Bij deze stage is een druk rooster. kinderen komen om de beurt binnen met geen pauze of reflecteer tijd tussendoor. ik merk dat ik dat niet prettig vind om zo te werken. Ik vind het belangrijk om meteen een rapportage te maken van een kind zodat er geen belangrijke info mist. 

Anita zoekt zelf ook nog die structuur en vind het fijn dat ik dit aangeef. Zelf merkt ze ook dat het af en toe te druk word. maar ze weet nog niet precies hoe ze dit kan veranderen.

Een kwaliteit van mezelf is dat ik goed kan aanvoelen en zien hoe een persoon zich voelt. Dit ga ik gebruiken door te overleggen met anita en zo nodig extra pauzes en reflecteer moment in te plannen in de dag

Dit is erg belangrijk op mijn stage, om de kinderen een uitdaging te bieden dat precies in de zone van naaste ontwikkeling zit. Zodat ze vaardigheden aanleren zoals leren leren en oefenen.

Ik wil elke week minstens 1 activiteit bedenken.

en elke maand minstens 1 uitvoeren

Ik ging lava lampen met drie kinderen maken.  De kinderen vonden het heel leuk. Maar ik was nog niet voorbereid op de vragen die de kinderen allemaal zouden stellen. zoals: waarom werkt dit alleen met een bruistablet? wat zit er dan in? kan dit ook met wat anders. Verder moesten ze wachten totdat ze de volgende stap konden doen. Dit gaf wat onrust bij de kinderen die graag door wilden gaan.

ideeën:

- muziek maken van flessen met verschillende inhouden

- je telefoon opladen met een batterij

- maak de sterkste brug met drie voorwerpen

situatie:

De situatie was dat ik ziek was geworden en daardoor het verslag niet helemaal heb kunnen schrijven. Voordat de voorlichting gegeven moest worden.

taak:

Mijn taak was om alle stappen van het proces te volgen om daarna een verslag ervan te schrijven.

actie:

Doordat ik ziek was heb ik dit verslag niet helemaal kunnen schrijven. hierdoor probeerde ik na de voorlichting gegeven te hebben het verslag nog af te schrijven.

resultaat:

Het resultaat was dat ik er een beetje van in paniek raakte. Ik wist niet meer goed wat het vraagstuk was en hoe ik hier nog een probleemanalyse van kon maken. Hierdoor begon ik aan mezelf te twijfelen en wist ik ook niet meer hoe je een probleemanalyse schreef.

reflectie:

Nu ik hier achteraf over na denk. Weet ik wel weer hoe je een probleemanalyse schrijft. Maar door de paniek ging ik twijfelen aan mezelf. Dit gedrag herken ik wel vaker van mezelf. Vandaar dat ik mijn werk altijd vroeg af en meteen inleverde. Zo had ik geen tijd om te twijfelen. Maar nu mag ik zelf de tijd bepalen. Daarom werkt mijn strategie niet meer.

Vaak duurt het even voordat ik erachter ben wat mij nog zo dwars zit. Toen ik hier eenmaal achter was heb ik voor mezelf besloten om opnieuw te beginnen. Ik heb de andere probleem analyse gebruikt voor de format en heb nu een heel ander onderwerk gekozen. Toen ik dit voor mezelf had besloten voelde ik me meteen weer prettiger en minder gestrest. Ook al voelde het wel gek om opnieuw te beginnen. Want ik heb in de vorige jaren dit niet eerder hoeven doen.

Wat heb ik van mezelf bijgeleerd:

• Ik wil graag alles in 1 keer goed doen. Ik moet mezelf meer leer tijd gunnen.

• Ik ga twijfelen na stress en niet weten hoe ik verder kan.

• Ik werk graag andersom top down. Maar wel als ik weet wat de bedoeling is.

Het is belangrijk dat ze er veel creativiteit in kwijt kunnen.

(Hoog)begaafdheid heeft twee onderscheidende factoren: een cognitieve factor (het denk-luik) en een zijnsfactor (het zijns-luik). Naarmate het potentieel hoger is, is er sprake van een hoger en sterker bewustzijn.

Het kunnen verwoorden en bespreken van de observatiepunten, wat bij Xena al sterk ontwikkeld is, is een belangrijke tool om ervoor te zorgen dat ontwikkelpunten heel  precies beschreven worden en er hiermee een goed passende aanpak gerealiseerd kan worden. Laten we dit nog vaker doen met elkaar!

ik wil hieraan gaan werken door goed te observeren en de juiste theorieën erbij te zoeken

bij deze theorie worden intelligentie in drie verschillende delen opgedeeld. hier worden ook vaardigheden aan gekoppeld die succesvol mens onder de knie moet hebben.

hierbij voelde ik een groot rechtvaardigheidsgevoel. dit hebben hb mensen heel vaak. Het voelde alsof min docent eerst het ene zegt en de volgende week het andere. hierdoor werd ik erg boos en als ik boos word , word ik altijd verdrietig. vandaar dat ik dit ook werd met de beoordeling.

Hoogbegaafde mensen hebben vaker een fixed mindset. Wanneer ze iets doe willen ze het vaak in 1 keer goed doen. als dat niet lukt. denken ze dat het hun nooit gaat lukken. dit sluit aan bij de ontwikkeling bij een hoogbegaafde baby. hoogbegaafde baby's proberen het 1 keer en denken dan hoe ze een probleem kunnen oplossen. zoals het pakken van een speelgoedje dat naast hun ligt. een baby met een gemiddeld Iq blijft het proberen en krijgt uiteindelijk het speelgoedje te pakken. hierdoor leren ze dat ze moeten oefen om iets voor elkaar te krijgen. een hoogbegaafde baby probeert het een paar keer en gaat dan denken. als ik mijn arm zo hoog beweeg dan kan ik het pakken. door niet zo vaak te oefenen leert de hoogbegaafde baby dat oefenen niet nodig is. Maar als dat iets niet meteen lukt geven ze het snel op. Zo kan de mindset al op vroege leeftijd ontstaan.

Het enige dat ik wist was dat ik het groepsgevoel miste en graag wilde samenwerken. Maar op de maandag voelde dat nooit goed.

Daarom heb ik met een aantal klasgenoten een dag afgesproken om samen aan de opdrachten te werken. Dit is elke woensdag avond online. Ik merkte dat ik daar veel meer motiviatie vandaan haalde dan de maandag terwijl we dan ook met dezelfde mensen waren. Ik snap dat het een stomme tijd is voor op de maandag, maar dit kan niet alles zijn.

Toen op de laatste maandag voor de vakantie. Barste de bom bij mij. Ik heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel zelfs al gaat het niet over mij. voelt het alsof ik iets moet doen. één van mijn klasgenootjes voelt zich ook niet prettig in de klas zonder in detail te gaan. Merkte ik dat de docenten volledig over haar grenzen gingen. zelf zei ze niets maar van binnen deed het haar veel. Doordat ik me elke keer niet prettig voel in de les was dit de laatste druppel. Ik ben op gestaan en heb gezegd wat ik ervan denk. Misschien was dit niet de meest tactische manier. Maar als iemand anders zo onrechtvaardig behandeld word dat moet ik er wat van zeggen. Hopelijk word het tweede half jaar fijner en kunnen we meer in overleg met elkaar.

Nu ik hier zo op terug kijk ben ik stiekem wel trots op mezelf. Ik ben meestal niet een persoon die snel negatieve feedback geeft. Ik laat veel over me heen gaan en probeer het voor iedereen zo fijn mogelijk te houden. Maar ik denk dat ik dat juist heb gedaan door er wat van te zeggen. Er zijn veel frustraties in de klas wat het leerproces in de weg kan zitten. Hopelijk kan er nu verandering in komen

ik ging staan en zorgt ervoor dat ik goed te horen was. Verder vertelde ik wat ik dacht en voelde. Hierbij vertelde ik dat ik me niet prettig voel op school en dat ik merk dat andere klasgenoten daar ook last van hebben. Normaal probeer ik altijd nog vriendelijk te blijven en iemand niet pijn te doen. Ik denk dat ik nog steeds wel oké was, Maar dat ik wel erg duidelijk was. Ook vertelde ik dat het fijn zijn We zijn als er iets wordt veranderd In de klas want de sfeer voelt niet goed. Ook vroeg ik of hun dat ook merkte. Ik vertelde ook nog over het stukje beoordelen en weinig feedback ontvangen. In de vorige jaren had ik ook veel aan mijn klas genoten maar dit jaar komt er weinig van de grond.

