bilme, bulma ilmi peygamberlerin, velilerin ilmidir. Artık senin bu ilimde de ilerlemen lazımdır.”

Hz. Mevlâna, Seyyid Burhaneddin’in sözlerini babasının sözleriymiş gibi saygı ve sevgiyle kabul etti. Seyyid Burhaneddin Mevlâna’yı kırk gün bir odaya kapatmış, halvet yaptırmıştı. Şeyh, Mevlâna’nın manevi yalnızlığını gidermişti. Mevlâna da onun virdlerini aşkla, zevkle okuyordu.

Nitekim, Mesnevi‘sindeki şu iki beyit, piştiğinin, kamil insan mertebesine ulaştığının ifadesidir:
“Piş, ol da bozulmadan kurtul… Yürü, Burhan-ı Muhakkik gibi nur ol.
Kendinden kurtuldun mu, tamamiyle Burhan olursun, Kul olup yok oldun mu, sultan kesilirsin.” (Hidayetoğlu, 2005:3)

Seyyid Burhaneddin, babasından sonra Mevlâna’ya tekrar iyi bir eğitim verdiyse de bilgisini daha da kuvvetlendirmesi için Halep ve Şam’a gitmesini tavsiye etti. Mevlâna gidince kendisi de Kayseri’ye döndü.

Hz. Mevlâna, Halep’in meşhur medresesi Helâviyye Medresesi’nde iki seneye yakın fıkıh eğitimi aldı. Bu medresenin en tanınmış alimlerinden Kemaleddin İbnu’l Âdim, Sultanu’l Ulema’yı daha önce gçrmüştü, onun oğluna itina ile ders veriyor, yakından ilgileniyordu. Mevlâna’nın zeka ve kabiliyetinin farkına varmış, onun her bakımdan ilerlemesi için çalışıyordu.

Halep’ten sonra Şam’a gelen Mevlâna, Makdisiyye Medresesi’nde kaldı. Muhyiddin-i Arâbi hazretleri de oradaydı. O yıllarda Moğol istilasından kaçan bilginler ve sufiler Şam’a gelmişlerdi. Eşsiz velilerin toplandığı Şam şehri, Hz. Mevlâna’nın bilgi alışverişinde, soru cevap derinleşmesinde çok yararlı oldu. Rabb-i Teâlâ sanki Mevlâna’nın yetişmesi için her şeyi hazırlamıştı.

İki sene Halep’te, dört sene Şam’da kalan Mevlâna tahsil hayatının zirvesine çıkmıştı.

Hz. Mevlâna’nın Halep ve Şam’daki tahsil hayatı bitmiş, Anadolu’ya dönmüştü. Önce Kayseri’ye uğrayarak hocası Seyyid Burhaneddin’i alarak birlikte Konya’ya gelmişlerdi. Hocaso onu bilgide ve şeriata bağlılıkta daha da olgunlaşmış olarak bulmuş, daha da mükemmel bir hale getirmek için gayret ediyordu.

Kayseri’ye dönen Seyyid Burhaneddin bir yıl kadar sonra, bir gün hizmetkarını yanına çağırarak su hazırlatır ve gusül abdesti aldıktan sonra hizmetçişine, “Git, kapıyı sıkıca kapa ve dışarıda gördüklerine ‘Garip Seyyid dünyadan göçtü’ diye salâ ver” der. Odasına çekilerek, “Ey büyük Allah’ım, ey dost, beni kabul et ve canımı al. Beni benden al. Beni her iki dünyadan da al, götür. Ben seni istiyorum. Sensiz olan herşeyi benden al” diye dua eder. Hz. Mevlâna şeyhinin ölüm haberini alınca Kayseri’ye hareket eder. Mezarı başında saatlerce duada bulunur.

Şems-i Tebrizi’nin Konya’ya Gelişi

Şems-i Tebrizi, Melahat Kıyak Ürkmez

Mevlana Hazretleri dervişleriyle yaptığı sohbeti bitirdikten sonra, bir derviş telaşla odaya girdi ve heyecanla, uzaklardan gelen genç birisinin kendisini ısrarla görmek istediğini haber verdi. Mevlana Celaleddin; “Buyursun bakalım” diye müsaade verdi.

İçeriye orta boylu, cübbesiz, külahsız ve de sakalsız, çok sade giyimli bir delikanlı girdi.

Mevlana Celaleddin yerinden adeta bir ok gibi fırladı. Bu zatı mana aleminden tanıyordu. Bu, kendisi gibi çağlara damgasını vuracak yiğit bir Hak aşığı olan Yunus Emre Hazretleri, nam-ı diğer Aşık Yunus idi.

Heyecan ve hasretle kucaklaştılar.

Odadaki dervişler bu samimi karşılamaya bir anlam verememişti, ancak ortamın manevi yükünün yoğunlaştığını da anlamakta zorlanmadılar.

Daha sonra Mevlana ve Yunus Emre karşılıklı dini şiirler söylediler. Bir Mevlana söylüyor… Bir Aşık Yunus Söylüyor… Dervişler de onları hayranlıkla seyrediyordu…

Yunus Emre ve Mevlana Celaleddin-i Rumi birbirini özleyen iki kardeş gibi yan yana oturdular…

Hz. Mevlana sordu:

– Pek güzel, pek sade giyinmişsiniz. Üzerinizde hırkanız bile yok, üşümez misiniz?

Yunus Emre şiirle karşılık verdi ;

Mevlana Celaleddin beğendiğini belli eden bir hareket yaptı. Ve yine sordu;

Aşık Yunus yine şiirle karşılık verdi;

Mevlana, Yunus Emre’ye Sordu;
– “Biz dervişlerimize Tevhid’i öğretirken “Bir elma iki ayna” demiştik. Siz ne dersiniz?”

Yunus Emre cevap verdi;

Mevlana, Yunus Emre’nin bir süre dergahta kalmasını istiyordu.

– “Evet, davetimizi kabul buyurursanız, çok memnun kalacağız. Hemde size yazdığımız 6 ciltlik Mesnevi‘yi okurduk” dedi.

Yunus Emre kalktı, kapıya doğru yönelirken ilk kez şiirsiz konuştu;

– Ne kadar uzun yazmışsınız! Çok emek ve gayret sarf etmişsiniz. Bize kalsaydı aynen şunu söylerdik;

“Ete kemiğe büründüm,
Yunus diye göründüm”

Yunus Emre Hazretleri kapıdan hızla çıkıp gözden kayboldu…

Bütün Sayılarda Bir Vardır – Taşkın Tuna

İlerleyen zamanlarda Yunus Emre Hazretleri, bir şiirinde Mevlâna Hazretleri’nden ya da başka bir ifadeyle O’nu ziyaretinden şöyle bahseder:

kaynak: http://hazretimevlana.net/hayati/yunus-emrenin-mevlanayi-ziyareti/  & Mevlana ve Yunus Emre, Yunus Emre Şiirleri

KAYNAK : http://hazretimevlana.net/sozleri/mesneviden-mevlana-sozleri/

KAYNAK : http://www.haberler.com/mevlana-defnedilirken-babasinin-sandukasinin-ayaga-5638968-haberi/