Na dzisiejszej lekcji poznamy tekst Michela Piquemala „Bajki filozoficzne. Jak  żyć razem? (fragmenty).

- Zapisujemy do zeszytu temat lekcji.  

- Zastanawiamy się, co może być radością życia? 

Zróbcie w zeszycie „chmurkę - radość życia” i zapiszcie swoje wnioski, np. Czas z bliskimi, wyczekiwany wyjazd wakacyjny…

- Za chwilę będziecie czytać bajkę, tak więc musimy sobie przypomnieć czym charakteryzuje się ten gatunek literacki. Pamiętacie?  

- Utwór wierszowany,
- ograniczona liczba postaci,
 - bohaterami są zazwyczaj zwierzęta i rośliny, które odzwierciedlają cechy ludzkie, np. lis-przebiegłość
- zawiera morał, czyli pouczenie.

- Otwórzcie podręcznik na stronie 64 i przeczytajcie tekst  Michela Piquemal`a, pt. „Bajki filozoficzne. Jak żyć razem?"  lub wysłuchajcie przygotowane przeze mnie nagranie. 

- Po przeczytaniu/wysłuchaniu tekstu spróbujcie odpowiedzieć na pytanie  z zadania 3 i 8 s. 65 (tylko ustnie, bez zapisywania do zeszytu) .

- Następnie zapiszcie w zeszycie definicję wyrażenia stoicki spokój:

Stoicki spokój to wyjątkowy spokój, niezależnie od sytuacji, np.  Ze stoickim spokojem wyjął muchę z rosołu i zapytał kelnera, co to takiego?

- Spróbuj odpowiedzieć ustnie, bez zapisywania do zeszytu, czy zachowanie mędrca można określić wyrażeniem stoicki spokój? Jeśli tak, to dlaczego? 

W zeszycie opracuj w punktach argumenty potwierdzające, że życie w zgodzie z naturą przyczynia się do osiągnięcia szczęścia. Posłuż się przykładami. 

W razie jakichkolwiek pytań lub trudności zachęcam do kontaktu telefonicznego lub poprzez pocztę służbową: drozdzinskak@gmail.com
Oto nagranie: 

Na niniejszą fraszkę składają się dwa wersy, czyli dystych. Tworzy go dwunastozgłoskowiec o rymach parzystych (aa), dokładnych, żeńskich.

Zad. dom.
Zad 1,2 s. 71

Proszę, aby uczniowie o numerze 2 i 12  w dzienniku przesłali swoją pracę lekcyjną na adres: drozdzinskak@gmail.com

Budowa: fraszka zbudowana jest z 8 wersów, z których każdy liczy 11 sylab. Rymy parzyste, żeńskie.

Środki artystyczne: epitety – peconej rzeczy, polna trawa; porównania – jako polna trawa, jako czynią łątkom.

5. Teraz, gdy tekst jest bardziej zrozumiały możemy przystąpić do wykonywania zadań.

6. Zapiszcie w zeszycie informację z ramki "Nowa wiadomość - Wiersz sylabiczny".
Wiecie już z notatki, że fraszka "O żywocie ludzkim" jest wierszem sylabicznym, ponieważ każdy jej wers posiada stałą liczbę sylab (11 sylab).
Spróbujcie przesylabizować każdy wers fraszki i upewnijcie się sami :)

- Teraz wykonajcie zad. 1, 2 s. 72 (ustnie) a 3 i 4 s. 72 pisemnie w zeszycie.

W razie jakichkolwiek pytań lub trudności zachęcam do kontaktu.

Proszę, aby uczniowie o numerze 2 i 3 w dzienniku przesłali swoją pracę lekcyjną na mój adres mailowy: drozdzinskak@gmail.com

1. Zapisujemy temat lekcji. 

2. Otwieramy podręcznik na s.73. Słuchając przygotowane przeze mnie nagranie, śledzimy tekst w podręczniku. 

Zwróćcie uwagę, że nasz dzisiejszy temat lekcji jest bardzo na czasie.