Wat vind ik:

Ik vind dat leerlingen veel voor elkaar kunnen krijgen Zonder docent. Maar dat een van de taken van docenten wel is om een goede sfeer te creëren In de klas. Ik heb mijn onderzoek gedaan over leerklimaat en Ik denk dat daar nog veel uit te halen valt voor in de In de klas. Een van mijn normen is dat we iets samen doen en Samen oplossen. Ook vind ik het belangrijk Omdat het ons laatste jaar is dat we er wel nog wat leuks van maken. Ik mis de groepssfeer die we de vorige jaren wel hadden. Ik denk dat zoveel frustraties In de klas zitten Omdat er weinig duidelijkheid is. Ook zijn er veel dingen die op het laatst worden veranderd. Of per leerling verschillen. Ik vind het heel belangrijk dat dingen eerlijk gaan en dat Iedereen zich fijn voelt In de klas.

Wat wil ik:

Ik wil dat de groepssfeer verandert In de klas. Een van mijn waarden is toch wel gelijkheid. Doordat er nu zoveel dingen zijn die niet gelijk zijn. Voel ik me niet prettig In de klas. Ook vind ik verbondenheid creëren een belangrijke waarde voor mij. Maar zelfs al probeer ik met Mensen te verbinden komt het niet binnen bij Mensen. Dit kan komen doordat mensen zo een in frustratie zitten dat ze niet bezig zijn met verbinding zoeken. Ik weet van mezelf dat ik een groot rechtvaardigheidsgevoel heb. Dit heb ik van jongs af aan al en is een van mijn grootste drijfveren om ervoor te zorgen dat mensen zich prettig voelen.

Nu ik hier op terug kijk heb ik al veel ideeën uitgevoerd met de kinderen. Maar door er minder druk op te leggen koste het veel minder tijd.

In het driegesprek is er gesproken over hoe ik de regisseur en ziener laat zien op stage. Hierin waren de belangrijkste punten:

Regisseur:

Ik zie snel wat er moet gebeuren en pas me hier dan ook op aan. Dit is de feedback die Anita gaf. Ook zorg ik voor inzicht in wat ik in de opleiding moet doen. Hier neem ik de begeleiding ook in mee en pak ik ook de leiding in.

Wat mijn ontwikkelpunten nog zijn:

-        De context breder bekijken. Niet alleen de kinderen maar ook ouder, school en eventueel andere hulpverleners.

-        Wanneer iets niet in één keer lukt niet meteen denken dat iets niet bij mij past. Maar nog een keer oefenen(fixed en growth mindset)

-        Minder in de zorgende rol meer in de begeleidings rol. Dit is belangrijk voor deze doelgroep.

Ziener:

Ik ben in staat om te reflecteren over mijn proces. Door te bespreken wat er goed gaat en nog wat beter kan. Ook geef ik hierbij al ideeën over hoe het de volgende anders kan.

Ook gaf Anita de feedback dat Ik heel bewust ben van mijn handelen en kan dit ook onderbouwen waarom ik daarvoor kies.

Wat mijn ontwikkelpunten nog zijn:

-        Meer bewust methodieken inzetten ook op andere manieren dan standaard.

-        Voor mezelf scherp krijgen wat ik later voor begeleiding wil geven.

1. Wat worden je leerdoelen voor het komende semester met betrekking tot je stage en je leeruitkomsten

   Mijn leerdoelen voor deze periode zijn:

   regisseur: Ik wil graag meer verbinden met mensen met een andere achtergrond. waardoor je elkaar minder goed kan begrijpen.

   ziener: Bij deze stage mag je ook zelf een activiteit bedenken en uitvoeren. hierbij vind ik het soms nog spannend om het echt uit voeren. Omdat het soms dan niet in één keer goed gaat. Mijn leerdoel is door te gaan als het moeilijk wordt.

2. Formuleer de doelen volgens de SMART principes

   regisseur: Ik wil graag leren hoe ik met mensen kan verbinden die een andere taal spreken. Hier wil ik elke maand een theorie/ middel voor zoeken. Ook wil ik evalueren over hoe mijn proces gaat.

   ziener: Ik wil doorzetten als dingen niet in één keer lukken. wanneer ik in een situatie kom, wil ik hier graag over reflecteren.

3. Kijk naar de feedback en feedforward op de regisseur

   
   

4. Maak een plan van aanpak om aan bovenstaande doelen te werken

   elke keer als ik een situatie tegen kom wil ik hier op verschillende manieren op reflecteren. Ook maak ik net als de vorige periode elke week een reflectie over wat ik gedaan heb deze week met betrekking tot de leerdoelen.

5. Maak een planning mbt het aanleveren van Leeruitkomsten en maak een planning met daarin tijd waarin je aan de leeruitkomsten werkt

eerst onderzoeken dan ontwerpen. tussendoor handelen en handelen aan het einde.

Deze feedback kreeg ik ook terug van mijn vorige stagebegeleider en ik merk dat ik daar soms nog tegen aanloop. Daarom wil ik hier graag aan werken.

Uitleg doelenberg

In mijn minor vorige jaar heb ik een berg gebruikt om mijn doel te halen. Met deze methode kun je goed in kaart brengen wat je kan helpen en tegenhouden om een doel te halen. Ik kon helaas geen bron vinden. Maar ik vind het wel een waardevolle manier om mijn doel beter in kaart te brengen.

Deze metafoor gaat over een berg beklimmen. Hierbij kom je verschillende dingen tegen die je kunnen helpen of juist tegenhouden. Hieronder staat dit uitgewerkt.

1.      Deze rugzak staat voor wat je allemaal meeneemt om je reis/doel te halen. Dit kunnen zijn je vorige ervaringen of waar je goed in bent.

2.      De zon zijn de kwaliteiten die je beheerst.

3.      De voetafdrukken staan voor reden waarom je van je doel zou afstappen. Of waarom je er niet mee bezig bent.

4.      Meestal is je doel opgebouwd uit kleinere doelen. Deze worden bij vier geschreven. Meestal zijn dit drie kleinere doelen.

5.      Soms kom je obstakels tegen onderweg naar je doel. Hier staat het rotsblok voor. Hier schrijf je wat je tegenhoud om je doel te halen.

6.      Soms kan de omgeving je ook helpen om je doel te halen. De bomen staan hiervoor. De mooie omgeving kan ervoor zorgen dat je verder wilt lopen om de berg op te lopen.

7.      Boven aan de berg staat het doel wat je wilt halen.

Mijn doel: Ik wil doorzetten als dingen niet in één keer lukken.

Een situatie waarin ik nu zit. Is dat ik een activiteit mag verzinnen en uitvoeren voor een locatie op stage.

1.      Wat ik meeneem om mijn reis/doel te halen is:

A. vorige ervaringen waarbij ik wel heb doorgezet. Zoals een plek vinden voor mijn huis en solliciteren voor stage.

B. Verder neem ik mee dat blij word van creatief denken. Dit kan ik gebruiken om door te zetten. Als ik denk aan hoe leuk ik het vind om te doen. Dit geeft mij nieuwe moed om door te gaan

C. Als laatste neem ik mee dat ik een groot verantwoordelijks gevoel heb. Dit helpt om dingen toch af te maken. Als andere dit verwachten.

