As xemelgas Ruth e Eleanor Smith, xa dende ben  pequenas, sabían que de maiores ían facer algo surrealista, e ademais  xuntas.

Pois competiron nuns xogos olímpicos na categoría de 800 metros libres, e, non so é que unha gañase o ouro, é que as dúas o gañaron, chegaron exactamente ao mesmo  tempo, xa que fixeron os mesmos movementos e coa mesma intensidade, algo incrible pero certo.

Que foran xemelgas influíu algo pero os 2 anos practicando fixo que conseguisen esa compenetración, e o seu soño, xuntas.

(https://www.flickr.com/photos/library_of_congress/25423748733/in/álbum-72157614805050380)

https://digitalcollections.nypl.org/items/ba309cea-967c-4288-e040-e00a18066c61

A principios do século pasado sucedeu o nunca visto naquela cidade: unha gran nevada. 

Cando o señor Rossmausen espertou aquela mañá quedou asombrado, marabillado e entusiasmado. El era bibliotecario e só vira a neve nas fotos dos libros. En realidade case todo o que vira na súa vida, o vira unicamente nos libros. A súa familia reprocháballo constantemente, pero el non facía moito caso e refuxiábase novamente nos libros, pero aquela mañá entendeuno. A neve que o cubría todo tróuxolle unha visión de páxinas brancas, de libros que nunca foran escritos, como a súa propia vida! Saíu impulsivamente e quixo sumarse ao resto dos veciños, que xogaban coa neve e facían figuras, pero detívose de súpeto. Non estaba afeito e non sabía moi ben que facer. Quedou quedo. A neve foino cubrindo aos poucos e, para sorpresa de todos, converteuno nun rato de neve.

Un neno gritou: Mamá! Mira! Un rato! O señor Rossmausen converteuse nun rato! 
Aquela mañá, ao señor Rossmausen a neve reveláralle o seu destino: ser un rato de biblioteca, o cal non lle pareceu nada mal!

https://www.flickr.com/photos/library_of_congress/40935481854/in/album-72157690775854080/

O que a policía nunca descubriu foi que unha das doncelas do palacio que sempre quixo ser bailarina cegada pola envexa, botoulle á comida das irmás un veleno que as mataría nun par de horas.

https://images.nypl.org/index.php?id=2023692&t=w

Estas, antes fermosas, mulleres eran as dúas irmás xemelgas Ermenegilda e Ramira Galegosón. Estas dúas irmás vivían felices aínda que ás veces pelexaban; vivían nunha mesma casa compartindo habitación, aínda que os seus pais eran ricos, a herdanza quedara para o seu odiado irmán, Braulio Galegosón, polo simple feito de ser o mozo maior.

Braulio era avaro, codicioso, malvado, e sempre estaba tramando algo malvado.

As dúas irmás eran pobres, vivían xuntas nunha casa pequena na praza, no centro da cidade, a súa casa era moi pequena, de tres habitacicións, un baño, a cociña/salón e 

a habitación. Estas dúas irmás, estaban bastante tolas, sempre dicían que había pantasmas na súa casa, sempre correndo de habitación en habitación berrando e prendéndolle lume aos anaquiños de saba que arrincaban para prenderlles lume porque dicían que iso espantaba aos pantasmas. Ata o traxédico día no que se descoidaron e prenderon lume á casa. As dúas morreron na mesma postura que na fotografia, e dise que aínda as podes oír gritar se pasas pola praza na que vivían.