10 piston

life advice!

just because you dont give up doesn't mean you can make it

Mabilis ang tibok ng puso ni Lira nang muling makita si Marco sa lumang parke kung saan unang sumibol ang kanilang pagmamahalan. Ang bawat yapak niya ay tila may kasabay na alaala—ang tawanan, pangako, at mga gabing puno ng bituin. Limang taon na ang lumipas mula nang maghiwalay sila dahil sa pangarap na kailangang tuparin.

Ngayon, parehong nagtagumpay ngunit may kanya-kanya nang landas. Tahimik silang nagtitigan, parang huminto ang oras. Sa likod ng mga ngiti ay naroon pa rin ang dating damdamin, ngunit ngayo’y may halong kapayapaan. Ang dating sigla ng kabataan ay napalitan ng hinog na pag-unawa.

Ngumiti si Marco at mahinang nagsabi, “Masaya akong nakamit mo ang pangarap mo.” Tumango si Lira, pinilit itago ang munting kirot. “Salamat, at salamat din sa pag-alis mo noon,” sagot niya. Minsan, kailangang bitawan ang isang pag-ibig upang mas mapahalagahan ang sarili.

1.) C. 21.) A.

2.) A. 22.) A.

3.) A. 23.) C.

4.) A. 24.) D.

5.) C. 25.) D.

6.) C.

7.) D.

8.) A.

9.) B.

10.) C.

11.) D.

12.) D.

13.) C.

14.) B.

15.) B.

16.) C.

17.) D.

18.) D.

19.) A.

20.) D.

Section:9-Zenobe

Section:9-Zenobe

FILIPINO 9

IKALAWANG MARKAHANG PAGSUSULIT

9-Elixir

9-windows

9-windows

Dumating ang araw ng kompetisyon at ang maliit na babae ay puno ng kaba. Ngunit nang siya ay umawit, ang kanyang boses ay pumuno sa buong bulwagan at lahat ay napahanga. Siya ay nagwagi sa kompetisyon at nakakuha ng isang scholarship upang mag-aral ng musika.

Ngayon, ang maliit na babae ay isang sikat na mang-aawit at nagpapasalamat sa pagkakataon na iyon na nagbago ng kanyang buhay. Siya ay patuloy na nag-iinspire sa iba na huwag sumuko sa kanilang mga pangarap.

Maagang gumigising si Lara araw-araw upang maghanda ng almusal para sa kanyang pamilya. Habang nagluluto, naririnig niya ang tawanan ng kanyang mga anak at ang mahinhing tinig ng kanyang inang matanda na. Kahit pagod sa trabaho, palaging magaan sa pakiramdam ni Lara kapag nakikita niyang kumpleto at masaya ang lahat sa mesa.

Isang araw, napansin niyang kakaiba ang katahimikan sa bahay. Wala na ang dating tawanan, at unti-unting napuno ng pag-aalala ang kanyang puso. Ang kanyang ina ay nagkasakit, at ang mga anak ay abala na sa kani-kanilang buhay. Doon niya naisip na mabilis palang lumilipas ang panahon, at hindi na bumabalik ang bawat sandali.

Nang gumaling ang kanyang ina, muling nagtipon ang pamilya sa hapag. Nagtawanan, nagkwentuhan, at sabay-sabay na kumain. Napangiti si Lara at napaluha sa tuwa. Naunawaan niyang ang tunay na kayamanan ay hindi pera o bagay, kundi ang pamilya na laging bumabalik sa piling ng isa’t isa.

Reyven Angelo D Antopina

Wikang Filipino'y dakila.

Bayan ko'y mahal,

Sa'yo'y alay ang pagmamahal.

9-Zenobe

9-ELIXIR

Cimafranca, Erich R.

9-Zenobe

9-Zenobe

9-Zenobe

9-Zenobe

Si Lea at Arvin ay magkaklase at naging magkaibigan. Nakikita ni Lea ang potensyal ni Arvin kahit nahihirapan ito sa pag-aaral. Kaya naman, ginagawa niya ang lahat para tulungan si Arvin—gumagawa siya ng mga proyekto dahil may laro ito na dapat may grado sa card niya, at pinili ni Lea na siya na lang ang gumawa dahil alam niya na kahit gusto ni Arvin maglaro, hindi nito gagawin ang proyekto na kailangan ipasa. Lagi siyang nandiyan para suportahan si Arvin. Sa paglipas ng panahon, naramdaman ni Lea na may pagtingin siya kay Arvin, at sa tingin niya ay gumanti naman ito ng damdamin.