2. De kwaliteiten die ik beheers zijn:

A. Out of the box denken. Dit kan ik zeker gebruiken om een goede activiteit te verzinnen.

B. Inleven in andere mensen. Hierdoor kan ik kijken naar wat de doelgroep nodig heeft en waar de behoeftes liggen.

C. Ik hou van samenwerken en wil graag andere hun mening en ideeën weten. Dit kan ik gebruiken bij het samenwerken met de andere stagiaires en hierdoor een mooie activiteit te maken.

3.  Als er veel tegenslagen zijn dan kan ik soms opgeven. Ook als andere mensen niet zo enthousiast zijn. Vind ik het soms lastig om door te gaan.

4. Mijn drie kleinere doelen zijn:

A. Andere vertellen over wat ik verzonnen heb voor activiteit zodat ik me meer verantwoordelijk voel en minder snel stop.

B. Goed bespreken met de locatie wat de mogelijkheden en beperkingen zijn.

C. Opschrijven als er een situatie komt waarbij ik eigenlijk wil stoppen en daar een reflectie van schrijven.

5. Als ik me moe voel of gestrest kan ik last hebben van faalangst. Hierdoor durf ik soms niet verder te gaan. Of wil ik stoppen. Dat is mijn grootste obstakel om het doel te halen. Door hier bewust van te zijn kan ik eerst zorgen dat ik weer rustig ben. Door even een pauze te nemen of naar buiten te gaan. Dit ontspand mij altijd en als ik weer ontspannen ben kan ik weer verder gaan.

6. Deze stageplek is erg vrij. Ook is er veel mogelijk dit zorgt ervoor dat ik mij prettiger voel en daardoor minder snel op geef.

Ook heb ik drie andere stagiaires waarmee ik kan sparren en samen werken. Dit helpt om mijn doel te halen.

7.      Ik wil doorzetten als dingen niet in één keer lukken.

Wanneer ik een negatieve emotie invul. Wil ik graag een gedachtenschema maken om erachter te komen waarom ik me niet prettig voelde.

Zo wil ik mijn gedachten en grenzen beter leren begrijpen.

Om de twee maanden wil ik kijken welk gevoelens ik heb ervaren. Hierbij kijk ik naar hoeveel negatieve en positieve gevoelens ik heb ervaren en hoe vaak ik mijn grens heb aangegeven. Om van de situaties te leren voor de volgende keer.

Ik wil mijn grens aangeven en daar een reflectie manier voor gebruiken om de situatie uit te werken en daarvan te leren voor de volgende keer.

what:

8 maart kwam ik een moment tegen dat ik te snel ja zei. Voor context: elke vrijdag loop ik stage bij een man die mensen uit Eritrea helpt. Deze mensen zijn in Nederland gekomen en worden dan geholpen met een baan zoeken of formulieren invullen.

Mijn taak is om vrijdag van 1 tot 5 deze mensen ook te helpen. Eén van deze mensen had hulp nodig bij een sollicitatie. Helaas nam niemand op. De man die deze middag organiseert vroeg aan mij of ik dinsdag even kon bellen met de sollicitant. Zonder dat ik erover nadacht zei ik meteen ja. Maar later bedacht ik mij dat ik dan andere taken had van stage. Ook werd er gevraagd of ik mee wilde naar de stagebank op dinsdag. Doordat ik al had gezegd dat ik ging bellen. Kon ik niet mee naar de stagemarkt. Dat vond ik eigenlijk wel jammer. Vrijdag ga ik dit aangeven bij de meneer.

So what:

Hierdoor kon ik niet mee naar de stagemarkt terwijl ik daar wel veel van geleerd kon hebben.

What now:

Ik ga voortaan eerst nadenken en in mijn agenda kijken of ik wel kan. Hierdoor kan ik ook mijn andere taken blijven uitvoeren.

Het grootse verschil wat ik zie tussen meer maatschappelijk werk en de hulpverlening is:

De waardering die ik ervaar van de mensen. Bij het maatschappelijk werk. Zijn de mensen die ik heb leren kennen erg dankbaar voor wat wij doen. Bijvoorbeeld bij de fietslessen. Ook omdat de vrouwen vrijwillig meedoen aan activiteiten en daardoor al motivatie hebben om de activiteiten uit te voeren. Hetzelfde bij het taalcafe. Hier komen mensen die graag de taal willen leren en daar ook hun best voor doen.

Bij de hulpverlening ligt de waardering anders. De waardering krijg ik minder vanuit woorden van kinderen. Maar wel vanuit het gedrag wat veranderd bij de kinderen. Ze voelen zich dan prettiger en fijner in de groep. Ook haal ik veel waardering uit kleine stapjes die ze maken.

Dat vind ik het leukste aan mijn werk in de hulpverlening.

Bij maatschappelijk werk zie ik deze stapjes ook wel. Maar dit wordt toch op een andere manier aangepakt. Bij deze stage hebben ze een doorlopende leerlijn. De vrouwen beginnen vaak met een laagdrempelige activiteit en stromen door naar steeds meer maatschappelijke activiteiten uiteindelijk kunnen de vrouwen zelfs stagelopen en een opleiding doen. Dit is mooie groei om te zien. Maar toch anders dan bij de hulpverlening. Waarbij bij ieder kind de leerlijn er anders uit ziet.

Waar ook een groot verschil zit, is in de doelgroep. Bij de hulpverlening heb ik alleen met kinderen en jongvolwassen gewerkt. Ik vind deze doelgroep heel leuk omdat ze nog in het begin van hun leven staan. Ze hebben vaak nog een hele andere kijk op de wereld dan volwassen. Vaak veel vrijer. Bij het maatschappelijke werkveld heb ik alleen nog maar gewerkt met volwassen. Dit zijn vaak mensen die al veel hebben meegemaakt in hun leven. Hierdoor zijn het vaak kwetsbare vrouwen. Vaak zitten ze vast in hun eigen manieren die niet helpend zijn. Om dit een beetje om te buigen is veel geduld en veiligheid nodig. Ik vind dit leuk om te bieden maar kost mij wel veel energie. Het proces is langzamer.

Het laatste verschil zit tussen de taken die in het werk vallen. Wat ik merk aan het maatschappelijk werk is dat er ook veel regelen bij zit. Mensen werven, activiteiten opzetten en praten met partners. In de hulpverlening is dit meer gericht op rapporteren en overleggen. Maar minder gericht op taken die horen bij activiteiten opzetten. Ik merk dat ik dat minder leuke taken vind van het werk in het maatschappelijk werkveld.

Dit zijn de grootste verschillen die ik tot nu toe ben tegengekomen in de jaren dat ik stage heb gelopen in het maatschappelijke werkveld. Nu ik dit op een rijtje heb gezet, ben ik er toch wel achter Dat mijn hart echt ligt bij de hulpverlening. Ik vind het zo leuk om met deze kinderen te werken en ze te zien groeien op hun manier. Daarom blijf ik werken in de hulpverlening!

Elke vrijdag middag help ik mensen die uit Eritrea komen. Deze mensen zijn vaak nog maar net in Nederland. Hierdoor lopen ze tegen allerlei zaken aan zoals een baan zoeken of solliciteren. Vrijdag 8 maart. Kwam er een man die hulp nodig had met solliciteren. Deze man had bij de Hornbach gesolliciteerd, maar nog geen antwoord gehad. Nu werd aan mij gevraagd of ik even de Hornbach wilde bellen. Helaas was het desbetreffende persoon afwezig en zou dinsdag weer aanwezig zijn. De persoon die mij begeleid vroeg of ik dinsdag even tijd had om samen met de man, de persoon van de Hornbach te bellen. Voordat ik het doorhad en goed over na had gedacht zei ik al ja. Dus zou de man dinsdag komen.

Later bedacht ik me dat ik op dinsdag altijd taalcafe geef en helemaal geen tijd heb om de man te helpen. Ook werd er aan mij gevraagd of ik mee wilde naar de stagemarkt. Maar omdat ik al ja had gezegd tegen de man kon ik dit niet doen.

