อย่างไรก็ตาม ชุมชนแรกเริ่มของโนนนกทาก็ยังคงมีการล่าสัตว์ป่าอยู่ ดังจะเห็นได้จากกระดูกกวางและกระดูกสัตว์ป่าหลายชินิด

ภาชนะดินเผาของสมัยต้นนี้มีหลายแบบด้วยกัน ส่วนใหญ่เป็นภาชนะก้นกลม ตกแต่งด้วยลายเชือกทาบ นอกจากนี้ยังมีภาชนะที่ตกแต่งด้วยลายขีดลักษณะวิจิตรซับซ้อน ขวานหินขัดเป็นเครื่องมือที่ยังมีการใช้อยู่ แต่ก็ได้พบเศษสำริดเล็กน้อย และได้พบหัวขวานโลหะซึ่งอาจเป็นทองแดงหรือสำริด 1 ชิ้น ในหลุมฝังศพหลุมหนึ่งของระยะที่ 3 ของสมัยต้น 

ตอนกลาง

จัดเป็นสมัยที่ปรากฏการใช้สำริดแล้วอย่างแพร่หลาย มีภาชนะดินเผาแบบใหม่ๆ ปรากฏเพิ่มขึ้น เบ้าหลอมโลหะและแม่พิมพ์หินทรายที่พบแสดงให้เห็นว่ามีการหล่อสำริดขึ้นใช้เองภายในชุมชน แม้ว่าลักษณะการดำรงชีวิตส่วนใหญ่จะคล้ายคลึงกับสมัยแรก แต่วัตถุพิเศษที่พบในหลุมฝังศพก็แสดงว่าเริ่มปรากฏความแตกต้างของสมาชิกในสังคมแล้วค่อนข้างชัดเจน ทั้งนี้อาจมีความสัมพันธ์กับการติดต่อแลกเปลี่ยนที่เพิ่มมากขึ้นก็เป็นได้

ตอนปลาย
เริ่มขึ้นหลังจากแหล่งถูกทิ้งร้างไปชั่วระยะหนึ่ง และแบ่งออกได้เป็น 6 ระยะย่อย ในสมัยปลายของโนนนกทานี้มีการใช้เหล็กทำเครื่องมือใช้สอย และวิถีชีวิตนิยมประเพณีการเผาศพแล้ว

               สมัยกลาง (Middle Period) มีการฝังศพแบบนอนหงายเหยียดยาว มีเศษภาชนะดินเผาที่ถูกทุบคลุมศพ ภาชนะดินเผาประเภทเด่นที่พบ ได้แก่ ภาชนะดินเผาขนาดใหญ่ ผิวนอกสีขาว ทำส่วนไหล่ภาชนะหักเป็นมุมหรือโค้งมากจนเกือบเป็นมุมค่อนข้างชัด มีทั้งแบบที่มีก้นภาชนะกลมและก้นภาชนะแหลม บางใบมีการตกแต่งด้วยลายขีดผสมกับลายเขียนสีที่บริเวณใกล้ปากภาชนะ ในช่วงปลายสุดของสมัยกลางเริ่มมีการตกแต่งปากภาชนะดินเผารูปแบบนี้ด้วยการทาสีแดง วิถีชีวิตเริ่เพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ และใช้โลหะทำเครื่องมือเครื่องใช้ และเครื่องประดับ

               สมัยปลาย (Late Period) การฝังศพแบบนอนหงายเหยียดยาว มีภาชนะดินเผาเต็มใบวางอยู่บนลำตัว ภาชนะดินเผาที่พบในช่วงต้นของสมัยปลายได้แก่ ภาชนะเขียนลายสีแดงบนพื้นสีขาวนวล ต่อมาในช่วงกลางสมัยเริ่มมีภาชนะดินเผาเขียนลายสีแดงบนพื้นสีแดง ถัดมาในช่วงท้ายสุดของสมัยจึงเริ่มมีภาชนะดินเผาทาด้วยน้ำดินสีแดงแล้วขัดมัน วิถีชีวิตใช้เหล็กทำเครื่องมือเครื่องใช้อย่างแพร่หลาย