Jeśli macie problem ze zrozumieniem fraszki, to na pewno po zapoznaniu się z  objaśnieniem Wasze wątpliwości się rozjaśnią.

Zapiszcie poniższą notatkę w zeszycie. 

 

Fraszka „Na zdrowie” to najpowszechniej znany utwór Jana Kochanowskiego. 

Już w pierwszym wersie podmiot liryczny zwraca się (taki zabieg to apostrofa) do upersonifikowanego zdrowia,  określanego jako: „szlachetne”, „lepsze” i „droższe”.  

Poeta w ten sposób,  chce przypomnieć czytelnikom, że zdrowie jest najważniejszą wartością w życiu. 
Człowiek w życiu zabiega o dobra materialne i  urodę, ale zapomina, że bez zdrowia wszystko przestaje mieć znaczenie. Poeta podkreśla, że cenę zdrowia poznaje się dopiero wtedy, gdy się je utraci.

 

Budowa: tekst cechuje się budową regularną, ale nietypową na tle większości fraszek. Wersy są krótkie i mają jedynie po 5 sylab. W utworze występują rymy parzyste.

 

Środki stylistyczne: apostrofy, epitety, powtórzenia („ani”), wyliczenia („dobre mienie, perły, kamienie”).

 

Podmiot liryczny fraszki to człowiek mądry i doświadczony przez życie, zdający sobie sprawę z ogromnej wartości zdrowia.

 

Zad. 5 s. 73 (Odpowiadamy w zeszycie pełnym zdaniem, na podstawie tekstu oraz własnych doświadczeń życiowych).

Proszę, aby uczniowie o numerze 5 i 14 w dzienniku przesłali swoją pracę lekcyjną na adres: drozdzinskak@gmail.com

Lipa (jako drzewo) kojarzy się również ze stałością, zakorzenieniem w jakimś miejscu, z domem. W wierszu kilkakrotnie został użyty zaimek wskazujący „tu”. Tak więc wydaje się, że we fraszce nie chodzi o każdą lipę, ale o jakąś konkretną, stanowiącą symbol jakiegoś miejsca („tu”).

W zakończeniu lipa staje się mitologiczną jabłonią rodzącą złote jabłka.  Nie ma znaczenia, że lipa tak  naprawdę nie daje owoców. Dla swego pana jest niezwykle cenna i to związek z człowiekiem czyni ją tak wyjątkową.

4. Wykonujemy zad. 3,4,5 s. 74.

Proszę, aby uczniowie o numerze 1 i 4 przesłali pracę lekcyjną na adres drozdzinskak@gmail.com

1. Zapisujemy temat lekcji. 

2. Otwieramy podręcznik na s. 82 i zapoznajemy się z tekstem. Możecie wysłuchać przygotowane przeze mnie nagranie. 

3. Zapisujemy notatkę: 

 

Pieśń II z Ksiąg Pierwszych to utwór rozpoczynający się od słynnej frazy: Serce roście patrząc na te czasy! W trzech pierwszych strofach podmiot liryczny opisuje piękno budzącej się z zimy przyrody. Jednak autor podkreśla, że "radość świata" nie zawsze przekłada się na poczucie harmonii i spokoju u poszczególnych ludzi.

 

Okazuje się bowiem, że stan emocjonalny zależny jest nie od czynników zewnętrznych, ale od kondycji ludzkiego sumienia. Tylko wtedy, gdy nie ciąży na nim żadne ciężki przewinienie, że odczuwać szczęście:  „Ale to grunt wesela prawego, kiedy człowiek sumnienia całego”.

Zupełnie inny jest natomiast stan emocjonalny człowieka, którego gryzie „mól zakryty” (sumienie). Nie dostrzega on otaczającego piękna, nie odczuwa przyjemności wypływającej z codziennych czynności. Jego dusza jest bowiem pogrążona w smutku wynikającym z nieczystego sumienia: „Ale kogo gryzie mól zakryty, nie idzie mu w smak obiad obfity”. 