De situatie waar het nu over gaat is dat ik aan mijn begeleider wilde vertellen dat dit eigenlijk niet kon. Dat ik alleen op de vrijdag middag tijd heb en voor de rest mijn programma vol zit.

Taak:

Mijn taak was om duidelijk mijn grens aan te geven aan mijn begeleider. Zodat het voor alle partijen duidelijk is. Wat wel en niet mijn taken zijn. Door te bespreken dat ik alleen op vrijdag tijd heb om de personen te helpen. De rest van de dagen heb ik andere taken te doen.

Actie:

Ik heb met mijn begeleider gesproken. Omdat deze man een beetje los van de organisatie staat, wist hij niet wanneer ik wel en niet kon helpen. Daarom heb ik aan mijn begeleider uitgelegd hoe mijn stage uren in elkaar steken. Daarbij heb ik uitgelegd dat ik echt alleen vrijdag tijd heb om de mensen te helpen. Omdat ik de andere dagen andere taken heb.

Resultaat:

Nadat ik verteld had hoe mijn stage uren verdeeld waren. Begreep de begeleider dat ik alleen op de vrijdag tijd had. Hij vertelde dat hij het fijn vond dat ik dit had verteld. Want hierdoor wist hij ook wat wel en niet kon. Nu geeft hij ook aan de mensen uit Eritrea aan dat ik hun vrijdag kan helpen. Hierdoor is er voor iedereen duidelijkheid.

Reflectie:

Door onze verwachtingen uit te spreken ontstond er een goed gesprek. Waarin duidelijk ontstond. Hierdoor kan ik mijn taken uitvoeren op de vrijdag en kan ik veel verschillende mensen helpen. Ik vind het goed van mezelf dat ik mijn grens heb aangegeven. Ik vond dit wel lastig omdat ik graag mensen wil helpen. Helemaal met belangrijke zaken zoals solliciteren. Maar door op te veel dingen ja te zeggen. Kan ik de mensen ook niet goed helpen. Want dan ben ik snel tussendoor iets aan het doen waardoor ik niet mijn volledige aandacht bij de persoon kan hebben. Dit helpt voor mij niet en zeker ook niet voor de persoon die ik wil helpen. Dan kan ik beter mijn grens aangeven en daardoor de tijd kunnen nemen om personen te helpen. Dat heb ik geleerd van deze situatie. Eerst nadenken en dan pas ja of nee zeggen.  

Lieve Xena,

Hopelijk denk je nog vaak terug aan de mail van gifted(staat onderaan de brief) Hierin stond dat een valkuil van veel hoogbegaafde is dat ze zich over verantwoordelijk voelen. Zelf kan je jezelf daar ook erg in vinden. Dit was al een valkuil sinds je een kind was. De uitspraak die in de brief stond: ‘als ik het niet doe, doet niemand het.” Dat heb ik een lange tijd gevoeld. Thuis en op school. Maar we zijn nu 2 jaar verder en je hebt je opleiding gehaald. Je hebt veel geleerd en ervaren.

Door goed stil te staan bij je grenzen en leren waar je grenzen zitten. Begrijp je jezelf veel beter. Doordat je jezelf beter kent, kan/durf je je grenzen ook meer aan te geven. Hierdoor voel je je veel rustiger en fijner in je vel. Je hebt gemerkt door nee te zeggen dat je juist beter andere kan helpen en daardoor ook jezelf helpt. Dit doe je heel goed!

De mail van gifted was echte en eye opener voor jou. Om echt iets te doen aan je grenzen bewaken. Door te lezen dat je niet de enige bent die daartegen aanloopt. Voelde het als een nieuw begin om er wat aan te doen. Door zoveel herkenning te lezen in de mail. Na het lezen van de mail. Heb je hierop gereflecteerd en bekeken welke punten voor jou het belangrijkste waren. Met deze punten ben je aan de slag gegaan. Door te kijken hoe vaak je eigenlijk ja wil zeggen en op welke momenten dit het meeste voorkomt. De uitkomsten waren erg interessant.

Nou wat als ik als laatste nog wil zeggen is. Je bent op de goede weg lieve Xena. Blijf bewust van wat je wil en kan. Als je dat doet komt het allemaal goed!

Groetjes Xena in de toekomst.

Hieronder staat de mail van gifted. Ik heb gemarkeerd wat voor mij het belangrijkste was.

Mail van gifted:

Hoi Xena, 

In de tijd dat ik veel projectwerk deed, merkte ik op een bepaald moment op dat ik heel snel was in het uitspreken van deze woorden: ‘Oh ja, dat doe ik wel even’. ‘Ja, dat pak ik wel even op’ en: ‘Tuurlijk, ik ga daar achteraan’.  

Aangezien ik positief ingesteld ben, had ik in het moment ook het idee dat het allemaal kon en dat ik er wel tijd voor zou hebben. Maar, ik creëerde vooral een enorme verzameling aan meer werk en to-do’tjes. 

Mijn projecten begonnen daardoor steeds zwaarder te voelen. En hoewel ik het werk superleuk vond, bestond mijn leven steeds meer uit werken, uit het proberen om bij te blijven. En steeds minder uit leuke dingen doen.  

Tot ik op een dag in een vergadering instinctief mijn standaardreactie ‘Oh ja, dat doe ik wel even’ achterwege liet. In plaats daarvan vroeg ik aan een projectgenoot: ‘Kun jij dit even oppakken?’ En tot mijn grote verbazing zei die projectgenoot: ‘Ja hoor, dat doe ik wel even’. 

Ik weet nog dat ik in de trein terug naar huis zat, en dat het voelde alsof ik een grote, geheime ontdekking had gedaan. Het was nooit eerder in mij opgekomen om een taak binnen een project bij iemand anders neer te leggen. Ik voelde altijd dat ik mijn bijdrage moest leveren. En ik voelde dat ik zoveel mogelijk moest doen binnen die projecten om van waarde te kunnen zijn.  

Nu voelde ik voor het eerst dat als ik één taak in plaats van tien oppak, ik dan ook mijn waarde kan leveren. Of beter gezegd, dat ik juist meer mijn waarde kon leveren. Want de dingen in mijn beheer kregen dan echt de benodigde kwalitatieve aandacht in plaats van dat ik het even snel snel moest doen.  

Door deze actie voelde het voor mij alsof er een enorme last van mijn schouders viel. Ik hoefde niet meer alles zelf te doen en te dragen. Ineens kreeg ik weer ruimte om te doen wat belangrijk was voor mij als mens. Daardoor werd mijn leven ook weer een stuk leuker. 

Voor mij voelde de ontdekking dat ik mijn waarde ontleende aan de hoeveelheid taken die ik op me nam een beetje als toeval. Maar het belang van die ontdekking was wel enorm. Want dit was de drijfveer achter al mijn ‘ja, dat doe ik wel even’-reacties.  

Als je bij jezelf merkt dat je te vaak ‘ja’ zegt op de vragen en wensen van anderen, en met te vaak bedoel ik ten koste van jezelf, kun je gaan herkennen dat er altijd iets is dat je probeert na te streven.  

Het is waardevol om te ontdekken wat je dan nastreeft, wat de impact daarvan is en of het eigenlijk wel waar is. Zo was mijn gedachte: ‘hoe meer taken ik oppak, hoe meer waarde ik lever’ precies niet waar. Want hoe minder taken ik oppak, hoe meer waarde ik juist kan leveren. 

Bij jou kan een gedachte misschien zijn dat je denkt: ‘als ik het niet doe, doet niemand het’ of: ik kan het maar beter zelf doen, want dan wordt het tenminste goed gedaan’. Deze gedachten zorgen ervoor dat je werk naar je toe blijft trekken en dat je blijft vervallen in wat ik noem de valkuil van oververantwoordelijkheid.  

