Maar toch hebben ze meer gemeen dan ze denken. Alle drie worden ze op gewelddadige wijze gekidnapt en opgesloten.

Een voor een zie je de meisjes vanuit hun perspectief uren voor hun ontvoering, tijdens de ontvoering in de duinen en als ze wakker worden in de kamer. Evi is de eerste die wordt ontvoerd tijdens het wandelen met haar hond. Daarna Jill als ze een weekendje weg is met vrienden in de duinen. Als laatste wordt Mare wakker in de kamer.

Ze zitten vast en kunnen niet weg, het enige wat ze hebben is een iPad, daarmee kunnen ze met elkaar communiceren. Er worden briefjes in hun kamers achter gelaten met opdrachten, het is gemakkelijk maar onmenselijk. Ze moeten een naam op schrijven van een van de meisjes, de persoon met de meeste stemmen moet dood. Meeste stemmen gelden en de uitslag is Mare, Mare moet dood. Uiteindelijk blijkt dat dit alles was opgezet door Mare zelf, en ze pleegt zelfmoord. al het videomateriaal is online gezet en gaat de hele wereld over. Evi en Jill verlaten getraumatiseerd de kamers en worden gevonden door de politie.

Ik was samen met twee andere meiden ontvoerd, tenminste, dat dacht ik. Een van de meiden, Mare, heeft Evi en mij ontvoerd om vervolgens ons te laten stemmen wie dood moest gaan zodat de andere 2 meiden vrij werden gelaten. Achteraf had ze alles al uitgestippeld en was het doel dat zij zelf dood ging en dat Evi en Ik er gewoon leven uit zouden komen. Dat is ook wat er is gebeurd: Mare is dood gevonden door de politie en door de beelden die op het internet rondgaan is te zien dat zij dit allemaal had gepland. Waarom hoor ik je denken? Haar moeder ging dood en ze wou niet bij haar oom gaan wonen. Daarnaast wilde ze wraak. Ik heb haar leven verpest door roddels over haar te 

verspreiden en Evi heeft door de roddels Mare als vriendin laten vallen.

Erg gezellig is het niet. Het ziet er log en afstandelijk uit, met de donkere houten gevel en de spaarzame ramen. Net een gevangenis, of een bunker. Boven het rieten dak groeien grote dennenbomen die de avond nog donkerder maken. Over een paar honderd meter beginnen de duinen al, ik kan de zee zelfs zachtjes horen ruisen als ik mijn best doe. Het geeft me een raar gevoel, zo donker en alleen. Ik vraag me af, zal die mysterieuze man uit de duinen hier misschien rondlopen? Ik schud de gedachte van me af en loop samen met Jasmijn over het grindpad naar het huisje. Overal liggen afgebroken takken, natte bladeren en zelfs scherven van de gebroken dakpannen. stap voor stap wordt minder uitnodigend. We lopen naar de voordeur en kloppen aan. Amy komt aanlopen en trekt de deur open, daar staat ze, stralend in haar feestjurkje, in een verlichte deuropening. Het is tenslotte haar verjaardag. Ze trekt ons over de drempel en gooit de deur met een klap dicht. We zetten onze spullen in het halletje, en laten ons door Amy leiden naar onze slaapkamer. Amy opent vrolijk de deur en er komt een schemerig verlichte kamer met een laag plafond tevoorschijn. Het ruikt er muf en de bakstenen muren maken de kamer donker en ouderwets. Voor de ramen hangen bruine gordijnen en in het midden van de kamer staan twee versleten groene bedden. Na het kritisch beoordelen van de kamer installeren we ons en gaan we naar beneden.

Het blijft stil. Aarzelend zet ik een paar stappen achteruit. Mijn voet blijft haken achter wat takken en ik val bijna. Ik wil de takken wegtrappen maar dan zie ik iets in het licht van mijn iPhone. Ze liggen in een cirkel, als een soort ster met vijf punten. Dit heeft iemand zo neergelegd… Iets in me zegt dat ik beter weg kan gaan, en snel ook, maar het lijkt wel of mijn spieren het niet meer doen. ‘Finn?’ roep ik paniekerig. Geen reactie. De bomen lijken naar me toe te kruipen. Ik ren door het donker, dwars door de struiken, langs scherpe takken en bomen. ‘Pssstt,’ hoor ik achter me. ‘W-wat?’ In een reflex draai ik me om. Nog voordat ik kan reageren, voel ik de klap tegen mijn hoofd. Er stroomt iets warms langs mijn slaap. Bloed...Vingers wrikken mijn mond open. Ik probeer mijn lippen stijf op elkaar te persen, maar de hand is te sterk. Water golft door mijn mond. Ik stik bijna. In een reflex slik ik het door. En dan wordt alles wazig…

Ik hoor een stem: ‘Wakker worden, alsjeblieft!’ Er klinkt iets in de stem door wat ik niet begrijp - paniek? Ik worstel me uit mijn diepe slaap en doe mijn ogen open. Alles is grijs en wazig. Langzaam wordt alles scherper. ‘Hier ben ik!’ roept iemand. 

Ik ga staan, te snel, wat heel dom is. De misselijkheid schiet omhoog. Ik kan het niet meer binnenhouden en ik geef over. 

‘Gaat het? Ben je ziek?’

Weer die stem. Ben ik gek aan het worden? 

‘Alsjeblieft, draai je om, alsjeblief.’

Langzaam draai ik me om. Ik schrik me dood. Voor me staat een iPad op de grond, in een soort doorzichtige kluis. Aan de linkerkant zie ik een meisje bewegen. Ze staat naast een stoel en ze heeft alleen een onderbroek en een hemdje aan. Zou ze doorhebben dat ze eruit ziet als een spook. 

Nog enger is het rechterbeeld op de iPad. Daar staat een tweede meisje in haar ondergoed in een bijna identieke ruimte. Ik ben dat meisje.

Ik gil tot dat ik geen lucht in mijn longen heb. Hijgend staar ik het andere meisje aan. Ze heeft een bos piekerig roodbruin haar, onder haar ogen zitten bleke, grauwe kringen en omdat ze bijna geen kleren draagt kan ik zien dat ze mollig is, net als ik. Ik ken haar, dat weet ik zeker. Dan dringt het door, Het is Evi, het vermiste meisje. Ik heb haar foto al honderd keer op Insta langs zien komen. Er is hier iets vreselijks aan de hand...

Het verhaal van Jill, Evi en Mare gunnen wij niemand en raden we zeker niet aan. 

Om het boek te lezen raden we het wel aan, maar het is misschien niet geschikt voor iedereen. Het zet je aan het denken, en je probeert er een mooi einde bij te bedenken. Het einde is verrassend, onverwacht en alles word met elkaar verbonden zodra de dader bekend is.

Op elke school is wel een Evi, Jill en Mare te vinden. Drie meisjes die heel verschillend zijn, maar met problemen en onzekerheden meer op elkaar lijken dan ze zelf doorhebben. Mel Wallis de Vries heeft in het nawoord ook nog aandacht gegeven aan zelfmoord, wat het geval van Mare was. Ze wil dat de lezers na dit boek meer bewust worden van hun gedrag, want wat voor jou een grapje is, kan een ander enorm veel pijn en verdriet doen. De impact van wat je zegt en doet kan groter zijn dan je denkt.