ийинде жата берип, кантип күн көрөм?.. Атасынын көрү, баатыр

болоюн",- деп ойлоду да, ошол замат ийинден чыкты. Эки жагын

каранып тиштерин арсайтып, жүндөрүн үрпөйтүп, так алдында турган

арстанды көрө койду да жыгачтай катып калды.

Коён эсин жыйып, кантип кутулуштун аргасын издеди. Акыры

арстанга:

- Жесең мейлиң, бирок айта турган сырым бар,-деди.

- Анда тезирээк айт.

- Сен өтө күчтүүсүң, мунуңа толук ишенем, бирок тетигинде кудукта

сенден да чоң арстан бар. Ал бая күнү - сени жейм деп ачууланып

жатканын уккам. Оболу ошого бир беттешип көр, күчүңдү көзүм көрүп

калсын, мени анан жебейсиңби... Эч кайда качпайм, сырттаным!

Арстан чындап ачууланып: