-អក្សរសិល្ប៍សម័យកាលបុរាណ

-អក្សរសិល្ប៍សម័យកណ្ដាល

-អក្សរសិល្ប៍សម័យទំនើប។

1 . សម័យកាលអាណាព្យាបាលបារាំង(1863-1954)

សម័យអាណាព្យាបាលបារាំង បានចាប់បង្ខំឲ្យរៀនភាសាបារាំង ហើយ អក្សរខ្មែរបានជ្រកកោនក្នុងទីវត្តអារាម។

•ស្នាដៃ

-កវីនិពន្ធ សុតន្ដប្រីជាឥន្ទ រឿង"កូនចៀមនិងចចក"

-លោកតាក្រម ង៉ុយ "ច្បាប់ល្បើកថ្មី"

+គេសរសេរលើ

-ចារឹកស្លឹករឹត

-ស្បែកសត្វ

ភាគច្រើនគេយកជក់សរសេរ

តាមកវីមួយចំនួនដូចជា៖

-បាណ្ឌិតសិវសោម៖លោកមានចំណេះដឹងខាងក្បួនច្បាប់ផ្សេងៗក្នុងអក្សរសាស្រនិងមន្តវិជ្ជាគាថាខាងសាសនាព្រាហ្មណ៍។ហើយលោកបានប្រែរឿងមហាភារតៈនិងក្បួនវេយ្យាករណ៍។ដោយចាលើសិលាចរិក

_ ព្រះនាងឥន្រ្ទទេវី ជាអ្នកឧបត្ថម្ភខាងព្រះពុទ្ធសាសនាស្នាដៃរបស់ព្រះនាងចារឹកលើប្រាសាទភិមានអាកាស ខេត្តសៀមរាប។

អក្សរសិល្ប៍សម័យនេះមានប្រភេទ ប្រលោមលោក កំណាព្យ ល្ខោន…។

អ្នកកវីនិពន្ធនិងស្នាដៃមាន

លោក គង្គប៊ុនឈឿន រឿង ពលទោអភ័ព្វ

លោក ឡាំង ម៉េងសៀក រឿង ប្រលឹងម៉ែ ទោសពានវាំង…

លោក ឃុន ស្រ៊ុន ស្នាដៃ លំនៅចុងក្រោយ ជាកម្រងរឿងនិទាននិងកំណាព្យមួយចំណួន

លោក ជិត ខ្យៃ រឿង ខ្មោចព្រាយអសុរកាយ និងមានស្នាដៃបកប្រែពីភាសារបរទេស ដូចជា បុត្រឆ្នើមនៃសង្រ្គាម ជញ្ជាំង…។

•ស្នាដៃមានលក្ខណ:ជាប្រវត្តិសាស្ត្រ

-លោក ជួន ម៉េន កំណាព្យ"មើលផែនដីខ្មែរសម័យប៉ុលពត អៀងសារី"(1976-1977)

-លោក កែវចិន្ដា កំណាព្យ"ចុកណែនឱរា"

អក្សរសិល្ប៍សម័យក្រោយថ្ងៃ៧មករា ១៩៧៩ – បច្ចុប្បន្ន

សម័យសាធារណរដ្ឋប្រមានិតកម្ពុជា“រដ្ឋកម្ពុជា : នៅខែមករា ១៩៧៩ មានអ្នកនិពន្ធខ្មែរមួយ ចំនួនបានរស់រានមានភ័ព្វបានរួចផុតពីរណ្តៅមរណៈនៃរបបខ្មែរក្រហម ។ ស្នាដៃមួយចំនួនបានផ្តើម គំនិតក្នុងទិសដៅថ្មីសបទៅនឹងបន្ទាត់នយោបាយថ្មីនៃកម្ពុជា ជាពិសេសគឺសរសេរពីទុក្ខសោកនិងភាព ឃោរឃៅនានានៃរបបប្រល័យពូជសាសន៍របស់រដ្ឋកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ(ខ្មែរក្រហម) ។

នៅឆ្នាំ១៩៨៥ លោក ហ៊ី សុខៃ បានផ្សាយដំបូងជាល្ខោននិយាយតាមវិទ្យុជាតិនូវរឿង “ក្រញាំមូលធន” ឆ្នាំ១៩៨៧ – ១៩៨៨ យើងឃើញមានលេចចេញស្នាដៃប្រលោមលោកខ្លីៗ ដែលចាប់ ផ្តើមសរសេរពីប្រធានបទមនោសញ្ចេតនាសុទ្ធសាធ បរិយាយនិងឆ្លុះបញ្ចាំងជ្រុងនៃជីវិតក្នុងសង្គមជា បន្តបន្ទាប់ដូចជារឿង “យប់កណ្តាលថ្ងៃ" របស់អ្នកនិពន្ធ ប៉ុក បុណ្ណសមាជ បានរៀបរាប់អំពីជីវិត មនោសញ្ចេតនាពិតៗក្នុងគួសារតូចមួយ ដែលតថភាពសង្គមបានរុញច្រានទៅដល់ភាពជូរចត់ន

ជីវភាពគ្រួសារ ។

សម័យព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាទី ២

យើងឃើញថាអក្សរសិល្ប៍ក៏ចាប់ផ្តើមរីកចម្រើនបែប

សេរីឡើងវិញ ប៉ុន្តែវិស័យអក្សរសិល្ប៍ដែលទើបនឹងទទួលសេរីភាពពេញលេញនេះក៏ចាប់ផ្តើម ជួបនឹងការប៉ះទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងនោះ គឺការរីកចម្រើននូវបច្ចេកវិទ្យាវីដេអូ ព្រមទាំងការហូរចូលយ៉ាង គំហុក ដោយខ្វះការត្រួតពិនិត្យឱ្យបានត្រឹមត្រូវនៃវប្បធម៌និងខ្សែវីដេអូបរទេសចូលលុកលុយសង្គម កម្ពុជាយើង ហើយសង្កត់វិស័យវប្បធម៌ខ្មែរ វិស័យអក្សរសិល្ប៍ខ្មែរ ដែលទើបតែងើបពីសង្គ្រាម ជាងពីរទសវត្សកន្លងមក ។

សរុបសេចក្តីមក អក្សរសិល្ប៍មិនគ្រាន់តែជាកញ្ចក់សម្រាប់ខ្លួនមើលការរស់នៅរបស់សង្គម មនុស្សក្នុងសម័យកាលនីមួយៗប៉ុណ្ណោះទេ គឺជាមធ្យោបាយមួយយ៉ាងសំខាន់សម្រាប់ផ្សាយវប្បធម៌ជាតិ ថែមទៀត ។