De valkuil van oververantwoordelijkheid houdt namelijk in dat jij je verantwoordelijk maakt voor dat waar jij in de kern niet verantwoordelijk voor bent. Bijvoorbeeld door de taken op te pakken die anderen niet oppakken en wel gedaan moet worden. Dit lijkt iets positiefs, maar op termijn zul je merken dat jij steeds meer vermoeid raakt en het ook heel eenzaam voelt dat jij steeds degene bent die dit allemaal oppakt en alle brandjes blust. 

Gifted People B.V., giftedpeople.eu, Nederland

https://talententoolbox.nl/portfolio/een-brief-uit-de-toekomst/

.                                                                                 

Ik ga hieronder de reflectiemethode van korthagen gebruiken om een situatie te analyseren:

1.     Handelen en ervaring: Omschrijf de situatie. Wat wilde je bereiken?

Ik ben elke dinsdag bij de gouden mannen dit is een programma voor kwetsbare mannen in de omgeving Amsterdam-west. Een dinsdag was ik niet aanwezig toen krijg ik vrijdag een mailtje van een andere stagiaire dat ervan ons verwacht werd dat we een les gingen voorbereiden en deze ook gingen uitvoeren. Deze stagiaire gaf aan alleen maandag tijd te hebben om mij bij te praten. Ik was wel een beetje verbaasd dat dit opeens van ons verwacht werd. Maar ik had nog digilessen van mijn eerdere stage die ik met kleine aanpassingen zo kon uitvoeren. Dus dat had ik gedaan en ik was er klaar voor om dinsdag de les te geven aan de mannen.

Toen ik dinsdag op stage was bleek het helemaal niet nodig te zijn en bleek het een misscommunicatie te zijn.

2.     Terugblikken: Wat gebeurde er? Wat deed, dacht en voelde je?

Ik heb de les voorbereid. Ik vond dit wel erg lastig omdat ik niet wist wat de mannen al wel en niet konden op de computer. Maar ik kon dit ook niet aan iemand vragen en de stagiaire reageerde niet meer. Ik voelde meer hier eigenlijk niet prettig bij. Ik heb dit opgelost door verschillende lessen voor te bereiden zoals mail schrijven, dingen opzoeken op internet en een les over veiligheid op het internet. Zo waren er verschillenden niveaus in moeilijkheid. Dit koste mij wel veel tijd om allemaal voor te bereiden.

Toen ik dinsdag op stage kwam bleek het een misscommunicatie te zijn. Toen ik daarachter kwam was ik daar eigenlijk wel blij mee was. Het voelde wel als een opluchting. Ik had weinig voorbereidingstijd en de opdracht was ook niet heel helder. Toen vroeg ik me af waarom ik niet heb gezegd dat ik het lastig vond om uit te voeren. Ik denk dat dit komt doordat ik me verantwoordelijk voelde omdat de mannen anders geen les hadden. Wanneer iemand vraagt of ik iets wil doen zeg ik negen van de tien keer meteen ja. Dit zorgt ervoor dat ik vaak over mijn grenzen heen ga om andere te helpen.

3.     Bewustwording van essentiële aspecten: Wat ging anders en waardoor gebeurde dat? Wat is de kern van het probleem?

Als een persoon vraagt of ik iets wil doen. Zeg ik vaak ja zonder erover na te denken. Dit maakt dat ik vaak veel taken op mij neem. Ook omdat ik veel dingen leuk vind om te doen. Deze extra taken zorgen er wel voor dat ik soms weinig energie over heb voor dingen die wel mijn taken zijn of de rest van mijn dag. Hier ligt de kern van het probleem. Ik wil graag iemand helpen en krijg dan zinnen in mijn hoofd van: als ik het niet doe, doet niemand het. Of het is voor mij een kleine moeite. Deze zinnen houden mij tegen om nee te zeggen en mijn grens aan te geven.

Zo ook bij deze situatie. Ik vond deze situatie nog moeilijker om nee te zeggen. Omdat er al op mij gerekend werd zonder dat ik daar toestemming voor heb kunnen geven. Het voelde voor mij niet goed om mijn grens aan te geven in deze situatie. Achteraf had ik dit tegen de stagiaire kunnen zeggen maar daar had ik op dat moment niet aan gedacht. Omdat ik te verbaasd was wat er allemaal van mij verwacht werd opeens.

4.     Alternatieven ontwikkelen en daaruit kiezen: Welke mogelijkheden zie je om de situatie te veranderen? Je bedenkt alternatieven om uit te proberen in de praktijk.

De grootste mogelijkheid om de situatie te veranderen is de tactiek die ik vaak op mijn werk gebruik. Wanneer iemand vraag of ik een andere dag kan werken of wil invallen. Dan zeg ik altijd de zin. Ik ga er even over na denken en ik kom straks bij je terug. Door mezelf deze ruimte te gunnen, kan ik een eerlijk antwoord geven. In de tijd kan ik even in mijn agenda kijken en kijken of het uitkomt. Ook kan ik kijken naar mijn energielevel en of dit nog oké is. Deze methode wil ik ook gaan gebruiken op stage. Wanneer iemand iets van mijn vraagt, wil ik zeggen dat ik er even over nadenk en straks mijn antwoord geef. Hierdoor kan ik mezelf ruimte geven om een eerlijk antwoord te geven en word het makkelijker om mijn grens aan te geven. Dit zou deze situatie al erg hebben veranderd door eerst na te denken of ik de taak wel kon uitvoeren zonder alle informatie over de mannen. De volgende keer ga ik de zin inzetten!

Het andere alternatief was contact zoeken met mijn stagebegeleider om de situatie meer uit te zoeken samen. Dit was ook een goed alternatief geweest. Omdat ik er dan achter was gekomen dat ik de les niet hoefde voor te bereiden.

5.     Uitproberen: Je probeert deze alternatieven uit.

Met een andere situatie heb ik mijn zin gebruikt. Dit gaf me ruimte om na te denken. Daardoor kon ik daarna aangeven dat ik het niet redde om de opdracht uit te voeren. Door nee te zeggen gaf ik mijn grens aan en dit voelde fijn. Hierdoor had ik tijd om aan schoolwerk te werken. Dit heeft op dit moment een grotere prioriteit. Degene die dit vroeg begreep dit volkomen en gaf aan dat ze het goed vond dat ik aangaf dat ik het niet kon op dit moment.

Om meer te leren hoe ik handel heb ik twee stagiaires gevraagd hoe zij mij zien als professional. Ik heb een 360 graden feedback gesprek gedaan met twee stagiaires.

1. Wat vind je van mijn professioneel handelen?

   Mijn doel is om beter mijn grenzen te begrijpen en mijn grenzen aan te geven.

2. Zie je in de praktijk terug dat ik hier mee bezig ben

3. Hoe zou ik dit nog meer/ beter kunnen doen?

4. als ik mijn grens aangeef hoe vind je dat ik dit doe?

5. heb je hier nog tips voor?

6. Zijn er nog dingen die je opvallen vanuit mijn professioneel handelen?

7. Zijn er nog tips en tops?

stagiaire 1:

1. Wij zijn elkaar altijd vrijdag bij het Eruna project. Waar we ook onze ervaringen wisselen van de week. Ik vind dat je de bezoekers van de inloop altijd erg vriendelijk en professioneel benaderd. Je neemt de tijd voor ze en zet LSD in. 

2. Als het gaat om je grenzen te begrijpen en aan te geven, denk ik dat je hier goed mee bezig bent. Je vertelde me laatst dat je na elke stagedag een app hebt om in te voeren hoe je je op dat moment voelt. Dit doe je om jezelf te helpen inchecken bij jezelf, zodat je er vervolgens kan reflecteren en naar kan handelen. Goed reflecteren is belangrijk om je grenzen te begrijpen en aan te kunnen geven. Hier werk je dus goed aan!

3. Ik heb nog niet hele duidelijke momenten gezien waarin je dit in praktijk bent, maar dat komt vooral omdat we niet heel veel stagetijd samen spenderen. Wel hoor ik uit je verhalen dat de manier hoe stage nu gaat, goed voor je verloopt en dat je wel bewust bent van hoe het gaat. Ook heb ik het idee dat je het zou aangeven als je het graag anders ziet.

