<?xml version="1.0"?>
<rss version="2.0">
   <channel>
      <title>My fierce stream by </title>
      <link>https://padlet.com/sabriyesag/jsl25jmmltzo</link>
      <description>Made with big dreams</description>
      <language>en-us</language>
      <pubDate>2019-03-24 20:22:37 UTC</pubDate>
      <lastBuildDate>2019-03-24 20:23:15 UTC</lastBuildDate>
      <webMaster>hello@padlet.com</webMaster>
      <image>
         <url></url>
      </image>
      <item>
         <title>Monoloog</title>
         <author>sabriyesag</author>
         <link>https://padlet.com/sabriyesag/jsl25jmmltzo/wish/344606483</link>
         <description><![CDATA[<div><em>(angstig)</em>Rennen, ik moet rennen. Zo hard mogelijk rennen. Nog een paar mijl en dan zijn we eindelijk aangekomen bij de boot waar we hierna het land gaan verlaten. Op weg naar onze vrijheid niet meer vluchten. Iedereen om me heen zit te huilen en de vrouwen die ik langs de weg ontmoette, waren helemaal van slag. Waarschijnlijk een van hun familielid kwijt geraakt tijdens de bombardement van een nacht geleden.<em>(bang) </em>En zo gaat het maar door. Drie jaar verder op een eindeloze wereldtournee. Niets meer dan rennen, schuilen en proberen te overleven. <em>(bedroefd)</em>Ooit hoorde ik kinderen op straat zeggen ‘wat vind je erger leven of doodgaan?’’ zijn vriend antwoordde daarop ‘’De oorlog mee maken, lijken op straat zien en getuigen worden dat mensen neergeschoten worden. Dit allemaal al meemaken maakt me dood’’. Ik dacht toen bij mezelf deze kinderen horen hier niet. Ze horen buiten te spelen, op school te zitten, doen wat ieder kind hoort te doen. Maar ja die dromen verpletterd en verdeeld als een miljoen sterren in de nachtelijke hemel.<em>(vereerd, waarderend) </em>Mijn man gaf me een kompas en geen moreel kompas wijst me recht naar het noorden toch blijf ik het volgen tot dat ik weet dat ik en mijn zoon veilig aankomen en niet meer hoeven te vluchten, want we hebben niets meer te verliezen, niets meer te winnen, niets wat we meer verlangden alleen hebben we elkaar nog. Het enige waar we nog maar naar kunnen verlangen is vrijheid.<em>(vrezend) </em>En daar heb je hoop voor nodig. Ik weet dat hoop voor een vrouw zoals mij gevaarlijk is om te hebben maar toch heb ik het. Ik moet sterk blijven ik weet niet waar mijn man is maar wel weet ik dat hij er altijd is en altijd de weg naar vrijheid zal gaan wijzen.<em>(trots) </em>Ik wil graag met mijn zoon vluchten, omdat wij ook verdienen om vrij te zijn. Want mensen hier zullen zich niet gedragen zoals we denken dat we dat altijd zouden moeten doen<em>.(bezorgd, woedend, angstig, walgend)</em> Alle haat die uit een generatie komt. We zijn toch niet geboren om te mishandelen, een geweer te schieten en weg te rennen. Ik vraag me af is het een menselijke eigenschap, of is het aangeleerd gedrag? Ben je aan het doden voor jezelf of voor je bevrijder? We leven, we sterven, we stelen, we doden, we liegen, we lachen en we huilen. Ik ben niet de enige die het moeilijk heeft om te begrijpen hoe de mensheid in elkaar zit. Nou we zijn er bijna in de verte kan ik al de mensen die met ons mee gaan zien wachten op de boot die ons straks op weg naar vrijheid vaart. Wat ik allemaal heb geleerd tijdens het vluchten naar vrijheid. Moord leeft voor altijd en dat geldt ook voor oorlog. Het is survival of the fittest. Rijk tegen de armen. Het is gewoon een menselijk eigenschap verborgen diep in ons DNA. (trots, verdriet, Ik heb ooit gedroomd om een ​​mooie dichter te worden maar op een ongelukkige reeks van gebeurtenissen<br> zag die dromen niet waar te kunnen zijn. Dat ik steeds maar weer wilde, sprankelend en gebroken maar ik vond het niet erg, omdat ik dat wist je moet alles krijgen wat je wilt</div><div>en dan verliezen om te weten wat echte vrijheid is. Ik geloof in de persoon die ik wil </div><div>worden ik geloof in de vrijheid van de open weg . Behalve om van ons leven een kunstwerk te maken leef snel, wees wild en heb plezier. En mijn motto is hetzelfde als altijd</div><div>"Ik geloof in de vriendelijkheid van vreemde hoe erg ze ook kunnen zijn’’. Tijd om in de boot te stappen op naar een nieuw begin. Een mooi vers begin voor mij en mijn zoon. Het is eindelijk zo ver ik hoef niet meer te vluchten naar vrijheid. Ik ben vrij.</div><div> </div>]]></description>
         <enclosure url="" />
         <pubDate>2019-03-24 20:22:54 UTC</pubDate>
         <guid>https://padlet.com/sabriyesag/jsl25jmmltzo/wish/344606483</guid>
      </item>
   </channel>
</rss>
