(Langzaam naar binnen lopen heel droog pratend zonder gezichtsuitdrukkingen) 

 

We wisten allebei dat tweeling zijn van verschillende ouders kan zijn als ze beide dezelfde gedachten en denkwijs delen. Was niet de behoefte van andere mensen die ons bij elkaar had gebracht maar was kwestie van geluk en dat weet je ook. 

 

Morris 

(Kijkt met zijn hoofd om hoog met een glimlach en lage toon) 

Je weet dat geluk niet bestaat. Ik merk steeds dat we niet alleen daarin verschillen. 

 

Benjamin 

(Pakt een stoel aan de tafel tegenover Morris en hard tegen de tafel met zijn handen schreeuwen) 

We zijn gemaakt om te sterven. We leven om te strijden. We zoeken naar beter leven. Mensen ontwikkelen en de geschiedenis herhaalt zich altijd en je kan dat niet veranderen. 

 

Morris 

(onderbreken met zachte stem en hoofd naar beneden kijkend) 

Een mutatie. 

 

Benjamin 

(verbazend kijkt hij naar Benjamin) 

Wat? 

 

Morris 

(rare glimlach en zijn ogen glanzen) 

Eindelijk weet ik iets wat je niet weet. Ik zie nu waarom wij niet bij hetzelfde besluit belanden. 

 

Benjamin 

(Duwt de stoel naar achter en staat op met zijn handen op de tafel en kijkt naar Morris) 

Ik kom je hier helpen, en je gaat door met dat onzin. Je begint woorden uit je hoofd te maken alleen om met een excuus te komen om mij tegen te houden van wat al gedaan hoort te zijn. 

 

 

Morris 

(Kijkt diep in de ogen van Benjamin en serieuze diepe stem) 

Het kan niet anders omdat het nooit is anders geweest. Mutatie is al jaren niet in ons woordenboek te vinden omdat door de innovatie geen mutatie in ons cellen terugkwam. 

Wij twee zijn zelf door mutatie zo anders geworden dan anderen. Wie zien de wereld in andere beeld en we willen allebei zelfde door instinct en niet aangeleerd als ons groep. 

Wij kunnen dat blijven d... 

 

 

Benjamin 

(Draait om en loopt richting de uitgang. Met zijn rug tegen Morris en zijn hand omhoog naar hem zwaaien van achteren) 

See you at the safe side 

 

Morris 

(Met een zwakke stem) 

Mijn deel eidigt bij het idee, ik dus ook. 

 

Benjamin 

(Lachend kijkt naar achter terwijl hij loopt) 

En mijne begint met een daad. We gaan zien wat belangrijker. Het idee of de daad. 

 

Morris 

(heel hard schreeuwen en wijst met zijn vinger naar hem) 

Wij samen vormen een geheel boek. Loop je hieruit, eindig ik hem zelf alleen met wat niet bij je past. Kom laten we de eerste zijn die de wereld veranderen en de perfectie bereiken. 

 

Benjamin 

(bij het eind van de grot voordat hij verdwijnt) 

We zijn misschien we de beste zover, maar niet de eersten. Mensen hebben grenzen. Daar was je gestopt met denken. 

 

 

Morris zit weer langzaam op de stoel met allemaal gedachten in zijn hoofd. Hij beseft dat dit maar het begin is van de tweede deel. De deel van het boek wat hij niet had. Hier begint het. Er moet iets aan gedaan worden. Ze zijn niet meer een tweeling, maar toch waren ze ooit. 

 

Morris  

(huilend zegt hij zachtjes) 

Ik weet hoe je denkt. Ik ken je meer dan je mij kent. Het is kwestie van tijd en je zal beseffen dat wij de bijzondere zijn die de perfectie waar zullen maken. Ik maak dit boek af en je verhaal komt niet meer terug. 

 

 

Bejamin loopt door berg en weet wat hij moet doen. Hij moet actie nemen. Daar begint een daad mee. Morris pakt zijn pen en zet zijn woorden op papier. De strijd begint hier. Een daad tegen een idee.