“Homo Homini Lupus Est”, de mens is een wolf voor zijn medemens. Hoewel het hoofdpersonage nogal onverschillig is, was ik dat tijdens het lezen van dit boek zeker niet. De soldaten wanneer ze eindelijk een klein beetje rust hebben voeren een gesprek over waarom ze eigenlijk hier zijn aan het vechten, waarom het oorlog is. Dit had nooit moeten gebeuren; de wereldleiders hadden niet de oorlog moeten verklaren aan elkaar, maar toch hebben ze dit gedaan. De soldaten verdedigen, strijden en sneuvelen vanwege beslissingen van mensen die ze nooit hebben gezien en waarschijnlijk ook nooit zouden zien. Voor wat? Al die pijn, al dat leed, al dat verdriet, vanwege machthebbers die perse wilden tonen dat zij de sterkste zijn.

Song by Aaron Lewis ‧ 2016

refrain: And I lost it all, I tried to make it through my pain
And I lost it all, and it'll never be the same
And right now the only thing that's left, is sadness and the shame
I lost it all, and it'll never be the same
I lost it all

Het hele verhaal heb je het gevoel dat er een duisternis je achtervolgt, je op de hielen zit, je inhaalt en uiteindelijk je bereikt. In het begin zijn Paul en zijn groepje redelijk opgewekt; ze maken nog grappen en ze krijgen te eten. Hoe dieper je in het verhaal duikt, hoe duisterder het wordt. Het eten wordt steeds minder, rust is iets van het verleden en het gevoel dat Duitsland de oorlog aan het verliezen is hangt zoals de mist boven een veld in de ochtend bij de Duitse troepen. Ze hebben van alles te weinig. Paul gaat halverwege naar huis voor twee weken als vakantie. Dit zorgde er enkel voor dat Paul terug moest overleven, zodat hij zou kunnen terugkeren naar huis. Hij kreeg terug een reden om deze oorlog te doorstaan. Door heel het boek wordt de groep van Paul uitgedund; zijn kameraden, broeders en vroegere klasgenoten sneuvelen één voor één. Uiteindelijk blijven enkel Paul en zijn beste vriend Kat over; een scherf haalt Kats been open. Paul doet alles wat hij kan, maar Kat verliest veel bloed. Paul draagt hem op zijn rug en loopt zo snel als hij kan over het slagveld naar het veldhospitaal. Onderweg stoppen ze even in een krater en roken ze samen nog een sigaret. Dan loopt hij verder: nog 50 meter, nog 20 meter, nog 5 meter. Wanneer Paul bij het veldhospitaal aankomt, is soldaat Stanislaus Katczinsky overleden aan een andere scherf die zijn helm doorboord heeft terwijl Paul aan het lopen was. Paul heeft alles verloren. Paul is alleen; hij heeft geen vrienden meer en het ziet er slecht uit voor het Duitse leger, dat nu bijna volledig bestaat uit 14/15-jarigen die niet klaar zijn voor het front. Paul is klaar om te sterven.

Paul en zijn groepje zijn voor ze naar het front vertrokken getraind in de kazerne door Himelstoss, een (dril)sergeant die graag de nieuwe rekruten treiterde en onmenselijk met ze omging. Hij liet bijvoorbeeld bedplassers boven in de stapelbedden slapen, zodat degene eronder in het midden van de nacht werd onder geürineerd, of hij liet de rekruten de hele dag lopen en gaf ze weinig tot geen eten. Nu vlak voor Paul en co naar het front vertrokken wilden ze revanche nemen, dus toen Himelstoss van café naar huis ging, deden ze een zak over zijn hoofd en hebben ze hem nogal een pak rammel gegeven en compleet voor schut gezet. Voorvallen zoals dit geven het boek ook vreugdevolle momenten tussen de duistere, wat nogal verfrissend is.