–Jo itsas zabalera eta bota sareak arrantzurako. 

 Simonek erantzun zion: 

 –Maisu, gau guztian eginahalak egin eta ez dugu ezer harrapatu; baina, zuk diozunez gero, botako dut sarea. 

Hala egin zuten eta, hainbesteko arrain-pila harrapatu zutenez, sareak puskatzeko zorian zeuden. Beste ontziko lagunei keinu egin zieten laguntzera etortzeko; hurbildu ziren eta bi ontziak ia-ia hondoratzeraino bete zituzten. Gertatua ikusirik, Jesusen oinetara erori zen Simon Pedro, esanez: 

 –Alde niregandik, Jauna, bekataria naiz eta! 

 Izan ere, zur eta lur zeuden eginiko arrantzuagatik Simon eta beronekin zirenak, baita haren arrantzu-lagun Santiago eta Joan Zebedeoren semeak ere. Baina Jesusek esan zion Simoni: 

 –Ez beldurtu, hemendik aurrera giza arrantzale izango zara.

Ontziak lehorrera atera zituzten eta, dena utzirik, jarraitu egin zioten. 

 –Ikusten al duzu ezer?
 Hark begiratu zuen, eta erantzun: 

 –Gizonak-edo nabaritzen ditut: zuhaitzak dirudite, baina ibili dabiltza. 

 Orduan, berriro eskuak ezarri zizkion begietan, eta argi ikusten hasi zen gizona; sendaturik gelditu zen, guztia garbi-garbi ikusten zuela.  Etxera bidali zuen Jesusek, herrian sartu ere ez egiteko aginduz. 

–Erruki zakizkit
 , Jauna, Daviden Semea! Oinaze gorritan dauka deabruak nire alaba.

 Baina Jesusek ez zion hitzik erantzun. Bere ikasleek, ondoraturik, eskatu zioten:

–Kasu egiozu, deiadarka baitatorkigu atzetik.

Jesusek, ordea:

–Israel herriko ardi galduengana bakarrik bidali nau Jainkoak
 Baina emakumea, hurbildurik, ahuspez jarri zitzaion, esanez:

–Lagun nazazu, Jauna.

 Jesusek, orduan:

–Ez dago ongi seme-alabei ogia kendu eta txakurrei botatzea.
Emakumeak erantzun zion:

–Bai, Jauna, halaxe da; baina txakurrek ere jan ohi dituzte nagusien mahaitik erortzen diren ogi-apurrak.

 Orduan, Jesusek esan zion:

–Emakumea, handia da zure fedea! Gerta bekizu nahi duzuna!

Eta une hartatik sendatua gelditu zitzaion alaba.
Handik, Tiro
 aldera joan zen Jesus. Etxe batean sartu zen, eta ez zuen inork jakiterik nahi; baina ezin izan zen ezkutuan egon. Alaba espiritu gaiztoak hartua zeukan emakume bat, Jesusen berri jakin zuenekoxe, etorri eta oinetan ahuspeztu zitzaion. Emakumea jentila zen, feniziarra. Eta bere alabagandik deabrua bota zezala eskatzen zion Jesusi.  Jesusek erantzun:

–Utzi lehenik seme-alabak asetzen; ez dago ongi seme-alabei ogia kendu eta txakurrei botatzea.

Emakumeak erantzun zion:

–Bai, Jauna, halaxe da; baina txakurrek ere jan ohi dituzte seme-alaben ogi-apurrak mahai azpian.

Orduan, Jesusek:

–Ederra erantzuna! Zoaz, bada; atera da deabrua zure alabagandik.

 Itzuli zen etxera eta ohean etzana aurkitu zuen alaba; alde egina zen deabrua.

 Jesus beraiekin joan zen. Etxera hurbilduxea zela, lagun batzuk bidali zizkion ehuntariak esatera: «Ez hartu nekerik, Jauna, ni ez bainaiz inor zu nire etxean sartzeko. Horregatik, ez naiz ausartu neu zuregana joaten; aski duzu hitz bat esatea nire morroia sendatzeko. Neuk ere, menpekoa izanagatik, soldaduak ditut menpean, eta batari joateko agintzen badiot, joan egiten da, besteari etortzeko agindu eta etorri, morroiari zerbait egiteko esan eta hala egiten du». 

Hau entzutean, Jesus harritu egin zen hartaz eta, ondoren zetorkion jendearengana itzulirik, esan zuen: «Egia esan, Israelen bertan ere ez dut aurkitu horrelako sinestedunik».
 Mandatariek, etxera itzultzean, sendatua aurkitu zuten morroia. 

 –Toki hau oso urruti dago eta orduak aurrera doaz. Bidal ezazu, bada, jendea, auzoetara joan eta jatekoa eros dezan. 

Baina Jesusek erantzun zien: 

 –Ez dute zertan joanik; eman zeuek jaten. 

 Haiek, orduan: 

 –Ez daukagu hemen bost ogi eta bi arrain besterik.

 Eta Jesusek: 

 –Ekarri hona. 

 Jendeari zelaian esertzeko agindu ondoren, hartu zituen bost ogiak eta bi arrainak eta, begiak zerura jasorik, bedeinkazioa esan, ogiak zatitu eta ikasleei eman zizkien, eta ikasleek jendeari.
Asetzeraino jan zuten denek, eta gelditutako hondarrez hamabi saski bete zituzten.Bost mila gizon inguru izan ziren jan zutenak, emakumeak eta haurrak aparte. 

 –Izan bihotz, seme! Barkatuak dituzu bekatuak.

 Orduan, lege-maisu batzuek hau zioten berekiko: «Biraoka ari duk hau. Haien gogoetak igarririk, Jesusek esan zien: 

 -Zergatik dituzue gogoeta gaizto horiek zeuen baitan? Zer da errazago: «Barkatuak dituzu bekatuak» esatea ala «Jaiki eta zabiltza» esatea? Orain ikusiko duzue, bada, Gizonaren Semeak baduela mundu honetan bekatuak barkatzeko ahalmena. 

 Eta esan zion elbarriari: 

 –Jaiki, hartu ohatila eta zoaz etxera.

Hura jaiki eta etxera joan zen. Hau ikustean, beldurrak jota gelditu zen jendea eta Jainkoa goresten zuen, gizakiei horrenbesteko ahalmena eman zielako

Gizon bat, Lazaro zeritzana, gaixo zegoen. Betaniakoa zen, Maria eta honen ahizpa Martaren herrixkakoa.2 (Maria hau –gaixo zegoen Lazaroren arreba– Jauna ukenduz igurtzi eta oinak bere ile-adatsez xukatu zizkiona zen).Bi ahizpek Jesusi albistea bidali zioten: «Jauna! Zure adiskidea gaixo dago».4 Jesusek, hori jakitean, esan zuen: «Eritasun hau ez da heriotzara eramateko, Jainkoaren aintza azaltzeko baizik, beraren bidez Jainkoaren Semearen aintza azal dadin».

 Marta, honen ahizpa eta Lazaro oso adiskide zituen arren, 6 hau gaixo zegoela jakinda ere, Jesus beste bi egunez gelditu zen zegoen lekuan. 7 Ondoren, esan zien ikasleei: 

 –Goazen berriro Judeara. 

8Ikasleek esan zioten: 

 –Maisu, oraintsu juduek harrika egin nahi zizuten, eta hara zoaz berriro?

Jesusek erantzun zien: 

 –Ez al ditu hamabi ordu egunak? Egunez dabilenak ez du estropezu egiten, eguzkiak argitzen baitio bidea;10 baina gauez dabilenak estropezu egiten du, ez baitu argirik. 

 Eta erantsi zuen: 

 –Lazaro gure adiskidea loak hartu du; baina banoa iratzartzera.

Esan zioten, orduan, ikasleek: 

 –Jauna, loak hartu badu, sendatuko da. 

Jesusek Lazaroren heriotzaz esan zuen hori, baina ikasleek ohiko loaz ari zela uste zuten. 

Azkenik, argi eta garbi esan zien Jesusek: 

 –Lazaro hil egin da, eta pozten naiz han ez izanaz, zeuen onerako izango baita, horrela sinets dezazuen. Goazen, bada, haren etxera. 

 Orduan, Tomasek, Bikia zeritzanak, bere ikaskideei esan zien: «Goazen gu ere, berarekin hiltzera».