    

   4. Een keer vertelde je dat je in groepsverband merkte dat de rest van de stagiaires met wie je op dat moment samenwerkte lang over andere dingen praten, dan de brainstorm die moest plaatsvinden. Je vertelde me dat je de situatie probeerde te beïnvloeden door de stagiaires op ideeën te wijzen die relevant waren voor de brainstorm. Op een vriendelijke en positieve manier probeerde je de stagiaires te leiden naar het doel van de bijeenkomst.

    

   5. Ik denk zo lang je zelf geen last hebt van hoe je bepaalde dingen aanpakt, dan zie ik geen reden voor een andere aanpak. Misschien zou je als je iets wel meer dwars zit, wat duidelijker kunnen vertellen wat je niet of graag wel wilt. Misschien nog een klein beetje assertiever kan geen kwaad

    

   6. Je straalt empathie en vriendelijkheid uit. Bij de gouden mannen hoor je vaak heftige verhalen waar je goed mee kan omgaan. Je kan ook goed zien als bijvoorbeeld een andere stagiaire wat heftig uit de hoek komt. Je hebt hier goed professioneel zicht op wat anders beter zou kunnen.

    

   7. Blijven ontwikkelen tot een assertiever persoon is altijd handig voor op stage, werk of het verdere leven. Zelf ben ik ook nog steeds bezig me hierin te ontwikkelen. Dus ik begrijp je goed! Het is een proces en volgens mij ben je goed op weg !!

stagiaire 2:

 Wat vind je van mijn professioneel handelen?

- goed bezig, je bent gemotiveerd op stage en voert de activiteiten serieus maar ook met veel plezier uit.

Zie je in de praktijk terug dat ik hier mee bezig ben (jou doel)

- ja, tijdens de activiteiten kan je soms weleens aangeven als je bijvoorbeeld ergens niet mee eens bent of als je momenteel geen tijd hebt.

Hoe zou ik dit nog meer/beter kunnen doen?

- Als je je grenzen beter wilt aangeven, is het belangrijk om duidelijk en assertief te communiceren. Zeg bijvoorbeeld "nee" wanneer je iets niet wilt of kunt doen, en wees eerlijk over je behoeften en grenzen.

Als ik mijn grens aangeef hoe vind je dat ik dit doe?

- zoals eerder gezegd wel goed je blijft niet stil als je ergens mee zit of niet mee eens bent. Je laat je stem horen.

Zijn er nog dingen die je opvallen vanuit mijn professional handelen?

- je bent goed in het voeren van gesprekken met deelnemers en zorgt voor een positieve sfeer binnen de groep. Je betrekt iedereen mee.

Tips tops

- blijven oefenen met het aangeven van je grenzen

- ⁠je ben voorderest goed bezig op stage

nieuwe inzichten:

Deze gesprekken heb ik als heel waardevol ervaren.

Het was fijn om met iemand die praten die tegen dezelfde dingen aanloopt. Haar doel is ook grenzen aangeven. Het was interessant om haar ervaringen te horen. Ik vond het ook leuk om te horen dat ze het goed vond hoe ik met de stagiaires om ging. Zelf had ik deze situatie als niet prettig ervaren. Omdat ik het idee had dat ik niks aan de situatie had gedaan. Nu ik de stagiaire had gesproken kwam ik erachter dat ik eigenlijk wel wat deed. Ik probeerde op een vriendelijke manier de stagiaires te motiveren om mee te denken met de brainstorm. Omdat ik niet duidelijk mijn grens aan had gegeven voelde het alsof ik niks deed. Dit was eigenlijk dus niet het geval.

Het woord assertiever kwam vaak terug in de antwoorden van de andere stagiairs. Vooral in het stukje duidelijker vertellen wat ik wel en niet wil. Het is mooi dat dit terug komt. Want de situaties waar ik over heb gereflecteerd gaat daar ook erg over. Het is goed dat hun dat benoemen dan kan ik er nog bewuster aan werken.

Wat was daaraan Belangrijk voor mij?

Welke Conclusie trok ik daaruit over hoe te handelen?

Deed ik dat ook werkelijk of deed ik iets anders?

Welk Effect had datgene wat ik deed?

F: Ben ik tevreden over hoe ik heb gehandeld? Klopt mijn analyse wel? Wat had ik anders kunnen doen?

Aanleiding:

Ik organiseer sinds kort een activiteit voor vrouwen bij een andere organisatie. Deze activiteit houdt in dat de vrouwen eerst een wandeling maken en daarna naar de film gaan. Na het bekijken van de film was er nog een nabespreking met een kopje thee of koffie. Vanuit vrouw en vaart is er ook een wandelgroep die naar de film gaat.

Er waren misscommunicaties ontstaan. Want ik dacht dat dat de organisator het geregeld had voor de film. De persoon van vrouw en vaart was hier niet van op de hoogte. Hierdoor had ze een beetje stress en reageerde niet op een prettige manier tegen ons als stagiaires. Ik gaf aan dat de stagiaire en ik met de vrouwen van Doenja alvast teruggingen naar Doenja om daar thee te drinken. De begeleider van vrouw en vaart verheft haar stem en zei: Nee jullie gaan nu tafels goed zetten en vragen wie thee en koffie willen. Waar de vrouwen van de activiteit bij waren. Ik was op dat moment zo overweldigd van de mevrouw dat ik niks meer terug kon zeggen. Ik sloeg dicht en ging samen met de stagiaire de tafels goed zetten. Ik voelde me op dat moment echt niet prettig en ik wilde zo snel mogelijk weg daar. Later heb ik deze situatie wel besproken tijdens de intervisie op stage.

Belangrijk:

Wat ik altijd belangrijk vind aan situaties. Is dat ik het probeer te bekijken vanaf verschillende kanten. Voor mij was dit een nare ervaring. Maar verder heb ik nog nooit zoiets meegemaakt met deze vrouw. Later bleek dat ze al veel van tevoren moest regelen en eigenlijk helemaal in de stress was. Ze heeft medische dingen waardoor ze dingen minder goed kan reguleren. Dit kan voor een deel verklaren waarom ze zo reageerde. Ik praat het gedrag niet goed maar ik kan het wel begrijpen.

Conclusie en Deed:

Ik begrijp waarom ik zo handelde. Ik merkte aan de mevrouw dat ze hoog in haar emoties zat. Daardoor ben ik niet meer tegen haar ingegaan. Ik denk dat het de situatie niet meer had geholpen. Ik vind het wel knap dat ik dit later wel tijdens de intervisie heb verteld. Hierdoor kon ik erover praten en het een plekje geven. De begeleiding was er wel van geschrokken dat dit gebeurd was.

Effect:

Doordat ik niks terugzei en deed wat er gevraagd werd. Was het geen confrontatie geworden. Ik zou me hier niet prettig bij gevoeld hebben. Vooral niet omdat de vrouwen van de activiteit ernaast stonden. Ik heb wel later in de intervisie benoemd wat er gebeurd was. Hierdoor wisten de begeleiding ook wat er gebeurd was. Ze waren hier wel van geschrokken.

F:

Ik vind het altijd lastig om te handelen in confrontaties. Dan klap ik dicht en weet ik niet meer wat ik moet zeggen. Vooral als iemand zich gedraagt alsof hij/zij meer is. Bv een baas of begeleiding. Ik zou graag wat terugzeggen. Maar ik weet eigenlijk ook wel dat dat niet veel nut zou hebben gehad. Het enige wat er zou kunnen gebeuren is dat de situatie zou escaleren. De persoon zat zo hoog in haar emoties. Dat er wat van zeggen alleen maar meer voor frustratie zou zorgen.