 

Całość kończy refleksja w formie rozbudowanej apostrofy. Podmiot liryczny zwraca się bowiem do "dobrej myśli", która - według niego – powinna towarzyszyć człowiekowi zawsze, zarówno w czasie smutku, jak i radości.

 

Zad. 3 s. 83

Proszę, aby uczeń o numerze 21 przesłał swoją pracę lekcyjną oraz domową.
Adres mailowy: drozdzinskak@gmail.com

Zastanówcie się, jakie mogą być zalety i wady życia na wsi? Przedstawcie swoje wnioski w komentarzu.

Sielanka to spokojne i beztroskie życie lub utwór literacki przedstawiający zbyt idealny obraz życia wiejskiego. (Jeżeli dla kogoś to nowe pojęcie,  proszę zapisać je pod tematem w zeszycie). 

- Otwieramy podręcznik na s. 79. Mamy przed sobą kolejny tekst Jana Kochanowskiego „Pieśń świętojańska o sobótce”. Zapoznajemy się z tekstem oraz ramką „Kilka słów o lekturze”.  

- Zapisujemy notatkę:

Pieśń – utwór stroficzny o regularnej budowie i wyrazistym rymie, który jest oparty na jednakowej liczbie sylab w wersach i stałym układzie rymów. W pieśniach często występuje refren i powtórzenia. 

*Refren - powtarzająca się melodia i związany z nią tekst.

„Pieśń świętojańska o sobótce”  J. Kochanowskiego łą­czy w so­bie ele­men­ty opi­su lu­do­we­go ob­rzę­du oraz po­ezji sie­lan­ko­wej. Skła­da się z dwu­na­stu czę­ści. Wiersz zo­stał na­pi­sa­ny ośmio­zgło­skow­cem, po­ja­wia­ją się rymy żeń­skie pa­rzy­ste (aabb). Utwór jest przy­kła­dem liryki pośredniej, a do­kład­niej opi­so­wej.

Dzieło rozpoczyna się od wstępu na temat Sobótki, święta przesilenia letniego, zwanego też Nocą Świętojańską. Pie­śni, któ­re wy­ko­nu­je dwa­na­ście wy­stro­jo­nych pa­nien, sta­no­wią po­chwa­łę wiej­skie­go ży­cia, po­ezji i mał­żeń­stwa.  Suk­nie dziewcząt były prze­wią­za­ne le­gen­dar­nym kwiatem paproci. We­dług lu­do­wych po­dań jego od­na­le­zie­nie za­pew­nia­ło szczę­ście i ma­ją­tek.

W omawianym fragmencie, Panna XII wymienia ważną zaletę życia na wsi: żyje się tu spokojnie, uczciwie, bez „wszelakiej lichwy” czyli pożyczania pieniędzy na procent, oszustwa. W kolejnych wersach autor zwraca uwagę, że niektórzy ludzie ze względu na swój zawód są zmuszeni żyć niespokojnie. W ten sposób Kochanowski daje do zrozumienia, że tylko życie na wsi może przynieść człowiekowi ukojenie, dostatek i szczęście. 

Skąd takie wnioski? W czasie pisania tej pieśni poeta mieszkał w wiejskim Czarnolesie i był tam bardzo spełniony. 

Środki stylistyczne: apostrofa „wsi spo­koj­na, wsi we­so­ła”, pytań retorycznych „Jest tu któ­ra bez tej wady?”, wykrzyknienia „Śmiejmy się!”,  uosobienie „ziemia hojnie rodziła”, epitet „dobre lata”, metafora. 

- Zapoznajemy się z ramką „Kontekst” s. 81. 