 Jesus, piztuera eta bizia 

 Jesus iritsi zenean, jadanik lau egun zeramatzan Lazarok hilobian.  Betania Jerusalemdik hurbil dago, hiru kilometrora edo; eta judu asko etorri zen Maria eta Martarengana, nebarengatik doluminak ematera.  Marta, Jesus zetorrela entzun orduko, bidera irten zitzaion; Maria, berriz, etxean gelditu zen.  Martak esan zion Jesusi: 

 –Jauna, hemen izan bazina, gure neba ez zen hilko.  Baina, halere, badakit eska diezaiozun guztia emango dizula Jainkoak. 

Jesusek erantzun zion: 

 –Piztuko da zure neba. 

 Eta Martak: 

 –Badakit, bai, piztuko dela azken egunean, hildakoen piztuerakoan.

 Jesusek esan zion, orduan: 

 –Neu naiz piztuera eta bizia; niregan sinesten duena, hilda ere, biziko da. Eta bizi dena, niregan sinesten badu, ez da betiko hilko. Sinesten al duzu hau?

 Martak erantzun zion: 

 –Bai, Jauna, sinesten dut zeu zarela Mesias, Jainkoaren Semea, mundura etortzekoa zena.

 Jesusek hilobi ondoan negar 

Ondoren, Marta bere ahizpa Mariari dei egitera joan zen, eta esan zion isilka: «Maisua hemen dun eta hots egiten din». 

 Berehala jaiki eta Jesusengana joan zen. Jesus artean herrixkan sartu gabe zegoen, Martak topatu zuen lekuan bertan. Orduan, hari doluminak ematen etxean zeuden juduek, Maria arin jaiki eta irten egin zela ikusirik, jarraitu egin zioten, hilobian negar egitera zihoalakoan. Mariak, Jesusengana iritsi eta ikustean, oinetara ahuspeztu eta esan zion: «Jauna, hemen izan bazina, gure neba ez zen hilko». 

 Jesusi, orduan, Maria eta beronekin zetozen juduak negarrez ikusirik, barruak zirrara egin zion eta, zeharo hunkiturik, esan zuen: 

 –Non ipini duzue? 

 Erantzun zioten: 

 –Jauna, zatoz eta ikusi. 

 Jesusek negarrari eman zion.36 Han zeuden juduek esan zuten: 

 –Bai maite zuela! Baina batzuek esan zuten: 

 –Itsuaren begiak ireki zituen honek, ezin ote zuen hau hiltzea galarazi?

 Lazaroren piztuera 

 Jesus, ostera ere hunkiturik, hilobira hurbildu zen. Hartzulo bat zen, harri batez estalia.39 Jesusek esan zuen: 

 –Kendu harria. 

 Martak, Lazaro zenaren arrebak, erantzun zion: 

 –Jauna, kiratsa botako du, lau egun daramatza eta. 

Jesusek erantzun zion: 

 –Ez dizut, bada, esan, sinesten baduzu Jainkoaren aintza ikusiko duzula? 

 Kendu zuten, bada, harria. Jesusek, begiak zerurantz jasorik, esan zuen: «Eskerrak zuri, Aita, entzun didazulako.Nik badakit beti entzuten didazuna; baina inguruan den jendearengatik diot, zuk bidali nauzula sinets dezaten».

Ondoren, ozenki egin zuen deiadar: «Lazaro, zatoz kanpora!»

Eta hildakoa hartzulotik irten zen. Esku-oinak oihal-zerrendaz loturik eta aurpegia zapi batez estalirik zituen. Jesusek esan zien: «Aska ezazue eta utzi joaten».

 Gizon gor bat eraman zioten, hizmotela gainera, eta eskua ezartzeko eskatu zioten.
 Jesusek, jendearengandik aparte harturik, hatzak belarrietan sartu zizkion eta listuz mihia ukitu. Gero, zerura begiratuz, hasperen egin eta esan zion: «Effata!
» (hau da, «Ireki!»).  Eta une berean, ireki egin zitzaizkion belarriak, mihia askatu eta garbi hitz egiten hasi zen. 36 Gertatua inori ez aipatzeko agindu zien Jesusek; baina zenbat eta gehiago agindu, orduan eta areago zabaltzen zuten.
 Eta biziki harrituta, honela zioten: «Ongi egin du dena: gorrei entzunarazi eta mutuei hitz eragin».