Ngunit nang makapasa si Arvin, bigla itong nagbago. Naging busy ito sa sports at nawalan ng oras kay Lea; pati sa chat, nawalan na rin ng gana si Lea na makipag-usap kay Arvin. Isang linggong walang pasok, ngunit may modyul na dapat tapusin. Sinabihan ni Lea si Arvin na gawin ang mga dapat gawin at sagutan ang mga ipinadala ng mga guro sa group chat, ngunit hindi nakinig si Arvin. Palagi nitong sinasabi na "bukas na," "hindi na kailangan, di naman tayo papasok," o "wala akong papel," kahit na lapit lang ang tindahan. Nang mag-chat ang guro na ipasa ang mga aktibidad, hindi pa pala nakapagsimula si Arvin. Doon na nawalan ng gana si Lea na makipag-usap dahil ang gusto niya ay gawin ni Arvin ang mga gawain nang maayos at hindi sa huling minuto. Napagtanto ni Lea na hindi talaga sila ang para sa isa't isa; hindi niya gusto ang lalaking puro sports lang ang inaatupag at walang pake sa pag-aaral.

Sa huli, mas nakita ni Lea ang kanyang sarili at tinanggap ang katotohanan. "Mas mahalaga ang respeto sa sarili kaysa mahalin ang taong hindi ka deserve," wika niya sa sarili. Pumili siyang mag-focus sa kanyang pag-aaral at hinayaan na lang si Arvin sa mundo niya, kahit masakit. May luha sa mata ngunit may ngiti sa labi, handa nang harapin ang bagong bukas.

Mago, Vanessa Marie S.

9-Zenobe

9-Zenobe

9–Elixir

9-Zenobe

9-Zenobe

‎

‎Masaya na si Luna sa piling ni Elias. Tahimik ang relasyon nila—puno ng respeto, tiwala, at katahimikan. Walang labis, walang kulang. Sa bawat ngiti ni Elias, dama niya ang kapanatagan ng isang pusong minahal nang buo.

‎

‎Ngunit dumating si Gabriel—ang lalaking minahal niya noon, ngunit nawala bago pa man niya masabing “ikaw na sana.” Sa muling pagkikita, bumalik ang mga alaalang pilit niyang kinalimutan. Isang titig pa lang, tila bumalik ang pusong matagal nang nagpahinga.

‎

‎Nagulo ang isip ni Luna. Pinipilit niyang piliin ang “tama,” ngunit sa bawat pintig ng puso, ang pangalan ni Gabriel ang maririnig. Hanggang sa isang gabi ng ulan, humarap siya kay Elias—at sa pagitan ng mga luha, mahina niyang sinabi, “Patawad.”

‎

‎Umalis si Luna, hindi dahil hindi niya minahal si Elias, kundi dahil napagtanto niyang minsan, may mga pusong nakalaan talaga—kahit gaano katagal nang nagkalayo. At sa muling paghawak ng kamay ni Gabriel, naramdaman niyang muli ang init ng pag-ibig na hindi kailanman namatay.

‎

9-zenobe

9-Zenobe

Dagli:

Ang Huling Hiling

Sa gitna ng malakulay-rosas na may halong bughaw sa kalangitan, nakaupo si Lola Leonita sa kanyang lumang silya, tanaw ang papalubog na araw. Mahigpit ang kanyang hawak sa isang lumang rosaryo habang binubulong ang mga dasal na paulit-ulit niyang inusal sa loob ng maraming taon. Ngunit sa mga mata ni Lola Leonita, may isang hiling na hindi pa natutupad.

Naalala niya ang kanyang apong si Jose, na matagal nang nasa Maynila. Sa bawat Pasko at piyesta, tanging tawag lamang nito ang kanyang natatanggap. "Lola, busy po sa trabaho," ang palaging dahilan nito. Ngunit alam ni Lola Leonita, sa likod ng mga katagang iyon, may lungkot at pangungulila rin.

Sa huling hininga ni Lola Leonita, habang papalapit si Kamatayan, narinig niya ang yabag. Hindi ang yabag ni Kamatayan, kundi ang yabag ng kanyang apong si Jose. Umuwi ito, hindi para sa Pasko, kundi para sa kanyang Lola. Sa kanyang mga mata, nakita ni Lola Leonita ang pagmamahal na matagal na niyang inaasam. Sa wakas, payapa siyang pumikit, ang huling hiling ay natupad.

9 ELIXIR

Isang gabi, dumating ang malakas na bagyo. Tinangay ng hangin ang kanilang bubong at nagbanta itong sirain ang kanilang kubo. Sa gitna ng takot, hindi nagpanic sina Aling Nena at ang kanyang mga anak. Nagtulungan sila,ang mga matatanda ay nagtatali ng mga poste, habang ang mga bata ay naglilipat ng mahahalagang gamit. Ang bawat isa ay may ginagampanan, nagpapatunay ng kanilang pagmamahalan at pagtutulungan sa harap ng pagsubok.