Są to utwory o charakterze lamentacyjno-refleksyjnym. Rozpamiętywanie śmierci dwuipółletniej córki prowadzi do rozważań, że filozofia stoicka (stoicyzm - wyjątkowy spokój), nie jest lekarstwem na rozpacz, a także do kryzysu wiary, który poeta próbuje przezwyciężyć w ostatnich utworach zbioru.
W ostatnim trenie ukazuje mu się matka, która pociesza go wizją życia pozagrobowego oraz napomina, by nie trwał w rozpaczy. Treny są najbardziej osobistym dziełem poety, stanowią wypowiedź autobiograficzną.
Jan Kochanowski pisał treny przez kilka lub kilkanaście miesięcy. Po raz pierwszy zostały wydane w 1580 r. w Krakowie.

- Otwórzcie podręcznik na stronie 86  i zapoznajcie się z trudnymi wyrazami (kolumna po lewej stronie). Następnie przeczytajcie  Tren I lub wysłuchajcie przygotowane przeze mnie nagranie.

Objaśnienie trenu (zapiszcie w zeszycie) : 
Tren I przedstawia rozpacz ojca, który właśnie stracił dwuipółletnią córeczkę. Śmierć bliskiej osoby zawsze jest bolesnym doświadczeniem, tym bardziej jeśli jest przedwczesna.
W utworze Jan Kochanowski wzywa  starożytnych poetów, którzy pisali utwory o tematyce żałobnej, aby Ci pomogli mu opłakiwać córkę.

Zadanie domowe:
W zeszycie wykonaj zadanie 2 i 3 s. 87.

Proszę, aby uczennica o numerze 20 przesłała swoją pracę lekcyjną na adres: drozdzinskak@gmail.com

Podczas lekcji, chętni uczniowie mogą połączyć się ze mną przez platformę Meet w celu omówienia Trenów. Link wyślę na naszą konwersację w Messengerze. 

Zadanie domowe:
Zad. 8 s. 88

Proszę, aby uczeń o numerze 9 przesłała swoją pracę lekcyjną oraz domową na adres: drozdzinskak@gmail.com

Moja droga Orszulo, tym zniknieniem swoim".
Jest to jed­no­cze­śnie skar­ga zroz­pa­czo­ne­go ojca, któ­ry nie po­tra­fi po­go­dzić się z oso­bi­stym dra­ma­tem.

W dal­szych wer­sach utwo­ru po­eta po­grą­ża się we wspo­mnie­niach jak wy­glą­dał dom za ży­cia cór­ki:
"Tyś za wszytki mówiła, za wszytki śpiewała".

Wer­sy koń­czą­ce utwór wy­da­ją się być jesz­cze bar­dziej przy­gnę­bia­ją­ce, gdyż są po­prze­dzo­ne ra­do­sny­mi wspo­mnie­nia­mi, po­nad­to podmiot liryczny zdaje sobie sprawę, że już nigdy nie spotka Urszulki w ich wspólnym domu: „A serce swej pociechy darmo upatruje”.

Wiersz posiada trójdzielną budowę klamrową. To zna­czy, że pierw­sze czte­ry i ostat­nie czte­ry wer­sy opi­su­ją opa­no­wa­ny przez mar­twą pust­kę dom.

Proszę, aby uczeń o numerze 17 w dzienniku, przesłała swoją pracę lekcyjną na adres mailowy: drozdzinskak@gmail.com

2. Spacer z ciocią Różą i tajemnica cioci.

3. Podsłuchiwanie rozmowy z lekarzem.

4. Ucieczka i poszukiwanie Oskara.

5. Zgoda lekarza na codzienne wizyty Róży u Oskara przez dwanaście dni.

6. Zabawa w szybkie dorastanie.

7. Miłość do Peggy Blue i rozczarowanie.

8. Otrzymanie od rodziców „Dziadka do orzechów”.

9. Noc z Peggy.

10. Operacja Peggy.

11. Kryzys miłosny.

12. Ucieczka Oskara ze szpitala.

13. Boże Narodzenie spędzone z ciocią Różą i rodzicami.

14. Opuszczenie szpitala przez Peggy. 

15. Duchowa wizyta Pana Boga.

16. Śmierć Oskara.

17. Pierwszy list pani Róży do Boga. 

Zadanie domowe:
Określ, na czym polega wyjątkowość pani Róży, a na czym - Oskara.