Ik ben wel trots op mezelf dat ik er niet mee ben blijven lopen zoals ik normaal zou doen. Ik heb het meteen bij de intervisie verteld. Hierdoor kon ik toch mijn frustraties kwijt en even analyseren wat er nou precies gebeurd was. Ik kreeg nog een compliment. Omdat ik ondanks de nare ervaring. Toch ook kon kijken hoe het voor de ander was. IK kon haar gedrag niet goed praten, maar wel begrijpen. Hierdoor kon ik het weer een plekje geven en voor de volgende keer ervoor zorgen. Dat er duidelijker gecommuniceerd werd.

Wat ik de volgende keer anders kon doen is: later nog praten met de persoon. Hierdoor kon ik aan de hand van de feedback regels aangeven hoe ik me voelde en kan het gedrag van de mevrouw hopelijk een beetje veranderen. Dan kan ik ook haar kant van het verhaal horen.

Ik heb ervoor gekozen dat deze keer niet te doen. Omdat er ook andere dingen met een andere stagiaire waren gebeurd die veel heftiger waren. Die ging al een gesprek aan met haar. Ik wilde het niet nog lastiger maken. Zelf heb ik er nu al vrede mee. Maar als het weer een keer gebeurt ga ik zeker het gesprek aan!

Later ben ik toch nog het gesprek aangegaan. Ze heeft zelfs haar excuses aan mij gegeven. Dit voelde erg prettig. Het was een open gesprek, waarin zij ook kon aangeven waarom ze zo reageerde. Zonder in detail te gaan begrijp ik haar nu helemaal. Ik vind het fijn dat ik toch het gesprek heb durven aan gaan. Nu kunnen we weer fijn samenwerken.

Fase 1: Beschrijving

Ik kreeg om half 7 in de avond een berichtje van iemand van stage. In dat berichtje stond de vraag of ik voor de volgende ochtend een les wilde voorbereiden voor twee groepen.

Hierboven staat het bericht dat naar mij gestuurd was.

Ik heb hier een berichtje op terug gestuurd. Dat het voor mij wat kort dag is. Ik wil graag helpen maar ik heb geen tijd meer om een hele les voor te bereiden. Ik kreeg hier een berichtje op terug.

De volgende dag kom ik op stage en blijkt dat andere stagiaires de les gaan overnemen en dat ik gewoon bij mijn vaste groep kan zijn.

Fase 2: Gevoelens

Ik voelde meteen paniek opkomen toen ik het appje las in de avond. Ik voelde me meteen verantwoordelijk voor de les en dacht hoe kan ik in zo korte tijd een les voorbereiden? Normaal zou ik de taak toch hebben aangepakt en er nog meer stress van krijgen. In plaats daarvan heb ik mijn grens aangegeven. Ik wil best helpen maar ik kan niet een hele les zo kort van tevoren voorbereiden. Vooral niet bij een groep die ik maar 1 keer eerder heb lesgegeven helemaal aan het begin van mijn stagetijd. Om eerlijk te zijn heb ik er ook slecht van geslapen omdat ik bang was dat de les nu niet door zou gaan, omdat ik de les niet kon voorbereiden.

Ik vond het erg lastig om mijn grens aan te geven. Het gaf me rust en stress tegelijk. Rust omdat ik heb aangeven dat ik deze manier niet fijn vind. Maar stress omdat door mij misschien de lessen niet door zouden kunnen gaan.

Toen ik op stage hoorde dat het niet de bedoeling was om de les van tevoren voor te bereiden. Maar op de dag zelf met de andere stagiaires. Was ik opgelucht de stress van de ochtend viel van me af. Wel was ik in de war. Had ik het berichtje zo verkeerd gelezen? Het was in ieder geval voor mij niet duidelijk wat er van mij verwacht werd. Hier krijg ik stress van.

Fase 3: Evaluatie

Het positieve aan deze situatie was, dat ik voor mezelf ben opgekomen. Ik dacht meteen aan de mail van gifted. Waarin staat dat hoogbegaafde mensen zich vaak over verantwoordelijk voelen. In deze situatie voelde ik me ook over verantwoordelijk. Ik dacht echt dat de les door mij niet meer kon doorgaan. Wel vind ik het nog steeds positief dat ik mijn grens heb aangegeven. Anders was ik waarschijnlijk nog tot diep in de nacht een les aan het voorbereiden. Terwijl ik eigenlijk veel te weinig informatie had om überhaupt een les te kunnen voorbereiden.

Het negatieve was dat ik mezelf nog steeds erg verantwoordelijk voelde. Zo erg dat ik er slecht door in slaap kon vallen en met minder energie dan normaal op stage kwam.

Fase 4: Analyse

Ik merkte dat ik meteen in de stress schoot en daardoor niet heb gevraagd wat precies de bedoeling was. Later bleek dat het helemaal niet de bedoeling was dat ik het moest voorbereiden. De meneer bedoelde dat ik het de volgende ochtend samen met de andere stagiaires kon doen. Daar zouden we ook meer informatie krijgen over wat de bedoeling was. Hij wilde mij alleen even op de hoogte brengen. Eigenlijk lag het probleem bij de communicatie. Via whatsapp kan iedereen tekst anders interpreteren. Vandaar dat ik het anders had begrepen dan hij had bedoeld.

Fase 5: Conclusie

Ik heb geleerd dat ik beter eerst kan doorvragen over wat er nou precies bedoeld wordt. Als ik alle informatie heb verzameld kan ik altijd nog kijken of dit over mijn grens heen gaat of niet. Ik heb in deze situatie te snel geoordeeld ik dacht dat er een verwachting lag die eigenlijk er niet was. Wel vind ik het goed dat ik mijn grens heb durven aangeven. Alleen jammer dat het me nog steeds niet lekker zat, waardoor ik niet lekker had geslapen. Dit is nog een puntje om aan te werken.

Fase 6: Actieplan

Ik wil graag de volgende keer eerst begrijpen wat er verwacht wordt van mij. Wanneer ik dat weet kan ik kiezen of ik dit wel of niet wil. Verder wil ik een ret schema maken om mijn gedachte te onderzoeken. Is het realistisch dat ik verantwoordelijk ben voor de hele les? Door de ret schema in te vullen. Kan ik meer helpende gedachtes bedenken en mezelf weer kalmeren. Dat ga ik de volgende keer zeker doen!

• Wat gebeurde er?

• Wanneer was het?

• Wie zaten erbij?

• Waar gebeurde het?

Gedachte

• Wat dacht je?

Gevoel

• Wat voelde je?

Gedrag

• Wat deed je?

Gevolg

• Wat was het effect voor anderen?

• Wat was het effect voor jezelf?

gebeurtenis:

Ik had een gesprek met de begeleider van Doenja (een locatie die aangesloten is bij vrouw en vaart). Vanuit Doenja werd er gevraagd of ik en een andere stagiaire nog een andere activiteit willen opstarten. Deze activiteit moet voor de zomervakantie ingezet worden. Omdat er weinig voorbereidingstijd was. Hadden we gekozen om een soort gelijk taalcafe te organiseren in Doenja. Hier komen mensen die de taal nog niet vaardig zijn en op de wachtlijst staan van taalles. In het taalcafe worden taalspelletjes gedaan en de beginselen geleerd van de taal. Of voor de meer gevorderde worden er gesprekken opgestart om zo de Nederlandse taal meer te beheersen. In het gesprek hebben we expliciet gezegd dat we geen les wilde geven. Omdat we hier weinig voorbereidingstijd voor hebben en nog nooit een Nederlandse les hebben gegeven. Ook heb ik geen kennis over hoe je iemand Nederlands aan leert. Tijdens het gesprek was het prima om een taalcafe op te starten en geen Nederlandse les.