*Dla chętnych:
Dowiedz się, które organizacje działające w Twojej okolicy poszukują obecnie wolontariuszy i na czym polega praca w tych instytucjach.

Pan Piotr - szlachcic, ziemianin, przybył do miasta, by znaleźć sobie żonę, ale nie szukał partnerki do życia i gospodarzenia, lecz wielkiej damy. Zapłacił za to niemal ruiną majątkową.

Żona „modna” - kobieta zapatrzona w obce (francuskie) wzorce, hołdująca francuskiej modzie. Samolubna, bezwzględna, egoistka, nie ma szacunku dla tradycji staropolskich ani narodowych obyczajów.

Narracja

Narratorem to pan Piotr, jego opowieść jest wyrazem uczuć tej postaci, dlatego pojawiają się w niej zdania wykrzyknikowe, pytania retoryczne; narrator często także przytacza wypowiedzi swojej żony.

Żona modna to satyra.

Utwór ma wprawdzie formę dialogu, ale bliżej poznajemy tylko jednego z rozmówców, szlachcica, pana Piotra, opowiadającego przyjacielowi o swoim niedawno zawartym małżeństwie. Z opowieści jednoznacznie wynika, że szlachcic nie należy obecnie do osób najszczęśliwszych, a jego małżeństwo do związków najbardziej udanych.

4. Wykonujemy zad. 2. Znajduje się ono w prezentacji.

Proszę, aby swoją pracę lekcyjną odesłał mi nr 1 i 14 z dziennika. 

Celem obrzędu dziadów było ugoszczenie dusz, mające na celu – z jednej strony – zdobycie ich „zaufania” i zapewnienie sobie ich przychylności, z drugiej natomiast – udzielenie im pomocy w pozyskaniu wiecznego szczęścia.

Jeśli zostanie nam trochę czasu, to rozpoczniemy uzupełniać kartę pracy, którą dokończymy na poniedziałkowej lekcji. 

Celem obrzędu dziadów było ugoszczenie dusz, mające na celu – z jednej strony – zdobycie ich „zaufania” i zapewnienie sobie ich przychylności, z drugiej natomiast – udzielenie im pomocy w pozyskaniu wiecznego szczęścia.

4. Na lekcji w poniedziałek uzupełniamy kartę pracy. Jeśli nie macie drukarki, to przepiszcie zagadnienia do zeszytu. 

-posiada punkt kulminacyjny (lektura Pana Tadeusza),

-jest także puenta (utrata pracy),

-tajemnicze zakończenie (nie znamy losów bohatera).

A Ciebie, do jakich refleksji skłoniła książka "Latarnik"? Zapisz odpowiedź w zeszycie pełnym zdaniem. 

dyr. (dyrektor).

Skrótowce  to skrócone
wielowyrazowe nazwy instytucji organizacji i urzędów;
zapisujemy je dużymi literami
i odczytujemy w skróconej wersji,
a nie jako całe wyrazy, np.
PCK (czyt. peceka - Polski Czerwony Krzyż)

PAN (czyt. pan - Polska Akademia Nauk).

4. Wykonujemy ćwiczenie 1, 2, 4, 5, 7, 8 s. 48-50 (zeszyt ćwiczeń).  

dyr. (dyrektor).

Skrótowce  to skrócone
wielowyrazowe nazwy instytucji organizacji i urzędów;
zapisujemy je dużymi literami
i odczytujemy w skróconej wersji,
a nie jako całe wyrazy, np.
PCK (czyt. peceka - Polski Czerwony Krzyż)

PAN (czyt. pan - Polska Akademia Nauk).

4. Wykonujemy ćwiczenie 1, 2, 4, 5, 7, 8 s. 48-50 (zeszyt ćwiczeń).  

Jego celem jest zaprezentowanie stanowiska  w określonej sprawie.

4. Zapisujemy wybrane, przydatne słownictwo z prezentacji.

5. Wykonujemy  ćwiczenia zawarte w prezentacji -oprócz ostatniego zadania.