Maar na het gesprek kregen wij een appje waarin stond dat we toch les moeten gaan geven.

gedachte:

Eigenlijk was ik wel er even van geschrokken. Ik had expres aangegeven dat wij geen les kunnen geven en toch word dit van ons verwacht. Ik had al opgezocht op internet wat er gegeven word met een taalles , maar alles is betaald of niet zichtbaar. Hierdoor weet ik niet waar ik moet beginnen. Ook vind ik het lastig dat ik expres aangeef dat we geen les kunnen geven. Maar dat dit toch van ons gevraagd word.

gevoel:

Ik voelde me hier niet blij. Ook een beetje onzeker en ik ging aan mezelf twijfelen of ik het wel duidelijk genoeg had gezegd. Ik wil echt geen les geven ik wil geen verwachtingen leggen bij de doelgroep die we misschien niet kunnen waarmaken. Ik heb geen pabo gestudeerd ik weet niet welke leer strategieën er zijn of welke het meest passend zijn.

gedrag:

Na het appje heb ik er kort op gereageerd. Later ben ik naar een collega gegaan. Om de situatie uit te leggen en te kijken wat we hieraan kunnen doen. Ze gaf aan dat ze dit in haar stagetijd ook wel eens heeft moeten doen. Ze kon me veel tips geven over wat ik kon doen. Verder gaf ze aan dat de les nog steeds laagdrempelig mag zijn. Maar als ik me er echt niet prettig bij voel ik dit kan vertellen aan de begeleiding van Doenja.

gevolg:

Na er veel over na gedacht te hebben, wil ik het wel gaan proberen. Ik heb met de de begeleiding van Doenja besproken dat ik het wel lastig vind omdat ik niet goed weet wat ik moet doen. De begeleiding van doenja was hier erg meedenkend in. ze gaf aan dat je als stagiaire fouten mag maken en dat ze niet verwacht dat het meteen perfect loopt. het is vooral om te oefenen en de mensen hebben behoefte aan taallessen. Ik vind het goed van mezelf dat ik het heb besproken met een collega Deze collega heeft me goed geholpen met handvatten die ik kan gebruiken in de les. Hierdoor voel ik me meer voorbereid. Verder heb ik er nu wel zin in om de uitdaging aan te gaan.

Wat mijn stagebegeleider zag was dat ik goed kon aanpassen aan de behoeftes van de doelgroep. Ik werk in deze stage met verschillende doelgroep zoals: oudere mensen, jongeren mensen kwetsbare mensen. Ik kan daarin goed lezen met welke doelgroep ik te maken heb en daar probeer ik me zo goed mogelijk bij aan te sluiten.

Wat ik nog wel een ontwikkelpunt vond is dat ik soms te snel praat bij mensen die de Nederlandse taal niet vaardig zijn. Als ik dan enthousiast ben praat ik wat te snel. Maar omdat ik dat van mezelf weet probeer ik hier extra op te letten en heb ik de mensen van het taalcafe de zinnen: kan je dit herhalen of kan je langzamer praten? aangeleerd.

Verder hebben we het gehad over waar ik na de opleiding wil werken. Ik heb nu stage gelopen bij verschillende organisaties. Sommige waren gericht op hulpverlening en deze stage is gericht op dienstverlening. Ik merk wel echt dat mijn hart ligt bij de hulpverlening. Ik hou van oplossingen bedenken daar haal ik uitdaging uit. Verder uitleg staat in het kopje verschil tussen hulpverlening en maatschappelijke stage.

Wat ik van mezelf heb bijgeleerd is dat mensen een kwaliteit van mij bedachtzaam vinden. Deze kwaliteit heb ik nog nooit eerder gehoord. Maar eigenlijk vind ik het heel passend. Ik bekijk altijd de situatie en denk hoe ik de situatie het best kan aanpakken. Ik neem deze kwaliteit zeker meer in mijn verder leven.

Als laatste wilde mijn stagebegeleider meegeven dat ik echt meer kan dan ik denk. Ik mis alleen soms het zelfvertrouwen nog. Omdat ik aangaf dat ik af en toe nog bevestiging nodig heb om te weten of ik op de goede weg ben. Als ik dit meer kan loslaten kan ik mooie dingen doen.

Dit vond ik mooi om mee af te sluiten. Daarna was het driegesprek afgelopen.

Maak een persoonlijke SWOT-analyse door de 4 onderdelen in te vullen:

1.     sterktes: waar ben je goed in en waarmee onderscheid je je écht van anderen?

Ik ben creatief en ik zoek altijd naar oplossingen om een probleem op te lossen. Ik zie hier uitdaging in en vind dit leuk.

2.     zwaktes: waar ben je minder goed in en zou je liever willen verbeteren?

Ik ben minder goed in doorzetten als iets moeilijk wordt. Als ik ergens het nut niet van in zie vind ik het lastig om motivatie te vinden. Als er te veel onduidelijkheden zijn stop ik vaak.

3.     kansen: waar liggen jouw kansen? Zijn er nieuwe banen in jouw vakgebied? Hoe kan je vernieuwen in je huidige rol?

Er liggen kansen om toch door te zetten. Door niet op te geven kan ik leren dat het goed is om door te gaan. Zelfs al zijn er veel onduidelijkheden.

4.     bedreigingen: wat staat er (mogelijk) in de weg en welke belemmeringen zijn er waardoor je je niet verder kunt ontwikkelen? 

De onduidelijkheid kan in de weg staan van mijn ontwikkeling. Maar ik blijf volhouden en ik probeer duidelijkheid te scheppen. Door vragen stellen en op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen van de activiteit.

Ik heb hiervan geleerd dat ik deze situatie moet zien als een uitdaging en niet als een probleem. Uitdagingen vind ik leuk en oplossingen zoeken ook. Door deze gedachtes vast te houden kan ik verder gaan met het onderzoek. Ondertussen heb ik me aangemeld om bij het gesprek te zijn waarin de financiering besproken werd. Hierdoor kan ik goed op de hoogte blijven van de voortgang van de activiteit. Door dit te doen heb ik mezelf meer duidelijkheid geboden en daardoor kon ik mijn motivatie vasthouden om verder te schrijven met het onderzoek.

Normaal zou ik gestopt zijn en een ander onderzoek begonnen zijn omdat het voelde als niet nuttig. Maar ik ben trots op mezelf dat ik verder ben gegaan. Hopelijk gaat de activiteit wel door en kunnen veel vrouwen leren klussen.  Ik ga deze situatie meenemen in mijn latere werkleven om door te gaan zelfs als het moeilijk word.

S:

Na veel tegenslagen is het toch gelukt om de klus activiteit uit te voeren. Samen met collega van Doenja hebben we een locatie gekozen en de tijd besproken. Ook hebben we iedereen op de hoogte gesteld. Ik heb vrouwen geïnterviewd voor mijn onderzoek. De vrouwen waren onverwacht erg enthousiast over de activiteit. Hierdoor was er weinig werving nodig. De activiteit is vorige week gestart. Er zijn vier vrouwen op af gekomen en het was een geslaagde dag. De vrouwen hebben leren boren en zagen.

T:

Mijn taak was om vrouwen te werven en te regelen dat de activiteit op een goede manier kon beginnen. Door aan iedereen duidelijkheid te bieden en verder door samen te bespreken waar de vervolgstappen waren.

A:

Ik heb gesprekken gehad met de mensen die de activiteit aanboden. Ik heb interviews gehouden met de vrouwen van Doenja om erachter te komen wat de vrouwen tegenhoud om mee te doen met de klusactiviteit. In deze gesprekken bleken de vrouwen al een beetje gemotiveerd te zijn.

R:

Het resultaat was dat de klusactiviteit gelukt is. De activiteit vind nu elke woensdag plaats in de middag. Er zijn nu vier vrouwen en hopelijk komen er nog meer bij.

R:

Ik ben zo blij dat ik niet opgegeven heb en doorgegaan ben het organiseren van de activiteit. Hierdoor kunnen vrouwen nu leren klussen en kunnen ze minder afhankelijk zijn van anderen.

Ik ga deze situatie onthouden en proberen minder snel op te geven de volgende keer. Omdat soms doorzetten heel belangrijk kan zijn in het werkveld.